Petunjuk Dari Surah Ali Imran Ayat 191
edit / Petunjuk Dari Surah Ali Imran Ayat 191 / as
20 Petunjuk Daripada Surah Āli ‘Imrān Ayat 191
Allah سبحانه وتعالى berfirman:
﴿ الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىٰ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَٰذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ ﴾
“Iaitu orang-orang yang mengingati Allah ketika berdiri, duduk dan ketika berbaring mengiring, serta mereka memikirkan tentang kejadian langit dan bumi (seraya berkata): ‘Wahai Tuhan kami! Tidaklah Engkau menciptakan semua ini dengan sia-sia. Maha Suci Engkau, maka peliharalah kami daripada azab neraka.’” (Surah Āli ‘Imrān: 191)
20 Petunjuk
- Petunjuk bahawa orang yang mempunyai akal yang sempurna ialah orang yang sentiasa mengingati Allah سبحانه وتعالى, sebagaimana konteks ayat ini menggambarkan sifat أُولِي الْأَلْبَابِ — orang-orang yang mempunyai akal yang sihat dan pemahaman yang benar.
- Petunjuk bahawa zikir kepada Allah سبحانه وتعالى hendaklah dilakukan dalam pelbagai keadaan, sama ada ketika berdiri, duduk atau berbaring.
- Petunjuk bahawa mengingati Allah bukan amalan yang terhad kepada tempat tertentu, bahkan seorang Mukmin boleh berzikir dalam pelbagai keadaan yang dibenarkan syarak.
- Petunjuk bahawa seorang Mukmin hendaklah berusaha menjadikan zikir sebagai sebahagian daripada kehidupan hariannya, sehingga hatinya tidak terputus daripada mengingati Allah سبحانه وتعالى.
- Petunjuk bahawa zikir boleh dilakukan ketika seseorang berada dalam keadaan lapang mahupun sibuk, selama mana dia berada dalam keadaan yang sesuai untuk berzikir.
- Petunjuk bahawa Islam menggalakkan manusia menggunakan akal untuk memikirkan ciptaan Allah سبحانه وتعالى, sebagaimana firman-Nya: ﴿وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ﴾.
- Petunjuk bahawa penciptaan langit dan bumi merupakan tanda-tanda kebesaran Allah سبحانه وتعالى yang patut diperhatikan dan direnungkan oleh manusia.
- Petunjuk bahawa zikir dan tafakkur merupakan dua amalan yang saling melengkapi; hati mengingati Allah, manakala akal merenungkan tanda-tanda kekuasaan-Nya.
- Petunjuk bahawa tafakkur yang benar membawa manusia mengenali kebesaran dan kesempurnaan Allah سبحانه وتعالى, bukan sekadar mengagumi keindahan alam tanpa mengingati Penciptanya.
- Petunjuk bahawa alam semesta tidak diciptakan secara sia-sia, sebagaimana doa mereka: ﴿رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَٰذَا بَاطِلًا﴾ — “Wahai Tuhan kami! Tidaklah Engkau menciptakan semua ini dengan sia-sia.”
- Petunjuk bahawa setiap ciptaan Allah mempunyai hikmah dan tujuan, walaupun manusia tidak mengetahui semua hikmah tersebut.
- Petunjuk bahawa penciptaan alam semesta menunjukkan kesempurnaan ilmu, hikmah dan kekuasaan Allah سبحانه وتعالى, kerana sesuatu yang begitu besar dan teratur tidak mungkin tercipta tanpa Pencipta yang Maha Bijaksana.
- Petunjuk bahawa seorang Mukmin hendaklah menyucikan Allah daripada segala perkara yang tidak layak bagi-Nya, sebagaimana ucapan mereka: ﴿سُبْحَانَكَ﴾ — “Maha Suci Engkau.”
- Petunjuk bahawa tafakkur terhadap ciptaan Allah sepatutnya membawa kepada tasbih dan pengagungan terhadap Allah سبحانه وتعالى, bukan kepada kesombongan atau pengingkaran terhadap Pencipta.
- Petunjuk bahawa orang yang memahami kebesaran ciptaan Allah akan semakin merendahkan diri di hadapan-Nya, kerana dia menyedari kelemahan dirinya sebagai makhluk.
- Petunjuk bahawa zikir dan tafakkur yang benar melahirkan doa, sebagaimana mereka berdoa: ﴿فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ﴾ — “Maka peliharalah kami daripada azab neraka.”
- Petunjuk bahawa seorang Mukmin hendaklah takut kepada azab neraka dan berusaha memohon perlindungan daripada Allah سبحانه وتعالى, kerana rasa takut kepada azab merupakan pendorong untuk meninggalkan maksiat dan melakukan ketaatan.
- Petunjuk bahawa menggunakan akal dengan benar akan membawa seseorang kepada pengakuan terhadap tujuan penciptaan dan pengagungan terhadap Allah سبحانه وتعالى, bukan menjadikan akal sebagai sebab untuk menolak wahyu.
- Petunjuk bahawa kesempurnaan seorang Mukmin menggabungkan zikir, tafakkur, tasbih dan doa; dia mengingati Allah dengan hatinya, memikirkan tanda-tanda kebesaran-Nya, menyucikan-Nya daripada segala kekurangan dan memohon keselamatan daripada azab-Nya.
- Petunjuk bahawa Surah Āli ‘Imrān ayat 191 menggambarkan sifat orang yang mempunyai akal yang benar: mereka sentiasa mengingati Allah dalam pelbagai keadaan, memikirkan penciptaan langit dan bumi, menyedari bahawa seluruh alam tidak diciptakan dengan sia-sia, menyucikan Allah daripada segala kekurangan dan akhirnya memohon perlindungan daripada azab neraka. Ayat ini mengajar bahawa zikir yang benar melahirkan tafakkur, tafakkur yang benar membawa kepada pengagungan Allah, dan pengagungan kepada Allah mendorong seorang hamba untuk takut kepada-Nya serta memohon keselamatan di dunia dan akhirat.
asas
asa
