Petunjuk Dari Surah Az-Zumar Ayat 22
edit / Petunjuk Dari Surah Az-Zumar Ayat 22 / as
Petunjuk Daripada Surah al-Zumar Ayat 22
Allah سبحانه وتعالى berfirman:
﴿أَفَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ فَهُوَ عَلَىٰ نُورٍ مِّن رَّبِّهِ ۚ فَوَيْلٌ لِّلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُم مِّن ذِكْرِ اللَّهِ ۚ أُولَٰئِكَ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ﴾
“Maka adakah orang yang Allah lapangkan dadanya untuk menerima Islam, lalu dia berada di atas cahaya daripada Tuhannya, sama seperti orang yang keras hatinya daripada mengingati Allah? Maka kecelakaanlah bagi orang-orang yang keras hati mereka daripada mengingati Allah. Mereka itulah berada dalam kesesatan yang nyata.” (Surah al-Zumar: 22)
Ayat ini menjelaskan perbezaan yang sangat besar antara orang yang mendapat kelapangan hati untuk menerima Islam dan hidup di atas cahaya petunjuk Allah dengan orang yang keras hatinya sehingga jauh daripada mengingati Allah. Allah سبحانه وتعالى menyebut bahawa kelapangan dada untuk menerima Islam merupakan nikmat yang sangat besar, manakala kekerasan hati merupakan keadaan yang membawa kepada kesesatan.
20 Petunjuk
Petunjuk bahawa kelapangan dada untuk menerima Islam merupakan kurniaan daripada Allah سبحانه وتعالى. Firman Allah: ﴿شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ﴾ — “Allah melapangkan dadanya untuk Islam.”
Petunjuk bahawa hidayah merupakan nikmat yang sangat besar. Seseorang yang diberikan hidayah kepada Islam telah memperoleh nikmat yang lebih besar daripada segala nikmat dunia.
Petunjuk bahawa hati manusia memerlukan petunjuk Allah. Tanpa pertolongan Allah, manusia boleh tersesat dan berpaling daripada kebenaran.
Petunjuk bahawa Islam ialah jalan yang membawa kepada cahaya. Allah berfirman: ﴿فَهُوَ عَلَىٰ نُورٍ مِّن رَّبِّهِ﴾ — “Maka dia berada di atas cahaya daripada Tuhannya.”
Petunjuk bahawa cahaya petunjuk datang daripada Allah. Orang yang mendapat petunjuk bukanlah bergantung kepada kekuatan akalnya semata-mata, tetapi kepada cahaya yang Allah berikan.
Petunjuk bahawa ilmu dan petunjuk daripada Allah menerangi kehidupan manusia. Cahaya tersebut membimbing manusia mengetahui kebenaran dan membezakan antara jalan yang benar dengan jalan yang salah.
Petunjuk bahawa orang yang mendapat hidayah mempunyai hati yang terbuka menerima kebenaran. Apabila datang kepadanya dalil yang sahih, dia menerimanya dengan tunduk dan rendah hati.
Petunjuk bahawa hati yang lapang berbeza dengan hati yang keras. Hati yang lapang menerima peringatan, manakala hati yang keras menjauhkan diri daripada nasihat dan petunjuk.
Petunjuk bahawa kekerasan hati merupakan penyakit yang sangat berbahaya. Allah berfirman: ﴿فَوَيْلٌ لِّلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُم﴾ — “Maka kecelakaanlah bagi orang-orang yang keras hati mereka.”
Petunjuk bahawa kekerasan hati mempunyai hubungan dengan menjauhkan diri daripada mengingati Allah. Allah menyebut: ﴿مِّن ذِكْرِ اللَّهِ﴾ — “daripada mengingati Allah.”
Petunjuk bahawa zikir kepada Allah menjadi sebab hati hidup dan lembut. Hati yang sentiasa mengingati Allah lebih mudah menerima nasihat dan tunduk kepada kebenaran.
Petunjuk bahawa meninggalkan zikir boleh menjadi sebab hati menjadi keras. Apabila seseorang terlalu tenggelam dalam dunia dan melupakan Allah, hatinya boleh menjadi semakin jauh daripada petunjuk.
Petunjuk bahawa hati merupakan tempat yang sangat penting dalam kehidupan manusia. Baik atau buruknya keadaan seseorang banyak berkaitan dengan keadaan hatinya.
Petunjuk bahawa cahaya petunjuk dan kegelapan kesesatan tidak sama. Orang yang berada di atas cahaya daripada Allah tidak sama dengan orang yang berada dalam kesesatan yang nyata.
Petunjuk bahawa kesesatan yang nyata berpunca daripada berpaling daripada petunjuk Allah. Allah menyebut orang yang keras hatinya sebagai ﴿فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ﴾ — “dalam kesesatan yang nyata.”
Petunjuk bahawa seorang Mukmin hendaklah sentiasa memohon agar Allah melapangkan dadanya untuk menerima kebenaran. Jangan seseorang berasa yakin bahawa hatinya akan sentiasa berada dalam keadaan baik tanpa pertolongan Allah.
Petunjuk bahawa seseorang hendaklah menjaga hati daripada sifat keras. Antara sebabnya ialah memperbanyakkan zikir, membaca al-Quran, mengingati kematian dan sentiasa bertaubat kepada Allah.
Petunjuk bahawa menerima Islam dengan hati yang lapang merupakan tanda kebaikan yang Allah kehendaki bagi seseorang. Dia menerima perintah Allah dengan penuh kerelaan dan tidak menjadikan hawa nafsu sebagai penghalang.
Petunjuk bahawa cahaya daripada Allah memberikan kehidupan kepada hati. Sebagaimana cahaya menerangi jalan yang gelap, petunjuk Allah menerangi jalan kehidupan manusia menuju kebenaran.
Petunjuk bahawa Surah al-Zumar ayat 22 mengajar manusia tentang dua keadaan hati yang sangat berbeza: hati yang dilapangkan Allah untuk Islam dan hati yang menjadi keras daripada mengingati Allah. Allah سبحانه وتعالى berfirman: ﴿أَفَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ فَهُوَ عَلَىٰ نُورٍ مِّن رَّبِّهِ﴾. Orang yang Allah lapangkan dadanya untuk Islam akan merasakan bahawa kebenaran adalah sesuatu yang dicintai dan diterima. Dia tidak melihat perintah Allah sebagai beban yang ingin dielakkan, tetapi sebagai petunjuk yang membawanya kepada keselamatan. Apabila dia mendengar ayat al-Quran, hatinya tunduk. Apabila dia mengetahui sunnah Rasulullah ﷺ, dia berusaha mengikutinya. Apabila dia menyedari kesalahannya, dia segera kembali kepada Allah. Keadaan ini berbeza dengan hati yang keras. Allah menyebut: ﴿فَوَيْلٌ لِّلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُم مِّن ذِكْرِ اللَّهِ﴾. Hati yang keras bukan sekadar hati yang tidak mempunyai perasaan, tetapi hati yang tidak mudah tunduk kepada kebenaran dan tidak mengambil manfaat daripada peringatan. Apabila hati semakin jauh daripada zikir, seseorang boleh menjadi terlalu cinta kepada dunia, terlalu mengikuti hawa nafsu dan semakin berat untuk menerima nasihat. Oleh itu, seorang Mukmin hendaklah sentiasa menjaga hatinya. Dia hendaklah memperbanyakkan zikir, membaca al-Quran, menghadiri majlis ilmu, mengingati kematian, memperbanyakkan taubat dan memohon kepada Allah agar hatinya sentiasa diteguhkan di atas iman. Hidayah bukan nikmat yang boleh dipandang ringan. Seseorang yang berada di atas Islam hendaklah bersyukur kepada Allah kerana Dia telah melapangkan dadanya kepada agama-Nya. Pada masa yang sama, dia hendaklah takut jika hatinya berubah dan menjadi keras. Maka ayat ini mendidik manusia supaya sentiasa kembali kepada Allah dan menjaga hati daripada kelalaian. Hati yang hidup ialah hati yang menerima cahaya petunjuk daripada Allah, manakala hati yang keras ialah hati yang semakin jauh daripada zikir dan peringatan. Oleh itu, mintalah kepada Allah agar diberikan hati yang lapang menerima kebenaran, hati yang lembut dengan peringatan dan hati yang sentiasa hidup dengan mengingati-Nya.
asas
asa
