Dalil Berhujah Tidak Ada Kitab
edit / Perkataan Berhujah / Dalil Berhujah Tidak Ada Kitab
Dalil Berhujah Tanpa Kitab: Penolakan Al-Quran terhadap Dakwaan yang Tidak Bersandarkan Wahyu
Al-Quran meletakkan satu prinsip yang sangat penting dalam perbahasan ilmu, akidah dan syariat, iaitu setiap dakwaan yang berkaitan dengan agama mestilah disokong oleh dalil yang sahih daripada wahyu Allah. Islam bukan agama yang dibina atas sangkaan, cerita turun-temurun, adat kebiasaan atau pendapat manusia semata-mata. Sebaliknya, setiap keyakinan, hukum dan pegangan hendaklah mempunyai sandaran yang jelas daripada kitab Allah atau daripada wahyu yang sahih. Oleh sebab itu, al-Quran berkali-kali mencabar golongan yang membuat dakwaan agama supaya mengemukakan kitab atau bukti yang menyokong dakwaan mereka. Apabila seseorang berhujah tanpa kitab, tanpa wahyu dan tanpa dalil yang benar, maka hujah tersebut tidak mempunyai nilai di sisi Allah SWT walaupun disampaikan dengan penuh keyakinan atau diterima oleh ramai manusia.
Salah satu dalil yang paling jelas mengenai prinsip ini ialah firman Allah SWT:
"Katakanlah: Bawalah Taurat lalu bacalah ia, jika kamu orang-orang yang benar." (Surah Ali 'Imran: 93)
Ayat ini turun ketika sebahagian Ahli Kitab mendakwa bahawa beberapa jenis makanan telah diharamkan sejak awal lagi melalui Taurat. Mereka mengemukakan dakwaan tersebut sebagai hujah untuk mempertahankan pegangan mereka. Namun Allah SWT tidak menerima dakwaan itu begitu sahaja. Sebaliknya, Allah memerintahkan Nabi Muhammad SAW supaya mencabar mereka agar membawa Taurat dan membacakan kandungannya jika benar dakwaan tersebut terdapat dalam kitab Allah.
Perintah:
"Bawalah Taurat."
menunjukkan bahawa sesuatu dakwaan agama tidak boleh diterima tanpa bukti. Jika seseorang mendakwa bahawa sesuatu hukum berasal daripada wahyu Allah, maka dia hendaklah mengemukakan kitab Allah yang menjadi sandaran dakwaan tersebut.
Perkataan "fa'tu" atau "bawalah" menunjukkan bahawa beban pembuktian terletak pada pihak yang membuat dakwaan. Islam tidak mewajibkan orang lain membuktikan sesuatu dakwaan itu salah. Sebaliknya, orang yang mendakwa hendaklah terlebih dahulu membuktikan bahawa dakwaannya benar.
Ini merupakan satu kaedah yang sangat besar dalam Islam. Sesiapa yang mendakwa sesuatu berkaitan agama hendaklah membawa dalil. Tanpa dalil, dakwaan itu tidak boleh diterima walaupun disokong oleh tradisi, majoriti atau tokoh tertentu.
Allah SWT bukan sahaja meminta mereka membawa Taurat, bahkan berfirman:
"Lalu bacalah ia."
Perintah ini menunjukkan bahawa bukti hendaklah dikemukakan secara terbuka. Kandungan kitab hendaklah dibacakan supaya semua orang dapat menilai sama ada dakwaan tersebut benar atau tidak.
Ini menunjukkan bahawa Islam merupakan agama yang menghormati pembuktian ilmiah. Dakwaan tidak boleh disembunyikan di sebalik kata-kata umum atau cerita yang tidak dapat disahkan. Jika sesuatu hukum benar-benar berasal daripada wahyu, maka wahyu itulah yang hendaklah dibentangkan.
Allah SWT kemudian menutup ayat tersebut dengan firman-Nya:
"Jika kamu orang-orang yang benar."
Ungkapan ini menunjukkan bahawa kebenaran mestilah disokong oleh dalil. Jika seseorang tidak mampu mengemukakan kitab yang menjadi sandaran dakwaannya, maka dakwaan tersebut gugur dengan sendirinya.
Ayat ini menjadi asas bahawa berhujah tanpa kitab atau tanpa dalil wahyu tidak mempunyai nilai dalam urusan agama. Hujah yang benar mestilah berpijak di atas wahyu yang sahih.
Prinsip yang sama diulang dalam Surah al-Qasas ayat 49. Allah SWT berfirman:
"Katakanlah: Maka datangkanlah sebuah kitab daripada sisi Allah yang lebih memberi petunjuk daripada kedua-duanya (Taurat dan al-Quran), nescaya aku akan mengikutinya jika kamu orang-orang yang benar."
Ayat ini mengandungi cabaran yang lebih besar. Allah SWT tidak sekadar meminta mereka membawa kitab, bahkan meminta mereka mendatangkan sebuah kitab daripada Allah yang lebih memberi petunjuk daripada Taurat dan al-Quran.
Cabaran ini menunjukkan bahawa jika seseorang menolak wahyu Allah, dia wajib mendatangkan wahyu lain yang lebih baik sebagai bukti. Jika dia tidak mampu, maka penolakannya tidak mempunyai asas.
Perkara ini menunjukkan bahawa agama tidak boleh dibina atas teori manusia. Kitab Allah hanya boleh dicabar dengan kitab Allah yang lain, bukan dengan pendapat ahli falsafah, budaya, adat atau logik manusia semata-mata.
Allah SWT juga berfirman dalam Surah al-Baqarah ayat 111:
"Katakanlah: Datangkanlah bukti kamu jika kamu orang-orang yang benar."
Ayat ini merupakan satu kaedah umum yang sangat besar dalam Islam. Perkataan "burhan" bermaksud bukti yang jelas dan nyata. Allah SWT tidak menerima dakwaan tanpa bukti.
Setiap kali seseorang mendakwa bahawa sesuatu amalan merupakan ibadah, sesuatu hukum berasal daripada Allah atau sesuatu pegangan merupakan ajaran agama, dia wajib mengemukakan burhan.
Burhan dalam urusan agama ialah al-Quran, sunnah Rasulullah SAW yang sahih dan dalil yang benar berdasarkan kedua-duanya.
Prinsip ini membezakan Islam daripada agama atau falsafah yang dibina atas andaian. Islam mengajar bahawa iman mestilah berdiri di atas ilmu, bukan sangkaan.
Allah SWT juga berfirman dalam Surah al-Anbiya' ayat 24:
"Katakanlah: Datangkanlah bukti kamu. Inilah peringatan bagi orang-orang yang bersamaku dan peringatan bagi orang-orang sebelumku."
Ayat ini ditujukan kepada golongan musyrikin yang mendakwa adanya sembahan selain Allah. Allah SWT meminta mereka mengemukakan kitab atau bukti daripada wahyu yang membenarkan penyembahan tersebut.
Mereka tidak mampu mengemukakannya kerana memang tidak pernah ada satu kitab daripada Allah yang memerintahkan manusia menyembah selain Allah.
Ini menunjukkan bahawa semua bentuk akidah hendaklah dibina atas wahyu. Jika tiada kitab yang menyokong sesuatu pegangan, maka pegangan tersebut tidak mempunyai asas di sisi Allah.
Allah SWT juga mengecam orang yang bercakap mengenai agama tanpa ilmu. Firman-Nya dalam Surah al-A'raf ayat 33:
"...dan (Allah mengharamkan) kamu mengatakan terhadap Allah apa yang kamu tidak mengetahui."
Ayat ini menunjukkan bahawa bercakap mengenai hukum Allah tanpa ilmu merupakan dosa yang sangat besar. Ia lebih daripada sekadar kesalahan ilmiah kerana ia melibatkan penyandaran sesuatu kepada Allah tanpa dalil.
Dalam Surah Yunus ayat 68, Allah SWT berfirman:
"Katakanlah: Adakah kamu mempunyai ilmu mengenai perkara ini sehingga kamu mengeluarkannya kepada Kami?"
Ayat ini menunjukkan bahawa dakwaan agama mestilah bersandarkan ilmu yang datang daripada wahyu. Jika seseorang tidak mempunyai ilmu daripada Allah, dia tidak berhak membuat dakwaan tentang agama.
Prinsip ini sangat penting dalam menjaga kesucian syariat. Tanpa prinsip ini, manusia akan bebas mencipta hukum menurut hawa nafsu masing-masing.
Dalam sejarah Ahli Kitab, sebahagian mereka mengubah hukum Allah kerana mengikut tradisi nenek moyang. Mereka akhirnya menganggap sesuatu yang bukan syariat sebagai syariat.
Al-Quran datang membetulkan penyelewengan tersebut dengan meminta mereka mengemukakan kitab sebagai bukti.
Kaedah ini juga diamalkan oleh Rasulullah SAW dalam dakwah baginda. Baginda sentiasa berhujah dengan wahyu. Baginda tidak mengajak manusia menerima Islam kerana keturunan, bangsa atau kekuatan politik, tetapi kerana dalil daripada Allah.
Para sahabat RA juga mengikuti kaedah yang sama. Apabila berlaku perbezaan pendapat, mereka kembali kepada al-Quran dan sunnah.
Para imam mazhab turut menegaskan prinsip ini. Mereka mengajar bahawa apabila hadis sahih bertentangan dengan pendapat mereka, maka hadis sahih hendaklah diutamakan. Ini menunjukkan bahawa dalil sentiasa mengatasi pendapat manusia.
Ayat-ayat al-Quran yang mencabar manusia supaya membawa kitab juga mengajar bahawa agama tidak boleh dibina atas mimpi, ilham, cerita-cerita ajaib atau pengalaman peribadi. Semua perkara tersebut tidak boleh dijadikan sumber hukum jika tidak mempunyai sandaran daripada wahyu.
Begitu juga adat dan budaya. Sesuatu amalan yang diwarisi turun-temurun tidak semestinya menjadi sebahagian daripada agama. Jika tiada dalil daripada al-Quran dan sunnah, maka ia tidak boleh diwajibkan atas umat Islam.
Dalam kehidupan hari ini, prinsip ini sangat penting kerana pelbagai dakwaan agama mudah tersebar. Ada yang mendakwa sesuatu amalan membawa keberkatan, ada yang mengatakan sesuatu bacaan mempunyai kelebihan tertentu, dan ada yang mengharamkan atau menghalalkan sesuatu tanpa dalil yang sahih.
Seorang Muslim hendaklah bertanya: "Apakah dalilnya?" Jika dalil yang sahih tidak dapat dikemukakan, maka dakwaan tersebut tidak boleh diterima sebagai sebahagian daripada agama.
Prinsip ini bukan bermaksud menolak pandangan ulama. Sebaliknya, pandangan ulama dihormati kerana mereka menjelaskan dalil daripada al-Quran dan sunnah. Namun jika sesuatu pendapat tidak mempunyai sandaran yang sahih, maka pendapat tersebut tidak boleh mengatasi wahyu.
Al-Quran juga mengajar bahawa jumlah pengikut bukan ukuran kebenaran. Sesuatu dakwaan tetap memerlukan dalil walaupun diterima oleh majoriti manusia.
Begitu juga kedudukan seseorang. Seorang tokoh agama, pemimpin atau ilmuwan tidak terkecuali daripada kewajipan membawa dalil apabila membuat kenyataan mengenai agama.
Ini menunjukkan bahawa Islam merupakan agama ilmu dan hujah. Kebenaran diukur berdasarkan dalil, bukan berdasarkan nama, keturunan, populariti atau pengaruh seseorang.
Kesimpulannya, al-Quran menetapkan bahawa setiap hujah agama mestilah bersandarkan kitab Allah dan wahyu yang sahih. Surah Ali 'Imran ayat 93 menjadi dalil yang sangat jelas apabila Allah SWT mencabar Ahli Kitab supaya membawa Taurat jika benar dakwaan mereka. Cabaran yang sama diulang dalam Surah al-Baqarah ayat 111, Surah al-Anbiya' ayat 24 dan Surah al-Qasas ayat 49 yang semuanya menegaskan bahawa dakwaan tanpa bukti tidak mempunyai nilai di sisi Allah. Prinsip ini mengajar bahawa agama tidak boleh dibina atas sangkaan, adat, cerita turun-temurun, mimpi, ilham atau pendapat manusia semata-mata. Sebaliknya, setiap pegangan, hukum dan amalan hendaklah mempunyai sandaran yang jelas daripada al-Quran dan sunnah Rasulullah SAW yang sahih. Dengan berpegang kepada prinsip ini, umat Islam akan terpelihara daripada penyelewengan, bidaah dan pemalsuan agama, serta sentiasa berada di atas jalan ilmu yang benar sebagaimana yang diredai oleh Allah SWT.
asa
Comments
Post a Comment