Ada Di Kalangan Ahli Agama Yang Cuba Memesongkan Orang Beriman Dari Jalan Yang Lurus
edit / Perkataan Memesong / Ada Di Kalangan Ahli Agama Yang Cuba Memesongkan Orang Beriman Dari Jalan Yang Lurus
Ada Di Kalangan Ahli Agama Yang Cuba Memesongkan Orang Beriman Dari Jalan Yang Lurus
Allah memberikan peringatan kepada orang-orang beriman bahawa tidak semua orang yang memiliki pengetahuan agama atau memakai nama agama semestinya membawa manusia kepada kebenaran. Dalam sejarah umat manusia, terdapat golongan yang diberikan ilmu, mengetahui sebahagian daripada wahyu dan memahami perkara-perkara agama, tetapi mereka menyalahgunakan ilmu tersebut untuk tujuan yang tidak benar. Mereka boleh menjadi sebab manusia tersesat apabila mereka menyampaikan ajaran yang bercanggah dengan petunjuk Allah atau memalingkan manusia daripada jalan yang lurus.
Peringatan ini sangat penting kerana manusia secara semula jadi cenderung mempercayai seseorang yang dilihat mempunyai ilmu agama. Gelaran, pakaian, kedudukan, banyaknya pengikut atau kemampuan berhujah kadangkala menyebabkan manusia mudah menerima sesuatu perkataan tanpa menilai berdasarkan kebenaran wahyu. Oleh sebab itu, Allah mengajar orang beriman supaya tidak hanya melihat siapa yang berkata, tetapi melihat apakah yang dikatakan itu selari dengan petunjuk Allah.
Allah berfirman dalam Surah Ali ‘Imran ayat 100:
Maksudnya:
"Wahai orang-orang yang beriman! Jika kamu mentaati sebahagian daripada orang-orang yang diberikan Kitab, nescaya mereka akan mengembalikan kamu menjadi kafir setelah kamu beriman."
Walaupun ayat ini berkaitan dengan sebahagian Ahli Kitab, pengajarannya bersifat umum. Allah menunjukkan bahawa terdapat manusia yang mempunyai pengetahuan agama tetapi boleh menyimpang dan berusaha menarik orang lain daripada jalan Allah. Ilmu tanpa ketundukan kepada Allah boleh menjadi alat untuk menyesatkan manusia.
Allah menyebut:
﴿فَرِيقًا مِّنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ﴾
"Sebahagian daripada orang-orang yang diberikan Kitab."
Perkataan ini menunjukkan bahawa tidak semua orang yang mempunyai hubungan dengan ilmu agama berada dalam keadaan yang sama. Ada orang berilmu yang benar-benar mencari kebenaran, menyampaikan ilmu dengan amanah dan membimbing manusia kepada Allah. Namun ada juga yang menggunakan ilmu untuk kepentingan tertentu sehingga menyimpang daripada tujuan sebenar ilmu.
Inilah bahaya apabila seseorang mempunyai ilmu tetapi kehilangan keikhlasan. Ilmu yang sepatutnya menjadi cahaya boleh berubah menjadi sebab kesesatan apabila digunakan untuk mempertahankan hawa nafsu, kedudukan atau kepentingan dunia.
Orang yang berilmu mempunyai pengaruh yang besar terhadap masyarakat. Kata-kata mereka didengar, pendapat mereka diikuti dan pandangan mereka sering dijadikan rujukan. Oleh sebab itu, apabila seseorang ahli agama menyampaikan perkara yang salah, kesannya lebih besar berbanding orang biasa yang melakukan kesalahan. Kesalahan orang biasa mungkin memberi kesan kepada dirinya sendiri, tetapi kesalahan seorang yang diikuti boleh membawa ramai manusia kepada penyimpangan.
Rasulullah ﷺ juga memberi peringatan tentang bahaya golongan yang mempunyai ilmu tetapi tidak amanah. Baginda menjelaskan bahawa antara perkara yang paling ditakuti terhadap umatnya ialah para pemimpin yang menyesatkan manusia dengan menggunakan ilmu dan kedudukan mereka.
Hal ini menunjukkan bahawa ukuran seseorang bukan hanya pada banyaknya ilmu yang dimiliki, tetapi pada sejauh mana dia tunduk kepada kebenaran. Ilmu yang benar akan melahirkan rasa takut kepada Allah, rendah diri, amanah dan kesungguhan mengikuti wahyu. Sebaliknya, ilmu yang tidak disertai keimanan boleh melahirkan kesombongan dan keberanian mengubah ajaran Allah.
Antara cara seseorang ahli agama boleh memesongkan manusia ialah dengan mengubah makna ajaran Allah sehingga bersesuaian dengan kehendak dirinya. Mereka mungkin mengambil sebahagian dalil dan meninggalkan sebahagian yang lain. Mereka mungkin menonjolkan perkara yang sesuai dengan pandangan mereka dan menyembunyikan perkara yang bertentangan dengan kehendak mereka.
Allah telah memberi amaran terhadap sikap menyembunyikan atau mengubah kebenaran. Sebahagian manusia yang diberikan kitab terdahulu melakukan perkara ini. Mereka mengetahui sesuatu kebenaran tetapi tidak menyampaikannya kepada manusia kerana takut kehilangan kedudukan atau pengaruh.
Daripada kisah ini, umat Islam diajar supaya berhati-hati terhadap sesiapa sahaja yang menggunakan ilmu agama tetapi tidak membawa manusia kembali kepada al-Quran dan sunnah Rasulullah ﷺ.
Antara tanda penyimpangan seseorang yang membawa nama agama ialah apabila dia menjadikan dirinya sebagai ukuran kebenaran. Dia mahu manusia menerima semua perkataannya tanpa kritikan, seolah-olah pandangannya tidak boleh salah. Sedangkan manusia, walau setinggi mana ilmu mereka, tetap boleh tersilap.
Para ulama terdahulu sentiasa mengajar manusia supaya mengikuti kebenaran, bukan mengikuti individu secara membuta tuli. Mereka mengingatkan bahawa semua manusia boleh diterima dan ditolak perkataannya kecuali Rasulullah ﷺ kerana baginda menerima wahyu daripada Allah.
Seseorang ahli agama yang benar tidak akan marah apabila pendapatnya dinilai dengan dalil. Bahkan dia akan gembira apabila manusia mencari kebenaran. Tetapi orang yang menyimpang sering berusaha mengikat manusia kepada dirinya, bukan kepada wahyu Allah.
Cara lain seseorang boleh memesongkan manusia ialah dengan menimbulkan keraguan terhadap perkara yang telah jelas dalam agama. Mereka menggunakan istilah yang mengelirukan, hujah yang kelihatan ilmiah atau permainan bahasa sehingga orang awam menyangka sesuatu yang salah sebagai benar.
Oleh sebab itu, Allah memerintahkan orang beriman supaya sentiasa berpegang kepada petunjuk-Nya. Jalan yang lurus bukan ditentukan oleh banyaknya pengikut atau populariti seseorang, tetapi berdasarkan wahyu yang diturunkan oleh Allah.
Allah berfirman:
﴿وَأَنَّ هَٰذَا صِرَاطِي مُسْتَقِيمًا فَاتَّبِعُوهُ﴾
"Maka sesungguhnya inilah jalan-Ku yang lurus, maka ikutilah ia."
Jalan Allah adalah satu jalan yang jelas. Ia dibina atas wahyu, bukan atas perubahan hawa nafsu manusia. Oleh itu, sesiapa yang mengajak manusia kepada sesuatu yang bercanggah dengan petunjuk Allah sebenarnya sedang membawa manusia menjauhi jalan yang lurus.
Sebab utama sebahagian ahli agama boleh memesongkan manusia ialah apabila hati mereka rosak. Penyakit hati seperti sombong, hasad, cinta dunia dan mencari pujian boleh menyebabkan seseorang menggunakan ilmu bukan untuk mencari reda Allah, tetapi untuk mencapai tujuan peribadi.
Iblis sendiri merupakan contoh makhluk yang mempunyai pengetahuan tetapi gagal tunduk kepada perintah Allah. Masalahnya bukan kerana dia tidak mengetahui, tetapi kerana kesombongan menyebabkan dia menolak perintah Allah. Ini menunjukkan bahawa ilmu tanpa ketundukan tidak menjamin keselamatan.
Begitu juga seseorang ahli agama mungkin mengetahui banyak perkara berkaitan agama, tetapi jika hatinya tidak tunduk kepada Allah, ilmu tersebut tidak memberi manfaat kepada dirinya.
Allah menyebut bahawa orang yang benar-benar berilmu ialah mereka yang mempunyai rasa takut kepada Allah:
﴿إِنَّمَا يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ الْعُلَمَاءُ﴾
"Sesungguhnya yang benar-benar takut kepada Allah daripada kalangan hamba-Nya ialah orang-orang yang berilmu."
Ilmu yang benar menghasilkan ketakwaan. Jika ilmu menghasilkan kesombongan, permusuhan dan menjauhkan manusia daripada kebenaran, maka terdapat masalah pada cara ilmu tersebut digunakan.
Orang beriman juga perlu memahami bahawa menghormati ahli agama tidak bermaksud menerima semua perkara tanpa penelitian. Islam mengajar penghormatan kepada ulama, tetapi pada masa yang sama mengajar supaya kebenaran tetap menjadi ukuran.
Menghormati seseorang kerana ilmunya adalah akhlak yang baik. Namun meletakkan seseorang pada kedudukan tidak boleh salah adalah sesuatu yang bercanggah dengan sifat manusia. Yang maksum hanyalah Rasulullah ﷺ kerana baginda dipelihara dalam penyampaian wahyu.
Peringatan ini juga mengajar para pendakwah supaya sentiasa memperbaharui niat. Mereka hendaklah bertanya kepada diri sendiri: Adakah aku menyampaikan ilmu untuk mengajak manusia kepada Allah atau untuk membina pengaruh terhadap manusia?
Pendakwah yang ikhlas akan berusaha agar manusia bergantung kepada Allah, bukan bergantung kepada dirinya. Dia tidak mencari pujian manusia, tetapi mencari keredaan Allah.
Sebaliknya, orang yang menggunakan agama untuk kepentingan diri mungkin menjadikan manusia bergantung kepadanya sehingga mereka jauh daripada petunjuk Allah.
Dalam zaman moden, bentuk penyesatan melalui agama boleh berlaku melalui pelbagai saluran. Media, tulisan, ceramah dan penyebaran maklumat yang luas menjadikan pengaruh seseorang semakin besar. Oleh itu, umat Islam perlu lebih berhati-hati dan memastikan setiap ajaran yang diterima mempunyai asas yang benar.
Allah memberikan akal, ilmu dan kemampuan menilai supaya manusia tidak mengikuti sesuatu secara membuta tuli. Seorang mukmin hendaklah sentiasa memohon kepada Allah agar diberikan petunjuk dan dijauhkan daripada kesesatan.
Antara doa yang diajarkan oleh Allah ialah:
﴿رَبَّنَا لَا تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا﴾
"Wahai Tuhan kami, janganlah Engkau palingkan hati kami setelah Engkau memberikan petunjuk kepada kami."
Ayat ini menunjukkan bahawa hati manusia boleh berubah. Oleh itu, seseorang tidak boleh merasa dirinya selamat daripada kesesatan. Dia perlu sentiasa bergantung kepada Allah dan mengikuti petunjuk-Nya.
Kesimpulannya, memang terdapat dalam sejarah manusia golongan yang memiliki ilmu agama tetapi cuba memesongkan orang beriman daripada jalan yang lurus. Puncanya bukan kerana kurangnya pengetahuan, tetapi kerana ilmu yang tidak disertai ketakwaan, keikhlasan dan ketundukan kepada Allah.
Namun umat Islam tidak boleh bersikap melampau dengan menolak semua ahli agama. Sebaliknya, mereka hendaklah membezakan antara ahli ilmu yang amanah dengan mereka yang menyalahgunakan ilmu. Ukuran utama tetaplah wahyu Allah dan petunjuk Rasulullah ﷺ.
Orang yang benar-benar mengikuti jalan Allah akan mengajak manusia kembali kepada Allah, mengagungkan wahyu, memperbaiki hati dan memperkukuhkan iman. Sedangkan orang yang menyimpang akan berusaha menjadikan manusia mengikuti dirinya, mengutamakan hawa nafsu dan menjauhkan manusia daripada jalan Allah yang lurus.
asa
