Perbahasan Tentang Ayat 3 Dari Surah Ali Imran ... مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ ... (Ali Imran: 3)

ا   ب   ت   ث   ج   ح   خ   د   ذ   ر   ز   س   ش   ص   ض   ط   ظ   ع   غ   ف   ق   ك   ل   م   ن   و   ه   ي

A   B   C   D   E   F   G   H   I   J   K   L   M   N   O   P   Q   R   S   T   U   V   W   X   Y   Z

edit / Copy / as

1. Perbahasan Tentang Ayat 3 Dari Surah Ali Imran نَزَّلَ عَلَيْكَ ٱلْكِتَٰبَ بِٱلْحَقِّ ... (Ali Imran: 3) / edit
2. Perbahasan Tentang Ayat 3 Dari Surah Ali Imran ... مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ ... (Ali Imran: 3) / edit
3. Perbahasan Tentang Ayat 3 Dari Surah Ali Imran ... وَأَنزَلَ ٱلتَّوْرَىٰةَ وَٱلْإِنجِيلَ (Ali Imran: 3) / edit

Perbahasan Tentang Ayat 3 Dari Surah Ali Imran: مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ

Firman Allah سبحانه وتعالى dalam Surah Ali Imran ayat 3: مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ. Lafaz ini merupakan salah satu lafaz yang sangat penting dalam memahami hubungan al-Quran dengan wahyu yang telah Allah سبحانه وتعالى turunkan sebelum al-Quran. Allah سبحانه وتعالى menyifatkan al-Quran sebagai مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ, iaitu membenarkan apa yang berada sebelumnya. Lafaz ini bukan sekadar menerangkan bahawa al-Quran datang selepas kitab-kitab terdahulu dari sudut masa, tetapi menjelaskan bahawa al-Quran mempunyai hubungan yang sangat erat dengan wahyu Allah yang telah diturunkan kepada para nabi dan rasul terdahulu. Al-Quran datang sebagai wahyu daripada Allah yang sama, membawa kebenaran yang sama pada perkara-perkara asas yang Allah kehendaki untuk menjadi asas petunjuk manusia, serta membenarkan kebenaran wahyu yang terdahulu. Dalam masa yang sama, lafaz ini perlu difahami dengan tepat supaya tidak disalahertikan seolah-olah al-Quran hanya mengesahkan semua kandungan kitab yang berada dalam tangan manusia pada setiap zaman tanpa sebarang perbezaan. Yang menjadi asas pembenaran ialah wahyu Allah yang benar dan asal yang telah diturunkan kepada para nabi dan rasul sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Sumber keseluruhan wahyu itu satu, iaitu Allah سبحانه وتعالى, sedangkan kitab-kitab diturunkan kepada rasul-rasul yang berbeza pada zaman yang berbeza. Sumber yang satu itu menyebabkan terdapat kesatuan dalam kebenaran yang dibawa oleh wahyu, walaupun terdapat perbezaan pada sebahagian hukum, syariat dan keadaan umat yang menerima wahyu tersebut. Oleh itu, مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ merupakan lafaz yang menetapkan kesinambungan wahyu, kesatuan sumber wahyu dan kebenaran asas risalah para nabi, di samping menunjukkan kedudukan al-Quran sebagai wahyu terakhir yang datang sesudah wahyu-wahyu sebelumnya.

Perkataan مُصَدِّقًا berasal daripada akar kata yang berkaitan dengan الصدق, iaitu benar. Apabila sesuatu dikatakan مُصَدِّقًا terhadap sesuatu yang lain, ia membawa pengertian membenarkan, mengakui kebenaran, mengesahkan kebenaran atau menjadi sesuatu yang bertepatan dengan kebenaran yang telah ada sebelumnya. Dalam konteks lafaz ini, al-Quran datang dalam keadaan membenarkan apa yang telah terdahulu daripadanya. Ini memberikan gambaran bahawa kedatangan al-Quran bukan kedatangan sebuah ajaran yang memutuskan seluruh hubungan dengan wahyu sebelumnya. Sebaliknya, al-Quran datang untuk mengesahkan bahawa Allah سبحانه وتعالى benar-benar telah mengutus rasul-rasul sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم dan benar-benar telah menurunkan wahyu kepada mereka. Al-Quran membenarkan hakikat bahawa Musa عليه السلام menerima Taurat daripada Allah, bahawa Isa عليه السلام menerima Injil daripada Allah, dan bahawa para nabi terdahulu membawa petunjuk daripada Tuhan mereka. Al-Quran tidak datang untuk mengatakan bahawa manusia tidak pernah menerima wahyu sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Bahkan al-Quran sendiri membenarkan sejarah wahyu tersebut. Dengan demikian, lafaz مُصَدِّقًا mengajar bahawa seorang Muslim tidak memahami Islam sebagai agama yang muncul secara terputus daripada seluruh rangkaian kenabian sebelumnya. Sebaliknya, Islam mengakui seluruh nabi dan rasul yang Allah utus dan mengakui bahawa mereka datang membawa petunjuk daripada Allah سبحانه وتعالى.

Apabila Allah سبحانه وتعالى menyebut مُصَدِّقًا, terdapat satu perkara penting yang perlu difahami, iaitu yang membenarkan itu ialah al-Quran sebagai wahyu Allah. Al-Quran membenarkan kebenaran yang telah dibawa oleh wahyu sebelumnya. Ini bermakna hubungan antara al-Quran dan kitab-kitab terdahulu bukan hubungan antara dua karya manusia yang saling dibandingkan dari sudut sejarah atau kesusasteraan. Ia ialah hubungan antara wahyu-wahyu yang asalnya daripada Allah سبحانه وتعالى. Oleh itu, pembenaran al-Quran terhadap wahyu terdahulu menunjukkan kesatuan sumber. Jika Allah سبحانه وتعالى ialah Yang menurunkan al-Quran dan Allah سبحانه وتعالى juga ialah Yang menurunkan wahyu kepada Musa dan Isa عليهما السلام, maka tidak pelik bahawa terdapat keserasian pada perkara-perkara asas yang datang daripada sumber yang sama. Apa yang benar-benar datang daripada Allah tidak mungkin pada hakikatnya bercanggah dengan kebenaran yang Allah turunkan pada wahyu lain. Perbezaan boleh berlaku pada perincian hukum yang berkaitan dengan umat tertentu dan keadaan tertentu, tetapi kebenaran dalam perkara yang Allah tetapkan sebagai asas risalah tidak bertentangan. Inilah antara makna besar yang terkandung dalam مُصَدِّقًا.

Lafaz لِّمَا pula menghubungkan مُصَدِّقًا dengan sesuatu yang dibenarkan, iaitu مَا بَيْنَ يَدَيْهِ. Perkataan مَا bersifat umum pada bentuk lafaznya dan merujuk kepada apa yang berada sebelumnya. Ia memberikan ruang makna yang luas dalam konteks wahyu terdahulu. Yang berada sebelumnya bukan hanya satu perkara kecil atau satu kitab tertentu sahaja, tetapi merujuk kepada apa yang telah datang daripada wahyu Allah sebelum al-Quran dalam konteks yang berkaitan dengan risalah dan kitab-kitab terdahulu. Oleh sebab itu, apabila kita memahami lafaz ini, kita tidak boleh menyempitkannya kepada satu ayat atau satu kitab semata-mata. Al-Quran datang membenarkan wahyu yang benar yang telah mendahuluinya. Hal ini menjadikan al-Quran sebahagian daripada rangkaian wahyu Allah yang berterusan kepada manusia melalui para nabi dan rasul.

Perkataan بَيْنَ يَدَيْهِ pula sangat menarik dari sudut bahasa al-Quran. Secara lafaz, ia bermaksud "di antara dua tangannya" atau "di hadapan kedua tangannya", tetapi dalam penggunaan bahasa Arab ia juga digunakan untuk menunjukkan sesuatu yang berada di hadapan, terdahulu atau telah tersedia sebelumnya. Dalam ayat ini, maksudnya ialah perkara-perkara wahyu yang telah datang sebelum al-Quran. Maka مَا بَيْنَ يَدَيْهِ tidak boleh difahami secara sempit sebagai sesuatu yang secara fizikal berada di hadapan al-Quran. Ia ialah ungkapan bahasa yang menunjukkan sesuatu yang terdahulu daripada al-Quran. Terjemahan "apa yang telah terdahulu daripadanya" atau "apa yang sebelumnya" membantu mendekatkan makna ini kepada bahasa Melayu. Dengan demikian, مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ membawa maksud bahawa al-Quran datang membenarkan apa yang telah terdahulu daripada wahyu Allah yang berkaitan dengannya.

Makna ini mempunyai implikasi yang besar terhadap cara seorang Muslim melihat para nabi terdahulu. Seorang Muslim tidak boleh beriman kepada Rasulullah صلى الله عليه وسلم dengan menolak Musa عليه السلام atau Isa عليه السلام. Sebaliknya, keimanan kepada para nabi merupakan sebahagian daripada iman yang diajarkan oleh al-Quran. Al-Quran datang membenarkan bahawa mereka ialah nabi dan rasul Allah. Maka apabila seorang Muslim membaca lafaz مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ, dia melihat adanya kesinambungan antara risalah Rasulullah صلى الله عليه وسلم dengan risalah para rasul terdahulu. Rasulullah صلى الله عليه وسلم bukan membawa ajaran yang mengajar manusia mencela para nabi sebelumnya. Baginda datang meneruskan seruan kepada manusia supaya beriman kepada Allah dan mengikuti petunjuk-Nya.

Pembenaran ini juga menunjukkan bahawa asas dakwah para nabi adalah daripada sumber yang sama. Para nabi datang daripada Allah سبحانه وتعالى. Mereka menyeru manusia kepada pengabdian kepada Allah, ketaatan kepada-Nya, meninggalkan kesyirikan dan kebatilan, serta mengikuti petunjuk yang Allah berikan kepada mereka. Walaupun syariat mereka boleh berbeza dalam beberapa perincian, perbezaan itu tidak bermaksud sumber mereka berbeza. Allah سبحانه وتعالى ialah Tuhan para nabi terdahulu dan Tuhan Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Maka al-Quran membenarkan bahawa wahyu terdahulu benar-benar berasal daripada Allah.

Perlu diperhatikan bahawa lafaz مُصَدِّقًا tidak bermaksud bahawa al-Quran hanya datang mengulang apa yang telah ada. Jika maknanya hanya mengulang, tidak ada keperluan untuk memahami fungsi al-Quran sebagai wahyu yang datang kemudian. Al-Quran membenarkan wahyu terdahulu, tetapi pada masa yang sama ia membawa petunjuk yang Allah kehendaki untuk umat terakhir. Ia mengesahkan kebenaran yang terdahulu dan pada masa yang sama memberikan petunjuk yang lengkap untuk umat yang menerima Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Dengan demikian, pembenaran bukan bermaksud tiada lagi fungsi baru bagi al-Quran. Sebaliknya, pembenaran menunjukkan bahawa wahyu terakhir tidak berdiri dalam keadaan bertentangan dengan asal wahyu sebelumnya.

Salah satu perkara yang sangat penting ialah membezakan antara "membenarkan kitab terdahulu" dengan "membenarkan semua perkara yang ada dalam naskhah manusia yang dinisbahkan kepada kitab terdahulu". Lafaz مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ perlu difahami dalam kerangka bahawa Allah سبحانه وتعالى telah menurunkan wahyu kepada para nabi terdahulu. Al-Quran membenarkan wahyu Allah tersebut. Tetapi sejarah manusia menunjukkan bahawa sesuatu yang diterima oleh manusia boleh mengalami perubahan, kesalahan dalam pemindahan, penafsiran yang menyimpang atau pencampuran dengan perkataan manusia. Maka tidak tepat untuk mengatakan bahawa al-Quran mengesahkan semua kandungan setiap teks yang berada di tangan manusia tanpa membezakan antara wahyu asal dan apa yang datang kemudian daripada manusia. Al-Quran menjadi neraca yang mengesahkan kebenaran wahyu asal dan membetulkan apa yang manusia perselisihkan.

Ini merupakan salah satu perkara yang sangat penting dalam memahami lafaz مُصَدِّقًا. Jika seseorang memahami pembenaran secara mutlak terhadap setiap kandungan kitab terdahulu yang berada dalam tangan manusia, dia akan menghadapi banyak masalah dari sudut akidah dan sejarah. Sebaliknya, apabila dia memahami bahawa al-Quran membenarkan wahyu Allah yang benar yang telah diturunkan sebelumnya, makna ayat menjadi jelas. Al-Quran tidak datang menafikan bahawa Allah menurunkan Taurat dan Injil. Bahkan Allah sendiri menyebut dalam ayat yang sama tentang Taurat dan Injil sebagai kitab yang Allah turunkan. Ini menunjukkan bahawa asal kitab-kitab tersebut adalah wahyu. Namun pembenaran terhadap wahyu asal tidak semestinya bermaksud pembenaran terhadap segala sesuatu yang manusia nisbahkan kepada kitab tersebut selepas itu.

Makna مُصَدِّقًا juga boleh difahami sebagai al-Quran menjadi saksi terhadap kebenaran yang telah dibawa oleh wahyu terdahulu. Apabila al-Quran menyebut tentang Musa عليه السلام, ia mengesahkan bahawa Musa ialah nabi Allah. Apabila al-Quran menyebut Isa عليه السلام, ia mengesahkan bahawa Isa ialah nabi dan rasul Allah. Apabila al-Quran menyebut Taurat dan Injil sebagai wahyu yang Allah turunkan, ia mengesahkan asal ilahi kitab tersebut. Maka al-Quran menjadi sumber yang sangat penting untuk mengetahui kedudukan sebenar wahyu terdahulu. Ia tidak datang dengan sikap menolak semua yang telah ada. Sebaliknya, ia membetulkan kefahaman manusia tentang wahyu sebelumnya dan mengembalikannya kepada sumber yang benar.

Dalam hal ini, perkataan "membenarkan" mempunyai makna yang lebih luas daripada sekadar mengatakan "aku percaya". Al-Quran membenarkan dengan membawa keterangan yang sejalan dengan kebenaran wahyu terdahulu. Ia juga membenarkan berita yang telah disampaikan oleh wahyu sebelumnya tentang kedatangan rasul terakhir, apabila berita tersebut benar-benar merupakan wahyu Allah. Maka pembenaran al-Quran mempunyai hubungan dengan keserasian antara berita wahyu. Apa yang Allah سبحانه وتعالى beritakan pada satu zaman tidak akan menjadi benar-benar bercanggah dengan apa yang Allah سبحانه وتعالى wahyukan pada zaman lain dalam perkara yang sama.

Hal ini menunjukkan bahawa sumber wahyu yang satu menghasilkan kesatuan kebenaran. Allah سبحانه وتعالى tidak mempunyai ilmu yang berubah-ubah seperti manusia. Manusia mungkin mempunyai pandangan hari ini kemudian mendapati bahawa pandangannya salah pada hari esok. Allah tidak demikian. Apa yang Allah سبحانه وتعالى turunkan adalah berdasarkan ilmu-Nya. Oleh itu, wahyu-wahyu Allah mempunyai kesatuan pada hakikat kebenaran yang dibawanya. Perbezaan syariat tidak boleh disamakan dengan percanggahan kebenaran. Allah boleh menetapkan hukum yang berbeza untuk umat yang berbeza berdasarkan hikmah-Nya, tetapi perbezaan hukum itu tidak menjadikan salah satu wahyu sebagai kebatilan pada ketika ia diturunkan.

Lafaz مُصَدِّقًا juga membatalkan satu kefahaman bahawa kedatangan Islam merupakan penolakan terhadap seluruh sejarah kenabian sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Sebaliknya, Islam membina keimanan di atas pengakuan bahawa Allah telah mengutus para rasul sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Seorang Muslim yang menolak salah seorang nabi yang benar-benar disebut dan diakui oleh wahyu tidak memahami hakikat iman kepada para rasul. Oleh itu, lafaz ini mempunyai kesan langsung terhadap akidah seorang Muslim. Dia tidak memilih nabi mengikut selera. Dia beriman kepada para nabi yang Allah utus.

Dalam masa yang sama, مُصَدِّقًا tidak bermaksud bahawa semua umat terdahulu wajib terus mengikuti setiap hukum syariat mereka selepas datangnya Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Kedatangan Rasulullah صلى الله عليه وسلم membawa syariat yang Allah tetapkan untuk umat baginda. Perkara ini penting kerana seseorang mungkin tersalah faham pembenaran sebagai bermaksud bahawa syariat terdahulu kekal sama dalam semua perincian selepas datangnya al-Quran. Tidak demikian. Yang dibenarkan ialah wahyu yang benar dan asal serta perkara yang Allah kehendaki untuk dibenarkan. Syariat boleh berubah berdasarkan kehendak Allah, tetapi kebenaran sumbernya tetap diakui.

Perkara ini dapat difahami melalui perbezaan antara "agama para nabi pada asasnya" dengan "perincian syariat setiap umat". Semua nabi menyeru kepada Allah dan ketaatan kepada-Nya, tetapi hukum tertentu boleh berbeza. Maka al-Quran datang sebagai pembenaran terhadap rangkaian wahyu itu tanpa menjadikan semua perincian hukum terdahulu wajib bagi umat Muhammad صلى الله عليه وسلم. Pembenaran bukan bermaksud penghapusan identiti syariat al-Quran.

Lafaz بَيْنَ يَدَيْهِ juga menarik kerana ia menggambarkan wahyu terdahulu sebagai sesuatu yang berada di hadapan dari sudut zaman. Al-Quran datang kemudian. Tetapi datang kemudian tidak bermaksud datang daripada sumber yang berbeza. Sebaliknya, ia datang daripada Allah yang sama. Ini menunjukkan bahawa susunan masa dalam sejarah wahyu tidak sama dengan perbezaan sumber. Taurat datang sebelum al-Quran, Injil datang sebelum al-Quran, tetapi semuanya pada asalnya daripada Allah. Al-Quran datang kemudian untuk membenarkan wahyu yang telah mendahuluinya.

Perkara ini juga menunjukkan kesempurnaan hikmah Allah dalam mengutus rasul secara berturut-turut. Manusia mempunyai keperluan yang berubah mengikut keadaan umat dan zaman. Allah سبحانه وتعالى mengetahui keadaan manusia dan mengutus rasul dengan wahyu yang sesuai dengan kehendak-Nya. Apabila tiba masa risalah terakhir, Allah menurunkan al-Quran kepada Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Lafaz مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ mengikat risalah terakhir itu dengan sejarah wahyu sebelumnya.

Al-Quran tidak memulakan kisah manusia daripada kosong. Ia berbicara tentang Adam عليه السلام, Nuh عليه السلام, Ibrahim عليه السلام, Musa عليه السلام, Isa عليه السلام dan para nabi yang lain. Semua itu menunjukkan bahawa sejarah manusia dari sudut wahyu mempunyai kesinambungan. Rasulullah صلى الله عليه وسلم datang dalam rangkaian tersebut sebagai Rasul terakhir. Maka lafaz مُصَدِّقًا mengajar kita supaya memahami Islam dalam kerangka kenabian yang luas, bukan sebagai agama yang tidak mempunyai hubungan dengan nabi-nabi terdahulu.

Dalam konteks ini, pembenaran al-Quran terhadap wahyu terdahulu juga menunjukkan bahawa dakwaan bahawa semua agama berasal daripada sumber yang sama tetapi semua bentuk agama manusia pada hari ini sama-sama benar tidak boleh dibuat berdasarkan lafaz ini. Al-Quran membenarkan wahyu Allah terdahulu, bukan semua bentuk kepercayaan yang manusia bangunkan selepas itu. Ada perbezaan antara wahyu yang Allah turunkan kepada seorang nabi dengan sistem agama yang manusia bina atau ubah. مُصَدِّقًا perlu dikaitkan dengan wahyu, bukan dengan setiap bentuk agama manusia yang mempunyai nama atau sejarah tertentu.

Maka apabila kita menyebut bahawa al-Quran membenarkan Taurat dan Injil, kita perlu jelas bahawa kita sedang mengakui bahawa Allah سبحانه وتعالى memang menurunkan Taurat kepada Musa عليه السلام dan Injil kepada Isa عليه السلام. Kita bukan mengatakan bahawa semua teks yang manusia dakwa sebagai Taurat dan Injil hari ini mesti sama sepenuhnya dengan wahyu asal. Al-Quran sendiri menjadi bukti bahawa wahyu terdahulu mempunyai kedudukan asal sebagai wahyu Allah. Ini merupakan makna yang lebih tepat dan selamat.

Perkataan مُصَدِّقًا juga mempunyai hubungan dengan kebenaran Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Jika kitab terdahulu benar-benar membawa berita tentang kedatangan rasul terakhir, maka kedatangan Rasulullah صلى الله عليه وسلم menjadi sebahagian daripada pengesahan terhadap berita tersebut. Dengan demikian, al-Quran bukan hanya mengesahkan kitab terdahulu, tetapi pada masa yang sama mengesahkan bahawa risalah Rasulullah صلى الله عليه وسلم berada dalam kesinambungan kenabian. Ini menjadikan kedatangan baginda bukan sesuatu yang terputus daripada sejarah wahyu.

Apabila seseorang memahami perkara ini, dia akan melihat betapa kuatnya hubungan antara iman kepada al-Quran dan iman kepada para nabi terdahulu. Dia tidak boleh berkata, "Aku percaya kepada Muhammad tetapi tidak percaya kepada Musa." Itu bercanggah dengan struktur iman yang dibawa oleh al-Quran. Rasulullah صلى الله عليه وسلم sendiri membawa pengakuan terhadap nabi-nabi terdahulu. Maka lafaz مُصَدِّقًا mendidik seorang Muslim supaya mempunyai pandangan yang benar terhadap seluruh sejarah kenabian.

Pembenaran juga bermaksud bahawa al-Quran mengesahkan perkara-perkara yang benar yang dibawa oleh wahyu terdahulu, bukan semata-mata dari sudut nama kitab. Misalnya, al-Quran membenarkan bahawa manusia perlu beriman kepada Allah, bahawa Allah mengutus rasul, bahawa manusia akan kembali kepada Allah, bahawa ada perintah dan larangan, bahawa kebaikan mempunyai ganjaran dan kejahatan mempunyai balasan. Prinsip-prinsip tersebut merupakan kesinambungan dalam wahyu. Walaupun bentuk hukum dan perincian syariat boleh berbeza, asas kebenaran yang dibawa oleh para nabi adalah satu.

Lafaz ini juga membantah pandangan bahawa para nabi membawa agama yang saling bertentangan pada perkara asas. Jika Musa membawa kebenaran daripada Allah dan Muhammad صلى الله عليه وسلم juga membawa kebenaran daripada Allah, maka kedua-duanya tidak mungkin bertentangan dalam perkara yang Allah tetapkan sebagai asas kebenaran. Al-Quran datang membenarkan yang terdahulu. Ini menunjukkan bahawa para nabi merupakan satu rangkaian yang saling menguatkan dari sudut sumber wahyu.

Walaupun demikian, pembenaran tidak bermaksud semua umat sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم menerima al-Quran secara langsung. Mereka menerima wahyu yang diturunkan kepada nabi mereka. Setelah Rasulullah صلى الله عليه وسلم diutus dan al-Quran diturunkan, umat manusia yang berada dalam zaman risalah baginda mempunyai kewajipan mengikuti Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Ini merupakan perubahan keadaan yang penting. Lafaz مُصَدِّقًا mengakui kebenaran wahyu terdahulu tanpa menghapuskan kewajipan mengikuti wahyu terakhir bagi umat yang menerima risalah Rasulullah صلى الله عليه وسلم.

Dalam memahami "لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ", kita juga perlu berhati-hati supaya tidak menggunakan makna "sebelumnya" secara terlalu umum sehingga memasukkan semua idea manusia yang wujud sebelum al-Quran. Tidak semua yang wujud sebelum al-Quran adalah wahyu. Ada adat, falsafah, mitos, pandangan manusia dan pelbagai kepercayaan. Yang menjadi fokus lafaz ialah apa yang benar-benar berkaitan dengan wahyu terdahulu. Al-Quran membenarkan wahyu Allah, bukan segala pemikiran yang lebih tua daripada al-Quran.

Ini menjadikan lafaz مُصَدِّقًا sebagai neraca untuk menilai dakwaan tentang sejarah agama. Jika seseorang mendakwa sesuatu sebagai wahyu daripada Allah, al-Quran boleh menjadi ukuran terhadap dakwaan tersebut. Apa yang selari dengan wahyu yang benar dan apa yang al-Quran sendiri sahkan diterima dalam lingkungan yang ditetapkan oleh dalil. Apa yang bercanggah dengan al-Quran tidak boleh diterima hanya kerana ia didakwa sebagai agama lama. Al-Quran ialah wahyu terakhir yang Allah turunkan dan ia datang dalam keadaan membenarkan kebenaran yang terdahulu.

Maksud "membenarkan" juga tidak sama dengan "mengikuti tanpa kritikan". Al-Quran membenarkan wahyu terdahulu, tetapi al-Quran juga menjadi hakim terhadap apa yang manusia perselisihkan tentang wahyu terdahulu. Ini penting kerana manusia boleh berselisih tentang apa yang sebenarnya terdapat dalam wahyu terdahulu. Dengan datangnya al-Quran, Allah memberikan penjelasan yang benar tentang banyak perkara yang diperselisihkan. Oleh itu, al-Quran mempunyai fungsi yang sangat besar dalam menjelaskan sejarah wahyu.

Dalam hal ini, seorang Muslim tidak perlu merendahkan nabi terdahulu untuk membuktikan kebenaran Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Sebaliknya, al-Quran sendiri memberikan kedudukan yang mulia kepada para nabi. Musa ialah nabi Allah. Isa ialah nabi Allah. Ibrahim ialah nabi Allah. Nuh ialah nabi Allah. Mereka semua datang daripada sumber wahyu yang sama. Pembenaran al-Quran terhadap mereka merupakan sebahagian daripada kesempurnaan iman Islam. Dengan demikian, lafaz مُصَدِّقًا melahirkan penghormatan kepada para nabi tanpa mengangkat mereka kepada kedudukan yang tidak layak bagi makhluk.

Lafaz ini juga menunjukkan bahawa kebenaran tidak saling memakan antara satu sama lain. Jika al-Quran membenarkan wahyu terdahulu, maka kedatangan wahyu baru tidak bermaksud kebenaran lama menjadi palsu secara keseluruhan. Sebaliknya, wahyu baru mengesahkan kebenaran yang memang datang daripada Allah dan menetapkan apa yang Allah kehendaki untuk umat yang baru. Ini seperti satu rangkaian petunjuk yang datang daripada Tuhan yang sama.

Dalam memahami perkara ini, seseorang juga perlu membezakan antara "pembenaran terhadap asal wahyu" dan "pembenaran terhadap keadaan manusia terhadap wahyu". Manusia mungkin mengambil kitab Allah lalu menafsirkannya dengan hawa nafsu. Mereka mungkin menyembunyikan sebahagian kebenaran. Mereka mungkin mencampurkan kebenaran dengan kebatilan. Al-Quran tidak membenarkan perbuatan manusia tersebut. Al-Quran membenarkan apa yang benar-benar berasal daripada wahyu Allah.

Oleh itu, مُصَدِّقًا mempunyai dua sisi yang perlu dipegang serentak. Pertama, ia mengiktiraf wahyu terdahulu sebagai wahyu Allah pada asalnya. Kedua, ia tidak bermaksud menerima setiap perubahan, penyelewengan atau dakwaan manusia tentang wahyu terdahulu. Jika salah satu sisi ini dibuang, pemahaman akan menjadi tidak seimbang. Jika seseorang menolak wahyu terdahulu secara keseluruhan, dia bertentangan dengan al-Quran. Jika seseorang menerima semua kandungan teks manusia tanpa ukuran al-Quran, dia juga tersalah faham.

Salah satu hikmah lafaz ini ialah membina keyakinan bahawa agama yang dibawa oleh Rasulullah صلى الله عليه وسلم bukan agama yang direka oleh baginda. Jika baginda mahu mencipta agama baru untuk kepentingan dirinya, tidak ada keperluan untuk mengaitkan risalahnya dengan Musa dan Isa serta para nabi terdahulu. Tetapi al-Quran berulang kali menghubungkan risalah Rasulullah صلى الله عليه وسلم dengan rangkaian wahyu yang lebih awal. Ini menunjukkan kesinambungan sumber.

Lafaz مُصَدِّقًا juga menunjukkan bahawa Rasulullah صلى الله عليه وسلم datang dengan sesuatu yang selari dengan berita wahyu terdahulu yang benar. Baginda tidak membawa dakwaan yang terputus daripada sejarah kenabian. Baginda mengakui para nabi yang telah disebut oleh wahyu sebelumnya. Baginda mengakui bahawa Allah telah menurunkan kitab-kitab kepada mereka. Semua ini merupakan sebahagian daripada bukti bahawa risalah baginda berasal daripada Allah.

Apabila seseorang memahami lafaz ini, dia juga akan lebih berhati-hati dalam perbincangan antara agama. Dia tidak boleh menghina kitab-kitab yang Allah turunkan kepada nabi terdahulu, kerana asalnya ia ialah wahyu Allah. Pada masa yang sama, dia tidak boleh menerima semua dakwaan manusia terhadap kitab-kitab tersebut tanpa ukuran. Islam mengajar sikap yang adil: mengakui wahyu asal sebagai wahyu Allah dan menjadikan al-Quran sebagai petunjuk terakhir dalam menentukan apa yang benar.

Dalam konteks ini, perkataan "بين يديه" memberikan gambaran sejarah yang menarik. Al-Quran datang selepas wahyu-wahyu terdahulu, tetapi ia tidak datang dalam keadaan kosong. Ia datang dalam sebuah dunia yang sudah mengenal konsep kenabian, wahyu dan kitab. Maka al-Quran menjelaskan kedudukan sebenarnya. Ia membenarkan yang benar dan membezakan antara kebenaran dengan apa yang telah dicampurkan manusia. Dengan itu, al-Quran bukan sekadar kitab yang membawa hukum baru, tetapi juga kitab yang menerangkan sejarah wahyu.

Perbahasan tentang مُصَدِّقًا juga berkait rapat dengan sifat konsisten dalam wahyu. Jika semua wahyu benar-benar daripada Allah, maka asasnya tidak boleh menjadi pertentangan mutlak. Allah سبحانه وتعالى tidak mungkin memberitahu manusia bahawa sesuatu itu benar pada satu zaman kemudian memberitahu bahawa perkara yang sama itu salah tanpa hikmah dan tanpa perubahan hukum yang nyata. Perubahan syariat merupakan perkara yang berbeza daripada percanggahan kebenaran. Misalnya, hukum tertentu boleh ditetapkan untuk satu umat kemudian digantikan dengan hukum lain untuk umat berikutnya. Ini ialah nasakh atau perubahan hukum berdasarkan kehendak Allah, bukan bukti bahawa wahyu pertama merupakan pembohongan.

Oleh itu, apabila al-Quran membenarkan wahyu terdahulu, kita tidak perlu memaksa semua hukum syariat terdahulu supaya sama dengan syariat al-Quran. Yang perlu difahami ialah bahawa hukum itu datang daripada Allah pada masa dan kepada umat yang Allah kehendaki. Apabila Allah menurunkan syariat terakhir, umat Rasulullah صلى الله عليه وسلم mengikuti syariat terakhir tersebut. Kesatuan sumber tidak semestinya bermaksud keseragaman setiap perincian hukum.

Lafaz ini juga mengajar bahawa kita perlu berhati-hati dalam menggunakan perkataan "perubahan" terhadap wahyu. Ada perubahan hukum yang Allah sendiri tetapkan melalui wahyu berikutnya. Itu bukan penyelewengan. Penyelewengan berlaku apabila manusia mengubah, menyembunyikan atau memalsukan apa yang Allah turunkan. Al-Quran membenarkan wahyu Allah yang benar, bukan perubahan manusia terhadapnya.

Dalam memahami pembenaran ini, penting juga untuk melihat bahawa al-Quran membenarkan para nabi terdahulu sebagai nabi, bukan menjadikan mereka sebagai pengikut Rasulullah صلى الله عليه وسلم dalam bentuk sejarah yang tidak tepat. Musa hidup sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Isa hidup sebelum baginda. Mereka mempunyai umat dan syariat masing-masing. Tetapi semua mereka ialah hamba dan rasul Allah. Maka al-Quran mengembalikan manusia kepada hakikat tersebut.

Lafaz مُصَدِّقًا juga mempunyai kesan terhadap cara seorang Muslim memahami perbezaan agama. Dia tidak boleh menyamakan Islam dengan agama-agama lain atas dasar bahawa semua agama mempunyai nabi atau kitab. Islam mengakui asal wahyu terdahulu tetapi juga menerima bahawa Rasulullah صلى الله عليه وسلم membawa risalah terakhir. Maka pengakuan terhadap wahyu terdahulu tidak membawa kepada relativisme agama. Ia membawa kepada penghormatan terhadap sejarah wahyu sambil berpegang kepada wahyu terakhir.

Perkataan مُصَدِّقًا sendiri merupakan lafaz yang memberikan gambaran aktif. Al-Quran bukan sekadar "tidak bercanggah" dengan wahyu terdahulu, tetapi datang sebagai sesuatu yang membenarkan. Ini lebih kuat daripada sekadar tidak mempunyai percanggahan. Ia bermaksud al-Quran mengesahkan kebenaran yang telah ada sebelumnya. Ia memberi pengakuan terhadap wahyu terdahulu dan menjadi saksi bahawa sumbernya memang daripada Allah.

Dengan demikian, seorang Muslim apabila membaca kisah Musa dan Isa dalam al-Quran tidak membacanya sebagai kisah mitologi atau legenda. Dia membaca sebagai berita daripada Allah tentang para nabi yang benar. Pembenaran al-Quran menjadikan kisah tersebut sebahagian daripada iman. Walaupun manusia mempunyai pelbagai versi sejarah, ukuran seorang Muslim terhadap perkara ghaib dan sejarah kenabian ialah wahyu Allah.

Perkara ini juga menunjukkan keadilan al-Quran dalam menyampaikan sejarah. Al-Quran tidak menolak semua yang datang daripada umat terdahulu hanya kerana terdapat kesalahan manusia dalam kalangan mereka. Ia membezakan antara nabi dan pengikut, antara wahyu dan penafsiran manusia, antara kebenaran dan kebatilan. Inilah sifat keadilan yang terkandung dalam lafaz مُصَدِّقًا.

Apabila seseorang memahami lafaz ini dengan baik, dia juga akan mengelakkan sikap ekstrem dalam dua arah. Dia tidak menjadi orang yang menolak semua kitab terdahulu seolah-olah tidak pernah ada wahyu sebelum al-Quran. Dan dia tidak menjadi orang yang menganggap semua kandungan kitab yang ada pada manusia sekarang pasti benar hanya kerana al-Quran menyebut bahawa Taurat dan Injil berasal daripada Allah. Jalan yang benar ialah mengakui wahyu asal dan menjadikan al-Quran sebagai ukuran terakhir terhadap perkara yang diperselisihkan.

Lafaz لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ juga menunjukkan bahawa pembenaran mempunyai hubungan dengan susunan masa. Sesuatu yang "di hadapannya" ialah sesuatu yang telah datang sebelum al-Quran. Ini mengingatkan kita bahawa sejarah wahyu mempunyai urutan. Allah menurunkan wahyu kepada nabi-nabi sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم, kemudian Allah menurunkan al-Quran kepada baginda. Al-Quran datang kemudian tetapi tidak terputus daripada sumber wahyu sebelumnya.

Dalam kerangka ini, Rasulullah صلى الله عليه وسلم membawa risalah yang terakhir. Al-Quran menjadi penutup rangkaian kitab wahyu yang disebut dalam ayat tersebut. Namun fokus kita tetap pada مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ: al-Quran datang membenarkan apa yang telah mendahuluinya. Kedatangan terakhir bukan penafian terhadap permulaan. Ia mengesahkan kebenaran yang Allah kehendaki dan menyempurnakan petunjuk untuk umat yang menerima risalah terakhir.

Pembenaran al-Quran terhadap wahyu terdahulu juga menunjukkan bahawa iman seorang Muslim mempunyai dimensi sejarah. Dia bukan hanya beriman kepada perkara yang berlaku pada zaman Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Dia beriman kepada sejarah wahyu yang Allah ceritakan. Dia percaya bahawa Allah telah mengutus manusia pilihan-Nya sejak zaman terdahulu. Ini memberikan perspektif yang luas terhadap kehidupan manusia. Dakwah kepada Allah bukan bermula pada abad ketujuh Masihi. Ia telah dibawa oleh para nabi sejak dahulu.

Perkara ini juga menjadikan Rasulullah صلى الله عليه وسلم sebahagian daripada rangkaian yang sangat mulia. Baginda bukan seorang yang mendakwa membawa agama baru tanpa hubungan dengan nabi-nabi sebelumnya. Baginda membawa risalah yang mengesahkan para nabi terdahulu dan mengembalikan manusia kepada kebenaran wahyu. Ini merupakan makna penting daripada lafaz مُصَدِّقًا.

Lafaz ini juga mengajar kita bahawa kebenaran yang datang kemudian boleh mengesahkan kebenaran yang telah datang sebelumnya. Dalam konteks wahyu, al-Quran menjadi saksi kepada kebenaran wahyu terdahulu. Namun ini tidak bermaksud setiap perkara yang dikatakan "lama" lebih benar. Usia sesuatu ajaran tidak menentukan kebenarannya. Yang menentukan ialah sumbernya dan kesesuaiannya dengan wahyu. Al-Quran datang untuk membetulkan ukuran manusia terhadap sejarah agama.

Dalam perbahasan ini, kita juga perlu memberi perhatian kepada hubungan antara "tasdiq" dan "iman". Seorang Muslim percaya kepada para nabi terdahulu kerana Allah dan Rasul-Nya mengkhabarkan tentang mereka. Kepercayaan ini bukan sekadar penghormatan budaya. Ia sebahagian daripada iman. Maka apabila al-Quran menyebut مُصَدِّقًا, ia membina satu asas bahawa iman kepada Rasulullah صلى الله عليه وسلم tidak boleh dipisahkan daripada iman kepada rangkaian para rasul yang terdahulu.

Pada masa yang sama, lafaz ini menolak dakwaan bahawa Islam memusuhi agama terdahulu secara keseluruhan. Islam membezakan antara wahyu Allah dengan apa yang manusia lakukan terhadap wahyu. Al-Quran mengakui bahawa Taurat dan Injil asalnya ialah kitab yang Allah turunkan. Ia mengakui Musa dan Isa sebagai nabi Allah. Tetapi Islam tidak menjadikan manusia yang hidup selepas Rasulullah صلى الله عليه وسلم bebas memilih mana-mana syariat terdahulu dan meninggalkan syariat Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Pembenaran bukan bermakna semua syariat terdahulu kekal menjadi hukum umat Muhammad صلى الله عليه وسلم.

Ini merupakan perincian yang sangat penting kerana perkataan "membenarkan" kadang-kadang disalahfahami. Jika seseorang berkata, "Al-Quran membenarkan Taurat dan Injil, maka semua yang ada dalam Bible hari ini mesti benar," dia telah melangkaui maksud lafaz. Ayat ini membicarakan wahyu yang Allah turunkan. Ia tidak mengatakan bahawa semua teks sejarah yang dinisbahkan kepada kitab terdahulu terpelihara daripada perubahan manusia. Bahkan fungsi al-Quran sebagai pembenar dan neraca menjadi penting kerana manusia mempunyai sejarah yang panjang dalam memahami dan menyampaikan kitab.

Lafaz ini juga menunjukkan bahawa Allah سبحانه وتعالى mengajar manusia melalui wahyu. Dia tidak menyerahkan seluruh sejarah agama kepada catatan manusia. Allah sendiri menurunkan al-Quran yang menerangkan perkara-perkara yang manusia perlukan. Oleh itu, al-Quran menjadi sumber yang lebih tinggi untuk mengetahui hakikat sejarah kenabian. Jika terdapat pertikaian tentang seseorang nabi atau sesuatu wahyu terdahulu, seorang Muslim kembali kepada al-Quran dan sunnah Rasulullah صلى الله عليه وسلم.

Makna مُصَدِّقًا juga boleh dilihat pada sifat al-Quran yang tidak membawa penghinaan kepada kebenaran yang terdahulu. Ia mengesahkan bahawa para nabi membawa wahyu. Ini merupakan sifat keadilan. Manusia mungkin mempunyai permusuhan terhadap umat tertentu sehingga mereka menolak semua yang datang daripada umat tersebut. Al-Quran tidak mengajar sikap demikian. Ia menilai berdasarkan wahyu. Nabi daripada Bani Israel tetap nabi Allah jika Allah mengesahkannya, walaupun terdapat manusia yang datang selepas itu dan melakukan kesalahan.

Dengan demikian, lafaz ini mempunyai nilai pendidikan yang besar. Ia mendidik manusia supaya tidak membuat penilaian secara pukul rata. Kita membezakan antara orang yang benar dengan orang yang salah, antara wahyu dengan perubahan manusia, antara nabi dengan pengikut, antara kitab asal dengan dakwaan manusia terhadap kitab. Semua ini terkandung dalam kefahaman yang betul terhadap مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ.

Perkara ini juga memberi pengajaran tentang sifat ilmu yang adil. Seorang penuntut ilmu tidak boleh menolak sesuatu hanya kerana ia datang daripada pihak yang dia tidak sukai. Jika al-Quran mengesahkan sesuatu, dia menerima pengesahan tersebut. Jika al-Quran membatalkan sesuatu, dia menerima pembatalan tersebut. Dia tidak memilih berdasarkan emosi. Lafaz مُصَدِّقًا sendiri mengajar bahawa wahyu terakhir datang untuk menyatakan apa yang benar.

Dalam konteks hubungan antara al-Quran dengan kitab-kitab terdahulu, pembenaran ini juga memperlihatkan bahawa Islam tidak bermula sebagai satu sistem yang tidak mempunyai akar. Ia mempunyai akar dalam wahyu Allah yang telah mendahuluinya. Para nabi terdahulu mengajarkan manusia supaya beriman kepada Allah. Rasulullah صلى الله عليه وسلم meneruskan seruan tersebut. Perbezaan zaman tidak memutuskan sumber petunjuk.

Apabila seseorang memahami kesatuan sumber ini, dia akan lebih mudah memahami mengapa al-Quran menyebut kisah para nabi berulang kali. Kisah-kisah tersebut bukan pengulangan tanpa tujuan. Ia mengingatkan manusia bahawa dakwah para nabi mempunyai satu asas. Mereka menyeru kepada Allah, mengajak kepada ketaatan dan memberi peringatan tentang akibat menolak kebenaran. Al-Quran mengesahkan sejarah tersebut.

Namun lafaz مُصَدِّقًا juga mempunyai makna bahawa al-Quran mengesahkan apa yang benar-benar telah datang sebelumnya, bukan menjadikan semua ajaran manusia sebelum Islam sebagai benar. Ini penting kerana sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم terdapat juga manusia yang menyembah berhala, menyimpang daripada tauhid dan mencipta kepercayaan sendiri. Al-Quran tidak membenarkan semua itu. Ia membenarkan wahyu Allah yang benar. Maka istilah "yang terdahulu" mesti difahami berdasarkan konteks wahyu, bukan semata-mata kronologi sejarah.

Begitu juga, seseorang tidak boleh berkata bahawa semua agama yang wujud sebelum Islam adalah benar hanya kerana al-Quran menyebut "مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ". Al-Quran membenarkan kitab dan wahyu yang Allah turunkan, bukan semua bentuk agama yang muncul kemudian atau penyimpangan manusia. Perkara ini amat jelas apabila kita membezakan antara Musa عليه السلام dengan ajaran manusia yang mungkin muncul kemudian atas nama Musa. Musa ialah nabi Allah. Taurat asal ialah wahyu Allah. Tetapi manusia selepas itu boleh melakukan kesalahan. Al-Quran datang untuk menjelaskan kebenaran.

Perkataan "مُصَدِّقًا" juga memberikan gambaran bahawa al-Quran mempunyai hubungan pengesahan yang aktif dengan sejarah wahyu. Ia tidak berdiri sendiri. Jika seseorang mengkaji al-Quran, dia akan menemui banyak perkara yang mengesahkan bahawa para nabi terdahulu benar-benar diutus. Ini membina keyakinan bahawa Islam bukan agama yang baru dicipta oleh Rasulullah صلى الله عليه وسلم, tetapi risalah yang mempunyai kesinambungan dengan wahyu Allah.

Dalam masa yang sama, pembenaran tersebut tidak bermakna Rasulullah صلى الله عليه وسلم bergantung kepada kitab terdahulu untuk menghasilkan al-Quran. Sebaliknya, al-Quran ialah wahyu daripada Allah. Ia sendiri datang sebagai pembenar. Ini penting kerana ada pihak yang mendakwa bahawa Rasulullah صلى الله عليه وسلم mempelajari kandungan daripada kitab terdahulu kemudian menghasilkan al-Quran. Lafaz مُصَدِّقًا tidak bermaksud demikian. Ia menunjukkan hubungan antara wahyu-wahyu yang sumbernya satu, bukan menunjukkan bahawa al-Quran ialah hasil salinan manusia.

Allah سبحانه وتعالى ialah Yang mengetahui semua wahyu. Dia mengetahui apa yang Dia turunkan kepada Musa, apa yang Dia turunkan kepada Isa dan apa yang Dia turunkan kepada Muhammad صلى الله عليه وسلم. Maka apabila Allah menyatakan bahawa al-Quran membenarkan apa yang sebelumnya, pernyataan itu datang daripada Yang mengetahui seluruh rangkaian wahyu tersebut. Manusia hanya mengetahui sebahagian berdasarkan apa yang Allah beritahu kepada mereka.

Ini juga menunjukkan keistimewaan al-Quran dalam menjelaskan perkara yang mungkin manusia tidak mampu ketahui melalui sejarah biasa. Jika seseorang hanya bergantung kepada catatan manusia, dia mungkin tidak dapat menentukan dengan yakin siapa nabi Allah dan apa yang benar-benar diturunkan kepada mereka. Tetapi al-Quran memberikan berita yang datang daripada Allah. Oleh itu, مُصَدِّقًا mempunyai fungsi epistemologi yang besar: ia menjadi sumber untuk mengetahui kebenaran tentang wahyu terdahulu.

Lafaz ini juga mengajar bahawa pembenaran bukan bermaksud semua wahyu terdahulu masih menjadi sumber hukum yang berdiri sendiri bagi umat Islam. Rasulullah صلى الله عليه وسلم membawa syariat yang menjadi petunjuk untuk umat baginda. Oleh itu, seseorang tidak boleh mengambil hukum daripada syariat terdahulu secara sembarangan lalu meninggalkan dalil al-Quran dan sunnah. Jika sesuatu hukum terdahulu diakui dan ditetapkan semula oleh al-Quran atau sunnah, ia menjadi sebahagian daripada syariat yang kita ikuti kerana dalil syariat kita sendiri, bukan semata-mata kerana ia terdapat dalam kitab terdahulu.

Perkara ini memperlihatkan keseimbangan makna مُصَدِّقًا. Al-Quran menghormati wahyu terdahulu, tetapi pada masa yang sama ia mempunyai kedudukan terakhir sebagai wahyu yang menjadi petunjuk umat Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Ia membenarkan tanpa menjadi sekadar salinan. Ia mengesahkan tanpa kehilangan kedudukan sebagai wahyu terakhir. Ia mengakui para nabi terdahulu tanpa menyerahkan syariat umat Muhammad صلى الله عليه وسلم kepada kitab-kitab terdahulu.

Lafaz لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ juga mengajar tentang sejarah masa. Al-Quran datang selepas wahyu-wahyu tersebut. Namun "selepas" tidak bermaksud "lebih lemah". Bahkan dalam konteks risalah, kedatangan kemudian boleh menunjukkan bahawa Allah menetapkan sesuatu untuk zaman yang kemudian. Oleh itu, kita tidak menentukan kebenaran berdasarkan usia. Yang menentukan ialah wahyu Allah.

Dalam kehidupan seorang Muslim, kefahaman ini melahirkan penghormatan kepada semua nabi yang benar. Dia menyebut Musa عليه السلام dengan penghormatan. Dia menyebut Isa عليه السلام dengan penghormatan. Dia tidak mencela para nabi. Dia juga tidak mengangkat mereka kepada sifat yang hanya layak bagi Allah. Mereka ialah hamba dan rasul Allah. Al-Quran membenarkan kedudukan mereka. Ini ialah akidah yang sederhana dan lurus.

Apabila seseorang membaca lafaz مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ, dia juga boleh melihat bahawa al-Quran bukan kitab yang mengajar manusia memutuskan hubungan dengan seluruh sejarah umat manusia. Ia memberikan pandangan yang lebih luas. Manusia mempunyai sejarah yang panjang, para nabi telah diutus, kitab-kitab telah diturunkan dan umat telah menerima petunjuk. Kemudian Allah menurunkan al-Quran kepada Rasulullah صلى الله عليه وسلم sebagai risalah terakhir. Semua itu berada dalam ilmu dan hikmah Allah.

Lafaz ini juga menunjukkan bahawa kebenaran wahyu mempunyai sifat saling menguatkan. Al-Quran mengesahkan wahyu terdahulu, dan wahyu terdahulu yang benar mempunyai tanda-tanda yang sesuai dengan kedatangan al-Quran dan Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Ini menjadikan sejarah wahyu saling berkaitan. Bukan sekadar kitab yang berdiri secara terasing, tetapi satu rangkaian petunjuk daripada Tuhan yang sama.

Dalam perbahasan tentang "membenarkan", seseorang juga perlu berhati-hati dengan penggunaan perkataan "membenarkan" dalam bahasa biasa. Kadang-kadang apabila kita mengatakan "aku membenarkan kamu", kita hanya bermaksud kita percaya kepada seseorang. Dalam ayat ini, maknanya lebih luas. Al-Quran membenarkan wahyu terdahulu dengan menunjukkan kesesuaian dan mengesahkan sumber kebenarannya. Ia bukan sekadar satu pengakuan peribadi.

Lafaz مُصَدِّقًا juga mempunyai hubungan dengan kejujuran. Akar kata الصدق menunjukkan kebenaran. Maka pembenaran al-Quran berkaitan dengan perkara yang benar. Ini menunjukkan bahawa al-Quran tidak mengesahkan kebatilan. Jika sesuatu yang dinisbahkan kepada wahyu terdahulu bercanggah dengan kebenaran yang Allah tetapkan dalam al-Quran, maka tidak boleh dikatakan bahawa al-Quran membenarkan percanggahan tersebut. Yang dibenarkan ialah apa yang benar.

Hal ini sangat penting kerana ada manusia yang mungkin menggunakan ayat ini untuk menganggap bahawa semua pernyataan dalam kitab terdahulu mesti benar tanpa pengecualian. Tetapi jika demikian, mereka akan menjadikan ayat al-Quran bertentangan dengan dirinya sendiri apabila al-Quran membetulkan kepercayaan tertentu. Maka pemahaman yang tepat ialah bahawa al-Quran membenarkan wahyu Allah yang benar dan menjadi ukuran terhadap apa yang dinisbahkan kepada wahyu terdahulu.

Kita juga boleh memahami bahawa "mā baina yadaihi" tidak semestinya terhad kepada teks fizikal yang berada di hadapan seseorang. Ia ialah ungkapan al-Quran yang digunakan untuk sesuatu yang terdahulu atau berada di hadapan dari segi keadaan. Maka apabila disebut مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ, maksudnya ialah membenarkan apa yang telah mendahuluinya dalam konteks wahyu. Ini menjelaskan mengapa terjemahan sering membawa makna "membenarkan kitab-kitab yang sebelumnya" atau "confirming what came before it". (Quran.com)

Perkara ini juga memperlihatkan keindahan bahasa al-Quran. Dengan beberapa lafaz sahaja, Allah menyampaikan konsep sejarah wahyu yang sangat besar. مُصَدِّقًا menunjukkan pembenaran. لِمَا menunjukkan hubungan dengan sesuatu. بَيْنَ يَدَيْهِ menunjukkan sesuatu yang terdahulu. Gabungan ini menghasilkan satu makna yang luas tetapi padat. Ia mengajar manusia tentang kesinambungan wahyu tanpa memerlukan perbahasan panjang dalam satu ayat.

Semakin seseorang merenungkan lafaz ini, semakin dia menyedari bahawa al-Quran mempunyai hubungan dengan wahyu terdahulu bukan hanya dari segi nama kitab, tetapi dari segi prinsip kebenaran. Semua wahyu Allah mengajak manusia kepada Allah. Semua nabi datang membawa petunjuk daripada Allah. Semua mereka ialah hamba Allah. Perbezaan syariat tidak merosakkan kesatuan sumber.

Ini juga menunjukkan bahawa manusia tidak boleh menggunakan perbezaan syariat antara nabi sebagai bukti bahawa wahyu Allah bercanggah. Allah boleh menetapkan sesuatu hukum untuk satu umat dan hukum lain untuk umat yang lain. Apa yang menjadi ukuran ialah apa yang Allah tetapkan pada waktu tersebut. Apabila al-Quran datang, ia membawa syariat yang Allah kehendaki untuk umat Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Dalam masa yang sama, ia membenarkan wahyu terdahulu sebagai wahyu Allah pada asalnya.

Lafaz ini juga memberi pengajaran bahawa Allah سبحانه وتعالى tidak meninggalkan manusia tanpa penjelasan tentang sejarah wahyu. Al-Quran menerangkan perkara-perkara yang penting tentang para nabi dan kitab terdahulu. Dengan itu, manusia boleh mengetahui bahawa Musa dan Isa bukan tokoh legenda, tetapi nabi dan rasul Allah. Kitab yang Allah turunkan kepada mereka juga bukan hasil manusia pada asalnya. Ini semua merupakan sebahagian daripada perkara ghaib yang diberitahu oleh Allah.

Oleh itu, seorang Muslim apabila membaca lafaz ini hendaklah merasakan bahawa keimanannya kepada al-Quran tidak memerlukan dia memutuskan semua hubungan dengan sejarah nabi terdahulu. Bahkan sebaliknya, semakin dia beriman kepada al-Quran, semakin dia mengakui kebenaran para nabi yang Allah sebutkan. Ini merupakan satu keistimewaan besar dalam aqidah Islam.

Dalam masa yang sama, pembenaran al-Quran terhadap wahyu terdahulu menunjukkan bahawa Islam bukan agama yang dibina atas kebencian terhadap manusia tertentu. Al-Quran boleh memuji orang yang benar dan mencela orang yang salah tanpa mengira keturunan. Ia membenarkan nabi daripada Bani Israel dan pada masa yang sama membantah kesalahan sebahagian manusia daripada mereka. Ini ialah ukuran yang adil. Nabi bukan sama dengan semua pengikutnya. Kitab Allah bukan sama dengan tindakan manusia terhadap kitab tersebut.

Lafaz مُصَدِّقًا juga memberi asas kepada prinsip bahawa seseorang mesti membezakan antara agama yang Allah turunkan dengan sejarah manusia yang berlaku atas nama agama. Ini bukan hanya penting dalam perbincangan tentang umat terdahulu, tetapi juga penting dalam memahami umat Islam sendiri. Jika seorang Muslim melakukan kesalahan, kesalahannya tidak boleh dinisbahkan kepada al-Quran. Jika seorang Muslim menyalahgunakan ayat, penyalahgunaan itu bukan kesalahan ayat. Al-Quran tetap benar. Manusia boleh menyimpang.

Perkara ini menjadikan al-Quran sebagai neraca untuk menilai manusia, bukan manusia sebagai neraca untuk menilai kebenaran al-Quran. Jika seseorang mendapati perbuatan seorang Muslim bercanggah dengan al-Quran, dia menilai perbuatan itu berdasarkan al-Quran. Dia tidak mengatakan bahawa al-Quran salah kerana seorang Muslim tidak mengamalkannya. Begitu juga apabila manusia terdahulu melakukan kesalahan, kita tidak menolak wahyu Allah hanya kerana kesalahan mereka.

Maka مُصَدِّقًا mengajar satu disiplin penting: jangan campurkan wahyu dengan manusia. Wahyu mempunyai sumber ilahi. Manusia ialah penerima dan pelaksana yang boleh benar atau salah. Para nabi dipelihara dalam penyampaian wahyu, tetapi pengikut mereka tidak semestinya terpelihara daripada kesalahan. Kitab Allah ialah wahyu, manakala tafsiran manusia boleh tersalah. Membezakan semua perkara ini membantu kita memahami ayat dengan adil.

Lafaz "لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ" juga mengajar bahawa masa tidak menjadi ukuran mutlak kepada kebenaran. Sesuatu yang lama tidak semestinya salah kerana lama. Sesuatu yang baru tidak semestinya benar kerana baru. Wahyu terdahulu diakui oleh al-Quran kerana ia wahyu Allah, bukan kerana ia lama. Al-Quran sendiri menjadi wahyu yang datang kemudian tetapi mempunyai kedudukan sebagai petunjuk terakhir bagi umat Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Ukurannya ialah Allah, bukan usia.

Ini juga merupakan jawapan terhadap pemikiran yang mengatakan bahawa agama mesti ditolak kerana ia mempunyai sejarah yang panjang. Al-Quran tidak melihat sejarah sebagai alasan untuk menolak kebenaran. Bahkan ia membenarkan bahawa wahyu Allah telah datang kepada manusia sejak dahulu. Sejarah kenabian ialah sebahagian daripada kebenaran yang Allah beritahu.

Pembenaran juga tidak bermaksud bahawa semua perincian sejarah yang manusia tulis tentang para nabi mesti benar. Ukuran tetap wahyu. Jika al-Quran menyebut sesuatu, kita menerimanya sebagai berita Allah. Jika cerita manusia bercanggah dengan al-Quran, kita tidak mengangkat cerita manusia mengatasi wahyu. Ini merupakan kesan langsung daripada kedudukan al-Quran sebagai مُصَدِّقًا.

Seseorang yang memahami lafaz ini dengan baik akan menjadi lebih tenang ketika membaca ayat-ayat tentang nabi terdahulu. Dia tidak merasa bahawa kisah-kisah tersebut ialah cerita asing daripada Islam. Sebaliknya, ia sebahagian daripada sejarah iman. Dia mengetahui bahawa Allah yang mengutus Muhammad صلى الله عليه وسلم juga mengutus Musa dan Isa عليهم السلام. Allah yang menurunkan al-Quran juga menurunkan kitab-kitab terdahulu. Kesatuan sumber menghasilkan kesatuan asas kebenaran.

Perkara ini juga menunjukkan bahawa Rasulullah صلى الله عليه وسلم tidak menyeru manusia supaya beriman kepada dirinya sahaja. Baginda menyeru kepada Allah dan mengakui seluruh rangkaian kenabian yang benar. Maka orang yang beriman kepada Rasulullah صلى الله عليه وسلم tidak boleh menganggap nabi terdahulu sebagai pesaing baginda. Mereka semua ialah rasul Allah, dan Rasulullah صلى الله عليه وسلم ialah penutup rangkaian tersebut.

Dalam memahami lafaz مُصَدِّقًا, kita juga perlu mengelakkan sikap melampau dalam mengagungkan teks sejarah. Jika al-Quran membenarkan wahyu terdahulu, kita menerima apa yang Allah sahkan. Tetapi kita tidak perlu memaksa al-Quran supaya tunduk kepada setiap teori sejarah moden. Al-Quran ialah sumber wahyu. Sejarah manusia ialah bidang yang mempunyai penelitian, bukti dan kemungkinan kesilapan. Jika berlaku pertentangan antara berita yang jelas daripada wahyu dengan teori sejarah yang belum pasti, seorang Muslim tidak meninggalkan wahyu hanya kerana teori itu kelihatan moden.

Pada masa yang sama, seseorang tidak boleh menggunakan ayat ini untuk menolak semua kajian sejarah. Islam tidak mengajar manusia menutup mata daripada bukti. Tetapi apa sahaja kajian mesti diletakkan pada kedudukan yang betul. Wahyu ialah wahyu. Kajian manusia ialah usaha manusia. Jika kedua-duanya selari, tiada masalah. Jika terdapat kekeliruan, seseorang perlu menilai kekuatan bukti dan kefahaman terhadap nas dengan adil.

Lafaz مُصَدِّقًا juga menunjukkan bahawa wahyu mempunyai kemampuan untuk menjadi hakim terhadap dakwaan manusia tentang wahyu terdahulu. Ini menjadikan al-Quran bukan sekadar kitab yang mengulang sejarah, tetapi kitab yang menjelaskan sejarah. Apabila terdapat dakwaan tentang seorang nabi, al-Quran menerangkan apa yang benar. Apabila terdapat dakwaan tentang sifat seorang nabi, al-Quran memberikan ukuran. Apabila terdapat dakwaan tentang wahyu, al-Quran menunjukkan apa yang perlu diterima.

Perkataan "مصدقا" dalam bentuk isim fa'il juga memberi gambaran sifat yang melekat pada al-Quran dalam hubungannya dengan wahyu terdahulu. Ia bukan tindakan sekali lalu yang tidak mempunyai kesan. Al-Quran sebagai wahyu yang datang kemudian berada dalam kedudukan membenarkan apa yang benar daripada wahyu sebelumnya. Ini memberikan satu gambaran yang sangat indah tentang hubungan antara kitab-kitab Allah.

Apabila kita menyebut bahawa al-Quran membenarkan wahyu terdahulu, kita juga perlu memahami bahawa al-Quran tidak memerlukan wahyu terdahulu untuk menjadi benar. Sebaliknya, al-Quran membenarkan wahyu terdahulu kerana semuanya mempunyai sumber yang sama. Al-Quran ialah wahyu Allah dan tidak bergantung kepada manusia terdahulu untuk mendapatkan autoritinya. Ia datang daripada Allah سبحانه وتعالى.

Ini penting untuk menolak gambaran bahawa al-Quran hanya merupakan versi baru daripada agama terdahulu. Tidak demikian. Al-Quran mempunyai kedudukan sendiri sebagai wahyu Allah kepada Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Ia membenarkan kebenaran terdahulu tetapi juga membawa wahyu yang ditetapkan untuk umat terakhir. Hubungan antara wahyu bukan hubungan salinan manusia dengan karya asal manusia, tetapi hubungan wahyu Allah yang datang melalui para rasul pada zaman yang berbeza.

Lafaz ini juga menunjukkan bahawa al-Quran bukan kitab yang memutuskan manusia daripada semua ilmu yang pernah diberikan Allah sebelum itu. Sebaliknya, ia membenarkan kebenaran yang terdahulu dan menyatukan manusia di bawah petunjuk Allah. Ini mengajar bahawa ilmu yang benar tidak perlu bermusuhan antara satu sama lain. Jika sumbernya benar dan perkara yang dibincangkan sama, kebenaran tidak akan bertentangan.

Namun sekali lagi, kita perlu membezakan antara ilmu yang benar daripada wahyu dengan dakwaan manusia. Manusia boleh salah faham. Oleh itu, al-Quran datang sebagai petunjuk terakhir. Apa yang selari dengan wahyu diterima sebagai benar dalam ruang yang ditetapkan. Apa yang bercanggah dengan wahyu ditolak apabila dalilnya jelas. Inilah cara yang adil dalam memahami hubungan antara wahyu terdahulu dengan al-Quran.

Lafaz مُصَدِّقًا juga mempunyai nilai besar dalam membina dialog yang ilmiah dengan penganut agama lain. Seorang Muslim tidak bermula dengan mengatakan bahawa semua yang ada dalam tradisi terdahulu adalah palsu. Dia boleh mengakui bahawa Allah menurunkan wahyu kepada nabi-nabi terdahulu. Tetapi dia juga menjelaskan bahawa ukuran akhir bagi umat Muhammad صلى الله عليه وسلم ialah al-Quran dan sunnah. Ini merupakan pendirian yang lebih tepat daripada dua ekstrem: menolak semua atau menerima semua.

Dalam konteks pendidikan, ayat ini juga boleh digunakan untuk menjelaskan kepada generasi muda mengapa Islam menghormati Musa dan Isa tetapi tidak mengikuti semua kepercayaan yang berkembang atas nama mereka selepas itu. Jawapannya terdapat pada konsep مُصَدِّقًا. Al-Quran membenarkan mereka sebagai nabi Allah dan membenarkan wahyu yang Allah turunkan kepada mereka pada asalnya. Tetapi umat Islam mengikuti Rasulullah صلى الله عليه وسلم kerana baginda membawa risalah terakhir yang Allah turunkan.

Perkara ini juga mengajar bahawa kasih kepada Rasulullah صلى الله عليه وسلم tidak memerlukan kebencian kepada nabi terdahulu. Baginda sendiri mengajar umat supaya beriman kepada para nabi. Maka seseorang boleh sangat mencintai Rasulullah صلى الله عليه وسلم sambil menghormati Musa dan Isa عليهما السلام sebagai nabi Allah. Bahkan penghormatan kepada mereka merupakan sebahagian daripada keimanan yang benar.

Dalam masa yang sama, penghormatan kepada nabi terdahulu tidak boleh membawa seseorang kepada ghuluw. Para nabi ialah hamba Allah. Mereka bukan Tuhan. Mereka tidak memiliki sifat-sifat ketuhanan. Al-Quran membenarkan mereka sebagai nabi dan rasul, tetapi tetap meletakkan mereka sebagai manusia yang diutus. Ini merupakan keseimbangan yang sangat penting dalam memahami sejarah kenabian.

Lafaz مُصَدِّقًا juga memberikan gambaran bahawa al-Quran datang untuk menyatukan kebenaran, bukan untuk menambah kekeliruan. Jika manusia mempunyai banyak dakwaan tentang sejarah wahyu, al-Quran memberikan ukuran. Ia menjelaskan siapa yang benar, apa yang benar dan apa yang perlu diimani. Oleh itu, semakin seseorang memahami al-Quran, semakin dia mempunyai asas untuk membezakan antara wahyu dengan legenda.

Dalam konteks ini, "مَا بَيْنَ يَدَيْهِ" boleh difahami sebagai apa yang telah berada sebelumnya dalam rangkaian wahyu. Al-Quran tidak perlu mengesahkan semua perkara yang berlaku dalam sejarah manusia. Fokusnya ialah perkara yang berkaitan dengan petunjuk Allah. Maka apabila kita membaca lafaz ini, kita perlu mengekalkan fokus kepada wahyu dan kitab-kitab yang Allah turunkan.

Perbahasan ini juga memperlihatkan bahawa Allah سبحانه وتعالى mempunyai hikmah dalam menyebut pembenaran sebelum menyebut kitab-kitab terdahulu dalam sambungan ayat. Lafaz مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ memberi gambaran hubungan antara al-Quran dan apa yang terdahulu, kemudian ayat meneruskan penyebutan Taurat dan Injil. Ini menunjukkan bahawa al-Quran tidak datang tanpa sejarah. Ia berada dalam rangkaian wahyu yang telah Allah tetapkan.

Kita juga boleh memahami bahawa pembenaran al-Quran terhadap wahyu terdahulu menjadi bukti bahawa risalah para nabi bukan ciptaan masyarakat. Jika semua nabi menghasilkan agama berdasarkan budaya mereka, tidak ada sebab bagi wahyu terakhir untuk mengesahkan sejarah mereka secara konsisten. Tetapi al-Quran datang membenarkan mereka. Ini menunjukkan satu sumber wahyu yang menyatukan mereka.

Perkara ini juga mempunyai implikasi terhadap pemahaman tentang mukjizat dan kerasulan. Rasulullah صلى الله عليه وسلم datang membawa al-Quran dan menyatakan bahawa ia daripada Allah. Al-Quran kemudian mengesahkan nabi-nabi terdahulu dan kitab-kitab mereka. Ini membina satu rangkaian hujah yang saling berkaitan. Keimanan kepada Rasulullah صلى الله عليه وسلم membawa kepada iman kepada para rasul terdahulu, dan iman kepada para rasul terdahulu disahkan oleh al-Quran.

Lafaz ini juga menunjukkan bahawa Allah سبحانه وتعالى tidak meninggalkan umat manusia tanpa hujah. Para nabi datang silih berganti. Kitab-kitab diturunkan. Kemudian al-Quran diturunkan kepada Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Maka sejarah manusia bukan sejarah yang Allah biarkan tanpa petunjuk. Allah memberikan hujah dan petunjuk kepada manusia.

Dalam kehidupan seorang Muslim, kesedaran ini sepatutnya menambahkan penghargaan terhadap al-Quran. Kita bukan hanya memiliki sebuah kitab yang mengandungi nasihat. Kita memiliki kitab yang menghubungkan kita dengan seluruh sejarah wahyu. Apabila kita membaca al-Quran, kita membaca berita tentang nabi-nabi yang telah Allah utus sebelum kita. Kita mengetahui bahawa mereka semua berdiri dalam rangkaian pengabdian kepada Allah.

Lafaz مُصَدِّقًا juga mengajar bahawa kebenaran boleh dikenal melalui keserasian dengan wahyu. Jika sesuatu dakwaan tentang nabi terdahulu bertentangan dengan apa yang Allah tegaskan dalam al-Quran, dakwaan itu perlu ditolak. Ini termasuk dakwaan yang merendahkan para nabi atau memberikan kepada mereka sifat yang tidak layak. Al-Quran menjadi ukuran kerana ia ialah wahyu terakhir.

Seseorang juga perlu memahami bahawa "membenarkan" tidak semestinya bermaksud setiap perkataan dalam kitab terdahulu yang ada pada zaman Rasulullah صلى الله عليه وسلم mesti diterima tanpa pemeriksaan. Al-Quran sendiri mempunyai fungsi sebagai pembenar dan pembetul. Apa yang selari dengan wahyu diterima sebagai kebenaran apabila terdapat dalil yang menyokongnya. Apa yang bercanggah dengan wahyu ditolak. Apa yang tidak diketahui kebenaran atau kesalahannya tidak boleh dipastikan hanya berdasarkan andaian. Ini merupakan pendekatan yang berhati-hati.

Lafaz ini juga memberi satu pengajaran besar tentang sifat ilmu Allah. Allah mengetahui apa yang telah Dia wahyukan dahulu dan apa yang Dia wahyukan kemudian. Manusia mempunyai ilmu yang terbatas. Oleh itu, manusia tidak boleh membandingkan wahyu berdasarkan pengetahuan yang tidak lengkap lalu mendakwa terdapat percanggahan. Jika seseorang menemui sesuatu yang belum difahaminya, dia perlu mencari ilmu dan menyedari keterbatasannya.

Dalam konteks ini, "مصدقًا" bukan sekadar satu lafaz sejarah tetapi satu lafaz yang membina keyakinan. Ia memberitahu bahawa al-Quran bukan ajaran yang terputus. Ia mengesahkan wahyu yang benar sebelum ini. Maka seorang Muslim boleh melihat seluruh sejarah kenabian sebagai satu sejarah yang mempunyai tujuan: manusia mengenal Allah, beribadah kepada-Nya dan mengikuti petunjuk yang dibawa oleh rasul.

Perbezaan zaman dan syariat tidak menafikan tujuan asas tersebut. Musa عليه السلام membawa wahyu untuk umatnya. Isa عليه السلام membawa wahyu untuk umatnya. Rasulullah صلى الله عليه وسلم membawa wahyu untuk umat baginda. Allah سبحانه وتعالى mengetahui keadaan setiap umat. Maka perubahan perincian hukum merupakan sebahagian daripada hikmah Allah, bukan percanggahan dalam ilmu-Nya.

Lafaz مُصَدِّقًا juga memberi pengajaran tentang sikap terhadap ilmu daripada sumber lain. Jika seseorang mengetahui sesuatu yang benar daripada sumber yang bukan al-Quran, dia tidak perlu menolaknya hanya kerana ia datang daripada manusia. Tetapi dia juga tidak boleh menerima sesuatu sebagai benar hanya kerana ia berasal daripada sumber tertentu. Ukurannya ialah kebenaran. Dalam hal wahyu, al-Quran datang sebagai ukuran yang sangat tinggi.

Dalam perbahasan agama, seseorang kadang-kadang cenderung kepada sikap ekstrem: sama ada menolak semua yang bukan daripada dirinya atau menerima semua yang dikatakan oleh pihak tertentu. Lafaz مُصَدِّقًا mengajar sikap yang lebih ilmiah. Al-Quran mengakui kebenaran yang terdahulu apabila ia memang berasal daripada Allah. Ia tidak menolak kerana usia. Tetapi ia juga tidak menerima kebatilan hanya kerana ia dikaitkan dengan kitab terdahulu.

Perkara ini sebenarnya merupakan bentuk keadilan al-Quran. Ia mengakui hakikat bahawa Allah telah menurunkan kitab kepada nabi terdahulu. Ia tidak menghapuskan sejarah wahyu. Dalam masa yang sama, ia tidak membiarkan manusia menentukan kebenaran agama hanya berdasarkan warisan. Al-Quran menjadi ukuran.

Apabila seorang Muslim memahami perkara ini, dia boleh bercakap tentang kitab terdahulu dengan ilmu dan adab. Dia tidak menghina wahyu yang Allah turunkan. Dia tidak pula menerima semua perubahan manusia terhadap wahyu. Dia mengakui nabi-nabi terdahulu. Dia mengikuti Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Dia menjadikan al-Quran sebagai ukuran terakhir. Semua ini berada dalam satu rangkaian makna yang berpunca daripada مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ.

Lafaz ini juga memberi pengajaran bahawa wahyu Allah saling membenarkan pada perkara yang benar. Jika terdapat perkara yang kelihatan bertentangan, seseorang perlu menyelidiki sama ada yang bertentangan itu benar-benar wahyu Allah, sama ada berlaku perubahan hukum, sama ada berlaku perbezaan konteks, atau sama ada kefahaman manusia yang bermasalah. Jangan terus mendakwa bahawa wahyu Allah bercanggah. Lafaz مُصَدِّقًا memberikan asas bahawa al-Quran datang membenarkan wahyu sebelumnya.

Dengan demikian, seseorang perlu mempunyai disiplin apabila membandingkan agama dan kitab. Dia tidak boleh mengambil satu ayat secara terpisah lalu membuat kesimpulan besar tanpa memahami keseluruhan konteks. Dia perlu mengetahui bahasa, konteks dan kedudukan wahyu. Perkataan "مصدقًا" mempunyai makna yang luas dan tidak boleh dipermudahkan kepada "semua yang ada dalam kitab terdahulu adalah benar".

Begitu juga, "لما بين يديه" tidak bermaksud al-Quran membenarkan semua tradisi sejarah sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Ia merujuk kepada sesuatu yang terdahulu dalam konteks wahyu. Ini penting untuk menjaga ketepatan makna. Jika tidak, seseorang boleh memasukkan segala bentuk falsafah dan agama terdahulu ke dalam maksud ayat. Sedangkan al-Quran tidak mengatakan demikian.

Dalam konteks akidah, lafaz ini menguatkan iman kepada kitab-kitab Allah. Seorang Muslim beriman bahawa Allah telah menurunkan kitab-kitab kepada para nabi. Namun dia tidak menjadikan kitab-kitab terdahulu sebagai sumber yang mengatasi al-Quran. Al-Quran ialah wahyu yang diturunkan kepada Rasulullah صلى الله عليه وسلم dan ia membenarkan apa yang benar daripada wahyu terdahulu.

Keimanan kepada kitab-kitab terdahulu juga bukan sekadar pengetahuan sejarah. Ia merupakan sebahagian daripada iman. Seseorang mengakui bahawa Allah سبحانه وتعالى ialah Tuhan yang memberi petunjuk kepada manusia melalui kitab-kitab. Dia mengakui Musa dan Isa sebagai nabi. Dia mengakui Taurat dan Injil sebagai wahyu Allah pada asalnya. Semua ini selari dengan lafaz مُصَدِّقًا.

Perkara ini juga menjelaskan mengapa seorang Muslim tidak boleh berkata bahawa semua wahyu terdahulu adalah palsu. Jika demikian, dia bertentangan dengan al-Quran yang menyatakan bahawa Allah menurunkan kitab-kitab tersebut. Pada masa yang sama, dia juga tidak boleh mengatakan bahawa semua bentuk teks yang dinisbahkan kepada kitab tersebut hari ini pasti merupakan wahyu yang tidak berubah. Kedua-dua ekstrem perlu dielakkan.

Lafaz ini juga memperlihatkan keindahan pendekatan al-Quran dalam menjelaskan hubungan antara agama. Ia tidak hanya mengatakan "kitab terdahulu salah". Ia menjelaskan bahawa terdapat kebenaran yang berasal daripada Allah dan al-Quran datang membenarkannya. Pada masa yang sama, al-Quran menjadi petunjuk terakhir yang mengajar manusia apa yang perlu diikuti. Ini merupakan pendekatan yang sangat adil dan ilmiah.

Apabila kita menumpukan perhatian kepada مُصَدِّقًا sahaja, kita dapat melihat bahawa satu perkataan ini mengandungi konsep pengesahan, kesinambungan, kesatuan sumber, penghormatan terhadap wahyu terdahulu, pembetulan terhadap dakwaan manusia, dan penetapan kedudukan al-Quran sebagai wahyu terakhir. Namun kesemuanya kembali kepada satu makna asas: al-Quran membenarkan apa yang telah terdahulu daripadanya daripada wahyu Allah.

Maksud ini juga membentuk cara kita memahami sejarah Islam. Islam tidak bermula dengan Rasulullah صلى الله عليه وسلم sebagai manusia pertama yang mengenal Allah. Sebaliknya, baginda datang sebagai Rasul terakhir dalam rangkaian para rasul. Al-Quran datang mengesahkan sejarah tersebut. Oleh itu, apabila kita mempelajari kisah Musa, Isa dan nabi-nabi lain, kita sebenarnya sedang mempelajari sebahagian daripada sejarah wahyu yang al-Quran sendiri sahkan.

Lafaz مُصَدِّقًا juga menanam keyakinan bahawa Allah سبحانه وتعالى tidak meninggalkan manusia tanpa petunjuk dalam sejarah. Setiap umat mempunyai rasul yang membawa petunjuk. Apabila manusia menyimpang, Allah memberikan peringatan. Kemudian datanglah Rasulullah صلى الله عليه وسلم dengan al-Quran. Maka al-Quran membenarkan sejarah tersebut dan menjadi petunjuk bagi umat terakhir.

Dalam konteks ini, al-Quran juga mempunyai fungsi mengembalikan manusia kepada kebenaran asal. Jika manusia telah berselisih tentang para nabi dan kitab, al-Quran menjelaskan. Jika manusia telah menambah sesuatu yang tidak benar, al-Quran membetulkan. Jika manusia menolak nabi tertentu, al-Quran mengakui kerasulannya apabila Allah mengesahkannya. Ini semua merupakan kesan daripada sifat al-Quran sebagai مُصَدِّقًا.

Lafaz ini juga mengajar kita supaya tidak menilai wahyu berdasarkan reaksi manusia. Ada orang yang menerima dan ada yang menolak. Penolakan manusia tidak mengubah hakikat. Al-Quran tetap wahyu Allah dan tetap membenarkan wahyu terdahulu. Kebenaran tidak berubah kerana manusia menerima atau menolaknya.

Perbahasan ini juga mempunyai hubungan dengan sifat amanah seorang Muslim ketika berbicara tentang agama lain. Jika al-Quran mengakui sesuatu, kita mengakuinya. Jika al-Quran membantah sesuatu, kita membantahnya. Kita tidak menambah kebencian yang tidak diajarkan oleh wahyu. Kita juga tidak mengurangkan kebenaran kerana takut manusia tidak menyukainya. Lafaz مُصَدِّقًا menjadi panduan untuk berkata benar tentang wahyu terdahulu.

Dalam hal ini, kita perlu menyedari bahawa mengakui kebenaran wahyu terdahulu tidak bermaksud mengakui setiap dakwaan teologi yang muncul selepas itu. Musa عليه السلام ialah nabi Allah. Isa عليه السلام ialah nabi Allah. Taurat dan Injil asal ialah wahyu Allah. Tetapi manusia boleh mempunyai pelbagai fahaman tentang Musa, Isa, Taurat dan Injil. Al-Quran menjadi ukuran untuk membezakan antara kebenaran dan kesalahan dalam fahaman tersebut.

Ini juga menjelaskan bahawa al-Quran mempunyai kedudukan sebagai penjelas sejarah wahyu. Ia tidak memerlukan manusia terdahulu untuk menentukan apa yang benar tentang para nabi. Allah sendiri mengkhabarkan melalui al-Quran. Maka apabila al-Quran menyebut bahawa ia مُصَدِّقًا, ia juga memberikan keyakinan bahawa berita tentang wahyu terdahulu yang dibawa oleh al-Quran adalah berdasarkan ilmu Allah.

Perkataan "لِّمَا" juga menunjukkan bahawa yang dibenarkan bukan semata-mata "kitab" sebagai objek, tetapi apa yang terkandung dalam wahyu yang terdahulu. Ia merangkumi perkara yang benar yang telah Allah turunkan. Oleh itu, fokus pembenaran ialah kandungan wahyu yang benar. Ini menjelaskan mengapa kita tidak boleh menyamakan wahyu asal dengan semua sejarah teks yang berlaku selepas itu.

Lafaz ini juga membentuk kefahaman yang benar terhadap istilah "ahl al-kitab". Orang yang mempunyai kitab terdahulu mempunyai sejarah wahyu yang diakui oleh Islam. Ini tidak bermaksud semua pegangan mereka benar. Tetapi ia menunjukkan bahawa Islam tidak menganggap sejarah wahyu mereka sebagai tidak bernilai. Allah telah menurunkan kitab kepada nabi mereka. Al-Quran mengakui hakikat tersebut.

Dalam kehidupan seorang Muslim, pemahaman ini melahirkan rasa hormat kepada sejarah agama tanpa mengorbankan prinsip aqidah. Dia boleh mengakui bahawa Musa dan Isa ialah nabi Allah tanpa menerima semua kepercayaan yang berkembang selepas mereka. Dia boleh mengakui bahawa Taurat dan Injil asal ialah wahyu Allah tanpa menjadikan teks manusia sebagai ukuran yang mengatasi al-Quran. Ini ialah keseimbangan yang lahir daripada مُصَدِّقًا.

Lafaz ini juga memberikan gambaran tentang keagungan al-Quran. Al-Quran bukan hanya kitab yang berbicara kepada generasi Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Ia berbicara tentang seluruh sejarah wahyu. Ia menghubungkan umat terakhir dengan para nabi terdahulu. Ia memberikan satu pandangan menyeluruh bahawa Allah سبحانه وتعالى telah memberikan petunjuk kepada manusia melalui para rasul.

Maka apabila seseorang membaca مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ, dia perlu memahami bahawa al-Quran berdiri sebagai saksi kepada kesinambungan wahyu. Ia mengesahkan bahawa Allah telah menurunkan kitab sebelum al-Quran. Ia mengesahkan bahawa para nabi terdahulu benar-benar diutus. Ia mengesahkan kebenaran yang dibawa oleh mereka. Dan ia menjadi ukuran terhadap apa yang manusia dakwa tentang mereka.

Dalam konteks ini, lafaz tersebut juga menunjukkan bahawa kebenaran para nabi tidak bergantung kepada pengiktirafan umat kemudian. Musa tidak menjadi nabi kerana orang Islam mengiktirafnya. Musa ialah nabi kerana Allah mengutusnya. Isa tidak menjadi nabi kerana manusia menerima baginda. Isa ialah nabi kerana Allah mengutusnya. Al-Quran kemudian membenarkan hakikat tersebut. Ini menunjukkan bahawa sumber kebenaran ialah Allah.

Begitu juga, al-Quran tidak menjadi benar kerana kitab terdahulu mengesahkannya. Al-Quran benar kerana ia wahyu Allah. Tetapi al-Quran juga datang dengan sifat membenarkan apa yang terdahulu. Jadi terdapat perbezaan antara sumber autoriti dengan fungsi pembenaran. Sumber autoriti al-Quran ialah Allah سبحانه وتعالى. Fungsi مُصَدِّقًا ialah menunjukkan keselarasan dan pengesahan terhadap wahyu terdahulu.

Ini merupakan perincian yang penting. Jika seseorang mengatakan al-Quran benar hanya kerana kitab terdahulu mengesahkannya, dia meletakkan asas yang salah. Al-Quran ialah wahyu Allah. Pembenaran terhadap wahyu terdahulu merupakan salah satu sifat hubungan al-Quran dengan kitab-kitab terdahulu, bukan sumber utama kewibawaan al-Quran.

Dalam masa yang sama, pembenaran ini boleh menjadi hujah kepada manusia yang mengenal sejarah wahyu terdahulu. Apabila mereka melihat bahawa al-Quran mengakui para nabi mereka dan mengesahkan wahyu yang benar, mereka dapat melihat bahawa Islam tidak memutuskan sejarah mereka. Sebaliknya, Islam mengembalikan mereka kepada sumber wahyu yang benar dan mengajak mereka mengikuti Rasul terakhir.

Lafaz مُصَدِّقًا juga menunjukkan bahawa al-Quran bukan kitab yang muncul tanpa kesinambungan sejarah. Ia datang dalam sebuah dunia yang telah menerima wahyu. Maka kandungannya mempunyai hubungan dengan perkara yang telah diketahui oleh umat terdahulu. Ini menjadikan al-Quran sebahagian daripada sejarah wahyu yang panjang.

Namun hubungan tersebut tidak bermakna al-Quran bergantung kepada kitab terdahulu dari sudut penulisan atau sumber. Allah سبحانه وتعالى ialah sumber al-Quran. Rasulullah صلى الله عليه وسلم ialah penerima wahyu. Baginda tidak menghasilkan al-Quran daripada kitab-kitab manusia. Lafaz مُصَدِّقًا menjelaskan hubungan dari sudut kandungan dan kebenaran, bukan hubungan sebagai karya yang disalin.

Perkara ini penting dalam menjawab dakwaan bahawa persamaan antara al-Quran dan kisah-kisah nabi terdahulu menunjukkan bahawa al-Quran diambil daripada sumber manusia. Persamaan itu tidak semestinya menunjukkan penyalinan. Jika sumber wahyu ialah Allah yang sama, maka persamaan pada perkara yang benar merupakan sesuatu yang semestinya dijangka. Al-Quran sendiri menyatakan bahawa ia membenarkan apa yang telah terdahulu. Jadi persamaan pada kebenaran sejarah kenabian merupakan sebahagian daripada makna مُصَدِّقًا.

Dengan demikian, semakin seseorang memahami lafaz ini, semakin dia melihat bahawa kesamaan antara wahyu bukan sesuatu yang melemahkan hujah al-Quran. Sebaliknya, ia merupakan sebahagian daripada sifatnya sebagai pembenar wahyu terdahulu. Yang penting ialah membezakan antara persamaan kerana sumber wahyu yang sama dengan persamaan yang didakwa berlaku kerana peniruan manusia.

Lafaz ini juga mengajar bahawa kebenaran mempunyai kesinambungan. Jika Allah telah menurunkan kebenaran kepada manusia pada satu zaman, kemudian menurunkan kebenaran pada zaman lain, maka kebenaran asas itu tidak perlu berubah. Yang mungkin berubah ialah hukum tertentu berdasarkan hikmah Allah. Tetapi kebenaran tentang Allah, kenabian, wahyu dan akhirat mempunyai kesinambungan. Al-Quran datang untuk mengesahkan kesinambungan tersebut.

Dalam hal ini, seorang Muslim tidak sepatutnya berasa bahawa beriman kepada nabi terdahulu mengurangkan kedudukan Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Sebaliknya, beriman kepada nabi terdahulu ialah sebahagian daripada ajaran baginda. Rasulullah صلى الله عليه وسلم membawa al-Quran yang membenarkan mereka. Maka penghormatan kepada mereka sebenarnya mengikuti wahyu yang baginda bawa.

Begitu juga, seseorang tidak sepatutnya menganggap bahawa mengakui Taurat dan Injil sebagai wahyu Allah bermakna dia perlu meninggalkan al-Quran. Sebaliknya, al-Quran sendiri mengajar pengakuan tersebut. Tetapi setelah Rasulullah صلى الله عليه وسلم diutus, manusia perlu mengikuti baginda. Ini ialah kedudukan al-Quran sebagai wahyu terakhir.

Lafaz مُصَدِّقًا juga menunjukkan bahawa Islam mempunyai konsep yang jelas tentang kebenaran sejarah. Ia tidak menerima semua yang diwarisi secara membuta tuli. Ia kembali kepada wahyu. Ini ialah kaedah yang sangat penting dalam semua bidang ilmu agama: sesuatu dinilai berdasarkan dalil, bukan semata-mata kerana ia lama, popular atau diwarisi.

Apabila kita memahami "مَا بَيْنَ يَدَيْهِ" sebagai sesuatu yang terdahulu, kita juga memahami bahawa al-Quran tidak datang dalam keadaan terpisah daripada perjalanan manusia. Allah سبحانه وتعالى mengetahui sejarah manusia dan mengetahui bagaimana manusia menerima, menolak dan mengubah petunjuk. Maka al-Quran datang sebagai petunjuk yang terakhir dan sebagai pembenar kepada kebenaran yang terdahulu.

Lafaz ini juga menuntut kita supaya tidak memisahkan antara pembenaran dan amanah. Jika al-Quran membenarkan nabi terdahulu, kita perlu menyebut mereka dengan benar. Jika al-Quran mengakui kitab terdahulu sebagai wahyu Allah pada asalnya, kita perlu mengakuinya. Jika al-Quran membetulkan dakwaan manusia terhadap mereka, kita juga perlu menerima pembetulan tersebut. Ini semua merupakan amanah ilmu.

Dalam pengajian al-Quran, lafaz مُصَدِّقًا sepatutnya menjadi asas kepada satu prinsip: wahyu Allah tidak bertentangan pada hakikat kebenaran. Jika kita menemui perbezaan, kita perlu meneliti sama ada ia perbezaan syariat, perbezaan konteks, perubahan hukum, perbezaan pemahaman atau perubahan manusia terhadap teks. Jangan terus menyimpulkan bahawa Allah menurunkan sesuatu yang saling bercanggah.

Ini juga berkaitan dengan kesempurnaan ilmu Allah. Manusia boleh mengalami perubahan pengetahuan. Allah tidak. Maka wahyu yang datang daripada Allah mempunyai kesatuan sumber dan kebenaran. Perubahan hukum yang berlaku dalam sejarah wahyu berlaku kerana Allah menetapkannya, bukan kerana Allah baru mengetahui sesuatu yang sebelumnya tidak diketahui. Allah mengetahui seluruh perkara sebelum dan selepasnya. Oleh itu, pembenaran al-Quran terhadap wahyu terdahulu berada dalam ilmu dan hikmah Allah yang sempurna.

Lafaz ini juga boleh menjadi asas untuk menjelaskan mengapa al-Quran menyebut nabi-nabi yang sama dalam bentuk yang berbeza daripada cerita manusia. Al-Quran memilih apa yang perlu untuk petunjuk. Ia bukan buku sejarah dalam bentuk manusia. Ia ialah wahyu Allah. Maka kisah yang disebut mempunyai tujuan untuk membimbing, mengingatkan dan mengesahkan kebenaran sejarah kenabian.

Dalam konteks ini, مُصَدِّقًا bukan hanya memberi maklumat tentang kitab terdahulu, tetapi membina hubungan iman antara umat terakhir dengan generasi nabi terdahulu. Kita membaca kisah mereka sebagai sebahagian daripada iman. Kita tidak melihat mereka sebagai sejarah asing. Mereka ialah nabi yang diutus oleh Tuhan yang sama.

Perkara ini juga memberi pengajaran bahawa manusia tidak boleh memilih nabi yang disukai dan menolak nabi yang tidak disukai. Jika Allah mengutus mereka, kita beriman kepada mereka. Al-Quran membenarkan mereka. Ini merupakan kesempurnaan iman kepada para rasul.

Lafaz ini juga mempunyai kesan terhadap cara kita memahami istilah "agama para nabi". Pada asasnya, para nabi menyeru manusia kepada Allah dan ketaatan kepada-Nya. Syariat mereka boleh mempunyai perincian yang berbeza. Oleh itu, apabila al-Quran membenarkan apa yang terdahulu, ia mengesahkan kesinambungan asas tersebut. Ia tidak mengatakan bahawa semua perincian hukum semua umat adalah sama.

Dalam hal ini, kita dapat melihat bahawa مُصَدِّقًا ialah lafaz yang menyatukan dua perkara yang mungkin kelihatan berbeza: kesinambungan dan pembaharuan. Al-Quran meneruskan kesinambungan wahyu dengan membenarkan kebenaran terdahulu, tetapi ia juga datang sebagai wahyu terakhir yang membawa syariat untuk umat terakhir. Kesinambungan tidak bermaksud tiada perubahan hukum. Pembaharuan syariat tidak bermaksud sumber wahyu berubah.

Lafaz ini juga memberikan keyakinan bahawa Rasulullah صلى الله عليه وسلم bukan pembawa agama yang bercanggah dengan para nabi terdahulu pada asasnya. Baginda membawa risalah yang mengesahkan mereka. Oleh itu, dakwaan bahawa Islam muncul untuk menafikan semua nabi sebelumnya bertentangan dengan kandungan al-Quran.

Dalam masa yang sama, al-Quran tidak menjadikan penghormatan kepada nabi terdahulu sebagai alasan untuk mengikuti syariat mereka selepas risalah Muhammad صلى الله عليه وسلم. Al-Quran sendiri ialah wahyu terakhir dan menjadi petunjuk bagi umat baginda. Maka seorang Muslim menghormati semua nabi tetapi mengikuti Rasulullah صلى الله عليه وسلم.

Perbahasan tentang مُصَدِّقًا juga mengajar bahawa kebenaran tidak semestinya bermaksud semua perkara mempunyai bentuk yang sama. Dua wahyu boleh mempunyai prinsip yang sama tetapi hukum tertentu yang berbeza. Ini menunjukkan bahawa kesatuan kebenaran tidak sama dengan keseragaman setiap perincian. Allah سبحانه وتعالى berhak menetapkan hukum yang Dia kehendaki untuk umat yang Dia kehendaki.

Seseorang yang memahami perkara ini tidak akan tergesa-gesa mengatakan bahawa perbezaan hukum antara syariat membuktikan percanggahan wahyu. Sebaliknya, dia bertanya: apakah hukum yang Allah tetapkan pada zaman tersebut? Apakah hukum yang Allah tetapkan untuk umat Rasulullah صلى الله عليه وسلم? Dengan cara ini, dia memahami sejarah syariat dengan lebih tepat.

Lafaz "مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ" juga membentuk satu hubungan yang indah antara ilmu dan iman. Ilmu tentang sejarah wahyu menambahkan keyakinan bahawa Islam bukan agama yang muncul tanpa hubungan dengan para nabi terdahulu. Iman kepada al-Quran pula membimbing seseorang menerima sejarah tersebut berdasarkan berita Allah. Kedua-duanya saling menguatkan.

Dalam pengajaran kepada masyarakat, lafaz ini juga boleh digunakan untuk menjelaskan bahawa al-Quran mempunyai sikap yang adil terhadap wahyu terdahulu. Ia mengakui yang benar, menolak yang salah dan membetulkan yang telah diselewengkan atau disalahfahami. Sikap ini lebih tepat daripada sama ada menerima semuanya atau menolak semuanya.

Lafaz ini juga menunjukkan bahawa al-Quran mempunyai fungsi pembetulan terhadap manusia yang mendakwa mengikuti kitab terdahulu tetapi telah meninggalkan kebenaran yang terdapat di dalamnya. Al-Quran datang sebagai pembenar dan petunjuk. Ia mengajak manusia kembali kepada Allah dan kepada kebenaran yang asal.

Perkara ini dapat difahami tanpa perlu memperluaskan perbahasan kepada semua ayat berkaitan. Cukup dengan lafaz مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ, kita sudah mengetahui bahawa al-Quran mempunyai hubungan pengesahan dengan wahyu terdahulu. Ayat ini sendiri sudah cukup untuk menunjukkan bahawa Islam mengakui sejarah wahyu sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم.

Dalam memahami lafaz ini, seseorang juga perlu menjaga adab terhadap para nabi. Kita tidak boleh menggunakan kisah kelemahan sebahagian pengikut mereka untuk merendahkan nabi. Al-Quran membenarkan mereka sebagai nabi. Kesalahan pengikut tidak mengurangkan kedudukan nabi. Ini merupakan satu prinsip yang sangat penting dalam memahami sejarah wahyu.

Begitu juga, kita tidak boleh menggunakan kesalahan manusia yang berlaku dalam sejarah kitab terdahulu untuk mengatakan bahawa Allah tidak pernah menurunkan kitab kepada mereka. Al-Quran sendiri mengesahkan bahawa Allah menurunkan kitab. Kesalahan manusia selepas itu ialah perkara lain. Ini menunjukkan mengapa istilah "asal wahyu" sangat penting.

Lafaz مُصَدِّقًا juga mengajar bahawa apabila Allah menyatakan sesuatu tentang sejarah, manusia menerima dengan iman. Kita tidak perlu memaksa semua berita wahyu supaya tunduk kepada teori manusia. Jika teori berubah, wahyu tetap. Jika manusia belum memahami sesuatu, mereka perlu mengakui keterbatasan ilmu.

Dalam masa yang sama, menerima berita wahyu tidak menghalang seseorang daripada melakukan kajian. Bahkan kajian boleh membantu memahami konteks. Tetapi wahyu tetap menjadi ukuran utama dalam perkara yang telah dipastikan oleh wahyu. Ini ialah keseimbangan antara iman dan ilmu.

Perkataan "مصدقا" juga memberi satu gambaran bahawa al-Quran mempunyai hubungan yang positif dengan wahyu terdahulu. Ia bukan hubungan permusuhan. Ia hubungan pengesahan terhadap kebenaran. Oleh itu, seorang Muslim tidak sepatutnya menggunakan bahasa yang seolah-olah semua agama terdahulu tidak mempunyai sebarang kebenaran. Sebaliknya, dia mengatakan dengan tepat bahawa Allah menurunkan wahyu kepada nabi terdahulu dan al-Quran membenarkan kebenaran wahyu tersebut.

Ini juga menjelaskan mengapa Islam mengakui Musa dan Isa sebagai nabi. Jika seseorang menolak mereka, dia bukan sahaja menolak sejarah mereka tetapi menolak apa yang al-Quran sendiri sahkan. Oleh itu, iman kepada para nabi terdahulu merupakan sebahagian daripada iman kepada al-Quran.

Lafaz ini juga menjadi bukti bahawa al-Quran mempunyai pandangan yang konsisten terhadap wahyu. Ia tidak mendakwa bahawa Allah hanya berbicara kepada manusia pada zaman Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Ia mengakui bahawa Allah telah memberikan petunjuk sebelum itu. Ini menunjukkan rahmat dan hikmah Allah dalam membimbing manusia.

Dalam konteks ini, "مَا بَيْنَ يَدَيْهِ" memberikan gambaran bahawa al-Quran datang selepas satu sejarah panjang. Namun kedatangan selepas tidak bermakna al-Quran lebih rendah. Sebaliknya, ia menjadi wahyu terakhir yang mengesahkan dan menjadi ukuran terhadap kebenaran yang terdahulu.

Seseorang juga perlu memahami bahawa "pembenaran" tidak bermaksud al-Quran mengesahkan semua interpretasi manusia terhadap Taurat dan Injil. Interpretasi manusia ialah sesuatu yang berbeza daripada wahyu. Al-Quran membenarkan apa yang Allah turunkan. Jika manusia memberikan tafsiran yang bercanggah dengan al-Quran, tafsiran tersebut tidak menjadi benar hanya kerana dinisbahkan kepada kitab terdahulu.

Ini merupakan prinsip yang sangat berguna dalam pengajian agama. Kita perlu membezakan antara teks wahyu, tafsiran manusia dan amalan masyarakat. Tiga perkara ini tidak semestinya sama. Lafaz مُصَدِّقًا merujuk kepada hubungan al-Quran dengan wahyu yang terdahulu, bukan kepada semua lapisan sejarah manusia yang muncul selepasnya.

Lafaz ini juga menunjukkan bahawa al-Quran mempunyai kedudukan yang sangat kuat dalam menentukan hakikat agama. Ia tidak hanya meminta manusia beriman kepada Allah, tetapi juga memberikan maklumat tentang bagaimana Allah telah membimbing manusia sebelumnya. Ini menjadikan al-Quran sebagai kitab yang membina pandangan dunia yang menyeluruh.

Semakin seseorang memahami makna ini, semakin dia menyedari bahawa Islam tidak berdiri di atas kekosongan sejarah. Ia berdiri atas wahyu Allah yang mempunyai kesinambungan. Rasulullah صلى الله عليه وسلم ialah Rasul terakhir. Al-Quran ialah kitab terakhir. Tetapi sebelum itu terdapat para nabi dan kitab yang Allah turunkan. Al-Quran mengesahkan apa yang benar daripada mereka.

Dengan demikian, lafaz مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ bukan sekadar satu keterangan tambahan dalam ayat. Ia merupakan satu kaedah memahami hubungan antara wahyu-wahyu Allah. Ia menunjukkan bahawa sumber wahyu ialah satu, kebenaran wahyu mempunyai kesinambungan, para nabi mempunyai hubungan dalam risalah mereka, dan al-Quran datang sebagai pembenar terhadap kebenaran wahyu terdahulu.

Jika seseorang menghayati lafaz ini, dia akan memahami bahawa keimanan kepada al-Quran membawa kepada keimanan kepada sejarah kenabian. Dia tidak melihat Musa, Isa dan nabi-nabi terdahulu sebagai tokoh agama yang terpisah daripada Islam. Mereka ialah nabi Allah. Dia juga tidak melihat Taurat dan Injil asal sebagai kitab yang tidak mempunyai hubungan dengan Islam. Ia ialah wahyu Allah yang diturunkan sebelum al-Quran. Tetapi dia juga tidak mencampurkan wahyu asal dengan semua perubahan dan dakwaan manusia terhadap kitab tersebut.

Lafaz ini juga mengajar bahawa manusia perlu tunduk kepada apa yang Allah jelaskan, bukan memaksa wahyu mengikut sejarah yang mereka bina. Jika sejarah manusia bercanggah dengan berita wahyu yang jelas, seorang Muslim meletakkan wahyu pada kedudukan yang lebih tinggi. Jika terdapat kemungkinan bahawa kefahaman sejarahnya yang salah, dia memperbetulkan kefahaman tersebut.

Dalam konteks pembelajaran, ini bermakna seseorang yang ingin memahami مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ perlu mengkaji al-Quran dengan teliti, memahami penggunaan bahasa Arab dan melihat bagaimana al-Quran sendiri menggambarkan para nabi terdahulu. Dengan demikian, dia tidak bergantung kepada gambaran popular atau cerita yang tidak mempunyai asas. Al-Quran menjadi neraca.

Akhirnya, lafaz مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ memberikan satu gambaran yang sangat kukuh bahawa al-Quran mempunyai hubungan pengesahan dengan wahyu Allah yang telah mendahuluinya. Al-Quran datang bukan untuk mengatakan bahawa Allah tidak pernah memberikan petunjuk sebelum Rasulullah صلى الله عليه وسلم. Sebaliknya, al-Quran mengakui bahawa Allah telah menurunkan wahyu kepada para nabi dan rasul sebelum baginda. Ia membenarkan kebenaran yang terdapat dalam wahyu tersebut, mengakui para nabi yang benar, mengesahkan bahawa kitab-kitab terdahulu pada asalnya datang daripada Allah, dan menjadi ukuran terhadap apa yang manusia dakwakan tentang wahyu terdahulu. Perkataan مُصَدِّقًا sendiri membawa makna pembenaran yang berkaitan dengan kebenaran, manakala لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ menunjukkan sesuatu yang telah mendahului al-Quran. Maka keseluruhan lafaz ini menetapkan kesinambungan wahyu tanpa menyamakan semua syariat, mengakui kitab-kitab terdahulu tanpa menerima secara membuta tuli semua teks dan tafsiran manusia, menghormati para nabi terdahulu tanpa mengangkat mereka melebihi kedudukan mereka sebagai hamba dan rasul Allah, serta menetapkan bahawa al-Quran datang dalam kesinambungan sejarah wahyu yang sumbernya satu. Pembenaran al-Quran bukan pembenaran terhadap kebatilan manusia, bukan pembenaran terhadap semua perubahan yang berlaku dalam sejarah, dan bukan pula bermaksud bahawa semua syariat terdahulu kekal menjadi syariat umat Muhammad صلى الله عليه وسلم. Pembenaran itu ialah pembenaran terhadap kebenaran wahyu Allah yang telah terdahulu. Dengan memahami perkara ini, menjadi jelas bahawa lafaz مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ merupakan antara lafaz yang sangat kuat dalam menjelaskan kesatuan sumber wahyu, kesinambungan kenabian dan kedudukan al-Quran sebagai wahyu Allah yang datang kemudian untuk mengesahkan kebenaran yang telah Allah turunkan sebelumnya. (Quran.com)

asas

asa

https://draft.blogger.com/blog/post/edit/50065684574614780/8883031456254782673

• Laman Web