Petunjuk Dari Surah Al-Israk Ayat 67
edit / Petunjuk Dari Surah Al-Israk Ayat 67 / as
20 Petunjuk Daripada Surah al-Isrā’ Ayat 67
Allah سبحانه وتعالى berfirman:
﴿وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَن تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ ۖ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ ۚ وَكَانَ الْإِنسَانُ كَفُورًا﴾
“Dan apabila kamu ditimpa bahaya di laut, nescaya hilanglah daripada ingatan kamu semua yang kamu seru selain Dia, kecuali Dia. Kemudian apabila Dia menyelamatkan kamu ke darat, kamu berpaling; dan sememangnya manusia itu sangat kufur (tidak bersyukur).” (Surah al-Isrā’: 67)
Ayat ini menerangkan keadaan manusia ketika berada dalam kesusahan yang sangat genting. Apabila manusia berhadapan dengan bahaya yang mengancam nyawa dan segala sebab duniawi tidak lagi mampu menyelamatkannya, fitrah manusia akan kembali mengakui bahawa hanya Allah سبحانه وتعالى yang benar-benar berkuasa menyelamatkan. Namun, apabila kesusahan itu dihilangkan dan manusia kembali memperoleh keselamatan, sebahagian manusia kembali lalai dan berpaling daripada Allah. Ayat ini merupakan peringatan supaya manusia tetap bergantung kepada Allah dalam keadaan susah dan senang, bukan hanya mengingati-Nya ketika ditimpa musibah.
20 Petunjuk
Petunjuk bahawa Allah سبحانه وتعالى ialah tempat manusia kembali ketika ditimpa kesusahan. Dalam keadaan bahaya yang sangat genting, manusia akan menyedari bahawa hanya Allah yang mampu menyelamatkannya.
Petunjuk bahawa kesusahan boleh membuka hati manusia kepada pengakuan terhadap kekuasaan Allah. Apabila semua sebab yang biasa diharapkan tidak lagi mampu membantu, manusia kembali mengakui kelemahannya.
Petunjuk bahawa manusia mempunyai fitrah untuk mengenal Allah ketika berada dalam keadaan terdesak. Keadaan darurat sering menyingkap hakikat yang tersembunyi dalam jiwa manusia.
Petunjuk bahawa manusia sering melupakan perkara yang menjadi tempat pergantungannya ketika berada dalam kesenangan. Ketika bahaya datang, manusia mengingati Allah, tetapi apabila selamat, dia boleh kembali lalai.
Petunjuk bahawa hanya Allah سبحانه وتعالى yang benar-benar mampu menyelamatkan manusia daripada bahaya. Sebab-sebab duniawi hanyalah sebab yang berlaku dengan izin Allah.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah berdoa kepada Allah ketika ditimpa kesusahan. Doa merupakan tanda pengakuan terhadap kelemahan diri dan kekuasaan Allah.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah mengikhlaskan pergantungannya kepada Allah ketika berada dalam keadaan genting. Dalam keadaan yang sangat kritikal, manusia meninggalkan segala pergantungan selain Allah.
Petunjuk bahawa keselamatan merupakan nikmat daripada Allah سبحانه وتعالى. Firman-Nya: ﴿فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ﴾ — “Kemudian apabila Dia menyelamatkan kamu ke darat.”
Petunjuk bahawa manusia hendaklah bersyukur selepas memperoleh keselamatan. Keselamatan daripada bahaya bukan alasan untuk kembali lalai, tetapi peluang untuk meningkatkan ketaatan kepada Allah.
Petunjuk bahawa antara sifat buruk manusia ialah melupakan Allah selepas menerima nikmat. Allah berfirman: ﴿أَعْرَضْتُمْ﴾ — “Kamu berpaling.”
Petunjuk bahawa seorang Mukmin hendaklah mengingati Allah dalam keadaan senang dan susah. Jangan hanya berdoa ketika musibah, tetapi teruskan ibadah ketika memperoleh nikmat.
Petunjuk bahawa musibah boleh menjadi sebab manusia kembali kepada Allah. Kesusahan yang menimpa seseorang boleh menjadi peringatan agar dia meninggalkan kelalaian dan kembali bertaubat.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah tidak menyandarkan keselamatan mutlak kepada sebab-sebab duniawi. Kapal, daratan, manusia dan segala bentuk pertolongan hanyalah sebab, sedangkan Allah ialah Yang Menentukan keselamatan.
Petunjuk bahawa manusia sangat lemah dan memerlukan pertolongan Allah. Dalam keadaan tertentu, manusia tidak mampu menguasai keselamatan dirinya sendiri.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah sentiasa mengingati nikmat Allah. Seseorang yang pernah diselamatkan daripada kesusahan hendaklah mengenang pertolongan Allah dan membalasnya dengan syukur.
Petunjuk bahawa kesyukuran yang sebenar ialah menggunakan nikmat dalam ketaatan. Tidak cukup sekadar mengucapkan syukur dengan lisan, bahkan nikmat hendaklah digunakan untuk perkara yang diredai Allah.
Petunjuk bahawa ayat ini mencela sifat kufur nikmat. Allah berfirman: ﴿وَكَانَ الْإِنسَانُ كَفُورًا﴾ — “Dan sememangnya manusia itu sangat kufur (tidak bersyukur).”
Petunjuk bahawa manusia hendaklah mengambil pengajaran daripada keadaan dirinya ketika ditimpa musibah. Jika dia mengingati Allah ketika terdesak, maka hendaklah dia terus mengingati-Nya selepas kesusahan berlalu.
Petunjuk bahawa perubahan keadaan manusia daripada bahaya kepada keselamatan merupakan peluang untuk menguji kesyukurannya. Kesusahan menguji kesabaran, manakala kesenangan menguji kesyukuran.
Petunjuk bahawa Surah al-Isrā’ ayat 67 mengajar manusia supaya sentiasa bergantung kepada Allah dalam semua keadaan dan tidak menjadi orang yang hanya mengenali Allah ketika berada dalam kesusahan. Allah سبحانه وتعالى berfirman: ﴿وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَن تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ﴾ — “Dan apabila kamu ditimpa bahaya di laut, nescaya hilanglah daripada ingatan kamu semua yang kamu seru selain Dia, kecuali Dia.” Ayat ini menggambarkan keadaan manusia apabila berada dalam bahaya yang sangat dahsyat. Ketika kapal berada dalam ancaman, ombak mengganas dan nyawa berada di ambang kebinasaan, manusia akan menyedari bahawa semua pergantungan selain Allah tidak mampu memberikan jaminan keselamatan. Pada ketika itu, manusia kembali kepada fitrah dan menyeru Allah dengan penuh keikhlasan. Namun, apabila Allah menyelamatkannya dan mengembalikannya ke daratan, sebahagian manusia kembali berpaling. Inilah sifat manusia yang dicela dalam ayat ini: ketika susah dia sangat memerlukan Allah, tetapi ketika senang dia melupakan Allah. Seorang Mukmin hendaklah mengambil pengajaran yang bertentangan daripada sifat tersebut. Jika dia mengingati Allah ketika susah, maka dia hendaklah lebih banyak mengingati Allah ketika senang. Jika dia berdoa bersungguh-sungguh ketika ditimpa penyakit, maka dia hendaklah terus berdoa selepas diberikan kesihatan. Jika dia memohon pertolongan Allah ketika menghadapi masalah, maka dia hendaklah bersyukur kepada Allah selepas masalah tersebut diselesaikan. Ayat ini juga mengajar bahawa keselamatan adalah nikmat yang wajib disyukuri. Allah yang menyelamatkan manusia daripada bahaya berhak menerima pujian, syukur dan ketaatan. Janganlah seseorang kembali kepada maksiat selepas diselamatkan daripada musibah, kerana tindakan tersebut menunjukkan dia tidak mengambil pengajaran daripada pertolongan Allah. Bahkan, seseorang yang pernah mengalami kesusahan sepatutnya menjadi lebih dekat kepada Allah selepas diberikan keselamatan. Ayat ini juga menunjukkan kelemahan manusia. Dalam keadaan biasa, manusia mungkin menyangka bahawa dia mampu mengawal segala sesuatu dengan kekuatan, harta dan kepandaian. Tetapi apabila berada dalam keadaan genting, dia menyedari bahawa dirinya sangat lemah. Maka seorang Mukmin hendaklah sentiasa menyedari hakikat ini walaupun ketika berada dalam keadaan sihat, kaya dan selamat. Jangan menunggu musibah untuk mengenal kelemahan diri dan jangan menunggu bahaya untuk kembali kepada Allah. Jadikanlah keadaan susah sebagai pelajaran tentang pergantungan kepada Allah dan jadikanlah keadaan senang sebagai peluang untuk bersyukur. Dengan demikian, seseorang akan sentiasa berada dalam hubungan yang benar dengan Allah سبحانه وتعالى: ketika susah dia bersabar dan berdoa, ketika senang dia bersyukur dan taat, ketika berdosa dia bertaubat dan ketika menerima nikmat dia tidak melupakan Pemberi nikmat.
asas
asa
