Tidak ada satu kaedah pun di dalam kaedah asya'irah sifat 20 yang membenarkan takwil ayat Allah Maha Berkuasa Dengan Iradat QudratNya Beristawa Di Atas 'Arasy
edit / Perkataan Istawa / Tidak ada satu kaedah pun di dalam kaedah asya'irah sifat 20 yang membenarkan takwil ayat Allah Maha Berkuasa Dengan Iradat QudratNya Beristawa Di Atas 'Arasy
Secara hujah ilmiah, kenyataan itu perlu diperincikan supaya tidak terlalu mutlak. Jika yang dimaksudkan ialah bahawa menetapkan sifat Iradat dan Qudrat dalam kerangka Sifat 20 tidak semestinya mewajibkan seseorang mentakwil ayat istiwa, maka kenyataan tersebut boleh dihujahkan. Namun, jika dikatakan tidak ada langsung dalam tradisi Asya‘irah kaedah yang membenarkan takwil ayat istiwa, kenyataan itu kurang tepat dari sudut sejarah ilmu kalam, kerana sebahagian ulama Asya‘irah memang melakukan takwil terhadap sebahagian nas sifat.
Hujah yang boleh dikemukakan
Allah سبحانه وتعالى berfirman:
“Yang Maha Pemurah, beristiwa di atas ‘Arasy.” (Surah Ṭāhā: 5)
Kaedah Sifat 20 menetapkan bahawa Allah سبحانه وتعالى bersifat Qudrat dan Iradat. Qudrat menunjukkan bahawa Allah Maha Berkuasa, manakala Iradat menunjukkan bahawa Allah melakukan apa yang dikehendaki-Nya menurut kehendak-Nya yang sempurna. Dari sudut ini, tidak ada percanggahan logik antara menetapkan Qudrat dan Iradat dengan mengimani firman Allah bahawa Dia beristiwa di atas ‘Arasy.
Allah سبحانه وتعالى juga berfirman:
﴿ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ ﴾
“Kemudian Dia beristiwa di atas ‘Arasy.”
Ayat ini disebut dalam beberapa tempat dalam al-Quran. Maka, seseorang yang mengakui Allah mempunyai Qudrat dan Iradat tidak mempunyai alasan yang semestinya mengharuskan dia menolak atau mentakwil lafaz استوى.
Yang perlu dibezakan ialah dua perkara: pertama, menetapkan sifat Allah berdasarkan nas; kedua, menentukan kaifiyat sifat tersebut. Kita boleh mengatakan bahawa Allah سبحانه وتعالى beristiwa di atas ‘Arasy sebagaimana yang layak dengan-Nya, tanpa mengatakan bagaimana kaifiyat istiwa itu. Tidak mengetahui kaifiyat tidak bermakna menolak makna yang ditunjukkan oleh nas.
Begitu juga, menetapkan istiwa tidak bermakna menetapkan Allah menyerupai makhluk. Allah سبحانه وتعالى berfirman:
“Tiada sesuatu pun yang sama dengan-Nya, dan Dia Maha Mendengar lagi Maha Melihat.” (Surah al-Syūrā: 11)
Ayat ini menghimpunkan antara tanzih dan ithbat: Allah tidak menyerupai makhluk, namun Allah tetap mempunyai sifat-sifat kesempurnaan yang Dia tetapkan bagi diri-Nya.
Oleh itu, dari sudut hujah, boleh dikatakan bahawa sifat Qudrat dan Iradat tidak menjadi alasan untuk mentakwil istiwa. Allah Maha Berkuasa dengan Qudrat-Nya dan melakukan apa yang Dia kehendaki dengan Iradat-Nya. Jika Allah mengkhabarkan bahawa Dia beristiwa di atas ‘Arasy, maka berita tersebut boleh diimani tanpa menganggapnya mustahil dan tanpa membayangkan kaifiyatnya.
Namun, untuk berlaku adil dari sudut sejarah pemikiran Asya‘irah, perlu disebut bahawa sebahagian ulama Asya‘irah memang menggunakan takwil terhadap nas sifat, termasuk istiwa, dengan mentafsirkannya dengan makna seperti istīlā’ dalam sebahagian karya. Ini merupakan pendekatan tafsiran mereka terhadap nas, bukan kerana sifat Qudrat dan Iradat secara logiknya memaksa seseorang untuk melakukan takwil. Bahkan, perbahasan tentang takwil istiwa adalah perbahasan yang berasingan daripada penetapan sifat Iradat dan Qudrat.
Jadi, rumusan yang lebih tepat ialah:
“Penetapan sifat Iradat dan Qudrat dalam kerangka Sifat 20 tidak dengan sendirinya mewajibkan takwil terhadap firman Allah سبحانه وتعالى: ﴿الرَّحْمَٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَىٰ﴾. Seseorang boleh menetapkan bahawa Allah Maha Berkehendak dan Maha Berkuasa, serta pada masa yang sama mengimani bahawa Allah beristiwa di atas ‘Arasy sebagaimana yang disebut dalam al-Quran, tanpa menyerupakan Allah dengan makhluk dan tanpa menentukan kaifiyat istiwa. Adapun takwil terhadap istiwa yang dilakukan oleh sebahagian ulama Asya‘irah merupakan pilihan metodologi dalam memahami nas sifat, bukan suatu konsekuensi yang semestinya terhasil daripada sifat Iradat dan Qudrat itu sendiri.”
Dengan rumusan ini, hujah menjadi lebih kuat kerana ia membezakan antara kaedah Sifat 20, sifat Iradat dan Qudrat, serta metodologi takwil terhadap ayat-ayat sifat, yang sebenarnya merupakan tiga perkara yang tidak semestinya sama / edit
Tidak Ada Satu Kaedah Pun Dalam Kaedah Asyā‘irah Sifat Dua Puluh Yang Secara Automatik Membenarkan Takwil Ayat Allah Maha Berkuasa Dengan Irādah dan Qudrah-Nya Beristiwā’ Di Atas al-‘Arasy
Dalam perbahasan sifat-sifat Allah سبحانه وتعالى, perlu dibezakan antara kaedah Sifat Dua Puluh sebagai suatu sistem penyusunan ilmu akidah dengan kaedah takwil yang digunakan oleh sebahagian ulama Asyā‘irah ketika berhadapan dengan ayat-ayat sifat. Kedua-duanya bukanlah perkara yang sama. Sifat Dua Puluh ialah satu susunan sifat yang digunakan untuk menjelaskan sifat-sifat kesempurnaan yang wajib bagi Allah, manakala takwil ialah salah satu pendekatan tafsiran yang digunakan oleh sebahagian ulama apabila mereka berpendapat bahawa sesuatu lafaz tertentu tidak boleh difahami menurut makna zahirnya kerana terdapat dalil yang menghalangnya. Oleh itu, tidak tepat untuk mengatakan bahawa semata-mata kerana seseorang menerima kerangka Sifat Dua Puluh, maka dia secara automatik wajib mentakwil semua ayat sifat.
Sebaliknya, perlu diteliti bahawa apabila seseorang membincangkan ayat ﴿ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ﴾, persoalan yang timbul ialah bagaimana lafaz استوى difahami. Allah سبحانه وتعالى berfirman:
﴿إِنَّ رَبَّكُمُ اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ﴾
Maksudnya: “Sesungguhnya Tuhan kamu ialah Allah yang menciptakan langit dan bumi dalam enam masa, kemudian Dia beristiwā’ di atas al-‘Arasy.”
Ayat ini merupakan khabar daripada Allah mengenai diri-Nya. Apabila Allah menyebut bahawa Dia beristiwā’ di atas al-‘Arasy, maka asas pertama yang perlu dipegang ialah bahawa Allah benar dalam segala khabar-Nya. Tidak boleh seorang Muslim mendakwa bahawa Allah menyampaikan sesuatu yang tidak mempunyai makna atau bahawa lafaz tersebut tidak boleh difahami sama sekali. Yang menjadi perbahasan ialah bagaimana makna tersebut difahami dan bagaimana ia disucikan daripada sebarang persamaan dengan sifat makhluk.
Kaedah utama yang mesti diletakkan di hadapan ialah firman Allah سبحانه وتعالى:
﴿لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ وَهُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ﴾
Maksudnya: “Tidak ada sesuatu pun yang serupa dengan-Nya, dan Dia Maha Mendengar lagi Maha Melihat.” (Surah al-Syūrā: 11).
Ayat ini menggabungkan dua prinsip yang sangat penting. Pertama, Allah menafikan keserupaan dengan makhluk. Kedua, Allah menetapkan sifat bagi diri-Nya. Allah menyebut السميع dan البصير, iaitu Maha Mendengar dan Maha Melihat. Ini menunjukkan bahawa menetapkan sifat Allah tidak semestinya membawa kepada tashbīh. Sebaliknya, seseorang boleh menetapkan sifat Allah sambil meyakini bahawa hakikat sifat tersebut tidak menyerupai sifat makhluk.
Atas dasar ini, seseorang yang menetapkan istiwā’ Allah di atas al-‘Arasy tidak semestinya melakukan tashbīh. Dia hanya menetapkan apa yang disebut oleh nas, sambil menafikan segala bentuk penyerupaan. Apabila dia berkata bahawa Allah beristiwā’, dia tidak mengatakan bahawa Allah beristiwā’ seperti manusia duduk atau berada di atas sesuatu. Dia juga tidak mengatakan bahawa Allah berhajat kepada al-‘Arasy. Sebaliknya, dia menetapkan sifat tersebut sebagaimana yang Allah khabarkan tentang diri-Nya dan menyerahkan hakikat kaifiyyahnya kepada Allah.
Di sinilah konsep irādah dan qudrah perlu difahami. Dalam kerangka Sifat Dua Puluh, Allah سبحانه وتعالى disifatkan dengan irādah dan qudrah. Irādah menunjukkan bahawa Allah menentukan sesuatu yang mumkin menurut kehendak-Nya, manakala qudrah menunjukkan kekuasaan Allah untuk mengadakan dan meniadakan perkara yang mumkin. Kedua-dua sifat ini merupakan sifat kesempurnaan bagi Allah.
Apabila Allah menciptakan langit dan bumi, penciptaan itu berlaku dengan qudrah dan irādah-Nya. Apabila Allah menciptakan al-‘Arasy, ia juga berlaku dengan qudrah dan irādah-Nya. Apabila Allah mengkhabarkan tentang istiwā’ di atas al-‘Arasy, maka tidak ada alasan untuk mengatakan bahawa perkara tersebut mustahil bagi Allah semata-mata kerana akal manusia tidak mengetahui hakikatnya.
Allah Maha Berkuasa melakukan apa sahaja yang dikehendaki-Nya daripada perkara yang layak bagi kesempurnaan-Nya. Qudrah Allah tidak terbatas seperti kemampuan makhluk. Manusia apabila hendak melakukan sesuatu memerlukan tenaga, alat, masa dan sebab. Allah tidak berhajat kepada semua itu. Allah ialah Pencipta segala sebab dan segala akibat. Maka, tidak boleh diukur perbuatan Allah dengan kemampuan makhluk.
Demikian juga irādah Allah tidak menyerupai kehendak manusia. Manusia mempunyai kehendak yang berubah-ubah kerana manusia jahil, lemah dan terpengaruh dengan keadaan. Allah tidak demikian. Irādah Allah sempurna dan sesuai dengan ilmu serta hikmah-Nya. Oleh itu, apabila seseorang menetapkan bahawa Allah beristiwā’ di atas al-‘Arasy, dia tidak bermaksud Allah mengalami perubahan seperti perubahan makhluk.
Dalam hal ini, penting untuk memahami bahawa Sifat Dua Puluh bukanlah satu kaedah yang menetapkan bahawa semua nas sifat yang tidak termasuk dalam senarai tersebut mesti ditakwil. Jika seseorang menganggap bahawa semua sifat Allah hanya boleh diterima sekiranya termasuk dalam senarai dua puluh sifat, maka persoalan metodologi akan timbul. Allah mempunyai nama dan sifat yang disebut dalam al-Quran dan al-Sunnah jauh lebih banyak daripada dua puluh.
Sifat Dua Puluh, pada asasnya, merupakan suatu pendekatan pengajaran yang digunakan untuk menghimpunkan sifat-sifat yang dianggap sebagai sifat wajib bagi Allah dalam perbahasan ilmu kalam. Ia bukan satu ayat al-Quran yang menetapkan bahawa sifat Allah hanya dua puluh. Ia juga bukan satu hadis yang menyatakan bahawa semua sifat yang lain mesti ditakwil. Oleh itu, tidak boleh dikatakan bahawa kewujudan sistem Sifat Dua Puluh dengan sendirinya menjadi dalil yang mewajibkan takwil.
Takwil ialah satu perbahasan yang lebih khusus. Sebahagian ulama menggunakan takwil dalam keadaan tertentu kerana mereka melihat terdapat dalil yang menurut mereka menghalang pemahaman zahir tertentu. Namun, ini merupakan isu yang memerlukan perincian. Tidak semua ulama yang mengakui Sifat Dua Puluh semestinya menggunakan takwil terhadap semua nas sifat, dan tidak semua ulama yang menggunakan pendekatan Asyā‘irah mempunyai tahap dan bentuk takwil yang sama.
Oleh itu, kenyataan bahawa “kaedah Sifat Dua Puluh mewajibkan takwil istiwā’” perlu dibuktikan dengan dalil yang jelas. Tidak memadai hanya dengan mengatakan bahawa istiwā’ tidak termasuk dalam senarai Sifat Dua Puluh. Jika prinsip itu diterima, maka setiap sifat yang tidak disenaraikan perlu ditakwil secara automatik. Namun, prinsip seperti itu sendiri memerlukan dalil.
Tambahan pula, istilah istiwā’ datang daripada nas yang jelas. Allah berfirman:
﴿الرَّحْمَٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوَىٰ﴾
Maksudnya: “Yang Maha Pemurah, beristiwā’ di atas al-‘Arasy.” (Surah Tāhā: 5).
Ayat ini tidak boleh dianggap sebagai ayat yang tidak mempunyai makna. Lafaz استوى merupakan lafaz Arab yang mempunyai makna. Yang tidak diketahui ialah kaifiyyah istiwā’ Allah, bukan semestinya makna asas lafaz tersebut. Perbezaan antara makna dan kaifiyyah sangat penting dalam perbahasan sifat.
Sebagai contoh, kita mengetahui bahawa Allah mempunyai ilmu. Kita memahami makna ilmu secara umum, tetapi kita tidak mengetahui bagaimana hakikat ilmu Allah. Kita mengetahui bahawa Allah Maha Mendengar, tetapi kita tidak mengetahui hakikat pendengaran Allah. Kita mengetahui bahawa Allah Maha Melihat, tetapi kita tidak mengetahui bagaimana penglihatan Allah. Tidak mengetahui kaifiyyah tidak bermaksud menafikan makna.
Prinsip yang sama boleh diterapkan kepada istiwā’. Kita menetapkan bahawa Allah beristiwā’ sebagaimana yang dinyatakan dalam nas, tetapi kita tidak menentukan bagaimana istiwā’ tersebut berlaku. Kita tidak membayangkan Allah seperti makhluk, tidak menentukan bentuk, tidak menentukan ukuran dan tidak menggambarkan kaifiyyahnya.
Hal ini selari dengan prinsip مخالفة الحوادث, iaitu Allah tidak menyerupai makhluk. Jika seseorang menetapkan istiwā’ dan pada masa yang sama menafikan persamaan dengan makhluk, maka dia tidak semestinya bercanggah dengan prinsip tersebut. Bahkan, prinsip tanzih digunakan untuk menghalang manusia daripada membayangkan sifat Allah seperti sifat makhluk.
Begitu juga dengan sifat قيام النفس بالنفس atau Qiyāmuhu binafsihi. Penetapan istiwā’ tidak bermakna Allah memerlukan al-‘Arasy. Allah tidak berhajat kepada sesuatu pun. Al-‘Arasy ialah makhluk Allah. Allah menciptakan al-‘Arasy dan seluruh alam. Jika Allah beristiwā’ di atas al-‘Arasy sebagaimana yang Dia khabarkan, hal itu tidak bermakna Allah memerlukan al-‘Arasy.
Allah berfirman:
﴿وَاللَّهُ الْغَنِيُّ وَأَنتُمُ الْفُقَرَاءُ﴾
Maksudnya: “Allah Maha Kaya, sedangkan kamu adalah orang-orang yang berhajat.” (Surah Muhammad: 38).
Allah tidak berhajat kepada makhluk, tetapi makhluk berhajat kepada Allah. Oleh itu, seseorang tidak boleh menyimpulkan bahawa menetapkan istiwā’ bermakna menetapkan keperluan Allah kepada tempat atau makhluk. Itu merupakan kesimpulan yang tidak semestinya benar.
Di sini dapat dilihat bahawa sifat irādah, qudrah, Qiyāmuhu binafsihi dan Mukhalafatuhu lil-hawādith boleh difahami bersama tanpa perlu menafikan istiwā’. Allah berkuasa atas segala sesuatu, menghendaki apa yang Dia kehendaki, tidak berhajat kepada makhluk dan tidak menyerupai makhluk. Pada masa yang sama, Allah mengkhabarkan bahawa Dia beristiwā’ di atas al-‘Arasy.
Oleh itu, tidak ada percanggahan yang semestinya berlaku antara prinsip Sifat Dua Puluh dengan penetapan istiwā’ jika Sifat Dua Puluh difahami sebagai suatu sistem penyusunan sifat-sifat kesempurnaan Allah, bukan sebagai senarai tertutup yang menafikan semua sifat lain.
Perlu juga diperhatikan bahawa Allah سبحانه وتعالى menyebut istiwā’ di atas al-‘Arasy dalam beberapa ayat al-Quran. Antaranya Surah al-A‘rāf ayat 54, Yūnus ayat 3, al-Ra‘d ayat 2, Tāhā ayat 5, al-Furqān ayat 59, al-Sajdah ayat 4 dan al-Hadīd ayat 4. Pengulangan ini menunjukkan bahawa sifat tersebut bukan perkara yang hanya disebut secara samar dalam satu tempat.
Dalam Surah al-Hadīd ayat 4, Allah berfirman:
﴿ثُمَّ اسْتَوَىٰ عَلَى الْعَرْشِ يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيهَا﴾
Allah menyebut istiwā’ di atas al-‘Arasy kemudian menyebut ilmu-Nya yang meliputi apa yang masuk ke bumi, apa yang keluar daripadanya, apa yang turun dari langit dan apa yang naik kepadanya. Ini menunjukkan bahawa ketinggian Allah tidak menghalang ilmu-Nya terhadap seluruh makhluk.
Maka, hujah bahawa menetapkan istiwā’ menyebabkan Allah “berjauhan” daripada makhluk sehingga tidak mengetahui mereka adalah hujah yang tidak tepat. Allah mengetahui segala sesuatu. Ilmu Allah meliputi seluruh alam. Allah tidak perlu berada di dalam makhluk untuk mengetahui makhluk. Sebagaimana Allah Maha Tinggi, Dia juga Maha Mengetahui dan Maha Melihat.
Begitu juga, penetapan istiwā’ tidak boleh disamakan dengan konsep “Allah berada di dalam ruang seperti makhluk”. Ruang itu sendiri adalah makhluk. Allah tidak diciptakan oleh ruang. Allah ialah Pencipta ruang dan masa. Perbahasan mengenai istiwā’ mesti dilakukan berdasarkan nas dan tidak boleh dipaksa masuk ke dalam gambaran material yang berlaku kepada makhluk.
Oleh itu, apabila dikatakan “Allah beristiwā’ di atas al-‘Arasy”, maksudnya ialah menerima khabar Allah tentang sifat tersebut sebagaimana yang layak bagi-Nya. Ia tidak bermaksud mengatakan bahawa Allah duduk seperti manusia, bersandar seperti manusia atau berhajat kepada al-‘Arasy. Semua gambaran tersebut adalah sifat makhluk dan wajib dinafikan daripada Allah.
Di sinilah prinsip بلا كيف mempunyai peranan. Makna umum diketahui daripada bahasa, tetapi kaifiyyah tidak diketahui. Allah mengetahui hakikat sifat-Nya, sedangkan manusia tidak mampu mengetahui hakikat zat Allah secara menyeluruh. Maka, seseorang tidak boleh menetapkan kaifiyyah berdasarkan imaginasi.
Pada masa yang sama, perlu diakui bahawa dalam tradisi Asyā‘irah terdapat ulama yang memilih pendekatan tafwīḍ dan terdapat pula ulama yang melakukan takwil terhadap sebahagian nas sifat. Ada yang menafsirkan istiwā’ dengan makna tertentu seperti penguasaan atau kekuasaan, manakala sebahagian yang lain lebih memilih untuk menyerahkan hakikat makna yang dimaksudkan kepada Allah sambil menyucikan-Nya daripada penyerupaan. Perbezaan ini menunjukkan bahawa tidak tepat untuk menjadikan “Asyā‘irah” sebagai satu blok yang seragam dalam setiap perincian.
Namun, dari sudut hujah bahawa Sifat Dua Puluh itu sendiri mewajibkan takwil, dakwaan tersebut memerlukan dalil khusus. Sifat Dua Puluh tidak secara automatik memberikan kaedah bahawa setiap lafaz yang berkaitan dengan sifat Allah mesti dialihkan daripada makna zahirnya. Jika seseorang mahu mentakwil, dia perlu membincangkan dalil yang menjadi sebab takwil tersebut, bukan hanya mengatakan bahawa istiwā’ tidak termasuk dalam dua puluh sifat.
Lebih penting lagi, jika lafaz istiwā’ ditakwil, maka takwil tersebut hendaklah dibezakan daripada ta‘ṭīl. Takwil yang dilakukan oleh seseorang ulama berdasarkan dalil dan kaedah bahasa tidak sama dengan menafikan sifat Allah secara mutlak. Namun, pihak yang memilih untuk menetapkan sifat secara zahir yang layak bagi Allah pula tidak boleh terus dituduh sebagai musyabbih selagi dia menafikan penyerupaan dengan makhluk.
Maka, perbahasan ini sebenarnya memerlukan keadilan ilmiah. Seseorang tidak boleh mengatakan bahawa semua yang menetapkan istiwā’ pasti menyerupakan Allah dengan makhluk. Sebaliknya, seseorang yang memilih takwil juga tidak boleh terus dianggap menolak Allah. Setiap pendekatan perlu dinilai berdasarkan dalil, prinsip bahasa dan kaedah akidah yang digunakan.
Kesimpulannya, Sifat Dua Puluh tidak dengan sendirinya menjadi dalil yang mewajibkan takwil terhadap firman Allah tentang istiwā’ di atas al-‘Arasy. Irādah dan qudrah Allah menetapkan bahawa Allah Maha Berkehendak dan Maha Berkuasa. Sifat Mukhalafatuhu lil-hawādith menetapkan bahawa Allah tidak menyerupai makhluk. Sifat Qiyāmuhu binafsihi menunjukkan bahawa Allah tidak berhajat kepada makhluk. Kesemua prinsip ini boleh berjalan bersama dengan penetapan bahawa Allah beristiwā’ di atas al-‘Arasy sebagaimana yang dikhabarkan dalam al-Quran.
Oleh itu, seseorang yang berpegang kepada kaedah Sifat Dua Puluh boleh mengatakan bahawa Allah Maha Berkehendak dan Maha Berkuasa, kemudian menerima khabar Allah bahawa Dia beristiwā’ di atas al-‘Arasy, sambil menafikan sebarang persamaan dengan makhluk. Jika seseorang memilih untuk mentakwil lafaz istiwā’, maka takwil tersebut merupakan satu pendekatan tafsiran yang perlu dibuktikan dengan dalil, bukan sesuatu yang secara automatik diwajibkan oleh kewujudan Sifat Dua Puluh.
Prinsip yang paling kukuh ialah bahawa Allah disifatkan dengan apa yang Dia sifatkan bagi diri-Nya dan dengan apa yang disifatkan oleh Rasulullah ﷺ bagi-Nya, dengan cara yang layak bagi keagungan Allah. Kita menetapkan sifat tanpa menyerupakan, menyucikan Allah tanpa menafikan sifat yang sabit, dan tidak menentukan kaifiyyah yang tidak diketahui. Dengan prinsip ini, seseorang dapat menggabungkan antara pengakuan terhadap kesempurnaan irādah dan qudrah Allah dengan penerimaan terhadap khabar wahyu bahawa Allah beristiwā’ di atas al-‘Arasy, tanpa menjadikan salah satu daripada perkara tersebut sebagai alasan untuk menafikan yang lain.
asa
