Petunjuk Dari Surah Ar-Ra'd Ayat 29
edit / Petunjuk Dari Surah Ar-Ra'd Ayat 29 / as
Petunjuk Daripada Surah al-Ra‘d Ayat 29
Allah سبحانه وتعالى berfirman:
﴿الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ طُوبَىٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ﴾
“Orang-orang yang beriman dan mengerjakan amal-amal soleh, bagi mereka kebahagiaan dan tempat kembali yang sebaik-baiknya.” (Surah al-Ra‘d: 29)
Ayat ini menjelaskan jalan memperoleh kebahagiaan yang sebenar, iaitu dengan menghimpunkan iman dan amal soleh. Allah سبحانه وتعالى menyebut dua sifat utama: ﴿الَّذِينَ آمَنُوا﴾ — “orang-orang yang beriman” dan ﴿وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ﴾ — “dan mengerjakan amal-amal soleh.” Kemudian Allah memberikan berita gembira kepada mereka dengan firman-Nya: ﴿طُوبَىٰ لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ﴾ — “bagi mereka kebahagiaan dan tempat kembali yang sebaik-baiknya.”
20 Petunjuk
Petunjuk bahawa iman merupakan asas kebahagiaan manusia. Allah mendahulukan ﴿الَّذِينَ آمَنُوا﴾ sebelum menyebut amal soleh, menunjukkan kedudukan iman sebagai asas kehidupan seorang Mukmin.
Petunjuk bahawa iman hendaklah disertai dengan amal soleh. Allah menyebut ﴿وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ﴾ selepas iman. Ini menunjukkan bahawa iman yang benar melahirkan ketaatan dan amal yang baik.
Petunjuk bahawa amal soleh merupakan jalan menuju kebahagiaan. Seseorang tidak sepatutnya hanya mendakwa beriman, tetapi hendaklah membuktikan imannya melalui amal yang diredai Allah.
Petunjuk bahawa amal soleh hendaklah dilakukan berdasarkan petunjuk Allah. Sesuatu amalan tidak menjadi soleh hanya kerana dianggap baik oleh manusia, tetapi hendaklah dilakukan dengan cara yang diredai Allah.
Petunjuk bahawa kebahagiaan sebenar datang daripada Allah سبحانه وتعالى. Firman Allah ﴿طُوبَىٰ لَهُمْ﴾ mengandungi berita gembira bagi orang yang beriman dan beramal soleh.
Petunjuk bahawa kebahagiaan dunia bukanlah kebahagiaan yang sempurna. Kekayaan, kedudukan dan kemasyhuran boleh hilang, sedangkan kebahagiaan yang dijanjikan kepada orang beriman bersifat kekal.
Petunjuk bahawa orang beriman akan memperoleh kesudahan yang baik. Allah berfirman: ﴿وَحُسْنُ مَآبٍ﴾ — “dan tempat kembali yang sebaik-baiknya.”
Petunjuk bahawa manusia mempunyai tempat kembali. Kehidupan dunia bukanlah pengakhiran. Semua manusia akan kembali kepada Allah untuk menerima balasan.
Petunjuk bahawa tempat kembali terbaik ialah bagi orang yang beriman dan beramal soleh. Mereka memperoleh keselamatan dan kenikmatan yang kekal.
Petunjuk bahawa iman dan amal soleh saling berkaitan. Iman yang benar mendorong seseorang melakukan kebaikan, manakala amal soleh menjadi bukti kesan iman dalam kehidupannya.
Petunjuk bahawa seorang Mukmin hendaklah menggabungkan antara keyakinan hati dan amalan anggota badan. Tidak memadai hanya dengan pengetahuan atau pengakuan lisan tanpa amal.
Petunjuk bahawa amal soleh mempunyai pelbagai bentuk. Ia merangkumi ibadah kepada Allah, akhlak yang baik, membantu manusia dan segala perbuatan yang dilakukan dengan ikhlas serta menepati syariat.
Petunjuk bahawa orang beriman hendaklah sentiasa mengharapkan kebaikan daripada Allah. Allah sendiri memberikan berita gembira kepada mereka yang memiliki iman dan amal soleh.
Petunjuk bahawa dunia ialah tempat beramal, sedangkan akhirat ialah tempat kembali. Manusia hendaklah menggunakan kehidupan dunia untuk menyediakan bekalan menuju akhirat.
Petunjuk bahawa seseorang hendaklah tidak tertipu dengan kesenangan dunia. Kebahagiaan dunia tidak boleh dibandingkan dengan kebahagiaan yang Allah sediakan untuk orang beriman.
Petunjuk bahawa iman memberikan arah kepada kehidupan manusia. Orang beriman mengetahui dari mana dia datang, untuk apa dia hidup dan ke mana dia akan kembali.
Petunjuk bahawa amal soleh merupakan sebab memperoleh kebaikan yang besar. Allah menghubungkan amal soleh dengan berita gembira dan kesudahan yang baik.
Petunjuk bahawa orang yang beriman hendaklah sentiasa memperbaiki amalnya. Iman bukan alasan untuk berhenti beramal, bahkan iman sepatutnya mendorong seseorang meningkatkan ketaatan.
Petunjuk bahawa kebahagiaan hakiki ialah memperoleh keredaan Allah dan keselamatan di akhirat. Inilah kebahagiaan yang tidak berakhir dan tidak akan hilang.
Petunjuk bahawa Surah al-Ra‘d ayat 29 memberikan gambaran ringkas tetapi sangat lengkap tentang jalan menuju kebahagiaan. Allah سبحانه وتعالى berfirman: ﴿الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ﴾ — “Orang-orang yang beriman dan mengerjakan amal-amal soleh.” Dua perkara ini menjadi asas kehidupan seorang Mukmin: iman yang benar dan amal soleh yang diterima. Iman membentuk keyakinan dan pegangan hati, manakala amal soleh menerjemahkan keyakinan tersebut dalam kehidupan. Kemudian Allah memberikan berita gembira: ﴿طُوبَىٰ لَهُمْ﴾ — “bagi mereka kebahagiaan.” Ini menunjukkan bahawa kebahagiaan sebenar tidak terletak pada banyaknya harta, tingginya kedudukan atau luasnya kemasyhuran, tetapi pada iman yang benar dan amal yang soleh. Seseorang mungkin memiliki dunia tetapi hatinya tidak tenang, sedangkan orang yang beriman boleh memperoleh ketenangan walaupun hidupnya sederhana. Kebahagiaan yang paling besar ialah apabila seseorang hidup dalam ketaatan kepada Allah dan meninggal dunia dalam keadaan beriman. Kemudian Allah berfirman: ﴿وَحُسْنُ مَآبٍ﴾ — “dan tempat kembali yang sebaik-baiknya.” Ini mengingatkan bahawa kehidupan dunia hanyalah sementara. Setiap manusia sedang berjalan menuju tempat kembali. Ada yang kembali kepada Allah dalam keadaan membawa iman dan amal soleh, lalu memperoleh kesudahan yang baik. Ada pula yang berpaling daripada petunjuk dan memilih jalan yang salah. Oleh itu, ayat ini mendidik seorang Mukmin supaya sentiasa memikirkan kesudahan hidupnya. Jangan hanya bertanya: “Apakah yang aku miliki di dunia?” Tetapi hendaklah bertanya: “Apakah yang telah aku sediakan untuk tempat kembali?” Harta akan ditinggalkan, kedudukan akan berakhir dan manusia akan berpisah dengan segala yang dimilikinya. Yang akan menjadi bekalan ialah iman dan amal soleh yang dilakukan kerana Allah. Maka seorang Mukmin hendaklah menjaga imannya, memperbanyakkan amal soleh, menjauhi maksiat dan sentiasa memohon kepada Allah agar diberikan husnul khatimah. Surah al-Ra‘d ayat 29 mengajar bahawa kebahagiaan bukan sekadar sesuatu yang dirasai di dunia, tetapi kebahagiaan yang sempurna ialah apabila seorang hamba memperoleh kesudahan yang baik dan tempat kembali yang terbaik di sisi Allah سبحانه وتعالى.
asas
asa
