Potongan Ayat بَغْيَۢا بَيْنَهُمْۗ Dari Surah Ali Imran Ayat 19

edit / 0003 سورة آل عمران / Surah Ali Imran Ayat 19 (3:19) / Surah Ali Imran Ayat 19 (3:19) Ayat / Potongan Ayat بَغْيَۢا بَيْنَهُمْۗ Dari Surah Ali Imran Ayat 19

... بَغْيَۢا بَيْنَهُمْۗ ... (Ali Imran:19). (Image).

1. “بَغْيًا” Sebagai Gambaran Penyakit Kezaliman Yang Lahir Dari Dalam Hati Manusia

Potongan ayat “بَغْيَۢا بَيْنَهُمْۗ” daripada Surah Āli ‘Imrān ayat 19 merupakan ungkapan yang sangat dalam maknanya tentang sifat manusia apabila hati mereka dikuasai oleh penyakit rohani. Perkataan “بَغْيًا” berasal daripada akar kata yang membawa makna melampaui batas, berlaku zalim, melakukan permusuhan, dan memberontak terhadap kebenaran. Ia bukan sekadar kesalahan biasa, tetapi suatu bentuk kerosakan jiwa yang menyebabkan manusia sanggup menolak kebenaran walaupun mengetahuinya.

Dalam konteks ayat ini, Allah menjelaskan bahawa perpecahan Ahli Kitab berlaku bukan kerana kekurangan ilmu, tetapi kerana “بَغْيًا” — iaitu kedengkian, kezaliman, dan permusuhan sesama mereka. Ini menunjukkan bahawa akar sebenar kerosakan manusia bukan terletak pada kurangnya maklumat, tetapi pada rosaknya hati.

Hakikat ini sangat penting kerana manusia sering menyangka bahawa masalah utama manusia ialah kejahilan. Padahal kadangkala manusia mengetahui apa yang benar tetapi tetap memilih jalan yang salah kerana hawa nafsu menguasai dirinya. Maka “بَغْيًا” menggambarkan keadaan hati yang sengaja menentang kebenaran demi kepentingan diri.

Dalam kehidupan manusia, kezaliman sering bermula daripada rasa tidak puas hati dalam jiwa. Manusia melihat orang lain mendapat kelebihan, lalu lahirlah hasad. Daripada hasad lahirlah permusuhan. Daripada permusuhan lahirlah penindasan dan perpecahan. Maka akar banyak kerosakan sosial sebenarnya bermula daripada penyakit hati yang tersembunyi.

“بَغْيًا” juga menunjukkan bahawa manusia mampu melampaui batas apabila dia tidak lagi menjadikan Allah sebagai pusat hidupnya. Apabila hawa nafsu menjadi tuhan, manusia akan melakukan apa sahaja untuk mencapai kehendaknya walaupun terpaksa menzalimi orang lain.

Dalam dimensi rohani, kezaliman paling besar ialah menolak kebenaran setelah mengetahuinya. Ini kerana manusia bukan sahaja berdosa terhadap dirinya sendiri, tetapi juga menentang petunjuk Allah. Sebab itu dosa golongan yang mengetahui kebenaran tetapi menolaknya lebih berat daripada orang jahil yang belum mengetahui.

Selain itu, “بَغْيًا” menunjukkan bahawa penyakit hati boleh merosakkan ilmu. Ilmu yang sepatutnya membawa manusia kepada tawaduk berubah menjadi alat kesombongan apabila hati dipenuhi sifat dengki dan cinta dunia. Akibatnya manusia menggunakan ilmu untuk menyerang dan menjatuhkan orang lain.

Dalam kehidupan moden, fenomena “بَغْيًا” sangat jelas. Ramai manusia tidak menolak sesuatu kerana ia salah, tetapi kerana ia datang daripada orang yang tidak mereka sukai. Mereka tidak mencari kebenaran, tetapi mencari kemenangan diri. Ini menyebabkan masyarakat dipenuhi permusuhan dan perpecahan.

Dari sudut psikologi spiritual, “بَغْيًا” lahir apabila hati kehilangan sifat ubudiyyah kepada Allah. Hati yang benar-benar tunduk kepada Allah akan mudah menerima kebenaran walaupun datang daripada orang yang lebih rendah daripadanya. Tetapi hati yang sombong akan menolak kebenaran kerana ego tidak mahu tunduk.

Ayat ini juga menunjukkan bahawa syaitan sangat berjaya apabila dia mampu menanam “بَغْيًا” dalam hati manusia. Syaitan tidak semestinya menjadikan manusia kafir secara langsung. Kadangkala cukup dengan menanam hasad, kebencian, dan cinta dunia sehingga manusia sendiri menghancurkan hubungan sesama mereka.

Secara mendalam, “بَغْيًا” mengingatkan bahawa hati manusia sangat perlu dijaga. Kerosakan hati lebih berbahaya daripada kerosakan akal. Akal yang cerdas tetapi hati yang rosak boleh melahirkan manusia yang sangat berbahaya kepada masyarakat.

Akhirnya, potongan ayat ini mengajar bahawa penyelesaian kepada kezaliman manusia bukan sekadar pendidikan intelektual, tetapi penyucian hati. Selagi hati manusia dipenuhi “بَغْيًا”, ilmu dan kemajuan dunia tidak akan mampu menyelamatkan manusia daripada kehancuran.

2. “بَيْنَهُمْ” Sebagai Gambaran Bahawa Kerosakan Sering Bermula Dalam Kalangan Manusia Yang Dekat

Lafaz “بَيْنَهُمْ” bermaksud “antara mereka”. Walaupun ringkas, ungkapan ini membawa makna yang sangat besar. Allah menunjukkan bahawa permusuhan dan kezaliman itu berlaku sesama mereka sendiri, bukan daripada musuh luar semata-mata. Ini memberi pengajaran bahawa kerosakan paling menyakitkan sering berlaku dalam kalangan manusia yang dekat antara satu sama lain.

Manusia sering takut kepada musuh luar, tetapi kadangkala kehancuran sebenar datang daripada konflik dalaman. Ahli Kitab tidak runtuh kerana kekurangan kitab atau ilmu, tetapi kerana permusuhan “antara mereka”. Ini menunjukkan bahawa apabila hati manusia rosak, hubungan persaudaraan boleh berubah menjadi medan persengketaan.

Dalam kehidupan manusia, perpecahan sesama sendiri jauh lebih merosakkan daripada serangan luar. Sesebuah masyarakat boleh bertahan menghadapi tekanan luar jika hati mereka bersatu. Tetapi apabila permusuhan muncul dalam kalangan mereka sendiri, masyarakat itu mula runtuh dari dalam.

“بَيْنَهُمْ” juga memberi gambaran bahawa syaitan sangat suka merosakkan hubungan sesama manusia. Syaitan mengetahui bahawa kasih sayang dan persaudaraan merupakan kekuatan besar bagi umat manusia. Sebab itu syaitan meniupkan hasad, prasangka, dan kebencian agar manusia saling bermusuhan.

Dalam dimensi keluarga, banyak kerosakan berlaku kerana hilangnya kasih sayang sesama ahli keluarga. Adik-beradik boleh bermusuhan kerana harta. Sahabat boleh menjadi musuh kerana kedudukan. Penuntut ilmu boleh berpecah kerana ego. Semua ini lahir daripada “بَغْيًا بَيْنَهُمْ”.

Hakikat ini sangat penting kerana manusia kadangkala terlalu sibuk mencari musuh di luar sehingga lupa memperbaiki hubungan sesama sendiri. Sedangkan al-Qur’an menunjukkan bahawa kehancuran sering bermula dari dalam hati manusia sendiri.

Dari sudut rohani, “بَيْنَهُمْ” menunjukkan bahawa hubungan sesama manusia sangat berkait dengan hubungan manusia dengan Allah. Apabila hati jauh daripada Allah, manusia menjadi lebih mudah dengki dan membenci orang lain. Tetapi apabila hati dekat dengan Allah, dia lebih mudah memaafkan dan berlapang dada.

Selain itu, ayat ini mengajar bahawa ilmu tanpa akhlak boleh merosakkan hubungan manusia. Kadangkala orang yang sama-sama memiliki ilmu agama tetap berpecah kerana hati mereka dipenuhi persaingan dunia. Mereka lupa bahawa tujuan ilmu ialah mendekatkan manusia kepada Allah dan menyatukan hati.

Dalam kehidupan moden, masyarakat sering mengalami konflik dalaman kerana manusia terlalu mementingkan diri sendiri. Individualisme melahirkan manusia yang sukar berkorban dan sukar memahami orang lain. Akibatnya hubungan sosial menjadi rapuh.

“بَيْنَهُمْ” juga menunjukkan bahawa kerosakan sosial bukan berlaku secara tiba-tiba. Ia bermula daripada hati-hati kecil yang dipenuhi hasad dan kebencian. Apabila penyakit ini tidak dirawat, ia membesar menjadi perpecahan besar dalam masyarakat.

Secara mendalam, lafaz ini memberi amaran bahawa umat Islam juga boleh mengalami nasib yang sama jika mereka tidak menjaga ukhuwah. Apabila umat Islam lebih sibuk menjatuhkan sesama sendiri daripada memperbaiki diri, mereka sedang membuka pintu kehancuran.

Akhirnya, “بَيْنَهُمْ” mengingatkan bahawa persaudaraan ialah nikmat besar daripada Allah. Menjaga hati daripada kebencian dan hasad merupakan sebahagian daripada ibadah yang sangat penting dalam Islam.

3. Hasad Sebagai Akar “بَغْيًا بَيْنَهُمْ”

Salah satu unsur terbesar yang terkandung dalam “بَغْيًا بَيْنَهُمْ” ialah penyakit hasad. Hasad ialah perasaan tidak senang melihat nikmat pada orang lain dan berharap nikmat itu hilang daripadanya. Penyakit ini sangat berbahaya kerana ia mampu menghancurkan iman, akhlak, dan hubungan manusia.

Dalam sejarah Ahli Kitab, ramai yang menolak Nabi Muhammad ﷺ bukan kerana mereka tidak mengetahui kebenaran baginda, tetapi kerana hasad. Mereka tidak dapat menerima bahawa nabi terakhir datang daripada bangsa Arab dan bukan daripada kalangan mereka sendiri. Maka hasad menjadikan mereka menolak kebenaran yang jelas.

Hakikat ini menunjukkan bahawa manusia kadangkala lebih rela menolak kebenaran daripada melihat orang lain dimuliakan. Ini ialah penyakit hati yang sangat dalam. Orang yang hasad tidak lagi melihat kebenaran secara objektif kerana emosinya telah menguasai akalnya.

Hasad merupakan api yang membakar hati manusia dari dalam. Orang yang hasad hidup dalam penderitaan kerana dia sentiasa melihat nikmat orang lain dengan kebencian. Dia tidak mampu menikmati hidupnya sendiri kerana jiwanya dipenuhi rasa iri.

“بَغْيًا بَيْنَهُمْ” menunjukkan bahawa hasad bukan sahaja merosakkan individu, tetapi juga masyarakat. Banyak peperangan, perpecahan, dan pengkhianatan berlaku kerana manusia tidak mampu menerima kelebihan orang lain.

Dalam dimensi rohani, hasad menunjukkan lemahnya hubungan manusia dengan Allah. Orang yang benar-benar yakin kepada Allah akan memahami bahawa segala nikmat dibahagikan oleh Allah dengan hikmah-Nya. Dia tidak akan membenci orang lain kerana nikmat yang Allah berikan kepada mereka.

Selain itu, hasad lahir daripada cinta dunia yang melampau. Manusia menjadi dengki kerana terlalu mencintai kedudukan, harta, dan pengaruh dunia. Jika hatinya dipenuhi cinta akhirat, dia tidak akan terlalu sibuk membandingkan dirinya dengan orang lain.

Ayat ini juga mengajar bahawa ilmu tidak semestinya menghilangkan hasad. Kadangkala orang berilmu juga boleh dipenuhi kedengkian jika mereka tidak membersihkan hati. Sebab itu penyucian jiwa sangat penting dalam Islam.

Dalam kehidupan moden, budaya persaingan yang melampau menjadikan hasad semakin subur. Media sosial misalnya membuat manusia sentiasa membandingkan hidup mereka dengan orang lain. Akibatnya ramai manusia hidup dalam tekanan dan kebencian tersembunyi.

Secara mendalam, hasad sebenarnya merupakan penentangan halus terhadap ketentuan Allah. Orang yang hasad seolah-olah tidak reda dengan pembahagian nikmat yang Allah tentukan. Sebab itu hasad sangat merosakkan hubungan manusia dengan Tuhan.

Akhirnya, “بَغْيًا بَيْنَهُمْ” mengajar bahawa hati manusia mesti dibersihkan daripada hasad jika ingin hidup dalam keamanan dan persaudaraan yang sebenar.

4. “بَغْيًا بَيْنَهُمْ” Sebagai Bukti Bahawa Cinta Dunia Menghancurkan Agama

Potongan ayat ini juga menunjukkan bahawa cinta dunia merupakan punca besar manusia saling bermusuhan. Ramai Ahli Kitab menolak kebenaran kerana takut kehilangan pengaruh, kedudukan, dan kepentingan duniawi mereka.

Apabila manusia terlalu mencintai dunia, agama tidak lagi menjadi jalan menuju Allah, tetapi alat untuk menjaga kepentingan diri. Maka lahirlah perpecahan, manipulasi agama, dan kezaliman sesama manusia.

Dalam sejarah, banyak konflik agama sebenarnya berpunca daripada perebutan kuasa dan kedudukan dunia. Manusia menggunakan agama sebagai topeng untuk mencapai cita-cita duniawi. Ini sangat berbahaya kerana agama yang sepatutnya menjadi cahaya berubah menjadi alat kezaliman.

“بَغْيًا بَيْنَهُمْ” mengingatkan bahawa hati yang terikat kepada dunia sukar menerima kebenaran. Kadangkala manusia mengetahui sesuatu itu benar, tetapi dia takut kehilangan kemasyhuran atau pengaruh jika menerima kebenaran tersebut.

Dari sudut rohani, cinta dunia menjadikan hati keras. Hati yang terlalu sibuk mengejar dunia tidak lagi sensitif terhadap cahaya wahyu. Sebab itu para ulama salaf sangat berhati-hati terhadap fitnah dunia walaupun mereka hidup sederhana.

Selain itu, cinta dunia melahirkan persaingan tidak sihat sesama manusia. Manusia mula melihat orang lain sebagai ancaman kepada kepentingannya. Akibatnya hubungan persaudaraan rosak dan masyarakat dipenuhi permusuhan.

Dalam kehidupan moden, manusia sering menilai kejayaan berdasarkan harta dan kedudukan. Ini menyebabkan ramai manusia sanggup melakukan apa sahaja demi mencapai kejayaan dunia, termasuk menzalimi orang lain.

Ayat ini juga menunjukkan bahawa dunia bukan masalah jika ia berada di tangan, tetapi masalah besar jika ia masuk ke dalam hati. Orang yang hatinya dipenuhi cinta dunia akan mudah tergelincir daripada jalan Allah.

Secara mendalam, “بَغْيًا بَيْنَهُمْ” mengajar bahawa agama memerlukan jiwa yang ikhlas. Selagi manusia menjadikan dunia sebagai tujuan utama, dia akan mudah mengkhianati nilai agama demi kepentingan dirinya.

Akhirnya, ayat ini menjadi peringatan bahawa cinta dunia yang melampau boleh menghancurkan ilmu, persaudaraan, dan agama manusia sendiri.

5. “بَغْيًا بَيْنَهُمْ” Sebagai Seruan Membersihkan Hati Dan Membina Ukhuwah

Hakikat terakhir yang sangat penting daripada potongan ayat ini ialah ia merupakan seruan besar supaya manusia membersihkan hati dan membina ukhuwah di atas dasar taqwa.

Allah tidak sekadar menceritakan kesalahan umat terdahulu untuk dijadikan sejarah, tetapi sebagai cermin kepada umat Islam agar tidak mengulangi kesalahan yang sama. Jika umat Islam membiarkan hasad, ego, dan cinta dunia menguasai hati mereka, mereka juga akan terjerumus dalam perpecahan.

Membersihkan hati merupakan asas penting dalam Islam. Solat, puasa, zikir, dan tilawah al-Qur’an semuanya bertujuan melembutkan hati manusia agar lebih dekat dengan Allah dan lebih baik terhadap manusia lain.

“بَغْيًا بَيْنَهُمْ” mengajar bahawa persaudaraan tidak boleh dibina hanya dengan slogan. Persaudaraan sebenar memerlukan hati yang ikhlas, rendah diri, dan bebas daripada hasad.

Dalam dimensi rohani, hati yang bersih akan mudah menerima nasihat dan kebenaran walaupun datang daripada orang lain. Dia tidak melihat manusia dengan kebencian, tetapi dengan kasih sayang dan belas ihsan.

Selain itu, Islam mengajar manusia supaya mendoakan kebaikan untuk saudaranya. Ini merupakan penawar kepada hasad. Apabila manusia ikhlas menginginkan kebaikan untuk orang lain, hatinya menjadi lebih tenang dan damai.

Ayat ini juga mengingatkan bahawa syurga tidak hanya memerlukan ibadah zahir, tetapi juga hati yang bersih daripada kebencian. Ramai manusia rajin beribadah tetapi gagal menjaga hati daripada permusuhan sesama manusia.

Dalam kehidupan masyarakat, ukhuwah yang kuat menjadi benteng kepada umat. Umat yang bersatu di atas kebenaran lebih kuat menghadapi cabaran dunia. Sebaliknya umat yang saling bermusuhan mudah dilemahkan.

Secara mendalam, membersihkan hati sebenarnya ialah perjalanan menuju Allah. Semakin bersih hati manusia, semakin mudah cahaya hidayah masuk ke dalam dirinya. Hati yang bersih juga lebih mudah merasakan manisnya iman.

Akhirnya, potongan ayat “بَغْيًا بَيْنَهُمْۗ” menjadi peringatan abadi bahawa kehancuran manusia sering bermula daripada hati yang dipenuhi hasad, ego, dan cinta dunia. Maka jalan keselamatan ialah kembali kepada Allah dengan hati yang bersih, penuh tawaduk, dan dipenuhi kasih sayang sesama manusia.

Laman Web

Search This Blog

Ustaz Roslan MAIK