Makanan Apakah Yang Bani Israeil Haramkan Ke Atas Diri Mereka
edit / 0003 سورة آل عمران / Surah Ali Imran Ayat 92 (3:92) / Petunjuk Dari Surah Ali Imran Ayat 93 / Makanan Apakah Yang Bani Israeil Haramkan Ke Atas Diri Mereka
Makanan Apakah Yang Bani Israil Haramkan Ke Atas Diri Mereka? Hakikat Pengharaman Sebelum Taurat dan Pengajaran Besar Daripada Al-Quran
Baik Mohd 🌿, persoalan tentang makanan yang Bani Israil haramkan ke atas diri mereka disebut dalam Surah Ali ‘Imran ayat 93. Ayat ini menjelaskan bahawa asalnya semua makanan adalah halal bagi Bani Israil, kecuali yang diharamkan oleh Nabi Ya‘qub (Israel) atas dirinya sendiri sebelum Taurat diturunkan.
📖 Hakikat Pengharaman Sebelum Taurat
Semua makanan asalnya halal: Tiada larangan umum sebelum Taurat.
Nabi Ya‘qub mengharamkan atas dirinya: Baginda meninggalkan jenis makanan tertentu (disebut dalam tafsir sebagai daging unta atau susu unta) kerana nazar atau sebab peribadi.
Belum ada hukum syariat umum: Pengharaman itu bukan hukum untuk seluruh Bani Israil, hanya amalan peribadi Nabi Ya‘qub.
Taurat kemudian menurunkan hukum tambahan: Selepas Taurat diturunkan, barulah ada pengharaman tertentu sebagai ujian kepada mereka.
🌿 Pengajaran Besar daripada al-Qur’an
Halal dan haram hak Allah semata-mata: Manusia tidak boleh mengada-adakan hukum sendiri.
Jangan berdusta atas nama Allah: Mengharamkan sesuatu tanpa dalil adalah kezaliman.
Nikmat Allah tidak boleh disia-siakan: Makanan halal adalah rezeki yang mesti disyukuri.
Kesinambungan wahyu samawi: Menunjukkan hubungan antara pengharaman peribadi Nabi Ya‘qub, hukum Taurat, dan penyempurnaan oleh al-Qur’an.
Al-Qur’an menyingkap dakwaan palsu ahli kitab: Ia membuktikan kebenaran wahyu dengan menolak tuduhan mereka bahawa makanan tertentu haram sejak awal.
🌸 Kesimpulan: Bani Israil asalnya tidak diharamkan makanan tertentu, kecuali yang Nabi Ya‘qub sendiri tinggalkan atas dirinya sebelum Taurat. Pengajaran besar ialah bahawa halal dan haram adalah hak Allah, bukan manusia, dan al-Qur’an menegaskan kebenaran ini untuk membetulkan dakwaan ahli kitab.
Firman Allah SWT:
كُلُّ ٱلطَّعَامِ كَانَ حِلًّا لِّبَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ إِلَّا مَا حَرَّمَ إِسْرَٰٓءِيلُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ مِن قَبْلِ أَن تُنَزَّلَ ٱلتَّوْرَىٰةُ ۗ قُلْ فَأْتُوا۟ بِٱلتَّوْرَىٰةِ فَٱتْلُوهَآ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ
"Segala makanan adalah halal bagi Bani Israil, kecuali makanan yang diharamkan oleh Israil (Yaakub) ke atas dirinya sendiri sebelum Taurat diturunkan. Katakanlah (wahai Muhammad): 'Bawalah Taurat itu lalu bacalah ia, jika kamu orang-orang yang benar.'"(Surah Ali 'Imran: 93)
Ayat ini merupakan salah satu ayat al-Quran yang sangat penting dalam menjelaskan sejarah syariat sebelum diturunkan Taurat. Allah SWT membetulkan dakwaan Bani Israil yang mendakwa bahawa beberapa jenis makanan sememangnya telah diharamkan sejak zaman Nabi Ibrahim AS lagi. Melalui ayat ini Allah menjelaskan bahawa dakwaan tersebut tidak benar. Pada asalnya semua makanan adalah halal untuk Bani Israil. Pengharaman hanya berlaku terhadap satu jenis atau beberapa jenis makanan yang diharamkan sendiri oleh Nabi Yaakub AS, yang juga dikenali dengan nama Israil, sebelum Taurat diturunkan kepada Nabi Musa AS.
Perkataan "إسرائيل" dalam ayat ini bukan merujuk kepada sebuah negara sebagaimana yang difahami pada hari ini. Yang dimaksudkan ialah Nabi Yaakub AS, putera kepada Nabi Ishaq AS dan cucu kepada Nabi Ibrahim AS. Daripada keturunan baginda lahirlah dua belas orang anak yang kemudiannya menjadi asas kepada dua belas kabilah Bani Israil. Oleh itu, apabila al-Quran menyebut Israil dalam ayat ini, ia merujuk kepada individu yang mulia iaitu Nabi Yaakub AS.
Allah memulakan ayat dengan kenyataan yang umum:
"كُلُّ الطَّعَامِ كَانَ حِلًّا لِّبَنِي إِسْرَائِيلَ"
Maksudnya semua makanan pada asalnya halal. Perkataan "كل" menunjukkan keseluruhan tanpa pengecualian. Ini menggambarkan bahawa hukum asal makanan ialah halal selagi tidak terdapat dalil yang mengharamkannya. Kaedah ini menjadi salah satu prinsip penting dalam syariat Islam. Allah tidak menjadikan kehidupan manusia sempit dengan mengharamkan pelbagai jenis makanan tanpa sebab. Sebaliknya, Allah menghalalkan pelbagai nikmat yang terdapat di bumi sebagai rahmat kepada manusia.
Namun Allah membuat satu pengecualian:
"إِلَّا مَا حَرَّمَ إِسْرَائِيلُ عَلَىٰ نَفْسِهِ"
Pengecualian ini sangat menarik kerana Allah tidak mengatakan bahawa makanan itu diharamkan oleh Allah, tetapi Allah menyatakan bahawa Nabi Yaakub AS sendiri yang mengharamkannya ke atas dirinya. Ini menunjukkan bahawa pengharaman tersebut bersifat peribadi dan bukan merupakan syariat umum untuk seluruh umat pada ketika itu.
Para ahli tafsir menjelaskan bahawa sebab pengharaman itu berkait rapat dengan satu peristiwa yang berlaku kepada Nabi Yaakub AS. Dalam beberapa riwayat yang masyhur daripada sahabat dan tabi'in disebut bahawa baginda pernah mengalami sakit pada bahagian pinggul atau urat paha yang sangat kuat. Penyakit itu dikenali dalam sebahagian riwayat sebagai sakit urat atau عرق النسا (sciatica). Ketika sakit itu datang, baginda bernazar bahawa jika Allah menyembuhkan penyakit tersebut, baginda tidak akan memakan makanan tertentu yang sangat disukainya.
Kebanyakan riwayat tafsir menyebut bahawa makanan yang ditinggalkan oleh Nabi Yaakub AS ialah daging unta dan dalam sebahagian riwayat turut disebut susu unta. Riwayat-riwayat ini disebut oleh ramai ahli tafsir seperti Ibn Jarir al-Tabari, Ibn Kathir, al-Baghawi dan lain-lain. Walau bagaimanapun, al-Quran sendiri tidak menamakan secara jelas makanan tersebut. Oleh itu, yang pasti menurut nas al-Quran hanyalah bahawa terdapat makanan yang diharamkan oleh Nabi Yaakub AS ke atas dirinya sendiri, manakala penentuan jenis makanan datang melalui riwayat tafsir yang masyhur.
Jika benar makanan tersebut ialah daging unta, maka pengharaman itu bukan kerana daging unta haram menurut syariat Allah, tetapi kerana nazar atau pantang yang dibuat sendiri oleh Nabi Yaakub AS. Oleh sebab itu Allah tidak menyebut bahawa makanan tersebut haram kepada seluruh Bani Israil. Baginda hanya mengharamkannya untuk dirinya sendiri sebagai satu bentuk komitmen terhadap nazar yang telah dibuat.
Daripada sini dapat difahami bahawa terdapat perbezaan besar antara pengharaman syarak dengan pengharaman peribadi. Pengharaman syarak datang daripada Allah melalui wahyu dan wajib dipatuhi oleh seluruh umat yang ditujukan kepadanya. Sebaliknya, pengharaman peribadi hanyalah pilihan individu atas sebab tertentu seperti nazar, rawatan kesihatan atau sebab-sebab lain yang dibenarkan syarak. Pengharaman seperti ini tidak boleh dijadikan hukum umum untuk semua manusia.
Inilah kesalahan yang dilakukan oleh sebahagian Bani Israil. Mereka telah menjadikan amalan peribadi Nabi Yaakub AS sebagai hukum agama. Lama-kelamaan mereka mendakwa bahawa makanan tersebut telah diharamkan oleh Allah sejak dahulu lagi. Dakwaan itu akhirnya dibetulkan oleh al-Quran. Allah mengembalikan sejarah kepada hakikat yang sebenar agar manusia tidak mencampurkan antara wahyu dengan tradisi yang diwarisi turun-temurun.
Firman Allah seterusnya:
"مِن قَبْلِ أَن تُنَزَّلَ التَّوْرَاةُ"
Ungkapan ini sangat penting kerana ia menetapkan garis masa sejarah. Pengharaman oleh Nabi Yaakub AS berlaku sebelum Taurat diturunkan kepada Nabi Musa AS. Ini menunjukkan bahawa peristiwa tersebut bukan sebahagian daripada hukum Taurat. Sebaliknya, ia hanyalah amalan Nabi Yaakub AS yang berlaku lebih awal.
Selepas Taurat diturunkan, memang terdapat beberapa makanan yang diharamkan kepada Bani Israil. Namun pengharaman itu berlaku kemudian sebagai sebahagian daripada syariat Taurat, bukannya sejak zaman Nabi Ibrahim AS atau Nabi Yaakub AS. Oleh itu, dakwaan bahawa semua larangan makanan telah wujud sejak awal adalah tidak benar.
Allah kemudian mencabar mereka:
"قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ"
Ini merupakan cabaran yang sangat tegas. Allah memerintahkan Rasulullah SAW supaya meminta mereka membawa Taurat sekiranya benar dakwaan mereka. Jika benar Taurat menyatakan bahawa makanan tersebut telah diharamkan sejak zaman Nabi Yaakub AS sebagai syariat Allah, maka bacalah isi Taurat itu.
Cabaran ini menunjukkan keyakinan penuh al-Quran terhadap kebenaran sejarah yang dibawanya. Allah mengetahui bahawa dakwaan mereka tidak mempunyai asas dalam kitab mereka sendiri. Oleh itu, mereka tidak mampu membuktikan dakwaan tersebut apabila diminta membawa Taurat.
Ayat ini juga mengajar satu prinsip yang sangat penting dalam mencari kebenaran. Dakwaan agama mestilah disokong oleh dalil. Seseorang tidak boleh mendakwa sesuatu hukum berasal daripada Allah tanpa membawa bukti daripada wahyu. Tradisi keluarga, cerita turun-temurun atau sangkaan tidak boleh dijadikan asas hukum agama.
Daripada sudut usul fiqh, ayat ini menjadi dalil bahawa hukum asal makanan ialah halal. Semua makanan dianggap harus sehingga datang dalil yang mengharamkannya. Prinsip ini membezakan syariat Islam daripada sesetengah agama yang mengharamkan pelbagai jenis makanan tanpa dalil yang jelas.
Al-Quran juga menjelaskan bahawa pengharaman tertentu terhadap Bani Israil selepas Taurat merupakan hukuman atas kedegilan mereka. Dalam Surah al-An'am ayat 146 dan Surah an-Nisa' ayat 160 disebut bahawa beberapa jenis makanan diharamkan kerana kezaliman dan kedurhakaan mereka. Ini menunjukkan bahawa sebahagian larangan makanan bukanlah hukum asal, tetapi hukuman pendidikan daripada Allah terhadap mereka.
Hal ini berbeza dengan syariat Islam. Allah menghalalkan pelbagai makanan yang baik dan hanya mengharamkan beberapa perkara tertentu yang mempunyai hikmah yang jelas seperti bangkai, darah yang mengalir, daging khinzir dan haiwan yang disembelih bukan kerana Allah. Syariat Islam dibina atas asas kemudahan, bukan kesukaran.
Kisah Nabi Yaakub AS juga mengajar bahawa seseorang boleh meninggalkan makanan tertentu atas sebab kesihatan atau nazar tanpa menganggap makanan itu haram menurut syariat. Ramai manusia hari ini meninggalkan gula kerana diabetes atau makanan laut kerana alahan. Ini bukan bermaksud makanan tersebut haram menurut agama, tetapi ia dihindari atas sebab kesihatan. Begitu juga dengan Nabi Yaakub AS, jika baginda meninggalkan daging unta kerana nazar atau sebab tertentu, ia tidak menjadikan daging unta haram menurut syariat Allah.
Pengajaran lain daripada ayat ini ialah bahaya mencampurkan adat dengan agama. Banyak amalan masyarakat bermula sebagai kebiasaan atau pilihan individu, tetapi selepas beberapa generasi ia dianggap sebagai hukum agama. Akhirnya manusia menyangka bahawa meninggalkannya berdosa walaupun tiada dalil daripada al-Quran dan sunnah. Al-Quran mengingatkan bahawa perkara seperti ini pernah berlaku kepada Bani Israil dan tidak sepatutnya berulang dalam umat Islam.
Ayat ini turut memperlihatkan kejujuran al-Quran dalam membentangkan sejarah. Al-Quran tidak sekadar menolak dakwaan, tetapi menjelaskan kronologi peristiwa dengan tepat. Ia membezakan antara apa yang berlaku sebelum Taurat dan apa yang berlaku selepas Taurat. Ketelitian seperti ini menunjukkan bahawa al-Quran datang daripada Allah Yang Maha Mengetahui seluruh sejarah manusia.
Selain itu, ayat ini mengajar bahawa para nabi tidak mempunyai kuasa untuk menghalalkan atau mengharamkan sesuatu mengikut kehendak sendiri sebagai syariat umum. Mereka hanya menyampaikan apa yang diwahyukan oleh Allah. Jika seseorang nabi membuat nazar untuk dirinya sendiri atau meninggalkan sesuatu atas sebab tertentu, perkara itu tidak menjadi hukum syarak kepada seluruh umat melainkan jika Allah mewahyukannya.
Daripada sudut akhlak, cabaran Allah supaya membawa Taurat mengajar umat Islam supaya bersikap amanah dalam berhujah. Setiap dakwaan mestilah mempunyai bukti yang boleh diperiksa. Agama tidak dibina atas cerita tanpa sumber. Apabila seseorang mendakwa sesuatu berasal daripada Allah, dia memikul tanggungjawab yang amat besar.
Kisah ini juga memperlihatkan bagaimana kesalahan kecil boleh berkembang menjadi kesalahan besar apabila diwariskan tanpa penelitian. Pada mulanya hanya seorang individu meninggalkan satu makanan kerana sebab peribadi. Selepas beberapa generasi, perkara itu dianggap sebagai syariat Allah. Akhirnya seluruh masyarakat mempercayai sesuatu yang tidak pernah diwahyukan. Oleh sebab itu Islam sentiasa memerintahkan umatnya supaya merujuk kepada al-Quran dan sunnah apabila berlaku perselisihan.
Ayat ini mengandungi pengajaran yang sangat besar tentang pentingnya membezakan antara wahyu dan amalan manusia. Apa sahaja yang datang daripada Allah wajib diterima dengan penuh ketaatan. Namun apa sahaja yang berasal daripada pilihan manusia tidak boleh disamakan dengan syariat Allah. Membezakan antara kedua-duanya merupakan asas kepada kefahaman agama yang benar.
Kesimpulannya, Surah Ali 'Imran ayat 93 menjelaskan bahawa semua makanan pada asalnya halal bagi Bani Israil. Satu-satunya pengecualian ialah makanan yang diharamkan oleh Nabi Yaakub AS ke atas dirinya sendiri sebelum Taurat diturunkan, yang menurut riwayat tafsir yang masyhur ialah daging unta dan juga susu unta. Pengharaman tersebut bersifat peribadi dan bukan syariat umum. Kemudian Allah mencabar Bani Israil supaya membawa Taurat bagi membuktikan dakwaan mereka bahawa larangan itu berasal daripada wahyu, namun mereka tidak mampu berbuat demikian. Melalui ayat ini, al-Quran menegakkan prinsip bahawa hukum agama mestilah dibina atas dalil yang sahih, bukan tradisi, sangkaan atau dakwaan yang tidak mempunyai sandaran daripada wahyu Allah.
as
as
as
Comments
Post a Comment