Potongan Ayat مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ Dari Surah Ali Imran Ayat 76

edit / 0003 سورة آل عمران / Surah Ali Imran Ayat 76 (3:76) / Surah Ali Imran Ayat 76 (3:76) Ayat / Potongan Ayat مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ Dari Surah Ali Imran Ayat 76

... مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ ... (Ali Imran:76). (Image).

Potongan Ayat: مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ (Surah Al-Quran)

Potongan ayat مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ bermaksud: “Sesiapa yang menunaikan janjinya.”

Walaupun lafaz ini pendek, ia mengandungi dasar besar dalam hubungan manusia dengan Allah, manusia dengan manusia, dan manusia dengan dirinya sendiri. Allah tidak memilih perkataan ini secara kebetulan. Setiap huruf membawa amanah, setiap kalimah membawa beban rohani, dan setiap makna membawa tuntutan hidup.

Berikut ialah lima perkara paling penting tentang مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ.

---

1. “مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ” menegaskan bahawa agama bermula dengan amanah terhadap janji

Perkara pertama yang paling penting ialah bahawa Allah meletakkan penunaian janji sebagai asas agama.

Perhatikan lafaz:

مَنْ

“sesiapa”

Allah tidak menyebut kelompok tertentu.

Bukan hanya ulama.

Bukan hanya para nabi.

Bukan hanya orang soleh.

Tetapi “sesiapa”.

Maknanya universal.

Sesiapa sahaja yang mahu dekat dengan Allah mesti melalui pintu ini:

menunaikan janji.

Kemudian Allah gunakan kata:

أَوْفَىٰ

Ia berasal daripada akar و ف ي yang membawa makna:

• sempurna,

• lengkap,

• tidak kurang,

• tidak cacat.

Maknanya bukan sekadar “buat”.

Tetapi buat dengan sempurna.

Bukan sekadar tunaikan,

tetapi tunaikan tanpa mengurangi.

Bukan sekadar hadir,

tetapi hadir dengan kesungguhan.

Bukan sekadar memberi,

tetapi memberi dengan penuh tanggungjawab.

Inilah beza antara “melakukan” dan “menyempurnakan”.

Ramai orang menunaikan janji secara minimum.

Tetapi Allah meminta أَوْفَىٰ.

Contohnya:

solat bukan sekadar berdiri dan rukuk.

Itu minimum.

Tetapi أَوْفَىٰ bermaksud:

solat dengan khusyuk.

Puasa bukan sekadar tahan lapar.

Itu minimum.

Tetapi أَوْفَىٰ bermaksud:

puasa dengan taqwa.

Maka lafaz ini mengajar:

agama bukan ritual kosong.

Agama ialah kesempurnaan amanah.

Orang beriman dikenali melalui kesungguhannya menunaikan janji.

Jika dia berjanji dengan Allah, dia tepati.

Jika dia berjanji dengan manusia, dia tepati.

Jika dia berjanji dengan dirinya, dia tepati.

Sebab itu Nabi Muhammad digelar الأمين sebelum menjadi rasul.

Mengapa?

Kerana amanah mendahului dakwah.

Tidak mungkin seseorang menjadi pembawa agama jika dia sendiri pengkhianat.

Maka مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ mengajar:

agama bermula bukan pada lidah,

tetapi pada amanah.

---

2. “العهد” (janji) pertama ialah janji manusia dengan Allah

Perkara kedua yang sangat penting ialah memahami apakah maksud بِعَهْدِهِۦ.

Janji pertama bukan dengan manusia.

Janji pertama ialah dengan Allah.

Allah telah mengambil janji daripada semua ruh manusia sebelum mereka lahir:

أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا بَلَىٰ

“Bukankah Aku Tuhan kamu? Mereka menjawab: bahkan benar.”

Al-Quran

Inilah perjanjian primordial.

Sebelum kita lahir,

kita telah mengaku:

“Engkau Tuhan kami.”

Maka hidup ini sebenarnya ialah ujian:

adakah kita menepati janji itu?

Jika kita menyembah Allah,

kita menunaikan janji.

Jika kita menderhakai-Nya,

kita mengkhianati janji.

Lihat betapa dalam maknanya.

Solat ialah penunaian janji.

Puasa ialah penunaian janji.

Zakat ialah penunaian janji.

Menjaga halal haram ialah penunaian janji.

Setiap ibadah ialah jawapan kepada janji lama itu.

Apabila azan berbunyi,

seolah-olah Allah bertanya:

“Masihkah engkau ingat janji dahulu?”

Mukmin menjawab dengan solat.

Apabila datang larangan,

Allah bertanya:

“Masihkah engkau setia?”

Mukmin menjawab dengan meninggalkan maksiat.

Jadi hidup seorang mukmin ialah hidup orang yang sedang membuktikan janjinya.

Setiap hari dia berkata:

“Ya Allah, aku belum lupa.”

Inilah maksud أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ pada tingkat tertinggi.

Ia bukan sekadar janji manusia biasa.

Ia janji eksistensi.

Janji kewujudan.

Janji rububiyyah.

Janji ubudiyyah.

Aku dicipta untuk Allah.

Maka aku mesti hidup untuk Allah.

Itulah janji itu.

---

3. Menunaikan janji dengan manusia ialah tanda iman yang sah

Perkara ketiga ialah bahawa janji dengan manusia juga termasuk dalam العهد.

Ramai orang fikir agama hanya hubungan dengan Allah.

Tidak.

Hubungan dengan manusia juga agama.

Jika seseorang rajin tahajud tetapi suka mungkir janji,

dia sedang merosakkan agamanya.

Jika seseorang hafal al-Quran tetapi menipu dalam urusan,

dia sedang mencederakan imannya.

Nabi Muhammad ﷺ bersabda bahawa tanda munafik antaranya ialah:

“Apabila berjanji, dia mungkir.”

Ini sangat berat.

Mungkir janji bukan sekadar kesalahan sosial.

Ia tanda penyakit iman.

Mengapa?

Kerana orang yang mungkir menunjukkan bahawa hatinya tidak menghormati amanah.

Hari ini banyak janji dianggap ringan:

• janji datang pukul 8, datang pukul 10,

• janji bayar hutang, tidak bayar,

• janji buat kerja, tidak siapkan,

• janji setia, lalu khianat.

Semua ini bertentangan dengan أَوْفَىٰ.

Mukmin tidak begitu.

Mukmin menjaga kata-katanya.

Kerana dia tahu:

setiap janji dicatat.

Jika dia berkata:

“esok saya datang,”

dia akan datang.

Jika dia berkata:

“saya bantu,”

dia akan bantu.

Jika dia berkata:

“saya bertanggungjawab,”

dia akan tunaikan.

Mengapa?

Kerana dia takut kepada Allah.

Bukan takut kepada manusia.

Maka amanah sosial sebenarnya adalah manifestasi taqwa.

Sebab itu ayat ini menghubungkan:

أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ

dengan

وَاتَّقَىٰ

Janji dan taqwa tidak dipisahkan.

Siapa bertaqwa,

dia menepati janji.

Siapa sering mungkir,

taqwanya bermasalah.

---

4. Janji juga termasuk amanah terhadap diri sendiri

Perkara keempat yang sering dilupakan:

janji kepada diri sendiri.

Ramai orang berjanji:

“Aku mahu berubah.”

Tetapi tidak berubah.

Ramai berkata:

“Aku mahu solat penuh.”

Tetapi gagal kerana tiada kesungguhan.

Ramai berkata:

“Aku mahu tinggalkan dosa.”

Tetapi kembali kepada dosa.

Ini juga pengkhianatan terhadap janji.

Memang janji itu dibuat kepada diri,

tetapi Allah mendengarnya.

Apabila seseorang berkata:

“Ya Allah, aku mahu jadi lebih baik,”

itu telah menjadi satu amanah.

Maka dia mesti menjaga kata-kata itu.

Mukmin tidak mempermainkan azam.

Dia serius.

Jika dia berkata:

“aku mahu hafal satu juzuk,”

dia akan usaha.

Jika dia berkata:

“aku mahu bangun tahajud,”

dia akan berjuang.

Walaupun jatuh,

dia bangun semula.

Kerana أَوْفَىٰ bukan bermaksud tidak pernah gagal.

Ia bermaksud tidak pernah menyerah.

Inilah keindahan ayat.

Allah tidak menuntut kesempurnaan mutlak.

Allah menuntut kesetiaan.

Jika jatuh, bangun.

Jika lemah, kembali.

Jika lalai, bertaubat.

Itulah الوفاء الحقيقي — kesetiaan sebenar.

Orang yang setia tidak berhenti kerana gagal.

Dia terus datang.

Terus mengetuk pintu Allah.

Dan Allah mencintainya.

---

5. Ganjaran orang yang menunaikan janji ialah cinta Allah

Ini perkara paling agung.

Ayat ini berakhir dengan:

فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ

“Sesungguhnya Allah mencintai orang-orang yang bertaqwa.”

Al-Quran

Lihat susunannya.

Allah tidak berkata:

“Allah memberi pahala.”

Walaupun itu benar.

Allah tidak berkata:

“Allah memberi syurga.”

Walaupun itu benar.

Allah berkata:

يُحِبُّ

“Allah mencintai.”

Inilah hadiah tertinggi.

Kerana pahala boleh habis dinikmati.

Nikmat boleh selesai dirasa.

Tetapi cinta Allah ialah nikmat yang tidak terhingga.

Orang yang dicintai Allah:

• dijaga,

• dipimpin,

• ditenangkan,

• diberi nur,

• dipelihara dari fitnah.

Mengapa dia mendapat cinta ini?

Kerana dia setia.

Allah suka hamba yang setia.

Sebagaimana manusia menghargai kesetiaan,

Allah lebih menghargainya.

Apabila seorang hamba menunaikan janjinya,

Allah berkata:

“Ini hamba-Ku.”

Bayangkan.

Tuhan sekalian alam memandangmu dengan cinta.

Hanya kerana engkau menjaga janji.

Janji solat.

Janji taubat.

Janji amanah.

Janji setia.

Semua itu membawa kepada satu destinasi:

محبة الله — cinta Allah.

Dan itulah kemenangan terbesar.

---

Penutup Besar

Potongan ayat مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ mengandungi lima hakikat agung:

1. Agama bermula dengan amanah.

Tanpa amanah, tiada agama yang sah.

2. Janji pertama ialah dengan Allah.

Kita hidup untuk menunaikan pengakuan lama: “بَلَىٰ”.

3. Janji dengan manusia adalah cermin iman.

Mungkir janji merosakkan agama.

4. Janji dengan diri sendiri juga amanah.

Azam mesti dijaga.

5. Ganjarannya ialah cinta Allah.

Itulah hadiah tertinggi.

Maka apabila membaca:

مَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِۦ

dengarlah seolah-olah Allah bertanya kepada jiwamu:

“Adakah engkau masih setia kepada-Ku?”

Dan jawapan seorang mukmin ialah:

“Ya Allah, aku mahu terus menunaikannya, walaupun aku lemah. Jangan biarkan aku menjadi pengkhianat terhadap janji-Mu.”

• Laman Web

as

as

as