Apakah Sebabnya Allah Menyebut Ayat Dalam Surah Ali Imran Ayat 98 Ini
edit / Petunjuk Dari Surah Ali Imran Ayat 98 / Apakah Sebabnya Allah Menyebut Ayat Dalam Surah Ali Imran Ayat 98 Ini
Sebab Allah Menyebut Ayat Dalam Surah Ali ‘Imran Ayat 98
Firman Allah Ta‘ala:
﴿قُلْ يَـٰٓأَهْلَ ٱلْكِتَٰبِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِـَٔايَٰتِ ٱللَّهِ وَٱللَّهُ شَهِيدٌ عَلَىٰ مَا تَعْمَلُونَ﴾
Maksudnya:
Ayat ini Allah turunkan sebagai teguran yang keras kepada sebahagian Ahli Kitab yang menolak kebenaran yang telah sampai kepada mereka. Allah membongkar sikap mereka yang mengingkari tanda-tanda, bukti-bukti dan wahyu Allah walaupun mereka mempunyai pengetahuan tentang perkara tersebut. Ayat ini menjadi satu peringatan bahawa seseorang yang telah mengetahui kebenaran tetapi sengaja menolaknya berada dalam keadaan yang sangat berbahaya kerana penolakannya bukan disebabkan kejahilan, tetapi kerana sikap berpaling daripada petunjuk Allah.
Sebab utama Allah menyebut ayat ini ialah untuk menjelaskan bahawa kekufuran sebahagian Ahli Kitab bukan berlaku kerana mereka tidak mempunyai petunjuk atau bukti, tetapi kerana mereka menolak ayat-ayat Allah setelah mengetahui kebenarannya. Allah menunjukkan bahawa masalah utama bukan kekurangan dalil, tetapi penyakit hati yang menghalang seseorang daripada menerima kebenaran.
Allah memulakan ayat ini dengan firman-Nya:
﴿قُلْ﴾
"Katakanlah."
Perintah ini ditujukan kepada Rasulullah ﷺ. Ia menunjukkan bahawa teguran ini bukan datang daripada pemikiran atau perasaan Rasulullah ﷺ, tetapi merupakan wahyu daripada Allah. Baginda diperintahkan menyampaikan kebenaran tersebut kepada Ahli Kitab dengan jelas. Ini menunjukkan bahawa tugas Rasulullah ﷺ ialah menyampaikan apa yang Allah wahyukan tanpa menyembunyikan sedikit pun.
Kemudian Allah berfirman:
﴿يَا أَهْلَ الْكِتَابِ﴾
"Wahai Ahli Kitab."
Allah memanggil mereka dengan nama yang mengingatkan mereka kepada nikmat besar yang pernah diberikan kepada mereka, iaitu kitab daripada Allah. Panggilan ini mempunyai makna yang sangat mendalam kerana Allah mengingatkan bahawa mereka bukan golongan yang tidak mengetahui tentang wahyu.
Mereka mempunyai sejarah bersama para nabi. Mereka mengetahui kisah Nabi Ibrahim, Nabi Musa, Nabi Isa dan para rasul yang lain. Mereka mempunyai kitab yang mengandungi petunjuk daripada Allah. Mereka juga mengetahui bahawa para nabi membawa ajaran yang sama, iaitu menyeru manusia supaya menyembah Allah dan mengikuti kebenaran.
Namun masalah yang berlaku ialah sebahagian daripada mereka tidak mengambil manfaat daripada ilmu tersebut. Mereka memiliki kitab, tetapi tidak tunduk kepada petunjuknya. Mereka mengetahui tanda-tanda kebenaran, tetapi memilih untuk menolak kerana sebab-sebab tertentu.
Allah bertanya:
﴿لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ﴾
"Mengapakah kamu mengingkari ayat-ayat Allah?"
Pertanyaan ini bukan kerana Allah tidak mengetahui sebab mereka berbuat demikian. Allah Maha Mengetahui segala sesuatu. Bentuk pertanyaan ini adalah untuk menunjukkan celaan dan membongkar keburukan perbuatan mereka.
Perkataan تَكْفُرُونَ berasal daripada kata dasar كَفَرَ yang bermaksud menutup atau menyembunyikan. Dalam konteks ayat ini, ia menunjukkan perbuatan menutup kebenaran yang telah diketahui. Ini kerana sebahagian daripada Ahli Kitab bukan tidak mengenali tanda-tanda kebenaran, tetapi mereka menutup dan menolak perkara tersebut.
Kekufuran dalam ayat ini berkait dengan pengingkaran terhadap آيَاتِ اللَّهِ iaitu tanda-tanda Allah. Ayat-ayat Allah merangkumi wahyu yang diturunkan, mukjizat para rasul, tanda-tanda kekuasaan Allah pada alam semesta serta bukti-bukti yang menunjukkan kebenaran agama-Nya.
Allah menggunakan perkataan آيَات dalam bentuk jamak kerana bukti kebenaran bukan hanya satu. Terdapat banyak tanda yang menunjukkan kebenaran Rasulullah ﷺ dan ajaran Islam. Mereka melihat tanda-tanda tersebut, tetapi tetap memilih untuk mengingkari.
Antara ayat-ayat Allah yang mereka ingkari ialah tanda-tanda yang terdapat dalam kitab mereka sendiri mengenai kedatangan Rasulullah ﷺ. Mereka mengetahui sifat-sifat nabi terakhir yang disebut dalam wahyu terdahulu, tetapi sebahagian daripada mereka menolak apabila baginda datang kerana baginda bukan daripada keturunan yang mereka harapkan atau kerana kepentingan dunia mereka terganggu.
Ini menunjukkan bahawa seseorang boleh mengetahui kebenaran secara ilmu, tetapi tidak menerimanya secara tunduk. Ilmu yang tidak disertai keikhlasan tidak akan membawa seseorang kepada hidayah.
Allah kemudian berfirman:
﴿وَاللَّهُ شَهِيدٌ عَلَىٰ مَا تَعْمَلُونَ﴾
"Dan Allah menjadi saksi terhadap apa yang kamu kerjakan."
Penutup ayat ini mengandungi ancaman yang sangat kuat. Allah mengingatkan bahawa segala perbuatan manusia berada dalam pengetahuan dan pengawasan-Nya. Mereka mungkin menyembunyikan niat daripada manusia, tetapi mereka tidak mampu menyembunyikannya daripada Allah.
Perkataan شَهِيدٌ bermaksud saksi yang mengetahui, menyaksikan dan mempunyai pengetahuan yang sempurna terhadap sesuatu. Allah bukan sekadar mengetahui secara umum, tetapi Dia menyaksikan setiap perkataan, tindakan, niat dan usaha manusia.
Ayat ini menunjukkan bahawa manusia tidak akan terlepas daripada perhitungan Allah. Jika seseorang menyembunyikan kebenaran, Allah mengetahuinya. Jika seseorang mengubah ajaran Allah, Allah mengetahuinya. Jika seseorang menghalang manusia daripada petunjuk, Allah mengetahuinya.
Sebab lain Allah menyebut ayat ini ialah untuk membongkar bahaya sikap menyembunyikan kebenaran. Orang yang mengetahui ilmu tetapi menyembunyikannya demi kepentingan tertentu telah melakukan pengkhianatan terhadap amanah ilmu.
Ilmu yang diberikan oleh Allah sepatutnya membawa manusia kepada ketaatan dan penyampaian kebenaran. Namun apabila seseorang menggunakan ilmu untuk menolak kebenaran atau mengelirukan manusia, maka ilmu tersebut menjadi hujah yang menentangnya pada hari akhirat.
Ayat ini juga berkaitan dengan keadaan manusia yang lebih mengutamakan hawa nafsu berbanding petunjuk Allah. Kadangkala seseorang menolak kebenaran bukan kerana hujahnya lemah, tetapi kerana menerima kebenaran akan menyebabkan dia kehilangan kedudukan, pengaruh atau keuntungan dunia.
Sebahagian Ahli Kitab pada zaman Rasulullah ﷺ mengetahui bahawa baginda adalah utusan Allah, tetapi mereka menolak kerana kesombongan dan kepentingan tertentu. Mereka tidak mahu kehilangan kedudukan sebagai pemimpin agama dalam kalangan masyarakat mereka.
Allah menyebut ayat ini supaya manusia memahami bahawa punca utama penyimpangan sering bermula daripada hati yang tidak tunduk. Seseorang mungkin mempunyai banyak ilmu, tetapi jika hatinya dipenuhi kesombongan, ilmu tersebut tidak memberi manfaat.
Ayat ini juga memberikan pengajaran kepada umat Islam bahawa memiliki al-Quran tidak mencukupi jika seseorang tidak mengikut petunjuknya. Sebagaimana sebahagian Ahli Kitab mempunyai kitab tetapi menyimpang daripada petunjuknya, umat Islam juga boleh terjatuh dalam kesalahan yang sama jika mereka membaca wahyu tetapi tidak mengamalkannya.
Allah menyebut ayat ini untuk mengajar bahawa hubungan manusia dengan wahyu mestilah berdasarkan penerimaan dan ketaatan. Wahyu bukan sekadar bahan bacaan atau ilmu pengetahuan, tetapi petunjuk yang mesti diikuti.
Ayat ini juga menunjukkan bahawa kebenaran tidak bergantung kepada jumlah pengikut. Walaupun sebahagian Ahli Kitab menolak kebenaran, penolakan mereka tidak mengubah hakikat bahawa kebenaran tetap benar. Ukuran kebenaran ialah wahyu Allah, bukan pandangan manusia.
Allah menyebut ayat ini sebagai pembelaan terhadap Rasulullah ﷺ. Baginda menghadapi tuduhan dan penolakan daripada sebahagian pihak yang mengetahui kebenaran tetapi enggan menerimanya. Allah menjelaskan bahawa Dia menjadi saksi terhadap semua perbuatan mereka.
Ayat ini memberi ketenangan kepada orang yang menyampaikan kebenaran. Kadangkala pendakwah menghadapi penolakan, ejekan atau tuduhan daripada manusia. Namun Allah mengetahui siapa yang ikhlas menyampaikan kebenaran dan siapa yang sengaja menolak kerana kepentingan tertentu.
Ayat ini juga mengingatkan bahawa nikmat ilmu membawa tanggungjawab. Orang yang diberikan pengetahuan tentang agama hendaklah menyampaikan kebenaran dengan amanah. Jangan menjadikan ilmu sebagai alat untuk mempertahankan kebatilan atau mencari keuntungan dunia.
Allah menyebut ayat ini kerana manusia sering terpedaya dengan perkara yang mereka sukai. Seseorang mungkin menolak kebenaran kerana ia bertentangan dengan adat, kebiasaan atau kepentingan dirinya. Oleh itu, seorang mukmin hendaklah mendahulukan kebenaran wahyu daripada kehendak peribadi.
Daripada ayat ini juga dapat difahami bahawa Allah menghendaki manusia supaya bersikap jujur terhadap kebenaran. Jika seseorang mengetahui sesuatu itu benar, dia hendaklah menerimanya walaupun bertentangan dengan kepentingan dirinya.
Ayat ini menjadi peringatan bahawa Allah tidak akan membiarkan kebatilan tersembunyi selama-lamanya. Walaupun manusia mungkin berjaya menyembunyikan penolakan mereka di dunia, Allah akan membongkarnya pada hari akhirat.
Kesimpulannya, sebab Allah menyebut Surah Ali ‘Imran ayat 98 ialah untuk menegur sebahagian Ahli Kitab yang mengingkari ayat-ayat Allah walaupun mereka mengetahui kebenarannya. Ayat ini menjelaskan bahawa penolakan terhadap wahyu bukan kerana kekurangan bukti, tetapi kerana sikap hati yang berpaling daripada kebenaran.
Ayat ini juga menjadi peringatan kepada seluruh manusia bahawa Allah sentiasa mengetahui segala perbuatan mereka. Tiada ilmu yang tersembunyi daripada-Nya, tiada penolakan yang tidak diketahui-Nya dan tiada usaha untuk menghalang jalan Allah yang akan terlepas daripada perhitungan-Nya.
Oleh itu, seorang mukmin hendaklah sentiasa memohon kepada Allah agar diberikan hati yang tunduk kepada kebenaran, tidak mengingkari ayat-ayat-Nya, menerima petunjuk dengan ikhlas dan menggunakan ilmu yang dimiliki untuk mendekatkan diri kepada Allah serta membimbing manusia kepada jalan yang lurus.
asa
