Potongan Ayat فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ Dari Surah Yasin Ayat 9

edit / 0036 سورة يس / Surah Yasin Ayat 9 (36:9) / Surah Yasin Ayat 9 (36:9) Ayat / Potongan Ayat فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ Dari Surah Yasin Ayat 9

... فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ (Yasin:9). (Image).Potongan Ayat: فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ (Surah Yāsīn, ayat 9)

Lafaz Al-Quran “فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ” secara literal bermaksud: “maka mereka tidak dapat melihat”.

Inilah penutup kepada gambaran besar dalam ayat ini. Setelah Allah menyebut adanya dinding di hadapan, dinding di belakang, lalu mereka diselubungi, maka natijah akhirnya ialah: mereka tidak melihat.

Ini bukan sekadar kehilangan penglihatan fizikal.

Ini adalah kebutaan rohani.

Bukan mata kepala yang gagal.

Tetapi mata hati.

Bukan retina yang rosak.

Tetapi basirah yang padam.

Bukan cahaya matahari yang hilang.

Tetapi cahaya hidayah yang tidak lagi masuk.

Lafaz ini adalah antara gambaran paling menakutkan dalam Al-Quran tentang keadaan seorang manusia:

hidup,

berjalan,

berbicara,

berfikir,

tetapi sebenarnya buta.

Berikut ialah lima perkara paling penting dalam lafaz فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ.

---

1. “لَا يُبْصِرُونَ” melambangkan buta hati, bukan sekadar buta mata

Perkara pertama dan paling utama:

lafaz ini tidak bercakap tentang mata fizikal.

Allah tidak menggunakan lafaz:

“لا يرون” sahaja (mereka tidak melihat secara umum),

tetapi “لَا يُبْصِرُونَ”.

Perkataan بصر dalam bahasa Arab membawa makna yang lebih mendalam:

• melihat,

• memahami,

• menyedari,

• menangkap hakikat sesuatu.

Maksudnya,

yang hilang di sini bukan sekadar penglihatan.

Yang hilang ialah pemahaman terhadap kebenaran.

Ramai orang boleh melihat langit.

Tetapi tidak melihat kebesaran Allah.

Ramai orang boleh melihat laut.

Tetapi tidak melihat tanda kekuasaan Allah.

Ramai orang boleh melihat kematian.

Tetapi tidak melihat amaran akhirat.

Ramai orang boleh melihat kubur.

Tetapi tidak melihat destinasi mereka sendiri.

Inilah لَا يُبْصِرُونَ.

Mereka melihat bentuk,

tetapi tidak melihat makna.

Mereka melihat fenomena,

tetapi tidak melihat Pencipta.

Mereka melihat dunia,

tetapi tidak melihat akhirat.

Ini jauh lebih bahaya daripada buta mata.

Orang buta mata boleh dipimpin orang lain.

Tetapi orang buta hati sering menolak pimpinan.

Kerana dia merasa dirinya melihat.

Itulah tragedi.

Dia yakin dirinya celik.

Padahal dia sedang berjalan dalam gelap.

Seperti seseorang yang memandu pada malam gelap tanpa lampu,

tetapi merasa yakin bahawa jalannya jelas.

Akhirnya dia terlanggar.

Begitulah hidup tanpa basirah.

Maka lafaz ini mengajar:

jangan hanya minta penglihatan mata.

Mintalah penglihatan hati.

---

2. Ia menunjukkan natijah terakhir daripada penolakan kebenaran

Perkara kedua:

lafaz ini ialah hasil akhir.

Perhatikan susunan ayat:

• dinding di hadapan,

• dinding di belakang,

• selubung di atas mereka,

• maka mereka tidak melihat.

Ini ialah satu proses.

Bukan tiba-tiba.

Kebutaan rohani tidak datang serta-merta.

Ia datang sedikit demi sedikit.

Mula-mula dosa kecil.

Kemudian hati menjadi berat.

Kemudian nasihat terasa bosan.

Kemudian Quran terasa biasa.

Kemudian solat terasa rutin.

Kemudian dosa terasa normal.

Akhirnya:

لَا يُبْصِرُونَ.

Mereka tidak nampak lagi.

Inilah sebab para ulama sangat takut kepada dosa kecil.

Kerana dosa kecil bukan kecil jika diulang.

Ia seperti titisan air pada batu.

Satu titisan tidak memberi kesan.

Tetapi seribu titisan melubangkan batu.

Begitu juga hati.

Satu dosa tidak semestinya membutakan.

Tetapi dosa yang dibiarkan,

akhirnya menutup cahaya.

Lalu datang لَا يُبْصِرُونَ.

Ini mengajar kita:

jangan tunggu sehingga hati benar-benar gelap.

Rawat hati awal-awal.

Seperti doktor merawat luka kecil sebelum menjadi parah.

Taubat ialah rawatan.

Istighfar ialah ubat.

Quran ialah cahaya.

Zikir ialah penyuci.

Jangan tunggu buta.

Kerana apabila hati sudah buta,

ubat menjadi lebih sukar.

---

3. “لَا يُبْصِرُونَ” menunjukkan manusia boleh hidup dalam kegelapan walaupun dunia terang

Perkara ketiga:

lafaz ini menunjukkan bahawa seseorang boleh hidup dalam gelap dalaman walaupun dunia di sekelilingnya terang.

Matahari bersinar.

Lampu menyala.

Teknologi maju.

Maklumat melimpah.

Tetapi hati tetap gelap.

Ini paradoks manusia moden.

Kita hidup pada zaman paling banyak cahaya fizikal.

Bandar bercahaya.

Skrin bercahaya.

Telefon bercahaya.

Tetapi kadar keresahan meningkat.

Kemurungan meningkat.

Kekosongan meningkat.

Mengapa?

Kerana cahaya luar tidak menjamin cahaya dalam.

Seseorang boleh tinggal dalam rumah mewah,

tetapi hatinya gelap.

Seseorang boleh memiliki ribuan pengikut,

tetapi jiwanya sunyi.

Seseorang boleh kelihatan berjaya,

tetapi batinnya hancur.

Itulah لَا يُبْصِرُونَ.

Dia nampak semua benda,

tetapi tidak nampak dirinya sendiri.

Dia tahu apa orang lain fikir tentang dirinya,

tetapi tidak tahu apa Allah fikir tentang dirinya.

Dia tahu bagaimana hendak berjaya di dunia,

tetapi tidak tahu bagaimana hendak mati dengan husnul khatimah.

Ini kegelapan yang sebenar.

Maka Islam tidak hanya datang membawa hukum.

Islam datang membawa nur.

Cahaya.

Dan cahaya itu bukan pada lampu.

Cahaya itu pada hati.

Apabila hati menerima nur,

seluruh hidup berubah.

Dunia masih sama.

Tetapi cara melihat dunia berubah.

Itulah lawan kepada لَا يُبْصِرُونَ.

---

4. Ia menggambarkan kehilangan kemampuan membaca tanda-tanda Allah

Perkara keempat:

orang yang tidak melihat secara rohani akan gagal membaca ayat-ayat Allah di sekelilingnya.

Dalam Islam,

seluruh alam ialah ayat.

Langit ialah ayat.

Hujan ialah ayat.

Kelahiran ialah ayat.

Kematian ialah ayat.

Sakit ialah ayat.

Kesembuhan ialah ayat.

Kehilangan ialah ayat.

Nikmat ialah ayat.

Tetapi orang yang terkena لَا يُبْصِرُونَ tidak nampak semua itu.

Dia melihat hujan sebagai cuaca.

Bukan rahmat.

Dia melihat sakit sebagai malang.

Bukan tarbiyah.

Dia melihat kematian sebagai tamat.

Bukan peringatan.

Dia melihat nikmat sebagai hasil usaha.

Bukan pemberian Allah.

Inilah buta rohani.

Segala tanda ada di hadapan mata,

tetapi tidak dibaca.

Seperti seseorang berdiri di perpustakaan besar,

tetapi tidak tahu membaca.

Buku ada.

Ilmu ada.

Tetapi dia tidak mendapat apa-apa.

Begitulah orang yang tidak mempunyai basirah.

Dia hidup dalam alam Allah,

tetapi tidak mengenal Allah.

Dia bernafas dengan nikmat Allah,

tetapi tidak bersyukur.

Dia berjalan di bumi Allah,

tetapi tidak tunduk.

Itulah kehilangan terbesar.

Maka seorang mukmin mesti melatih dirinya membaca ayat-ayat Allah.

Apabila hujan turun:

lihat rahmat.

Apabila sakit datang:

lihat tarbiyah.

Apabila mati berlaku:

lihat amaran.

Apabila nikmat datang:

lihat kasih sayang.

Inilah basirah.

Inilah lawan kepada لَا يُبْصِرُونَ.

---

5. “لَا يُبْصِرُونَ” menyeru kita memohon cahaya daripada Allah

Perkara kelima dan paling penting:

lafaz ini mengajar bahawa cahaya bukan milik kita.

Cahaya hati bukan hasil kecerdasan.

Bukan hasil umur.

Bukan hasil pendidikan.

Ia anugerah Allah.

Ramai orang pandai,

tetapi sesat.

Ramai orang sederhana,

tetapi mendapat hidayah.

Mengapa?

Kerana hidayah ialah cahaya yang Allah beri.

Maka seorang mukmin mesti sentiasa meminta cahaya.

Doa Nabi sangat terkenal:

“Ya Allah, jadikan dalam hatiku cahaya,

pada lisanku cahaya,

pada pendengaranku cahaya,

pada penglihatanku cahaya…”

Mengapa Nabi meminta cahaya?

Kerana tanpa cahaya,

manusia jatuh kepada لَا يُبْصِرُونَ.

Cahaya itu datang melalui:

• Quran,

• solat,

• taubat,

• zikrullah,

• ilmu,

• tawaduk,

• doa.

Setiap kali kita membaca Quran dengan hati,

cahaya masuk.

Setiap kali kita sujud dengan ikhlas,

cahaya masuk.

Setiap kali kita menangis kerana dosa,

cahaya masuk.

Setiap kali kita memaafkan orang,

cahaya masuk.

Hati menjadi terang sedikit demi sedikit.

Akhirnya,

kita mula nampak apa yang dahulu tidak nampak.

Kita mula nampak dosa sebagai racun.

Kita mula nampak dunia sebagai sementara.

Kita mula nampak akhirat sebagai realiti.

Kita mula nampak Allah dalam setiap nikmat.

Itulah basirah.

Dan itu lawan mutlak kepada فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ.

---

Kesimpulan Besar

Lafaz Al-Quran فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ mengandungi lima hakikat besar:

1. Ia melambangkan buta hati, bukan sekadar buta mata — kehilangan basirah terhadap kebenaran.

2. Ia menunjukkan natijah terakhir penolakan kebenaran — proses panjang yang berakhir dengan kegelapan.

3. Ia menunjukkan manusia boleh hidup dalam gelap walaupun dunia terang — cahaya luar tidak menjamin cahaya dalam.

4. Ia menggambarkan kehilangan kemampuan membaca tanda-tanda Allah — ayat Allah ada, tetapi tidak dibaca.

5. Ia menyeru kita memohon cahaya daripada Allah — hanya Dia pemberi nur kepada hati.

Maka setiap kali membaca فَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ, seorang mukmin patut berdoa:

“Ya Allah, jangan jadikan aku hidup dengan mata yang celik tetapi hati yang buta. Kurniakan aku cahaya untuk melihat-Mu dalam setiap ayat dan setiap takdir.”

• Laman Web

as

as

as

as