Perbahasan Tentang Ayat 21 Dari Surah Ali Imran ... وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ ٱلنَّاسِ ... (Ali Imran:21)

ا   ب   ت   ث   ج   ح   خ   د   ذ   ر   ز   س   ش   ص   ض   ط   ظ   ع   غ   ف   ق   ك   ل   م   ن   و   ه   ي

A   B   C   D   E   F   G   H   I   J   K   L   M   N   O   P   Q   R   S   T   U   V   W   X   Y   Z

edit / Copy / as

1. Perbahasan Tentang Ayat 21 Dari Surah Ali Imran إِنَّ ٱلَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِـَٔايَٰتِ ٱللَّهِ ... (Ali Imran:21) / edit
2. Perbahasan Tentang Ayat 21 Dari Surah Ali Imran ... وَيَقْتُلُونَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ بِغَيْرِ حَقٍّ ... (Ali Imran:21) / edit
3. Perbahasan Tentang Ayat 21 Dari Surah Ali Imran ... وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ ٱلنَّاسِ ... (Ali Imran:21) / edit
4. Perbahasan Tentang Ayat 21 Dari Surah Ali Imran ... فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ (Ali Imran:21) / edit

Perbahasan Tentang Ayat 21 Dari Surah Ali Imran: وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ

Frasa وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ merupakan salah satu bahagian yang sangat berat kandungannya dalam Surah Ali Imran ayat 21. Frasa ini menggambarkan suatu perbuatan yang bukan sekadar berkaitan dengan pembunuhan secara fizikal, bahkan menunjukkan permusuhan terhadap manusia yang menyeru kepada keadilan, kelurusan, kebenaran dan ketertiban dalam kehidupan. Dalam susunan bahasa Arabnya, setiap perkataan mempunyai kedudukan dan fungsi yang sangat kuat. Bermula dengan وَيَقْتُلُونَ, kemudian ٱلَّذِينَ, seterusnya يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ, dan akhirnya مِنَ النَّاسِ, susunan tersebut membentuk gambaran yang jelas tentang pelaku, perbuatan, sasaran perbuatan, sifat orang yang menjadi sasaran dan bidang manusia yang termasuk dalam ungkapan tersebut. Teks al-Quran yang lengkap bagi ayat 21 memuatkan frasa ini sebagai salah satu sifat yang dinyatakan selepas penyebutan orang-orang yang kufur terhadap ayat-ayat Allah.

Perbahasan terhadap frasa وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ perlu dimulakan dengan memahami bahawa fokusnya ialah pada hubungan antara perbuatan membunuh dengan golongan manusia yang mempunyai sifat tertentu, iaitu mereka yang menyuruh dengan al-qist. Frasa ini tidak sekadar menyatakan bahawa terdapat manusia yang dibunuh, tetapi menerangkan bahawa mangsa tersebut mempunyai satu sifat yang sangat khusus: mereka يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ, iaitu mereka menyuruh supaya al-qist ditegakkan. Oleh sebab itu, perbahasan tidak boleh hanya berhenti pada makna “membunuh orang yang menyuruh kepada keadilan”, kerana perkataan ٱلْقِسْطِ sendiri mengandungi pengertian yang luas dan mendalam. Ia berkaitan dengan keadilan yang tidak dipengaruhi oleh hawa nafsu, tidak berubah kerana hubungan kekeluargaan, tidak berat sebelah kerana kepentingan, dan tidak diselewengkan oleh kebencian atau kecenderungan kepada pihak tertentu.

Perkataan وَيَقْتُلُونَ bermula dengan huruf وَ, iaitu huruf ‘ataf yang menghubungkan perbuatan ini dengan perbuatan yang disebut sebelumnya dalam susunan ayat. Dari sudut makna, huruf tersebut memberi kesinambungan antara sifat-sifat yang dinyatakan. Namun demikian, kerana fokus perbahasan hanyalah frasa وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ, maka huruf وَ hendaklah difahami dari segi fungsinya sebagai penghubung, bukan sebagai alasan untuk memperluaskan perbahasan kepada keseluruhan ayat. Ia mengikat perbuatan “membunuh” dengan rangkaian gambaran yang sedang dibentuk oleh ayat tersebut.

Selepas huruf وَ datang perkataan يَقْتُلُونَ. Perkataan ini berasal daripada kata kerja قَتَلَ yang membawa makna membunuh. Bentuk يَقْتُلُونَ ialah fi‘il mudari‘, iaitu kata kerja yang menunjukkan perbuatan yang berlaku pada masa sekarang, masa akan datang atau sesuatu perbuatan yang diperbaharui dan berterusan menurut konteks. Di sini, penggunaan fi‘il mudari‘ sangat penting kerana al-Quran tidak menggunakan bentuk lampau semata-mata untuk menceritakan satu kejadian yang telah berlaku dan tamat, tetapi menggunakan bentuk yang menggambarkan suatu perbuatan sebagai sifat atau perilaku yang berulang. Oleh itu, يَقْتُلُونَ boleh difahami sebagai “mereka membunuh” atau “mereka melakukan pembunuhan”, dengan gambaran bahawa perbuatan tersebut merupakan tindakan yang dilakukan oleh golongan tersebut.

Dari sudut nahu, يَقْتُلُونَ merupakan fi‘il mudari‘ marfu‘ dengan tanda رفع berupa ثبوت النون kerana ia termasuk dalam al-af‘al al-khamsah. واو الجماعة yang berada pada hujung perkataan merupakan dhamir bersambung yang berkedudukan sebagai fa‘il, iaitu pelaku. Maka secara asasnya struktur يَقْتُلُونَ mengandungi makna “mereka membunuh”. واو الجماعة menunjukkan pelaku dalam bentuk jamak, bukan seorang individu. Hal ini menjadikan perhatian ayat tertumpu kepada suatu kelompok atau golongan manusia yang melakukan perbuatan tersebut.

Perkara ini penting kerana al-Quran tidak menyusun perkataan tersebut dalam bentuk pasif sehingga perhatian hanya diberikan kepada orang yang dibunuh. Sebaliknya, bentuk aktif يَقْتُلُونَ meletakkan pelaku di hadapan perhatian makna. Mereka sendiri melakukan pembunuhan. Dengan demikian, perkataan tersebut menggambarkan tindakan yang dilakukan oleh manusia terhadap manusia lain. Ia bukan gambaran bahawa pembunuhan itu berlaku tanpa pelaku, tanpa sebab atau tanpa tanggungjawab. Struktur aktif memberikan nisbah perbuatan tersebut kepada mereka yang melakukannya.

Kata kerja قَتَلَ pada asal penggunaan bahasa Arab menunjukkan perbuatan menghilangkan nyawa. Oleh itu, apabila al-Quran menggunakan يَقْتُلُونَ, makna asasnya tidak boleh dialihkan kepada sekadar “mereka menentang”, “mereka tidak suka” atau “mereka menyanggah”. Perkataan قَتْل mempunyai makna yang lebih khusus daripada sekadar permusuhan. Walaupun dalam sesetengah konteks bahasa, istilah berkaitan pembunuhan boleh digunakan dalam ungkapan yang bersifat kiasan, konteks ayat ini memberikan gambaran yang sangat serius tentang perbuatan membunuh manusia.

Namun demikian, perhatian perlu diberikan kepada susunan ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. Al-Quran tidak mengatakan secara umum bahawa mereka membunuh manusia tanpa memberikan sifat kepada manusia yang menjadi sasaran. Sebaliknya, mangsa tersebut diperkenalkan melalui kata nama mawsul ٱلَّذِينَ, kemudian dijelaskan dengan صلة الموصول, iaitu يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. Ini menjadikan pembunuhan tersebut lebih berat dari sudut gambaran moral kerana orang yang dibunuh itu bukan sekadar manusia biasa tanpa keterangan, tetapi manusia yang menyuruh kepada al-qist.

Perkataan ٱلَّذِينَ ialah isim mawsul bagi jamak muzakkar. Ia boleh diterjemahkan sebagai “orang-orang yang” atau “mereka yang”. Dari sudut struktur, ٱلَّذِينَ berfungsi sebagai objek kepada يَقْتُلُونَ. Dengan kata lain, mereka membunuh “orang-orang yang...” dan keterangan selepas itu menerangkan siapakah orang-orang yang dimaksudkan. Oleh itu, ٱلَّذِينَ mempunyai peranan yang sangat penting dalam menentukan sasaran perbuatan يَقْتُلُونَ.

Isim mawsul mempunyai ciri bahawa maknanya tidak sempurna dengan menyebutnya sahaja. Apabila disebut ٱلَّذِينَ, pendengar menunggu penerangan tentang siapakah “orang-orang yang” dimaksudkan. Penerangan tersebut hadir melalui يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. Maka kedua-dua unsur tersebut hendaklah dibaca sebagai satu kesatuan makna: “orang-orang yang menyuruh kepada al-qist.” Tidak wajar memisahkan ٱلَّذِينَ daripada صلة-nya sehingga makna ayat menjadi terlalu umum.

Dari segi i‘rab, ٱلَّذِينَ merupakan isim mawsul mabni atas fath dan berada pada محل نصب sebagai maf‘ul bih kepada يَقْتُلُونَ. Selepasnya datang jumlah يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ sebagai صلة الموصول yang tidak mempunyai محل dari segi i‘rab. Ini menunjukkan hubungan nahu yang sangat tersusun antara “membunuh” dengan “orang yang menyuruh kepada al-qist”. Dengan memahami struktur ini, kita dapat melihat bahawa al-Quran bukan hanya menyebut dua perbuatan yang terpisah, tetapi menggambarkan sasaran pembunuhan berdasarkan sifat yang ada pada mereka.

Perkataan يَأْمُرُونَ pula berasal daripada أَمَرَ. Kata kerja أَمَرَ membawa makna menyuruh, memerintahkan, mengarahkan atau menyeru seseorang kepada sesuatu perbuatan. Dalam bentuk يَأْمُرُونَ, ia ialah fi‘il mudari‘ jamak. واو الجماعة menjadi fa‘il, dan maknanya ialah “mereka menyuruh” atau “mereka memerintahkan”. Penggunaan kata kerja ini menunjukkan bahawa orang-orang yang menjadi sasaran tersebut bukan hanya mempunyai keadilan dalam diri mereka secara pasif, tetapi mereka mengambil peranan untuk menyuruh manusia kepada al-qist.

Perbezaan antara seseorang yang sekadar berlaku adil dengan seseorang yang يَأْمُرُ بِالْقِسْطِ sangat penting. Orang yang berlaku adil mungkin hanya menjaga dirinya daripada menzalimi orang lain. Tetapi orang yang menyuruh kepada al-qist mengambil tanggungjawab yang lebih luas, iaitu mengarahkan manusia supaya keadilan ditegakkan. Dalam konteks frasa ini, sifat orang yang dibunuh itu bukan sekadar bahawa mereka sendiri bersikap baik, tetapi mereka menyeru kepada suatu prinsip keadilan.

Kata kerja أَمَرَ biasanya berkaitan dengan sesuatu yang diperintahkan. Oleh sebab itu, ia memerlukan penjelasan tentang apakah perkara yang diperintahkan. Dalam frasa ini, penjelasan tersebut datang melalui بِٱلْقِسْطِ. Huruf باء menghubungkan perbuatan menyuruh dengan al-qist. Maka يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ bermakna “mereka menyuruh kepada al-qist” atau “mereka memerintahkan supaya al-qist ditegakkan”.

Huruf باء dalam بِٱلْقِسْطِ merupakan huruf jar. Ia memasukkan ٱلْقِسْطِ ke dalam keadaan majrur. Oleh itu, القسط dibaca dengan kasrah pada akhirnya, iaitu الْقِسْطِ. Dari sudut struktur, penggunaan باء selepas أَمَرَ merupakan susunan bahasa yang menunjukkan perkara yang disuruh. Dalam bahasa Melayu, terjemahan yang paling mudah ialah “menyuruh kepada keadilan”, “memerintahkan keadilan” atau “menyeru supaya keadilan ditegakkan”.

Perlu ditekankan bahawa al-qist bukan sekadar “kebaikan” dalam pengertian umum. Jika diterjemahkan terlalu longgar sebagai “mereka menyuruh kepada kebaikan”, sebahagian ketepatan makna akan hilang. Perkataan القسط mempunyai hubungan yang kuat dengan keadilan, kesaksamaan, pemberian hak kepada yang berhak dan penegakan sesuatu secara lurus. Oleh itu, perkataan “keadilan” merupakan terjemahan yang sangat dekat dengan maksud asasnya.

Perkataan ٱلْقِسْطِ berasal daripada akar ق س ط. Dalam bahasa Arab, medan makna kata ini berkaitan dengan keadilan dan pembahagian hak secara adil. Dalam penggunaan al-Quran, al-qist menjadi istilah penting yang menunjukkan keadilan yang ditegakkan berdasarkan ukuran yang benar. Ia bukan sekadar perasaan bahawa sesuatu itu “nampak adil”, tetapi suatu keadaan di mana hak diberikan kepada yang berhak dan sesuatu diletakkan pada tempat yang sewajarnya.

Perkara ini menjadikan frasa يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ sangat kuat. Mereka bukan hanya menyuruh manusia melakukan kebaikan secara umum, tetapi menyuruh kepada keadilan. Mereka menyeru supaya hubungan manusia dibina atas asas yang tidak zalim. Mereka menyuruh supaya manusia tidak mengambil hak orang lain, tidak mengurangkan hak pihak tertentu, tidak melebihkan pihak tertentu tanpa alasan yang benar dan tidak menjadikan hawa nafsu sebagai ukuran dalam menetapkan hak.

Huruf ال pada ٱلْقِسْطِ pula menunjukkan bahawa perkataan tersebut berbentuk ma‘rifah. Al-qist bukan disebut sebagai sesuatu yang tidak dikenali langsung, tetapi sebagai suatu prinsip keadilan yang mempunyai makna yang dapat difahami. Dalam susunan ini, al-qist menjadi perkara yang jelas sebagai nilai yang diseru oleh orang-orang tersebut.

Apabila يَأْمُرُونَ digabungkan dengan بِٱلْقِسْطِ, terbentuklah gambaran tentang satu golongan yang menjadikan keadilan sebagai sesuatu yang perlu disampaikan kepada manusia. Ini bukan hanya sifat dalaman, tetapi suatu tindakan sosial dan moral. Mereka menyuruh manusia supaya al-qist ditegakkan. Dengan demikian, mereka memainkan peranan sebagai penyampai prinsip keadilan.

Kemudian datang perkataan مِنَ النَّاسِ. Dari sudut bahasa, مِنْ ialah huruf jar. النَّاسِ pula ialah isim yang majrur dengan مِنْ. Gabungan مِنَ النَّاسِ memberikan keterangan tambahan terhadap orang-orang yang disebut sebelumnya. Secara umum, ia boleh difahami sebagai “daripada kalangan manusia” atau “di antara manusia”. Basmeih menerjemahkan bahagian ini dalam konteks ayat sebagai orang-orang yang “menyuruh manusia supaya berlaku adil”.

Perkataan النَّاسِ membawa makna manusia atau sekalian manusia. Ia merupakan lafaz yang menunjukkan jenis manusia secara umum. Dengan hadirnya مِنَ النَّاسِ, perhatian diarahkan kepada manusia sebagai makhluk yang menjadi medan berlakunya seruan kepada al-qist. Ini menguatkan lagi gambaran bahawa orang-orang yang dimaksudkan bukan makhluk ghaib atau golongan selain manusia, tetapi manusia yang menyuruh manusia lain kepada keadilan.

Dalam analisis nahu, مِنَ النَّاسِ boleh difahami sebagai keterangan yang menghubungkan sifat tersebut dengan kalangan manusia. Ia memberikan pengkhususan atau penjelasan terhadap ٱلَّذِينَ. Maka susunan keseluruhannya boleh difahami secara dekat seperti berikut: “dan mereka membunuh orang-orang yang menyuruh kepada al-qist daripada kalangan manusia.” Dalam terjemahan yang lebih lancar: “dan mereka membunuh orang-orang daripada kalangan manusia yang menyuruh kepada keadilan.”

Di sinilah timbul satu perkara penting tentang kedudukan مِنَ النَّاسِ. Dalam bahasa Arab, apabila satu frasa sifat hadir selepas isim mawsul, susunan itu boleh memberikan penjelasan bahawa orang yang dimaksudkan ialah daripada kalangan manusia. Maksudnya bukan bahawa al-qist itu hanya berkaitan dengan sebahagian manusia secara terpisah daripada manusia lain, tetapi orang yang mempunyai sifat menyuruh kepada al-qist itu ialah manusia.

Oleh sebab itu, janganlah difahami مِنَ النَّاسِ sebagai membataskan keadilan hanya kepada kumpulan tertentu. Yang diterangkan ialah manusia yang menyuruh kepada al-qist. Lafaz النَّاسِ sendiri bersifat umum dalam menunjukkan manusia. Ia tidak menyebut satu bangsa, satu keluarga, satu negeri atau satu kelompok sosial tertentu. Hal ini memberikan keluasan pada gambaran ayat.

Frasa وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ mempunyai struktur yang sangat padat. Jika dihuraikan secara berperingkat, pertama terdapat pelaku: واو الجماعة dalam يَقْتُلُونَ. Kedua terdapat perbuatan: قَتْل. Ketiga terdapat sasaran: ٱلَّذِينَ. Keempat terdapat sifat sasaran: يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. Kelima terdapat penjelasan tentang lingkungan mereka: مِنَ النَّاسِ. Maka dalam satu frasa pendek, al-Quran menyampaikan maklumat tentang siapa melakukan apa, kepada siapa, kerana sifat apa, dan daripada kalangan mana.

Perkataan يَقْتُلُونَ dan يَأْمُرُونَ sama-sama merupakan fi‘il mudari‘ jamak dan kedua-duanya menggunakan واو الجماعة. Ini menghasilkan satu perbandingan struktur yang menarik. “Mereka membunuh” dan “mereka menyuruh”. Tetapi pelaku bagi kedua-dua kata kerja itu bukanlah golongan yang sama dari sudut makna. يَقْتُلُونَ merujuk kepada satu golongan yang melakukan pembunuhan, manakala يَأْمُرُونَ merujuk kepada orang-orang yang menjadi sasaran pembunuhan dan yang mempunyai sifat menyuruh kepada al-qist.

Dengan susunan tersebut, pembaca dapat melihat pertentangan yang sangat jelas: satu pihak melakukan قتل, manakala pihak yang menjadi sasaran melakukan أمر بالقسط. Satu pihak menggunakan pembunuhan, sedangkan pihak yang lain menyeru kepada keadilan. Perbezaan antara kedua-dua perbuatan itu menjadikan gambaran ayat sangat kuat. Walaupun kita tidak perlu memperluaskan perbahasan kepada bahagian ayat yang lain, frasa ini sendiri sudah cukup menunjukkan pertentangan antara tindakan zalim dengan seruan kepada keadilan.

Kata kerja يَقْتُلُونَ berada dalam bentuk aktif, manakala يَأْمُرُونَ juga berada dalam bentuk aktif. Ini bermakna kedua-dua pihak digambarkan melalui perbuatan masing-masing. Mereka yang melakukan pembunuhan mempunyai tindakan yang dinisbahkan kepada mereka. Mereka yang menyuruh kepada al-qist juga mempunyai tindakan yang dinisbahkan kepada mereka. Al-Quran tidak menggambarkan orang-orang yang menyuruh kepada al-qist sebagai manusia yang tidak melakukan apa-apa, tetapi sebagai manusia yang mengambil tindakan melalui seruan kepada keadilan.

Penggunaan fi‘il mudari‘ pada يَأْمُرُونَ juga mempunyai nilai makna yang perlu diberi perhatian. Ia tidak semestinya bermaksud bahawa mereka pada setiap saat dan tanpa berhenti mengucapkan arahan tentang keadilan. Dalam bahasa Arab, fi‘il mudari‘ boleh menunjukkan perbuatan yang sedang berlangsung, berulang, menjadi kebiasaan atau merupakan sifat yang dikenali berdasarkan konteks. Dalam frasa ini, ia menggambarkan mereka sebagai orang yang melakukan pekerjaan menyuruh kepada al-qist. Oleh itu, sifat tersebut menjadi ciri yang menerangkan mereka.

Begitu juga dengan يَقْتُلُونَ. Bentuk mudari‘ memberi gambaran bahawa pembunuhan tersebut merupakan perbuatan yang dilakukan oleh golongan itu, bukan semata-mata satu kejadian yang diceritakan sebagai sejarah yang sudah terputus daripada sifat mereka. Bentuk ini menjadikan gambaran lebih hidup dan lebih umum dari segi jenis perilaku.

Perkara ini penting apabila memahami hubungan antara ٱلَّذِينَ dengan يَأْمُرُونَ. Isim mawsul tersebut tidak hanya merujuk kepada individu berdasarkan nama mereka, tetapi berdasarkan sifat perbuatan mereka. Mereka ialah “orang-orang yang menyuruh kepada al-qist”. Ini merupakan kaedah al-Quran yang sangat penting dalam menerangkan manusia berdasarkan sifat yang mereka lakukan.

Dalam konteks ini, perkataan ٱلَّذِينَ tidak semestinya perlu dipersempitkan kepada nama individu tertentu. Jika konteks sejarah memberikan maklumat tentang golongan tertentu, maklumat tersebut boleh membantu mengenal pasti latar belakang ayat. Namun dari sudut lafaz, ayat menyusun sifat mereka dengan ungkapan “orang-orang yang menyuruh kepada al-qist”. Sebahagian penjelasan tafsir terhadap ayat ini mengaitkannya dengan golongan daripada kalangan ahli kitab yang menolak kebenaran dan melakukan tindakan terhadap para penyeru kepada keadilan, tetapi keluasan lafaz tetap perlu diperhatikan.

Dengan demikian, ayat ini tidak sepatutnya dibaca sebagai catatan sejarah semata-mata. Sifat “يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ” merupakan sifat yang boleh dikenali pada mana-mana manusia yang benar-benar menyuruh kepada keadilan. Tetapi penerapan ayat kepada individu tertentu memerlukan ilmu dan ketelitian, kerana memahami satu kategori dalam al-Quran tidak sama dengan menghukum setiap individu tertentu secara terburu-buru.

Kata ٱلْقِسْطِ sendiri sangat penting untuk difahami dalam kerangka hak. Keadilan tidak bermaksud semua manusia menerima perkara yang sama dalam setiap keadaan. Keadilan bermaksud setiap hak diletakkan pada tempatnya. Jika dua orang mempunyai keadaan yang berbeza, memberikan perkara yang berbeza kepada mereka tidak semestinya zalim; yang penting ialah keputusan tersebut berdasarkan hak dan ukuran yang benar. Oleh sebab itu, al-qist lebih dekat kepada makna keadilan yang teratur dan objektif daripada sekadar “kesamarataan” yang difahami secara mutlak.

Orang yang يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ, berdasarkan lafaz tersebut, menyuruh manusia supaya ukuran keadilan ditegakkan. Mereka tidak digambarkan menyuruh kepada kepentingan diri. Mereka tidak disebut sebagai orang yang menyuruh supaya kumpulan mereka sentiasa menang. Mereka tidak disebut sebagai orang yang menyuruh supaya hak hanya diberikan kepada pihak yang mereka sukai. Sebaliknya, perkataan yang dipilih ialah al-qist.

Makna ini menjadikan seruan kepada al-qist bersifat sangat penting dalam kehidupan manusia. Keadilan diperlukan dalam hubungan antara individu, keluarga, masyarakat, pihak yang berkuasa dan orang yang berada di bawah kuasa. Walaupun semua aplikasi tersebut boleh dihuraikan secara luas, akar maknanya tetap kembali kepada frasa yang sama: يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ.

Perkataan أَمَرَ juga menunjukkan bahawa mereka tidak hanya menyimpan pengetahuan tentang keadilan. Mereka menyuruh. Ini menunjukkan adanya penyampaian. Orang yang menyuruh kepada sesuatu bermaksud dia berusaha supaya perkara tersebut dilakukan. Maka يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ mengandungi unsur dakwah kepada suatu nilai, iaitu mengarahkan manusia supaya keadilan diwujudkan.

Ini menjelaskan mengapa frasa tersebut menjadi sasaran yang sangat sensitif dalam gambaran ayat. Orang-orang yang menyuruh kepada al-qist bukan sekadar mempunyai pendirian peribadi. Mereka membawa seruan yang mempunyai kesan kepada masyarakat. Jika keadilan ditegakkan, kezaliman akan dibatasi. Jika hak diberikan, orang yang mengambil hak secara batil akan terhalang. Maka seruan kepada al-qist mempunyai implikasi sosial yang besar.

Walaupun demikian, kita tidak boleh menambah kepada lafaz al-Quran sesuatu yang tidak disebut. Ayat tidak mengatakan bahawa semua orang yang menyuruh kepada al-qist semestinya mempunyai kedudukan politik, kuasa, pemerintahan atau organisasi tertentu. Semua itu bukan kandungan langsung frasa. Kandungan langsungnya ialah mereka menyuruh kepada al-qist dan mereka daripada kalangan manusia.

Perkataan مِنَ النَّاسِ juga memberikan sentuhan penting kepada pemahaman ini. Al-Quran menyebut النَّاسِ, bukan nama sesuatu bangsa. Ini menunjukkan bahawa manusia sebagai manusia mempunyai hak untuk mendengar seruan kepada keadilan. Seruan al-qist tidak digambarkan sebagai sesuatu yang hanya berkaitan dengan golongan tertentu.

Dari sudut semantik, القسط mempunyai hubungan rapat dengan mengembalikan hak kepada pemiliknya. Jika seseorang mempunyai hak, keadilan menuntut hak tersebut diberikan. Jika seseorang melakukan kesalahan, keadilan menuntut kesalahan itu dinilai dengan ukuran yang benar. Jika seseorang mempunyai kedudukan, kedudukan itu tidak boleh menjadi alasan untuk menafikan hak pihak lain. Maka orang yang menyuruh kepada al-qist ialah orang yang menyuruh supaya manusia tidak keluar daripada ukuran keadilan.

Di sini perlu dibezakan antara al-qist dengan sekadar “perasaan adil”. Perasaan manusia boleh berubah. Seseorang boleh merasakan sesuatu itu adil kerana ia menguntungkan dirinya, kemudian merasakan perkara yang sama tidak adil apabila dia menjadi pihak yang rugi. Al-qist tidak bergantung semata-mata kepada perasaan individu. Ia berkaitan dengan ukuran yang benar.

Oleh itu, يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ menggambarkan seruan kepada satu ukuran yang melampaui kepentingan peribadi. Orang yang benar-benar menyuruh kepada al-qist mesti bersedia menerima keadilan walaupun keadilan tersebut menuntut dirinya mengakui hak orang lain. Inilah salah satu implikasi yang dapat difahami daripada konsep al-qist.

Perkataan “menyuruh” juga tidak sama dengan “memaksa”. أَمَرَ pada asasnya ialah menyuruh atau memerintahkan. Cara perintah itu dilaksanakan bergantung pada konteks. Maka tidak tepat menjadikan يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ sebagai dalil bahawa setiap orang yang menyeru kepada keadilan mesti mempunyai kuasa untuk memaksa manusia. Yang disebut oleh ayat ialah tindakan menyuruh atau menyeru kepada al-qist.

Begitu juga, tidak tepat mengubah makna ayat menjadi “mereka membunuh semua orang yang mempunyai pendapat politik tertentu”. Ayat tidak menyebut politik, parti, bangsa, jawatan atau struktur pemerintahan. Ia menyebut sifat yang sangat jelas: يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. Oleh itu, penjelasan ilmiah mestilah kekal pada lafaz tersebut.

Satu lagi perkara penting ialah hubungan antara قَتْل dan أَمْر. Kedua-duanya merupakan kata kerja yang aktif. Pihak pertama bertindak terhadap pihak kedua, manakala pihak kedua bertindak melalui seruan kepada keadilan. Ini menunjukkan bahawa manusia dalam ayat tersebut digambarkan melalui pilihan dan tindakan mereka. Ada yang melakukan pembunuhan, dan ada yang menyeru kepada keadilan.

Dari sudut balaghah, susunan ini menghasilkan مقابلة maknawi antara dua jenis perbuatan yang sangat berbeza. Pembunuhan merupakan tindakan yang menghilangkan nyawa, sedangkan menyuruh kepada al-qist merupakan tindakan yang bertujuan menegakkan keadilan. Apabila kedua-duanya diletakkan dalam satu struktur, pertentangan moral menjadi sangat jelas tanpa memerlukan penerangan panjang.

Perkara ini juga menjelaskan kekuatan penggunaan kata kerja. Jika ayat hanya menyebut “mereka membunuh orang-orang yang adil”, fokus mungkin tertumpu kepada sifat “adil” yang terdapat dalam diri mangsa. Tetapi apabila disebut يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ, al-Quran menunjukkan bahawa mereka bukan sahaja mempunyai sifat baik, tetapi memainkan peranan aktif menyuruh kepada keadilan.

Perbezaan antara “adil” dan “menyuruh kepada al-qist” perlu diperhatikan. “Adil” sebagai sifat seseorang menggambarkan keadaan dirinya. “يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ” menggambarkan tindakan sosialnya. Mereka bercakap, menyeru, mengarahkan dan mengajak supaya keadilan ditegakkan. Dengan itu, al-Quran menggambarkan suatu peranan yang lebih aktif.

Penggunaan ٱلَّذِينَ sebelum يَأْمُرُونَ pula menjadikan sifat tersebut sebagai identiti yang digunakan untuk memperkenalkan mereka. Mereka bukan diperkenalkan melalui nama, keturunan atau kedudukan. Mereka diperkenalkan melalui amal dan seruan mereka. Ini menunjukkan pentingnya perbuatan dalam cara al-Quran menggambarkan manusia.

Dari sudut ilmu nahu, صلة الموصول يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ tidak mempunyai محل daripada i‘rab. Namun dari sudut makna, ia merupakan unsur yang sangat penting kerana tanpa الصلة, makna ٱلَّذِينَ tidak lengkap. Ini satu contoh yang baik bagaimana sesuatu unsur yang “tidak mempunyai محل daripada i‘rab” tetap sangat penting dari sudut makna dan struktur ayat.

Dalam perkataan يَأْمُرُونَ terdapat tanda رفع ثبوت النون. Ini kerana ia termasuk dalam الأفعال الخمسة. Bentuk asal bagi seorang lelaki ialah يَأْمُرُ. Apabila subjek menjadi jamak lelaki, bentuknya menjadi يَأْمُرُونَ. واو الجماعة menjadi penunjuk kepada subjek jamak. Perkara yang sama berlaku pada يَقْتُلُونَ. Kedua-duanya mempunyai pola jamak yang selari.

Maka dari segi nahu, boleh dihuraikan bahawa وَ adalah حرف عطف، يَقْتُلُونَ فعل مضارع مرفوع بثبوت النون لأنه من الأفعال الخمسة، والواو ضمير متصل في محل رفع فاعل، ٱلَّذِينَ اسم موصول مبني في محل نصب مفعول به، يَأْمُرُونَ فعل مضارع مرفوع بثبوت النون والواو فاعل، بِٱلْقِسْطِ جار ومجرور متعلق بيأمرون، ومِنَ النَّاسِ جار ومجرور متعلق بمحذوف يفيد البيان أو متعلق بما يناسب التركيب بحسب وجه الإعراب. Dalam perincian i‘rab, terdapat beberapa wajah yang dibincangkan oleh ahli bahasa bagi hubungan مِنَ النَّاسِ, namun makna asasnya tetap menunjukkan lingkungan manusia yang dimaksudkan.

Perkataan ٱلْقِسْطِ ialah isim majrur kerana didahului oleh huruf باء. Tanda jarnya ialah kasrah yang jelas. Penggunaan huruf باء menyebabkan hubungan antara kata kerja يَأْمُرُونَ dengan القسط menjadi jelas. Mereka bukan sekadar “menyuruh” tanpa objek yang diketahui, tetapi menyuruh kepada al-qist.

Dalam bahasa Melayu, terjemahan “mereka menyuruh kepada keadilan” sangat dekat dengan struktur Arab. Terjemahan “mereka memerintahkan keadilan” lebih ringkas, tetapi mungkin sedikit menghilangkan nuansa huruf باء. Terjemahan “mereka menyeru supaya keadilan ditegakkan” pula memberikan maksud yang lebih jelas kepada pembaca Melayu, walaupun ia merupakan terjemahan tafsiran dan bukan terjemahan perkataan demi perkataan.

Perkataan النَّاسِ pula ialah isim yang datang dalam bentuk ma‘rifah dengan ال. Ia bukan “orang-orang” secara tidak tentu, tetapi manusia sebagai suatu jenis yang dikenali. Apabila dikatakan مِنَ النَّاسِ, makna dasarnya ialah “daripada kalangan manusia” atau “di antara manusia”. Ini memberikan keluasan yang besar terhadap lingkungan manusia yang disebut.

Tidak wajar memahami النَّاسِ sebagai hanya orang awam. Dalam bahasa Arab, الناس merujuk kepada manusia secara umum dan tidak semestinya membawa makna “rakyat biasa” sahaja. Jika konteks tertentu memberikan pengkhususan, konteks itu boleh menjelaskannya. Tetapi dari segi lafaz asal, الناس ialah manusia.

Frasa مِنَ النَّاسِ juga mengingatkan bahawa keadilan merupakan perkara yang berkaitan dengan kehidupan manusia. Seruan kepada al-qist bukan sesuatu yang abstrak semata-mata. Ia mesti muncul dalam hubungan manusia. Apabila manusia berinteraksi, timbul hak, tanggungjawab, perselisihan dan keputusan. Maka al-qist menjadi prinsip yang sangat diperlukan.

Jika seseorang menyuruh kepada al-qist, seruannya mesti mempunyai kandungan yang dapat diterapkan dalam kehidupan manusia. Ia bukan sekadar perkataan yang indah. Keadilan mesti diterjemahkan kepada pemberian hak, penilaian yang benar dan penolakan kezaliman. Walaupun perincian hukum bagi setiap keadaan memerlukan dalil lain, prinsip umumnya jelas daripada makna القسط.

Perkataan قسط juga mempunyai dimensi lawan dengan kezaliman. Namun kita perlu berhati-hati untuk tidak mengubah ayat menjadi definisi teknikal yang terlalu sempit. Al-qist menunjukkan keadilan, kelurusan dan pemberian hak. Lawannya ialah ketidakadilan dan penyimpangan daripada hak. Ini dapat membantu menjelaskan mengapa orang yang menyuruh kepada al-qist digambarkan sebagai golongan yang menjadi sasaran pembunuhan dalam ayat tersebut.

Dari sudut akhlak, ayat ini menunjukkan bahawa menyeru kepada keadilan ialah suatu perbuatan yang mempunyai nilai yang sangat tinggi. Walaupun kita tidak perlu membincangkan keseluruhan hukum amar makruf nahi mungkar, frasa يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ secara jelas memuji kandungan seruan tersebut dengan memilih perkataan al-qist. Keadilan bukan perkara yang boleh dianggap remeh.

Perlu juga dibezakan antara menyeru kepada al-qist dengan menggunakan nama “keadilan” untuk membenarkan kezaliman. Ayat tidak mengatakan “mereka menyuruh kepada sesuatu yang dinamakan adil oleh manusia”. Ia menggunakan القسط sebagai istilah yang mempunyai makna yang diiktiraf oleh syariat dan bahasa wahyu. Maka dakwaan bahawa sesuatu itu adil perlu dinilai berdasarkan ukuran yang benar, bukan sekadar label.

Dalam konteks ini, seseorang mungkin menggunakan perkataan “keadilan” tetapi sebenarnya menyebelahi hawa nafsunya. Sebaliknya, orang yang benar-benar يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ menyeru kepada keadilan yang sebenar. Oleh sebab itu, istilah al-qist tidak boleh dipisahkan daripada kebenaran dan hak.

Frasa tersebut juga menunjukkan bahawa seruan kepada keadilan merupakan seruan yang boleh berhadapan dengan penentangan. Dalam ayat ini, orang yang menyuruh kepada al-qist menjadi sasaran pembunuhan. Ini menunjukkan bahawa manusia yang mempertahankan keadilan mungkin berhadapan dengan pihak yang tidak menyukai keadilan. Namun kita hendaklah kekal pada apa yang disebut oleh lafaz dan tidak menambah kisah-kisah yang tidak diperlukan.

Satu perkara yang sangat penting ialah tidak semua pertikaian antara manusia boleh terus dimasukkan di bawah frasa ini. Seseorang yang berbeza pendapat dengan orang lain tidak semestinya “membunuh orang yang menyuruh kepada keadilan”. Ayat berbicara tentang قَتْل, iaitu pembunuhan, dan orang yang dibunuh itu mempunyai sifat يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. Maka penerapan ayat mesti mengekalkan ketepatan makna setiap perkataan.

Begitu juga, tidak setiap orang yang mendakwa menyuruh kepada keadilan secara automatik termasuk dalam sifat yang disebut. Ayat menyebut al-qist, bukan sekadar slogan “keadilan”. Jika seseorang menyeru kepada sesuatu yang bertentangan dengan hak dan menamakannya keadilan, nama tersebut tidak mengubah hakikat perkara tersebut.

Ini menunjukkan kepentingan ilmu ketika memahami ayat. Kita tidak boleh mengambil satu perkataan sahaja lalu membina seluruh tafsiran berdasarkan emosi. وَيَقْتُلُونَ mesti difahami bersama ٱلَّذِينَ. ٱلَّذِينَ mesti difahami bersama يَأْمُرُونَ. يَأْمُرُونَ mesti difahami bersama بِٱلْقِسْطِ. Dan بِٱلْقِسْطِ mesti difahami bersama مِنَ النَّاسِ. Setiap unsur saling melengkapkan.

Dari sudut terjemahan, frasa ini boleh diterjemahkan sebagai “dan mereka membunuh orang-orang yang menyuruh kepada keadilan dalam kalangan manusia”. Namun terjemahan yang lebih lancar ialah “dan mereka membunuh orang-orang daripada kalangan manusia yang menyuruh kepada keadilan”. Kedua-duanya cuba mengekalkan unsur asas yang terdapat dalam bahasa Arab.

Basmeih menggunakan ungkapan “dan membunuh orang-orang yang menyuruh manusia supaya berlaku adil”, yang memberikan penjelasan bahawa بِٱلْقِسْطِ membawa makna seruan kepada berlaku adil. Terjemahan seperti ini sangat membantu pembaca Melayu kerana “menyuruh dengan keadilan” tidak tepat sebagai struktur Melayu. Oleh itu, dalam terjemahan, maksud huruf باء perlu diterjemahkan menurut fungsi bahasanya, bukan secara harfiah.

Jika diterjemahkan secara sangat literal sebagai “mereka membunuh orang-orang yang memerintah dengan al-qist”, makna akan menjadi mengelirukan. Dalam bahasa Melayu, “memerintah dengan keadilan” membawa struktur yang berbeza daripada أَمَرَ بِٱلْقِسْطِ. Dalam bahasa Arab, yang diperintahkan ialah al-qist. Maka maksudnya ialah mereka menyuruh atau memerintahkan supaya keadilan ditegakkan.

Ini merupakan contoh penting bahawa terjemahan al-Quran memerlukan pemahaman nahu dan hubungan antara kata. Tidak cukup dengan mencari padanan setiap perkataan secara kamus. باء dalam بِٱلْقِسْطِ mesti difahami melalui hubungan antara أَمَرَ dan perkara yang diperintahkan.

Perkataan “القسط” juga tidak wajar diterjemahkan sebagai “kebenaran” secara mutlak, walaupun keadilan berkaitan rapat dengan kebenaran. Jika seseorang menggantikan al-qist dengan “kebenaran”, fokus ayat akan berubah. Kebenaran ialah الحق, manakala القسط memberi penekanan khusus kepada keadilan dan kesaksamaan. Kedua-duanya mempunyai hubungan tetapi bukan perkataan yang sama.

Begitu juga, القسط bukan semata-mata “perdamaian”. Keadilan boleh menghasilkan perdamaian, tetapi orang yang menyuruh kepada al-qist menyuruh kepada pemberian hak dan penegakan keadilan. Perdamaian yang dicapai dengan menafikan hak pihak yang dizalimi tidak semestinya al-qist.

Begitu juga, al-qist bukan sekadar “kesopanan”. Seseorang boleh bersopan tetapi tidak adil. Ayat memilih perkataan yang jauh lebih khusus. Orang-orang tersebut menyuruh kepada ukuran keadilan.

Apabila kita melihat keseluruhan struktur, terdapat dua kata kerja yang sama-sama menunjukkan tindakan: يَقْتُلُونَ dan يَأْمُرُونَ. Kata kerja pertama menggambarkan tindakan terhadap nyawa. Kata kerja kedua menggambarkan tindakan melalui arahan dan seruan. Sasaran kata kerja pertama ialah ٱلَّذِينَ, manakala kandungan kata kerja kedua ialah بِٱلْقِسْطِ. Struktur ini sangat teratur.

Dari sudut balaghah, susunan tersebut menampilkan satu gambaran yang tajam: orang yang menggunakan kekerasan sehingga membunuh berhadapan dengan orang yang menggunakan perkataan dan seruan untuk menegakkan keadilan. Ini bukan bermaksud setiap orang yang menyeru kepada keadilan mesti sentiasa lemah atau tidak mempunyai kuasa, tetapi dalam frasa ini perbezaan antara tindakan قتل dan أمر بالقسط sangat jelas.

Kata “يَقْتُلُونَ” juga memberi gambaran perbuatan yang mempunyai kesan akhir yang sangat berat. Apabila seseorang dibunuh, nyawanya hilang. Oleh itu, penggunaan perkataan ini menunjukkan bahawa penolakan terhadap seruan keadilan dalam gambaran ayat telah sampai kepada tahap tindakan yang sangat ekstrem.

Namun, artikel ilmiah tidak sepatutnya menggunakan frasa ini sebagai alasan untuk menggalakkan tindakan balas atau kekerasan. Ayat menerangkan perbuatan suatu golongan; ia bukan arahan kepada pembaca supaya melakukan perkara yang sama atau membalas dengan cara yang serupa. Fokusnya ialah memahami gambaran al-Quran tentang kejahatan membunuh manusia yang menyuruh kepada al-qist.

Dari sudut pendidikan, frasa ini memberikan pengajaran bahawa keadilan mempunyai pembela. Mereka yang menyuruh kepada keadilan disebut dengan jelas. Ini memberikan gambaran bahawa menyeru kepada keadilan merupakan suatu sifat yang layak dikenali dan disebut dalam wahyu.

Perkataan يَأْمُرُونَ juga menunjukkan bahawa keadilan perlu diajarkan. Manusia tidak boleh hanya mengharapkan semua orang secara spontan memahami semua bentuk keadilan. Mereka perlu diseru, dinasihati dan diarahkan kepada hak. Ini merupakan satu dimensi penting daripada penggunaan أَمَرَ.

Tetapi menyeru kepada keadilan memerlukan orang yang menyeru itu sendiri memahami keadilan. Seseorang tidak boleh menjadi orang yang benar-benar يَأْمُرُ بِٱلْقِسْطِ jika dia menyuruh kepada perkara yang bertentangan dengan hak. Maka sifat ini menuntut ilmu, amanah dan ketepatan dalam menilai.

Walaupun demikian, ayat tidak menyebut secara langsung semua syarat yang diperlukan bagi seseorang yang menyeru kepada al-qist. Maka kita tidak boleh membina senarai syarat hukum hanya daripada frasa ini. Perbahasan tersebut memerlukan dalil-dalil lain. Di sini, cukup difahami bahawa mereka ialah manusia yang mempunyai perbuatan menyuruh kepada al-qist.

Mengenai مِنَ النَّاسِ, terdapat keindahan tersendiri apabila al-Quran mengaitkan orang yang menyuruh kepada keadilan dengan “manusia”. Ini menunjukkan bahawa seruan tersebut berada dalam ruang hubungan sosial. Manusia menyuruh manusia kepada keadilan. Ada pihak yang menyeru dan ada masyarakat yang menerima seruan.

Perkataan النَّاسِ juga mempunyai keluasan yang tidak dibatasi oleh keturunan. Al-Quran tidak berkata مِنَ الْقَوْمِ atau مِنْ بَنِي فُلَانٍ. Ia menggunakan الناس. Maka dalam memahami makna umum frasa, kita tidak patut mengecilkannya kepada satu identiti sosial yang tidak disebut oleh lafaz.

Walaupun konteks sejarah boleh menjelaskan siapa yang dimaksudkan pada awal penurunan, kaedah memahami lafaz tetap penting. Sesuatu ayat boleh mempunyai konteks tertentu dan pada masa yang sama membawa pengajaran umum berdasarkan sifat yang disebut. Oleh itu, “orang yang menyuruh kepada al-qist” boleh difahami sebagai kategori berdasarkan sifat, tanpa menghapuskan konteks sejarah.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa keadilan merupakan sesuatu yang boleh menjadi sasaran seruan. Mereka tidak sekadar menyuruh kepada “qist” dalam bentuk konsep, tetapi “بِٱلْقِسْطِ” menunjukkan hubungan antara tindakan menyuruh dengan nilai keadilan. Ini menjadikan al-qist sebagai isi kandungan seruan mereka.

Dalam bahasa Arab, apabila أَمَرَ diikuti dengan باء dan kata nama seperti بِٱلْقِسْطِ, hubungan makna tersebut jelas. Oleh itu, seseorang yang ingin memahami ayat secara ilmiah mesti memberikan perhatian kepada huruf kecil seperti باء. Dalam al-Quran, huruf jar bukan unsur yang boleh diabaikan. Ia membantu menentukan hubungan antara kata kerja dengan kata nama.

Begitu juga huruf مِنْ dalam مِنَ النَّاسِ tidak boleh diabaikan. Ia menambahkan keterangan tentang manusia yang disebut. Walaupun dalam terjemahan Melayu kadang-kadang struktur tersebut perlu disusun semula agar lancar, dalam analisis bahasa Arab ia perlu diberi perhatian.

Dari segi perubahan bentuk مِنْ menjadi مِنَ sebelum النَّاسِ, perkara tersebut berkaitan dengan pertemuan dua bunyi yang memerlukan kelancaran sebutan. Lafaznya dibaca مِنَ النَّاسِ. Ini bukan bermaksud huruf tersebut berubah dari segi fungsi; ia tetap huruf jar مِنْ. Penambahan harakat fathah dalam bacaan adalah untuk memudahkan sebutan ketika bertemu dengan ال pada النَّاسِ.

Perkataan ٱلَّذِينَ pula mempunyai sifat bina’, bukan i‘rab dengan perubahan harakat seperti isim mu‘rab biasa. Dalam frasa ini ia berada pada محل نصب kerana menjadi maf‘ul bih kepada يَقْتُلُونَ. Ini satu lagi contoh bagaimana kedudukan sintaksis boleh berbeza daripada bentuk bina’ sesuatu perkataan.

Kita boleh melihat susunan tersebut secara ringkas: وَ sebagai penghubung, يَقْتُلُونَ sebagai kata kerja, ٱلَّذِينَ sebagai objek, يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ sebagai sifat yang menerangkan objek itu, dan مِنَ النَّاسِ sebagai keterangan tambahan. Struktur ini sangat kukuh dari sudut nahu.

Jika seseorang membaca ayat tanpa memperhatikan struktur tersebut, dia mungkin menyangka “orang yang menyuruh kepada keadilan” ialah satu kumpulan yang berbeza sama sekali daripada manusia. Padahal مِنَ النَّاسِ menjelaskan bahawa mereka daripada kalangan manusia. Ini menunjukkan bagaimana satu huruf jar boleh membantu memperincikan maksud.

Frasa “مِنَ النَّاسِ” juga boleh diterjemahkan dengan gaya yang mengekalkan susunan: “orang-orang daripada manusia yang menyuruh kepada al-qist”. Namun bahasa Melayu lebih natural dengan “orang-orang daripada kalangan manusia yang menyuruh kepada keadilan”. Terjemahan tersebut mengekalkan makna tanpa menjadikan bahasa Melayu janggal.

Dari sudut tafsir, frasa ini menggambarkan suatu kejahatan yang sangat besar: pembunuhan terhadap manusia yang menyeru kepada keadilan. Penjelasan tafsir yang membincangkan ayat ini menerangkan “يكفرون بآيات الله” dan kemudian mengaitkan rangkaian sifat tersebut dengan penolakan terhadap kebenaran dan tindakan terhadap para penyeru kepada keadilan. Namun dalam fokus kita, perkara terpenting ialah bahawa ayat memilih sifat “menyuruh kepada al-qist” untuk menerangkan orang-orang yang dibunuh.

Kata “يَأْمُرُونَ” tidak semestinya bermaksud mereka mempunyai jawatan rasmi. Seseorang boleh menyuruh kepada al-qist melalui nasihat, pengajaran, peringatan dan penyampaian kebenaran. Lafaznya bersifat umum. Cara dan kedudukan orang yang menyeru tidak dinyatakan dalam frasa ini.

Begitu juga, orang yang menyuruh kepada al-qist tidak semestinya seorang hakim. Hakim boleh menyuruh atau menegakkan keadilan, tetapi lafaz يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ tidak mengehadkan mereka kepada hakim. Ia lebih luas. Mana-mana manusia yang mempunyai sifat tersebut termasuk dalam makna bahasa, manakala penerapan khusus memerlukan konteks.

Kata “al-qist” juga tidak bermaksud seseorang mesti menyamakan semua orang dalam setiap perkara. Keadilan bukan kesamarataan mutlak. Jika seseorang mempunyai hak tertentu, hak itu diberikan kepadanya. Jika seseorang mempunyai kewajipan tertentu, kewajipan itu dilaksanakan. Jika dua pihak berselisih, ukuran keadilan ialah memberikan hak kepada yang berhak berdasarkan kebenaran.

Oleh itu, orang yang benar-benar menyuruh kepada al-qist tidak boleh menjadikan kepentingan kumpulannya sebagai ukuran mutlak. Keadilan menuntutnya melihat hak sebagaimana hak itu. Inilah salah satu keluasan konsep القسط yang sangat sesuai dengan penggunaan al-Quran.

Frasa ini juga memberikan asas bahawa keadilan tidak boleh menjadi alat untuk membalas dendam. Jika seseorang menggunakan nama keadilan untuk membunuh orang yang tidak bersalah, perbuatannya sendiri bertentangan dengan prinsip al-qist. Oleh itu, memahami القسط dengan betul menghalang seseorang daripada menyalahgunakan istilah tersebut.

Kita juga perlu memahami bahawa perkataan قَتْل tidak boleh digunakan secara longgar untuk setiap bentuk penolakan. Dalam bahasa ilmiah, pembunuhan ialah pembunuhan. Jika seseorang menghina, mengkritik, menolak pendapat atau berhujah, semua itu tidak sama dengan قَتْل. Setiap istilah al-Quran mempunyai makna yang perlu dijaga.

Begitu juga أَمْر tidak boleh diterjemahkan sebagai “berpendapat”. Orang yang berpendapat tentang keadilan belum tentu يَأْمُرُ بِالْقِسْطِ. Perkataan أَمَرَ mengandungi tindakan menyuruh atau mengarahkan. Maka terdapat unsur penyampaian yang aktif.

Gabungan kedua-dua kata kerja tersebut menghasilkan gambaran tentang konflik antara pembunuhan dan seruan kepada keadilan. Namun konflik ini bukan semestinya konflik antara dua orang individu. Bentuk jamak pada kedua-dua kata kerja menunjukkan kemungkinan adanya kelompok. Sekali lagi, lafaz memberi gambaran sosial, bukan sekadar kejadian seorang dengan seorang.

Perkataan ٱلَّذِينَ pula menyebabkan perhatian kepada mangsa diberikan berdasarkan sifat mereka. Mereka bukan sekadar “orang yang dibunuh”; mereka ialah “orang yang menyuruh kepada al-qist”. Ini memberikan kemuliaan makna pada sifat yang mereka miliki kerana al-Quran sendiri menjadikannya sebagai keterangan yang membezakan mereka.

Dalam membaca ayat, seseorang perlu berhati-hati agar tidak memindahkan sifat orang yang dibunuh kepada pelaku pembunuhan. Secara nahu, ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ ialah maf‘ul bih kepada يَقْتُلُونَ. Jadi orang yang menyuruh kepada al-qist ialah pihak yang dibunuh, bukan pihak yang membunuh. Kesalahan membaca hubungan sintaksis boleh mengubah keseluruhan makna.

Ini menunjukkan kepentingan i‘rab dalam tafsir. Tanpa memahami bahawa ٱلَّذِينَ ialah objek kepada يَقْتُلُونَ dan يَأْمُرُونَ ialah صلة الموصول, seseorang boleh tersalah memahami siapa melakukan perbuatan apa. Ilmu nahu bukan sekadar hiasan akademik, tetapi alat untuk menjaga maksud wahyu.

Begitu juga tanda jamak pada يَقْتُلُونَ dan يَأْمُرُونَ membantu kita membezakan dua kelompok yang digambarkan. واو الجماعة pada يَقْتُلُونَ ialah pelaku pembunuhan, manakala واو الجماعة pada يَأْمُرُونَ ialah pelaku seruan kepada al-qist. Walaupun bentuknya sama dari segi dhamir, rujukannya ditentukan oleh konteks dan struktur.

Jika diterjemahkan dengan tepat, susunan ini menjadi jelas: “dan mereka membunuh orang-orang yang menyuruh kepada keadilan daripada kalangan manusia.” Dalam ayat tersebut, “mereka” pertama ialah pelaku pembunuhan. “Orang-orang yang” ialah sasaran. “Mereka” dalam “menyuruh” merujuk kepada sasaran tersebut. Ini merupakan satu struktur yang perlu dijelaskan dengan teliti.

Dari sudut retorik, pengulangan dhamir jamak dalam dua kata kerja memberikan pergerakan makna yang jelas. Pertama, “mereka membunuh”; kemudian “orang-orang yang mereka bunuh itu menyuruh kepada keadilan”. Dengan demikian, pembaca mengetahui sifat mangsa selepas mengetahui tindakan pelaku.

Perkara ini memberikan kesan retorik yang kuat kerana sifat mangsa disebut melalui satu klausa lengkap. Jika hanya dikatakan “mereka membunuh orang-orang yang adil”, pembaca mendapat sifat tetapi tidak melihat tindakan. Dengan “يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ”, pembaca melihat bahawa mereka aktif dalam menyeru kepada keadilan.

Penggunaan “أمر” juga menunjukkan bahawa keadilan bukan sekadar keadaan yang diinginkan dalam hati. Ia merupakan perkara yang perlu diperintahkan dan diseru. Ini memberikan dimensi sosial kepada konsep al-qist.

Perkataan القسط dengan ال juga boleh menunjukkan konsep keadilan yang diketahui dan mempunyai kedudukan tertentu. Ia bukan satu objek yang tidak dikenali. Dalam penggunaan wahyu, al-qist merupakan nilai yang jelas.

Perlu juga diperhatikan bahawa ayat tidak menggunakan perkataan “يَعْمَلُونَ بِالْقِسْطِ” tetapi “يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ”. Perbezaan ini sangat penting. Jika dikatakan “mereka beramal dengan keadilan”, fokus ialah tindakan diri mereka. Tetapi apabila dikatakan “mereka menyuruh kepada keadilan”, fokus ialah seruan mereka kepada manusia. Ini menjadikan peranan mereka lebih terbuka kepada masyarakat.

Dengan kata lain, orang yang disebut dalam frasa ini bukan sekadar orang soleh secara peribadi. Mereka ialah manusia yang membawa seruan kepada keadilan. Ini merupakan perincian yang diberikan oleh lafaz.

Walaupun begitu, seseorang yang menyeru kepada keadilan tetap dituntut untuk berlaku adil terhadap dirinya sendiri dan orang lain. Namun tuntutan tersebut datang daripada prinsip umum syariat, bukan daripada lafaz ini secara langsung. Kita perlu membezakan antara makna langsung ayat dan pengajaran yang dibina daripada keseluruhan syariat.

Dalam kaedah tafsir, perkara ini sangat penting. Makna langsung frasa ialah “mereka yang menyuruh kepada al-qist”. Pengajaran bahawa penyeru keadilan hendaklah adil terhadap dirinya merupakan implikasi moral yang munasabah, tetapi ia tidak boleh dipersembahkan seolah-olah lafaz ayat secara literal menyebutnya.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa manusia boleh berada dalam keadaan yang sangat bertentangan. Ada manusia yang menyeru kepada keadilan, dan ada manusia yang membunuh mereka kerana seruan tersebut. Ini menggambarkan bahawa manusia tidak semuanya memilih sikap yang sama terhadap kebenaran dan keadilan.

Namun, ayat tidak mengatakan bahawa setiap pembunuhan terhadap penyeru keadilan berlaku kerana seseorang membenci keadilan secara eksplisit. Kita tidak boleh memasukkan niat batin yang tidak disebut. Yang dinyatakan ialah perbuatan mereka membunuh orang-orang yang mempunyai sifat tersebut.

Ini penting dari sudut ketepatan ilmiah. Kita tidak boleh mengatakan secara pasti tentang keadaan hati setiap individu tanpa dalil. Ayat menerangkan perbuatan yang nyata. Niat batin ialah perkara yang diketahui oleh Allah.

Kata “يَقْتُلُونَ” juga mempunyai makna yang berat kerana ia berkaitan dengan nyawa. Dalam syariat Islam, nyawa manusia mempunyai kehormatan yang besar. Tetapi perincian hukum pembunuhan, qisas, hudud dan sebagainya berada di luar fokus frasa ini. Kita tidak perlu memasukkan perbahasan fiqh jenayah ke dalam artikel kerana penyataan yang sedang dibahaskan ialah sifat membunuh orang yang menyuruh kepada al-qist.

Demikian juga kita tidak perlu memperluaskan perbahasan kepada sejarah semua nabi yang dibunuh atau kisah-kisah Bani Israil. Walaupun ia mungkin mempunyai kaitan dengan konteks keseluruhan ayat, fokus khusus di sini ialah وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ.

Dari segi semantik, frasa ini boleh dianggap sebagai hubungan antara “kekuatan yang menindas” dengan “seruan kepada keadilan”. Tetapi istilah “kekuatan yang menindas” merupakan huraian tambahan, bukan perkataan literal dalam ayat. Oleh itu, apabila digunakan, ia mesti dianggap sebagai penjelasan, bukan terjemahan.

Begitu juga “pejuang keadilan” boleh menjadi huraian yang mudah difahami, tetapi lafaz al-Quran ialah ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. “Pejuang keadilan” mungkin membawa makna politik atau gerakan tertentu yang tidak semestinya terkandung dalam ayat. Maka untuk artikel ilmiah, lebih baik dikekalkan ungkapan “orang-orang yang menyuruh kepada al-qist” atau “orang-orang yang menyuruh kepada keadilan”.

Perkataan “al-qist” juga lebih baik dikekalkan dalam beberapa tempat bersama terjemahan “keadilan”, kerana ia membolehkan pembaca melihat istilah asal. Ini sangat berguna dalam penulisan ilmiah kerana terjemahan kadang-kadang hanya menangkap sebahagian medan makna.

Apabila kita menggabungkan semua unsur, dapat dirumuskan secara linguistik bahawa وَيَقْتُلُونَ bermaksud “dan mereka membunuh”, ٱلَّذِينَ bermaksud “orang-orang yang”, يَأْمُرُونَ bermaksud “mereka menyuruh”, بِٱلْقِسْطِ bermaksud “kepada al-qist atau keadilan”, dan مِنَ النَّاسِ bermaksud “daripada kalangan manusia”. Maka terjemahan ilmiah yang dekat dengan lafaz ialah: “Dan mereka membunuh orang-orang daripada kalangan manusia yang menyuruh kepada al-qist.”

Namun, terjemahan bukan sekadar proses menggantikan kata. Ia perlu menghasilkan makna yang dapat difahami. Oleh itu, bentuk yang lebih lancar ialah: “Dan mereka membunuh orang-orang yang menyuruh manusia supaya berlaku adil.” Terjemahan ini mengungkapkan hubungan antara يَأْمُرُونَ dan بِٱلْقِسْطِ dengan cara yang lebih mudah bagi pembaca Melayu.

Dari sudut aqidah, frasa ini juga menunjukkan bahawa keadilan merupakan nilai yang diiktiraf dalam wahyu. Allah سبحانه وتعالى menyebut orang yang menyuruh kepada al-qist dalam suatu gambaran yang sangat jelas. Ini menunjukkan bahawa menyeru kepada keadilan bukan perkara yang tercela. Sebaliknya, yang tercela ialah tindakan terhadap mereka.

Walaupun demikian, kita tidak boleh menjadikan satu frasa ini sebagai dalil bahawa semua orang yang menggunakan istilah “keadilan” pasti benar. Keadilan perlu ditentukan berdasarkan al-qist yang sebenar. Dalam memahami ayat, istilah wahyu menjadi ukuran, bukan semata-mata istilah manusia.

Dari sudut pendidikan masyarakat, frasa ini juga mengajar bahawa masyarakat memerlukan manusia yang menyuruh kepada keadilan. Jika semua orang hanya memikirkan diri sendiri, hak orang yang lemah mudah terabai. Tetapi apabila ada manusia yang menyeru kepada al-qist, masyarakat mempunyai suara yang mengingatkan kepada hak dan keadilan.

Namun, seruan kepada keadilan perlu dilakukan dengan ilmu. Jika seseorang tidak mengetahui hakikat sesuatu perkara, dia mungkin menyangka dirinya menyeru kepada al-qist sedangkan sebenarnya dia menyeru kepada sesuatu yang tidak adil. Oleh sebab itu, konsep al-qist tidak boleh dipisahkan daripada ilmu tentang hak.

Dalam bahasa Arab, قِسْط juga berkaitan dengan pembahagian yang tepat. Ini boleh membantu kita memahami bahawa keadilan bukan sekadar emosi. Ia melibatkan ukuran. Apabila sesuatu dibahagikan, diberikan atau diputuskan, terdapat ukuran yang menentukan sama ada perkara tersebut adil atau tidak.

Oleh itu, orang yang يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ boleh difahami sebagai orang yang menyuruh manusia supaya ukuran hak ditegakkan. Mereka menyeru agar manusia tidak menyeleweng daripada keadilan.

Perkataan مِنَ النَّاسِ juga mengingatkan bahawa seruan tersebut berlaku dalam kalangan manusia yang mempunyai pelbagai kepentingan dan perbezaan. Manusia mempunyai kecenderungan untuk membela diri, keluarga dan kelompok. Justeru, seruan kepada al-qist mempunyai nilai yang besar kerana ia menuntut manusia keluar daripada sikap berat sebelah.

Walaupun perbahasan ini boleh dikaitkan dengan banyak aspek kehidupan, kita tetap perlu kembali kepada frasa. Titik pusatnya ialah “mereka yang menyuruh kepada al-qist daripada kalangan manusia”. Semua huraian tentang keadilan mesti kembali kepada makna tersebut.

Satu lagi aspek penting ialah penggunaan bentuk jamak pada ٱلَّذِينَ. Ia bukan “الذي”, tetapi “الذين”. Ini menunjukkan lebih daripada seorang. Kemudian يَأْمُرُونَ juga jamak. Maka secara jelas, al-Quran menggambarkan sekumpulan manusia yang mempunyai sifat tersebut.

Dalam masa yang sama, penggunaan jamak tidak bermaksud setiap individu dalam sejarah yang pernah menyuruh kepada keadilan mesti berada dalam satu kelompok yang sama. Ia ialah bentuk bahasa untuk menunjukkan golongan yang mempunyai sifat tersebut dalam konteks ayat.

Penggunaan “الذين” juga memberikan sifat umum dari segi jenis. Apabila kita berkata “orang-orang yang menyuruh kepada keadilan”, kita tidak perlu mengetahui nama mereka untuk memahami sifat yang dimaksudkan. Sifat itulah yang menjadi kriteria linguistik.

Ini sangat penting dalam pengajaran al-Quran. Banyak ayat mengenalkan manusia berdasarkan amal mereka, bukan berdasarkan nama mereka. Dengan demikian, pembaca diajak melihat sifat dan perbuatan, bukan hanya sejarah individu.

Dalam frasa ini, sifat tersebut sangat mulia: يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. Ini menunjukkan bahawa ukuran manusia dalam ayat bukan kekayaan, keturunan atau kedudukan, tetapi tindakan mereka terhadap keadilan.

Sebaliknya, pelaku pembunuhan digambarkan melalui tindakan mereka: يَقْتُلُونَ. Ini menunjukkan bahawa manusia dikenali melalui perbuatan mereka. Frasa ini tidak memerlukan nama untuk menggambarkan keburukan tindakan.

Perbezaan antara dua kata kerja tersebut juga memberi pengajaran bahawa perkataan mempunyai akibat. يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ ialah perkataan atau arahan yang membawa manusia kepada keadilan. يَقْتُلُونَ pula ialah tindakan fizikal yang membawa kepada kehilangan nyawa. Dalam satu frasa, kita melihat dua jenis tindakan manusia yang sangat berbeza.

Namun, kita perlu mengelakkan pembacaan yang terlalu sentimental sehingga mengabaikan struktur bahasa. Keindahan frasa ini bukan hanya kerana kandungannya menyentuh emosi, tetapi kerana setiap unsur bahasa dipilih secara tepat. “يقتلون” menunjukkan tindakan membunuh, “الذين” menentukan sasaran, “يأمرون” menerangkan perbuatan sasaran, “بالقسط” menentukan kandungan seruan, dan “من الناس” menerangkan lingkungan manusia.

Apabila semua unsur digabungkan, frasa ini mempunyai kepadatan makna yang luar biasa. Dalam beberapa perkataan sahaja, al-Quran menerangkan pelaku, sasaran, tindakan dan nilai yang dipertahankan.

Dari sudut tafsir lafzi, tidak perlu mencari makna tersembunyi yang jauh. Makna yang jelas sudah sangat kuat. Mereka membunuh manusia yang menyeru kepada keadilan. Inilah maksud asas yang perlu dipelihara.

Dari sudut balaghah pula, sifat orang yang dibunuh disebut melalui jumlah fi‘liyyah يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. Jumlah fi‘liyyah memberikan gambaran tindakan. Seolah-olah pembaca melihat mereka sedang menjalankan peranan mereka sebagai penyeru kepada keadilan. Kemudian mereka menjadi sasaran pembunuhan.

Perkataan “يأمرون” juga lebih hidup daripada kata nama “الآمرون”. Dengan menggunakan fi‘il mudari‘, gambaran tindakan lebih jelas. Ini memberi kesan bahawa mereka benar-benar menjalankan aktiviti menyuruh kepada keadilan.

Begitu juga “يقتلون” lebih hidup daripada sekadar “القتلة”. Ayat menggambarkan perbuatan yang berlaku. Ini merupakan salah satu keindahan penggunaan kata kerja dalam al-Quran.

Penggunaan fi‘il mudari‘ pada kedua-dua kata kerja juga menjadikan hubungan antara tindakan lebih dinamik. Ada manusia yang membunuh, dan ada manusia yang menyuruh kepada keadilan. Kedua-duanya sedang digambarkan melalui tindakan.

Dari sudut pembentukan makna, ٱلَّذِينَ menjadi penghubung antara dua tindakan tersebut. Tanpa ٱلَّذِينَ, kita tidak akan mempunyai struktur yang jelas untuk menentukan siapa yang dibunuh. Ia menjadi jambatan antara يَقْتُلُونَ dan يَأْمُرُونَ.

Dari segi ilmu ma‘ani, susunan tersebut sesuai dengan tujuan menjelaskan sasaran pembunuhan. Pertama disebut perbuatan, kemudian dijelaskan siapa yang menjadi sasaran, kemudian sifat mereka diterangkan. Ini menjadikan maklumat datang secara berperingkat.

Jika susunan dibayangkan sebagai “orang-orang yang menyuruh kepada keadilan mereka dibunuh”, fokus mungkin bermula daripada mangsa. Tetapi susunan وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ bermula dengan perbuatan pelaku. Ini memberi perhatian kepada kejahatan tindakan tersebut.

Kemudian sifat mangsa dinyatakan. Ini menghasilkan kesan bahawa pembunuhan itu bukan sahaja salah kerana menghilangkan nyawa, tetapi lebih jelas keburukannya apabila diketahui bahawa mangsa ialah orang yang menyeru kepada keadilan.

Kita juga boleh melihat bahawa al-qist berada di hujung bahagian sifat tersebut sebelum مِنَ النَّاسِ. Ini menjadikan perkataan القسط sangat menonjol dari segi makna. Pembaca sampai kepada “al-qist” sebagai inti seruan mereka.

Kemudian مِنَ النَّاسِ memberikan keterangan tambahan. Jadi fokus utama tetap pada al-qist. “Daripada kalangan manusia” menjelaskan siapa mereka, tetapi kandungan sifat mereka ialah menyeru kepada keadilan.

Dalam penulisan Melayu, istilah “keadilan” hendaklah difahami secara luas tetapi tepat. Ia merangkumi pemberian hak, tidak menzalimi, tidak berat sebelah, menilai dengan benar dan meletakkan perkara pada tempatnya. Namun semua perincian tersebut hendaklah dilihat sebagai penjelasan konsep al-qist, bukan sebagai senarai yang disebut satu demi satu dalam frasa.

Frasa ini juga mempunyai dimensi bahawa keadilan perlu diseru walaupun terdapat risiko. Orang-orang yang disebut tidak berhenti daripada menyuruh kepada al-qist hanya kerana terdapat pihak yang menentang mereka. Tetapi sekali lagi, ayat tidak menyebut secara langsung keadaan psikologi mereka. Kita hanya mengetahui sifat tindakan mereka.

Dalam konteks kehidupan ilmiah, ayat ini juga mengajar bahawa seorang yang menyampaikan keadilan hendaklah membezakan antara hak dan hawa nafsu. Jika dia menyuruh kepada sesuatu yang dia sendiri tidak mampu mempertahankan dengan dalil dan hak, dia mungkin tidak benar-benar memahami al-qist.

Al-qist bukan milik mana-mana individu. Ia bukan sesuatu yang boleh ditentukan sesuka hati. Ia merupakan prinsip yang mempunyai ukuran. Oleh itu, orang yang menyuruh kepada al-qist perlu bersedia untuk tunduk kepada ukuran yang sama.

Ini juga bermakna keadilan tidak boleh hanya diberikan kepada orang yang disukai. Jika seseorang hanya adil kepada kawannya dan zalim kepada musuhnya, dia belum menunjukkan hakikat al-qist secara sempurna. Konsep keadilan menuntut ukuran yang tidak berubah hanya kerana identiti seseorang.

Walaupun perkara ini mempunyai banyak dalil lain dalam al-Quran dan sunnah, ia boleh menjadi huraian yang sesuai bagi makna al-qist. Namun kita tidak perlu membawa ayat-ayat lain secara panjang kerana fokus tulisan ini ialah frasa tertentu.

Dalam aspek bahasa, “القسط” mempunyai hubungan dengan “قسط” yang dalam konteks tertentu boleh mempunyai penggunaan yang berbeza, dan ini mengingatkan kita supaya konteks sentiasa diperhatikan. Dalam ayat ini, konteks jelas menunjukkan makna keadilan kerana ia datang selepas يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. Maka tidak boleh ditafsirkan secara terpisah daripada struktur.

Ini merupakan prinsip penting dalam memahami perkataan al-Quran: satu akar kata boleh mempunyai pelbagai penggunaan, tetapi konteks menentukan makna yang sesuai. Oleh itu, janganlah seseorang mengambil makna kamus yang tidak sesuai lalu memasukkannya ke dalam ayat.

Begitu juga kata قتل mempunyai penggunaan literal dan kiasan dalam bahasa, tetapi konteks frasa ini menunjukkan makna pembunuhan yang serius. Jika seseorang mengubahnya menjadi “mereka membungkam” tanpa dalil yang mencukupi, dia mungkin mengurangkan makna lafaz.

Pada masa yang sama, “membunuh” tidak semestinya perlu dijadikan alasan untuk membuat dakwaan terhadap mana-mana individu moden. Ayat menerangkan satu sifat dan satu perbuatan. Penerapan kepada individu tertentu ialah isu lain yang memerlukan bukti khusus.

Ini merupakan satu kaedah penting dalam membaca nas: memahami hukum atau sifat yang disebut oleh nas tidak sama dengan menerapkan hukum tersebut kepada setiap orang yang mempunyai persamaan pada satu aspek. Perlu dilihat keseluruhan keadaan, bukti dan syarat-syarat yang berkaitan.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa menyuruh kepada keadilan merupakan satu sifat yang boleh dikenali secara zahir. Seseorang yang menyuruh kepada al-qist diketahui melalui perkataan dan tindakannya. Tetapi apa yang ada dalam hati tetap dalam pengetahuan Allah.

Oleh sebab itu, artikel ilmiah tentang frasa ini hendaklah mengekalkan dua perkara: pertama, mengagungkan makna al-qist; kedua, berhati-hati dalam membuat penerapan kepada individu.

Dalam bidang bahasa Arab, مِنَ النَّاسِ juga boleh dikaitkan dengan penjelasan tentang jenis. Ia menjelaskan bahawa orang yang mempunyai sifat tersebut ialah daripada jenis manusia. Ini menghilangkan kemungkinan pemahaman yang tidak sesuai terhadap siapa yang dimaksudkan.

Perkataan الناس sendiri sangat luas. Ia merangkumi manusia tanpa mengira kedudukan. Maka apabila al-Quran menyebut orang yang menyuruh kepada al-qist daripada kalangan manusia, ia memberi gambaran bahawa tugas menyeru kepada keadilan merupakan peranan yang boleh dilakukan oleh manusia.

Tidak ada dalam lafaz tersebut bahawa hanya orang yang mempunyai kedudukan tertentu boleh menyuruh kepada al-qist. Tetapi cara pelaksanaan seruan hendaklah tetap berada dalam batas syariat dan hikmah. Perincian ini datang daripada dalil lain, sedangkan frasa ini memberikan prinsip bahawa terdapat manusia yang menyuruh kepada keadilan.

Kata “أمر” juga menunjukkan bahawa seruan kepada keadilan boleh disampaikan melalui bahasa. Dalam kehidupan manusia, bahasa merupakan alat utama untuk menyampaikan perintah, nasihat dan prinsip. Oleh sebab itu, orang yang menyuruh kepada al-qist memainkan peranan melalui penyampaian.

Tetapi pembunuhan terhadap mereka menunjukkan bahawa pihak yang menentang seruan itu tidak menghormati nyawa dan keadilan. Ini merupakan gambaran moral yang sangat keras.

Perlu diingat bahawa “al-qist” bukan semata-mata keadilan dalam urusan mahkamah. Ia lebih luas. Keadilan boleh berlaku dalam keputusan, hubungan, pembahagian, hak, pertikaian dan urusan sosial. Namun perincian setiap bidang tidak boleh dianggap sebagai kandungan literal frasa tanpa dalil tambahan.

Jika kita kembali kepada susunan Arab, kita dapat melihat bahawa “بِٱلْقِسْطِ” ialah جار ومجرور. Dalam banyak struktur bahasa Arab, جار ومجرور berkait rapat dengan kata kerja sebelumnya. Di sini ia menerangkan kandungan perbuatan يَأْمُرُونَ. Maka hubungan makna sangat jelas: “menyuruh dengan/berkenaan al-qist”, yang dalam bahasa Melayu difahami sebagai “menyuruh kepada keadilan”.

Perkara ini juga menunjukkan bahawa terjemahan “menyuruh dengan keadilan” tidak semestinya salah dari segi literal, tetapi dalam bahasa Melayu ia boleh menimbulkan makna bahawa cara mereka menyuruh itu dilakukan dengan cara yang adil, bukan bahawa keadilan ialah perkara yang disuruh. Oleh itu, “menyuruh kepada keadilan” lebih tepat untuk menjaga hubungan sintaksis.

Demikian juga “memerintahkan dengan keadilan” boleh menimbulkan kekeliruan. Dalam bahasa Arab, بِٱلْقِسْطِ ialah kandungan arahan, bukan sekadar cara arahan. Maka terjemahan hendaklah menjaga makna tersebut.

Ini merupakan contoh bahawa ilmu nahu dan semantik saling berkaitan. Mengetahui باء ialah huruf jar sahaja belum mencukupi. Kita perlu memahami hubungan huruf jar itu dengan kata kerja أَمَرَ.

Begitu juga mengetahui ٱلَّذِينَ ialah isim mawsul belum mencukupi. Kita perlu memahami bahawa يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ ialah صلة الموصول yang menerangkan siapa yang dimaksudkan.

Mengetahui يَقْتُلُونَ ialah fi‘il mudari‘ juga belum mencukupi. Kita perlu mengetahui bahawa واو الجماعة ialah pelaku dan ٱلَّذِينَ ialah objek. Dengan itu, makna “mereka membunuh orang-orang yang...” menjadi tepat.

Ilmu bahasa demikian sebenarnya sangat membantu dalam mengelakkan kesalahan tafsir. Satu perubahan kecil dalam hubungan nahu boleh menghasilkan perubahan besar pada makna.

Dari sudut pembacaan yang lebih mendalam, frasa ini memperlihatkan bahawa manusia boleh menjadi sasaran kerana membawa prinsip keadilan. Namun kemuliaan prinsip itu tidak bergantung kepada penerimaan manusia. Al-qist tetap al-qist walaupun ada pihak yang menolaknya.

Orang yang menyuruh kepada al-qist juga tidak disebut sebagai “orang yang disukai semua manusia”. Sebaliknya, ayat menggambarkan bahawa ada pihak yang sampai membunuh mereka. Ini menunjukkan bahawa kebenaran dan keadilan tidak semestinya mendapat penerimaan daripada semua pihak.

Namun kita tidak boleh menggunakan ayat ini untuk menganggap bahawa setiap orang yang berbeza pendapat dengan kita ialah musuh keadilan. Perbezaan pendapat tidak sama dengan pembunuhan. Setiap istilah perlu diletakkan pada tempatnya.

Keadilan juga tidak bermaksud setiap keputusan mesti memuaskan semua pihak. Kadang-kadang keputusan yang benar tidak disukai oleh seseorang. Tetapi ukuran al-qist ialah hak, bukan kepuasan.

Oleh sebab itu, “يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ” mengandungi suatu prinsip yang sangat tinggi: menyeru manusia supaya tunduk kepada ukuran keadilan, bukan kepada kehendak peribadi.

Perkataan “من الناس” menambahkan bahawa seruan tersebut berlaku dalam masyarakat manusia. Manusia memerlukan keadilan kerana manusia mempunyai hubungan dan hak antara satu sama lain. Tanpa keadilan, hubungan berubah menjadi pertarungan kepentingan.

Namun, sekali lagi, kita tidak perlu memperluaskan artikel ini kepada teori politik, ekonomi atau undang-undang moden. Semua itu boleh menjadi bidang kajian lain. Fokus frasa ialah seruan kepada al-qist.

Dari sudut gaya bahasa, “يأمرون” menunjukkan tindakan aktif yang berulang atau berterusan. Ini menjadikan mereka bukan sekadar individu yang pernah sekali menyebut tentang keadilan. Mereka dikenali melalui peranan tersebut. Itulah yang menjadikan mereka “الذين”.

Isim mawsul dengan صلة yang berupa fi‘il mudari‘ boleh memberikan gambaran bahawa sifat itu sedang berlaku. Dengan demikian, “الذين يأمرون” bermakna “orang-orang yang sentiasa atau sedang dikenal dengan tindakan menyuruh”. Perkataan “sentiasa” hendaklah dianggap sebagai huraian kemungkinan aspek kebiasaan, bukan terjemahan wajib bagi setiap keadaan fi‘il mudari‘.

Begitu juga “يقتلون” tidak semestinya bermaksud mereka sedang membunuh pada saat ayat dibaca. Fi‘il mudari‘ mempunyai keluasan temporal. Dalam konteks ini ia menggambarkan sifat perbuatan mereka.

Jika kita mengekalkan struktur ini dalam terjemahan, kita boleh mengatakan: “Dan mereka membunuh orang-orang yang menyuruh kepada keadilan daripada kalangan manusia.” Bentuk ini paling dekat dengan susunan asal. Kemudian dalam huraian, kita boleh jelaskan bahawa maksudnya ialah manusia yang menyeru kepada keadilan.

Perkataan “daripada kalangan manusia” mungkin kelihatan seperti tambahan dalam terjemahan Melayu, tetapi ia menjaga fungsi مِنَ النَّاسِ. Jika dibuang terus, sebahagian unsur asal hilang. Namun dalam sesetengah terjemahan, unsur tersebut boleh diserap ke dalam “orang-orang” kerana “orang” sendiri sudah bermaksud manusia. Ini ialah persoalan gaya terjemahan, bukan perubahan makna utama.

Dari sudut i‘rab, النَّاسِ majrur dengan مِنْ. Alif-lam pada الناس menunjukkan isim tersebut ma‘rifah. مِنْ menjadi مِنَ kerana pertemuan dengan ال dalam bacaan. Semua ini menunjukkan bahawa bacaan al-Quran bukan sekadar bunyi, tetapi mempunyai struktur bahasa yang sangat teratur.

Apabila seseorang mengkaji ayat secara ilmiah, dia perlu menghormati bacaan dan struktur tersebut. Tidak wajar mengubah susunan hanya kerana mahu menghasilkan tafsiran yang sesuai dengan pendapat sendiri.

Frasa ini juga memberikan gambaran bahawa keadilan bukan perkara yang harus disembunyikan. Orang yang disebut menyuruh kepada al-qist. Mereka menyampaikan seruan tersebut kepada manusia. Ini menunjukkan bahawa prinsip keadilan mempunyai dimensi pengajaran dan penyampaian.

Jika keadilan hanya berada dalam hati, ia tidak menjadi “يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ”. Perkataan أَمَرَ menunjukkan bahawa mereka mengeluarkan arahan atau seruan. Maka ayat menggambarkan keadilan yang disampaikan secara terbuka melalui perbuatan menyuruh.

Dari sini dapat difahami bahawa orang yang menyuruh kepada keadilan berperanan memperbetulkan keadaan masyarakat. Tetapi sekali lagi, cara dan kaedahnya tidak ditentukan oleh frasa ini secara terperinci. Kita tidak boleh menambah sesuatu yang tidak disebut.

Dalam konteks pengajaran agama, frasa ini juga boleh menjadi asas untuk menekankan bahawa ilmu tidak hanya untuk diri sendiri. Orang yang mengetahui keadilan dan menyeru manusia kepadanya mempunyai sifat yang disebut oleh ayat. Tetapi seruan mestilah berdasarkan ilmu dan kebenaran.

Perkataan al-qist juga mengingatkan bahawa keadilan tidak boleh diselewengkan. Jika seseorang menyuruh manusia kepada “keadilan” tetapi dia sengaja menyembunyikan hak yang benar, seruannya tidak lagi sesuai dengan hakikat al-qist.

Dengan demikian, konsep al-qist menuntut kejujuran. Keadilan tidak boleh menjadi alat propaganda. Ia mesti benar-benar berasaskan hak.

Walaupun istilah propaganda tidak terdapat dalam ayat, penjelasan ini berguna untuk membezakan al-qist daripada sekadar penggunaan slogan. Al-qist ialah hakikat, bukan slogan.

Satu lagi aspek penting ialah bahawa “orang-orang yang menyuruh kepada keadilan” berada dalam kedudukan objek kepada perbuatan membunuh. Ini menjadikan mereka secara sintaksis sebagai maf‘ul bih, tetapi secara moral mereka adalah pihak yang melakukan sifat terpuji. Ini menunjukkan bahawa kedudukan nahu dan nilai moral tidak sama. Sesuatu isim boleh menjadi objek dalam struktur ayat tanpa membawa nilai negatif.

Sebaliknya, pelaku pembunuhan ialah subjek secara nahu, tetapi tindakan mereka bernilai sangat buruk. Ini mengingatkan kita bahawa subjek nahu hanya menunjukkan pelaku perbuatan, bukan menunjukkan kemuliaan atau kebenaran pelaku.

Perkara ini mungkin kelihatan sederhana, tetapi ia penting dalam memahami al-Quran. Struktur nahu mesti dibezakan daripada penilaian moral, walaupun struktur tersebut membantu kita memahami siapa melakukan apa.

Dalam frasa ini, pelaku pembunuhan berada dalam bentuk dhamir yang tidak dinyatakan secara nama. Ini kerana mereka telah dikenal melalui konteks ayat. Namun orang yang dibunuh diterangkan dengan isim mawsul dan sifatnya. Ini menunjukkan bahawa al-Quran memilih tahap perincian yang sesuai dengan tujuan ayat.

Fokus kita tidak perlu memasuki siapa sebenarnya yang dirujuk secara sejarah secara panjang lebar. Yang penting ialah ayat memberikan sifat yang jelas tentang sasaran: mereka menyuruh kepada al-qist.

Dari sudut pengajaran umum, frasa ini juga mengingatkan bahawa keadilan boleh menjadi ujian bagi manusia. Ada yang menerima keadilan, ada yang menolak. Tetapi prinsip keadilan tidak berubah kerana reaksi manusia.

Perkataan “يأمرون” juga memberi makna bahawa mereka mengambil pendirian. Mereka tidak bersikap neutral terhadap keadilan. Mereka menyuruh kepada al-qist. Maka terdapat keberanian moral dalam tindakan tersebut, walaupun istilah “keberanian moral” bukan lafaz langsung ayat.

Dalam penulisan ilmiah, kita boleh mengatakan bahawa frasa ini menggambarkan “komitmen kepada seruan keadilan”, tetapi perlu diingat bahawa ia ialah huraian terhadap makna يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ, bukan terjemahan literal.

Perkara ini membantu menjaga ketepatan antara nas dan syarah. Nas mesti dibezakan daripada penjelasan kita terhadap nas.

Jika kita kembali kepada kata akar ق س ط, kita mendapati bahawa al-qist mempunyai medan makna yang berlawanan dengan ketidakadilan. Dalam penggunaan syariat, al-qist ialah keadilan yang ditegakkan dengan ukuran yang benar. Maka orang yang menyuruh kepada al-qist menyeru manusia supaya tidak menyeleweng daripada hak.

Frasa tersebut juga tidak menggunakan “العدل” tetapi “القسط”. Walaupun kedua-duanya berkaitan dengan keadilan, pemilihan القسط memberikan nuansa tersendiri. Al-qist mempunyai hubungan kuat dengan pembahagian dan pemberian hak secara seimbang. Oleh itu, perkataan tersebut sangat sesuai dalam konteks manusia dan hubungan sesama manusia.

“العدل” pula mempunyai medan makna yang luas berkaitan dengan keadilan dan keseimbangan. “القسط” memberikan penekanan yang sangat jelas kepada keadilan yang diberikan kepada pihak-pihak yang berhak. Maka penggunaan القسط menambahkan kekuatan makna.

Kita tidak perlu mengatakan bahawa kedua-duanya sentiasa berbeza secara mutlak dalam semua ayat Arab. Ada konteks di mana kedua-duanya saling berdekatan. Tetapi dalam frasa ini, القسط jelas membawa makna keadilan yang menjadi isi seruan mereka.

Dari segi susunan, “بِٱلْقِسْطِ” datang selepas يَأْمُرُونَ dan bukan sebelum. Susunan biasa tersebut memberikan aliran makna: mereka menyuruh kepada apa? Kepada al-qist. Pembaca menerima jawapan itu selepas kata kerja.

Kemudian “مِنَ النَّاسِ” datang selepas al-qist. Ini menunjukkan bahawa keterangan tentang manusia berada selepas penjelasan tentang isi seruan. Secara makna, perhatian pertama diberikan kepada perbuatan dan isi seruan, kemudian lingkungan manusia.

Susunan ini sangat sesuai dengan tujuan menggambarkan kemuliaan orang-orang yang menjadi sasaran pembunuhan. Mereka dikenali melalui tindakan yang mereka lakukan, iaitu menyuruh kepada keadilan.

Jika seseorang ingin menghasilkan artikel ilmiah tentang frasa ini, dia perlu memberi perhatian kepada lima lapisan: lapisan nahu, lapisan saraf, lapisan semantik, lapisan balaghah dan lapisan pengajaran. Kelima-lima lapisan tersebut saling melengkapi tanpa perlu membawa perbahasan yang keluar daripada frasa.

Pada lapisan nahu, struktur menjelaskan hubungan antara pelaku, objek dan sifat. Pada lapisan saraf, bentuk kata kerja menjelaskan pelaku jamak dan fi‘il mudari‘. Pada lapisan semantik, kata قتل, أمر dan قسط memberikan makna. Pada lapisan balaghah, susunan tindakan pembunuhan dan seruan keadilan menghasilkan pertentangan makna. Pada lapisan pengajaran, ayat menunjukkan kemuliaan keadilan dan beratnya tindakan membunuh penyerunya.

Kita juga boleh melihat bahawa dua kata kerja tersebut mempunyai hubungan sebab-akibat yang tidak boleh dipastikan secara mutlak daripada lafaz. Ayat menyebut bahawa mereka membunuh orang-orang yang menyuruh kepada al-qist. Ini menunjukkan kedua-dua perkara berlaku dalam hubungan yang sama dalam gambaran ayat, tetapi kita tidak boleh menambah setiap perincian niat pelaku.

Yang jelas ialah sasaran pembunuhan mempunyai sifat menyuruh kepada al-qist. Itulah yang perlu dikekalkan.

Dari sudut bahasa, “الذين يأمرون” ialah bentuk yang mengikat identiti dengan perbuatan. Ini merupakan prinsip penting dalam banyak ayat al-Quran. Manusia boleh diterangkan berdasarkan apa yang mereka lakukan. Dalam frasa ini, sifat tersebut ialah menyeru kepada al-qist.

Jika seseorang menghayati makna ini, dia akan memahami bahawa keadilan bukan hanya satu perkataan untuk disebut, tetapi satu prinsip yang perlu diperintahkan. Mereka yang disebut melakukan tindakan “أمر”. Oleh itu, keadilan perlu diangkat daripada sekadar pengetahuan kepada seruan.

Namun seruan yang benar mesti berasaskan ilmu. Jika seseorang tidak memahami hak, dia tidak mampu menentukan al-qist dengan tepat. Oleh itu, orang yang mahu menyuruh kepada keadilan hendaklah memahami apa itu hak dan apa yang dimaksudkan dengan adil.

Dalam konteks ini, al-qist mempunyai kaitan dengan “meletakkan sesuatu pada tempatnya”. Jika sesuatu diberikan kepada orang yang tidak berhak, berlaku ketidakadilan. Jika hak seseorang dinafikan kerana kebencian, berlaku ketidakadilan. Jika seseorang diberikan kelebihan hanya kerana hubungan peribadi tanpa hak, berlaku ketidakadilan.

Maka seruan kepada al-qist merupakan seruan supaya manusia tidak menjadikan hawa nafsu sebagai ukuran.

Walaupun demikian, semua contoh ini hanyalah penjelasan kepada konsep, bukan isi yang disebut satu demi satu dalam ayat. Ini perlu ditegaskan agar artikel tidak terkeluar daripada fokus.

Frasa ini juga memberikan pengajaran bahawa orang yang menyeru kepada keadilan mungkin tidak mendapat penghargaan daripada semua manusia. Ayat menggambarkan keadaan yang jauh lebih berat, iaitu mereka dibunuh. Ini menunjukkan bahawa nilai sesuatu seruan tidak ditentukan oleh populariti.

Namun populariti juga tidak menjadi ukuran bahawa seseorang benar-benar menyeru kepada al-qist. Ukuran ialah hakikat keadilan yang diserunya. Maka seorang penulis atau pendakwah tidak boleh menilai kebenaran sesuatu seruan hanya berdasarkan ramai atau sedikit pengikut.

Frasa “مِنَ النَّاسِ” juga boleh memberi rasa bahawa golongan tersebut ialah sebahagian daripada manusia yang tampil melakukan tugas tertentu. Ini menunjukkan adanya manusia yang memilih untuk menyeru kepada al-qist.

Dari segi sejarah, konteks Surah Ali Imran memang mempunyai perbahasan tentang hubungan dengan ahli kitab, penolakan terhadap kebenaran dan sikap terhadap para pembawa wahyu. Penjelasan tafsir klasik menghubungkan rangkaian ayat ini dengan golongan yang menolak keterangan Allah. Namun frasa yang sedang dibahaskan tetap perlu dihuraikan berdasarkan lafaznya sendiri.

Tidak wajar menjadikan konteks sejarah sebagai alasan untuk mengecilkan maksud al-qist. Jika ayat menyebut “orang-orang yang menyuruh kepada al-qist daripada kalangan manusia”, sifat tersebut tetap mempunyai makna bahasa yang luas.

Pada masa yang sama, tidak wajar menggunakan keluasan lafaz untuk menghapuskan konteks sejarah. Kaedah yang tepat ialah memahami konteks asal dan kemudian melihat pengajaran yang dapat diterapkan berdasarkan sifat yang disebut.

Ini penting supaya kita tidak terjerumus kepada dua ekstrem: terlalu mengkhususkan sehingga ayat tidak lagi mempunyai pengajaran umum, atau terlalu mengumumkan sehingga konteks asal hilang sama sekali.

Frasa ini sendiri cukup untuk menunjukkan bahawa keadilan mempunyai kedudukan tinggi. Allah سبحانه وتعالى tidak menyebut secara neutral bahawa mereka dibunuh. Orang yang dibunuh itu diterangkan sebagai mereka yang menyuruh kepada al-qist. Pemilihan sifat ini memberikan penilaian yang jelas terhadap kandungan seruan mereka.

Perkataan “القسط” juga mempunyai sifat ma‘rifah melalui ال. Ini menjadikan konsep tersebut lebih tertentu. Dalam bahasa wahyu, al-qist bukan sesuatu yang samar. Ia merupakan keadilan yang mempunyai ukuran.

Jika seseorang mahu menulis tentang al-qist, dia tidak boleh hanya mengatakan “buat apa yang kita rasa adil”. Perasaan boleh berubah. Al-qist ialah keadilan yang mempunyai asas hak.

Oleh itu, “يأمرون بالقسط” bukan sekadar “mereka menyuruh supaya semua orang bersetuju dengan mereka”. Sebaliknya, mereka menyeru kepada keadilan yang sebenar.

Dari sudut akhlak, ini mengajar bahawa orang yang menyuruh kepada keadilan perlu bersedia berlaku adil walaupun terhadap pihak yang tidak disukainya. Jika tidak, seruannya kehilangan nilai al-qist.

Walaupun frasa tidak menyebut “terhadap musuh” atau “terhadap diri sendiri”, prinsip tersebut merupakan penjelasan umum tentang keadilan. Tetapi artikel ini hendaklah kekal pada makna dasar.

Kita juga boleh memperhatikan bahawa ٱلَّذِينَ bukan “مَنْ” dalam bentuk yang lebih umum. Penggunaan ٱلَّذِينَ sesuai dengan kumpulan lelaki jamak yang mempunyai sifat tersebut. Ia memberikan bentuk yang jelas kepada kategori manusia yang menjadi sasaran.

Penggunaan jamak pada “orang-orang yang menyuruh” menunjukkan bahawa seruan kepada keadilan bukanlah sesuatu yang hanya dilakukan oleh seorang manusia. Dalam sejarah umat manusia, terdapat manusia yang menyeru kepada keadilan. Ayat menyebut mereka dalam bentuk plural.

Ini juga memberikan gambaran bahawa penolakan terhadap keadilan boleh berlaku terhadap satu kelompok penyeru, bukan hanya seorang. Sekali lagi, kita tidak perlu membawa sejarah individu tertentu untuk memahami makna ini.

Dari sudut sintaksis, hubungan ٱلَّذِينَ dengan يَأْمُرُونَ sangat erat. صلة الموصول menjelaskan rujukan. Jika kita menghilangkan يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ, kita hanya tinggal “mereka membunuh orang-orang yang...”, dan makna sasaran menjadi tidak lengkap. Oleh itu, صلة الموصول merupakan bahagian penting daripada frasa.

Perkara ini juga menunjukkan bahawa dalam terjemahan, “yang menyuruh kepada keadilan” bukan sekadar tambahan penerjemah. Ia merupakan unsur yang diperlukan untuk menyempurnakan makna ٱلَّذِينَ.

Begitu juga مِنَ النَّاسِ bukan hiasan. Ia merupakan sebahagian daripada struktur yang memberikan keterangan tentang manusia yang dimaksudkan.

Maka keseluruhan frasa perlu diterjemahkan sebagai satu unit. Memecahkannya secara terlalu literal boleh merosakkan hubungan makna.

Dari sudut saraf, يَقْتُلُونَ dan يَأْمُرُونَ kedua-duanya merupakan bentuk mudari‘ untuk pelaku jamak. Ini menjadikan struktur ayat seimbang. Kedua-dua pihak mempunyai فعل yang menggambarkan tindakan mereka.

Dari sudut bunyi, pengulangan pola يَفْعُلُونَ dan يَفْعَلُونَ memberikan ritma yang tersusun. Namun kita tidak perlu membina dakwaan tentang makna ghaib daripada bunyi tersebut. Keindahan fonetik boleh disebut sekadar sebagai unsur keserasian bahasa.

Yang lebih penting ialah keserasian makna: قتل berhadapan dengan أمر بالقسط. Satu ialah tindakan terhadap nyawa, satu lagi ialah seruan kepada keadilan.

Perkataan “قسط” juga pendek tetapi kaya makna. Ia merangkum keadilan dalam bentuk yang sangat padat. Sebab itu penterjemah biasanya perlu menggunakan perkataan “keadilan” untuk memberikan gambaran asas kepada pembaca Melayu.

Namun dalam artikel ilmiah, lebih baik kita menggunakan kedua-duanya: “al-qist, iaitu keadilan”. Dengan demikian, istilah asal tidak hilang dan pembaca memahami maksudnya.

Dari sudut hubungan antara “qist” dengan “hak”, keadilan tidak wujud tanpa adanya hak. Jika tiada hak, tidak ada persoalan pemberian hak secara adil. Maka orang yang menyuruh kepada al-qist pada hakikatnya menyuruh supaya hak diiktiraf.

Ini boleh membawa kepada satu pengajaran bahawa keadilan memerlukan ilmu tentang hak. Seseorang yang tidak tahu siapa yang berhak dan apakah haknya mungkin tersalah dalam pelaksanaan keadilan.

Namun sekali lagi, ini merupakan pengembangan makna, bukan tambahan lafaz.

Frasa “مِنَ النَّاسِ” juga menjadikan manusia sebagai medan utama keadilan. Keadilan bukan hanya hubungan manusia dengan dirinya sendiri, tetapi hubungan sesama manusia. Oleh sebab itu, orang yang menyuruh kepada al-qist mempunyai fungsi sosial.

Jika kita melihat frasa ini dari sudut nilai, kita boleh mengatakan bahawa ayat mengangkat keadilan sebagai satu perkara yang layak diseru. Ini bukan sekadar nilai budaya. Ia mempunyai kedudukan dalam wahyu.

Oleh itu, seorang Muslim hendaklah tidak memandang ringan seruan kepada keadilan. Keadilan ialah prinsip yang sangat besar. Namun cara menegakkannya mesti berdasarkan ilmu dan syariat.

Perkataan “يَأْمُرُونَ” juga menunjukkan bahawa mereka bukan sekadar membicarakan teori. Mereka melakukan أمر. Dalam kehidupan ilmiah, ini boleh menjadi peringatan bahawa ilmu yang benar mempunyai kesan pada tindakan. Tetapi kita tidak boleh mengatakan bahawa ayat secara langsung membincangkan metodologi pendidikan atau dakwah. Itu ialah pengajaran tambahan.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa seruan kepada keadilan boleh bertembung dengan kepentingan orang yang zalim. Tetapi ayat tidak menyebut “orang zalim” secara literal dalam frasa ini. Yang disebut ialah mereka yang membunuh orang yang menyuruh kepada al-qist. Maka kita boleh memahami adanya pertentangan dengan keadilan, tetapi tidak perlu menambah label yang tidak disebut.

Kata قتل juga menunjukkan bahawa penentangan itu sampai kepada tahap fizikal yang ekstrem. Ia bukan sekadar perbahasan. Ini menjadikan gambaran ayat sangat keras.

Namun kekerasan tersebut tidak boleh digunakan untuk membenarkan kekerasan balas oleh pembaca. Nas menerangkan keburukan perbuatan, bukan mengarahkan pembaca meniru perbuatan tersebut.

Dari sudut pembinaan ayat, penggunaan “وَيَقْتُلُونَ” selepas kata kerja sebelumnya dalam ayat lengkap menunjukkan kesinambungan tindakan. Tetapi kerana fokus kita hanya pada frasa ini, cukup disebut bahawa وَ menghubungkannya dengan rangkaian sifat dalam ayat.

Perkataan “الذين” kemudian menjadikan tindakan tersebut mempunyai objek yang khusus. Jadi bukan semua manusia menjadi sasaran dalam frasa ini, tetapi orang-orang yang mempunyai sifat menyuruh kepada al-qist.

Ini penting kerana ayat tidak mengatakan “ويقتلون الناس” secara mutlak. Ia menyebut “ويقتلون الذين يأمرون بالقسط من الناس”. Perbezaan ini sangat besar. Yang dinyatakan ialah pembunuhan terhadap kategori manusia tertentu.

Kategori tersebut ditentukan oleh sifat. Maka memahami sifat “menyuruh kepada al-qist” menjadi kunci untuk memahami keseluruhan frasa.

Jika seseorang hanya mengambil “يقتلون” dan meninggalkan “الذين يأمرون بالقسط”, dia telah memisahkan kata daripada objek dan kehilangan sebahagian besar makna. Begitu juga jika seseorang hanya mengambil “يأمرون بالقسط” tanpa melihat bahawa mereka menjadi sasaran pembunuhan, dia kehilangan gambaran pertentangan yang terdapat dalam frasa.

Oleh itu, pembacaan yang tepat mestilah menyeluruh dalam batas frasa.

Dari sudut pengajaran, frasa ini mengangkat manusia yang menyeru kepada keadilan sebagai golongan yang mempunyai sifat mulia. Ia juga mendedahkan betapa buruknya perbuatan membunuh mereka.

Namun kita perlu berhati-hati apabila menggunakan istilah “mulia”. Ia merupakan kesimpulan nilai daripada sifat al-qist, bukan perkataan literal dalam frasa. Tetapi ia sesuai dengan penilaian umum syariat terhadap keadilan.

Seseorang yang menyeru kepada keadilan juga perlu menerima nasihat jika seruannya tersilap. Al-qist bukan bermaksud orang yang menyeru kepadanya tidak boleh dikritik. Kritikan yang benar dan beradab tidak sama dengan membunuh. Ini penting dalam kehidupan ilmiah.

Jika seseorang mempunyai pendapat tentang keadilan, orang lain boleh berhujah dengan dalil. Jika dia salah, kesalahannya boleh dibetulkan. Tetapi pembunuhan ialah tindakan yang sama sekali berbeza. Ayat menunjukkan beratnya apabila perbezaan terhadap penyeru keadilan sampai kepada pembunuhan.

Dalam suasana ilmiah, perbezaan pendapat hendaklah diselesaikan melalui hujah, bukan kekerasan. Walaupun ini ialah pengajaran umum dan bukan lafaz literal, ia selaras dengan gambaran moral frasa.

Perkataan “أمر” juga tidak semestinya bermaksud setiap seruan mesti menggunakan nada keras. Dalam bahasa Arab, أمر menunjukkan arahan atau suruhan, tetapi cara pelaksanaannya bergantung pada keadaan. Oleh itu, tidak tepat mengatakan bahawa يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ mengajar kekasaran dalam menyuruh. Yang jelas ialah kandungan seruan mereka ialah al-qist.

Dari segi semantik, “al-qist” mempunyai sifat objektif yang lebih kuat daripada sekadar “keadilan versi saya”. Ini penting dalam zaman apabila pelbagai pihak menggunakan istilah keadilan dengan makna yang berbeza. Ukuran wahyu tidak berubah hanya kerana istilah manusia berubah.

Frasa ini juga boleh menjadi asas untuk memahami bahawa keadilan perlu ditegakkan di antara manusia. Perkataan الناس memberikan konteks manusiawi. Keadilan tidak hanya dibicarakan secara abstrak, tetapi diseru dalam kalangan manusia.

Dalam analisis yang lebih mendalam, dapat dilihat bahawa “الذين يأمرون بالقسط” ialah jumlah yang berfungsi sebagai صلة bagi isim mawsul. Oleh itu, ia tidak mempunyai محل i‘rab secara tersendiri. Tetapi secara semantik, ia menentukan rujukan isim mawsul. Ini satu contoh bahawa “tiada محل daripada i‘rab” tidak bermaksud “tiada fungsi makna”.

Bahkan, tanpa صلة tersebut, ٱلَّذِينَ tidak dapat dikenal pasti. Maka fungsi semantik الصلة sangat besar.

Begitu juga “مِنَ النَّاسِ” memberikan keterangan yang menguatkan gambaran bahawa golongan tersebut ialah manusia. Ini menjadikan sasaran pembunuhan itu jelas.

Dari sudut gaya bahasa, penggunaan “الناس” sebagai kata umum memberi keluasan yang sesuai dengan sifat manusia sebagai jenis. Tetapi kita tidak boleh mengatakan bahawa setiap manusia tanpa pengecualian termasuk dalam golongan yang menyuruh kepada al-qist. Yang umum ialah lafaz الناس, sedangkan sifat yang membatasi ialah يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ.

Ini merupakan satu lagi pelajaran tentang hubungan umum dan sifat. “الناس” luas, tetapi “الذين يأمرون بالقسط” menerangkan kategori khusus daripada kalangan manusia.

Maka terjemahan “mereka membunuh semua manusia” adalah salah. Yang betul ialah mereka membunuh orang-orang tertentu daripada kalangan manusia, iaitu orang yang menyuruh kepada al-qist.

Ini menunjukkan bahawa setiap unsur pembatas dalam ayat mempunyai fungsi. Tidak boleh menghilangkan “الذين” atau “يأمرون بالقسط” ketika merumuskan makna.

Begitu juga, tidak tepat mengatakan “mereka membunuh semua penyeru agama” kerana lafaz tidak menyebut “penyeru agama” secara umum. Yang disebut ialah penyeru kepada al-qist. Dalam konteks keseluruhan ayat mungkin terdapat kaitan dengan para pembawa wahyu, tetapi frasa ini sendiri perlu dihormati.

Perbezaan ini penting untuk penulisan ilmiah kerana istilah yang hampir sama belum tentu sama. “Penyeru kepada kebenaran”, “penyeru kepada agama”, “penyeru kepada keadilan” dan “orang soleh” mempunyai medan makna yang berbeza.

Dalam frasa ini, Allah سبحانه وتعالى memilih “يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ”. Maka itulah istilah yang perlu menjadi pusat perbahasan.

Begitu juga “membunuh” tidak boleh diganti dengan “menentang” kecuali sebagai huraian umum dalam konteks tertentu. Terjemahan asas tetap “membunuh”.

Perkataan “يقتلون” juga tidak menunjukkan bahawa pelaku pembunuhan itu semestinya membunuh dengan cara tertentu. Alat, tempat dan kaedah tidak disebut dalam frasa. Maka kita tidak perlu menambah perincian.

Begitu juga ayat tidak menyebut keadaan sebelum pembunuhan. Kita tidak perlu mengarang peristiwa yang membawa kepada pembunuhan. Cukup diketahui bahawa mereka membunuh orang-orang yang menyuruh kepada al-qist.

Ini ialah disiplin penting dalam tafsir: jangan menambah cerita yang tidak diperlukan apabila lafaz sudah memberikan makna yang cukup.

Dalam konteks sejarah, jika terdapat riwayat yang menerangkan individu atau peristiwa tertentu, riwayat tersebut boleh dikaji dalam bab yang berasingan. Tetapi untuk artikel ini, fokus kekal pada lafaz.

Dari sudut ilmu balaghah, antara perkara yang menonjol ialah bahawa al-Quran tidak menyebut “orang-orang yang adil” tetapi “orang-orang yang menyuruh kepada al-qist”. Ini memberikan perhatian kepada fungsi sosial mereka. Mereka membawa keadilan kepada masyarakat melalui أمر.

Keadilan dalam konteks ini menjadi sesuatu yang mesti disampaikan kepada manusia. Ini mengajar bahawa prinsip keadilan tidak boleh dibiarkan hanya dalam buku atau hati. Ia perlu dijelaskan dan diseru.

Namun, sekali lagi, seruan tersebut perlu berdasarkan kebenaran. Orang yang menyuruh kepada al-qist perlu mengetahui apa yang dimaksudkan dengan al-qist.

Dari sudut tarbiah, seseorang yang membaca ayat ini sepatutnya menghormati keadilan. Tetapi penghormatan kepada keadilan tidak bermaksud seseorang bebas menghukum orang lain atas nama keadilan. Sebaliknya, dia mesti lebih berhati-hati kerana keadilan menuntut ukuran yang benar.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa manusia yang menyuruh kepada keadilan boleh menjadi sasaran orang yang tidak menyukai seruan tersebut. Maka seseorang yang membawa kebenaran tidak boleh mengukur nilai seruannya semata-mata berdasarkan penerimaan manusia.

Namun, kita juga tidak boleh menggunakan ayat ini untuk menganggap bahawa setiap kritikan terhadap diri kita adalah tanda bahawa kita sedang menyeru kepada keadilan. Itu merupakan dakwaan yang terlalu mudah. Ukuran tetap al-qist dan bukti.

Dalam konteks penulisan agama, seorang penulis perlu memastikan bahawa apa yang disebut sebagai “keadilan” benar-benar adil. Jika dia menuduh seseorang secara tidak benar, dia sendiri mungkin telah keluar daripada prinsip keadilan yang sedang diserunya.

Ini menunjukkan bahawa al-qist mempunyai sifat reflektif: orang yang menyerunya juga tertakluk kepada ukurannya.

Walaupun perkataan “reflektif” bukan istilah al-Quran, ia membantu menjelaskan bahawa prinsip keadilan tidak boleh hanya digunakan terhadap orang lain. Seseorang yang menyuruh kepada keadilan mesti bersedia menerima ukuran yang sama.

Dalam bahasa Arab, “أمر” boleh mempunyai objek secara langsung atau melalui huruf jar dalam pelbagai struktur. Dalam ayat ini, penggunaan باء sangat jelas. Oleh itu, tidak boleh mengubah hubungan itu sesuka hati.

Kata “القسط” juga tidak bertanwin kerana ia ma‘rifah dengan ال. Ia majrur kerana باء. Perincian ini kecil tetapi menunjukkan ketepatan bahasa wahyu.

Begitu juga “الناس” mempunyai ال dan berada dalam keadaan majrur selepas مِنْ. Harakat akhir menunjukkan hubungan nahu.

Jika dibaca tanpa harakat, seseorang yang mahir bahasa Arab masih boleh memahami struktur berdasarkan kedudukan perkataan. Tetapi dalam mushaf, harakat membantu pembaca menjaga bacaan yang betul.

Frasa ini merupakan contoh bahawa bahasa al-Quran mempunyai struktur yang padat tetapi mudah dibaca apabila nahunya difahami.

Dari sudut pengajaran, seseorang yang membaca “ويقتلون الذين يأمرون بالقسط من الناس” hendaklah memahami bahawa pembunuhan tersebut merupakan tindakan yang sangat berat kerana sasaran mereka ialah manusia yang menyeru kepada keadilan. Tidak ada ruang untuk meremehkan perbuatan tersebut.

Dalam masa yang sama, seseorang tidak boleh menggunakannya sebagai dalil untuk melakukan kekerasan terhadap orang yang dianggap tidak adil. Ayat tidak memberi arahan demikian. Ia hanya menerangkan tindakan golongan yang dibicarakan.

Ini merupakan perbezaan antara خبر dan أمر. Frasa ini ialah pemberitaan tentang apa yang mereka lakukan, bukan perintah kepada pembaca untuk melakukannya.

Perbezaan ini sangat penting dalam membaca al-Quran. Tidak semua kata kerja yang disebut oleh al-Quran merupakan arahan. Ada yang merupakan berita, kisah dan penilaian. “ويقتلون” di sini ialah berita tentang perbuatan mereka.

Begitu juga “يأمرون بالقسط” merupakan berita tentang sifat orang yang dibunuh. Ia bukan semata-mata arahan langsung kepada pembaca, walaupun pembaca boleh mengambil pengajaran untuk menyuruh kepada keadilan berdasarkan dalil-dalil lain.

Dari sudut makna, frasa ini mempunyai dua lapisan manusia: pembunuh dan penyeru keadilan. Kedua-duanya ialah manusia, tetapi mereka berada pada sisi tindakan yang berbeza. Satu melakukan pembunuhan, satu melakukan seruan kepada keadilan.

Perkataan “من الناس” secara langsung mengaitkan penyeru keadilan dengan manusia. Pelaku pembunuhan juga manusia menurut konteks umum. Maka keseluruhan gambaran ialah konflik antara manusia dengan manusia.

Kita tidak perlu menyandarkan tindakan tersebut kepada makhluk lain atau unsur ghaib. Lafaznya jelas.

Dari sudut sejarah manusia, pembunuhan terhadap penyeru kebenaran memang merupakan bentuk penolakan yang sangat berat. Tetapi sekali lagi, kita tidak perlu membawa kisah-kisah sejarah tambahan.

Jika artikel ini dibaca sebagai satu perbahasan ilmiah, inti utama yang mesti kekal ialah: وَيَقْتُلُونَ menunjukkan perbuatan membunuh; ٱلَّذِينَ menentukan sasaran; يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ menerangkan sifat sasaran; مِنَ النَّاسِ menjelaskan bahawa mereka daripada kalangan manusia.

Daripada empat unsur tersebut, القسط merupakan pusat nilai. Tanpa memahami القسط, kita tidak memahami mengapa sifat orang-orang tersebut disebut sedemikian.

Al-qist ialah keadilan yang ditegakkan berdasarkan hak. Maka orang yang يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ ialah orang yang menyeru supaya keadilan berlaku dalam kehidupan manusia.

Perkataan “menyuruh” juga menunjukkan bahawa mereka tidak hanya menunggu. Mereka mengambil tindakan melalui seruan. Ini menunjukkan sifat aktif.

Fi‘il mudari‘ memberikan gambaran tindakan yang hidup. Ini menjadikan sifat tersebut tidak kaku. Mereka ialah manusia yang melakukan perbuatan menyuruh.

Dalam bahasa Melayu, “mereka yang menyuruh” sudah cukup. Tidak semestinya perlu diterjemahkan “mereka yang sentiasa menyuruh”, kerana perkataan “sentiasa” merupakan tafsiran terhadap aspek habitual fi‘il mudari‘. Terjemahan perlu sederhana.

Begitu juga “mereka membunuh” lebih baik daripada “mereka sentiasa membunuh” kerana yang kedua mungkin memberi makna yang terlalu mutlak. Fi‘il mudari‘ menunjukkan tindakan dalam konteks, bukan semestinya tanpa henti.

Ini menunjukkan bahawa ketepatan terjemahan memerlukan keseimbangan antara makna bahasa dan tafsiran.

Dalam aspek ilmu saraf, قَتَلَ ialah fi‘il thulathi mujarrad. Bentuk mudari‘nya يَقْتُلُ, dan apabila disandarkan kepada واو الجماعة menjadi يَقْتُلُونَ. أَمَرَ pula menjadi يَأْمُرُ dalam mudari‘ dan dengan واو الجماعة menjadi يَأْمُرُونَ. Perubahan ini menunjukkan dua pelaku jamak.

Perkataan آمر bukan digunakan; sebaliknya fi‘il mudari‘ dipilih. Ini memberikan gambaran tindakan. Begitu juga قاتل atau قتلة tidak digunakan. Bentuk fi‘il memberikan dinamika.

Walaupun perbahasan saraf boleh diperluaskan, cukup untuk melihat bahawa bentuk mudari‘ dan jamak memainkan peranan dalam gambaran ayat.

Dalam bidang balaghah, penggunaan fi‘il mudari‘ pada sifat “يأمرون” boleh memberikan kesan tajaddud dan huduth, iaitu pembaharuan dan berlakunya tindakan. Dalam konteks yang sesuai, ia juga boleh menunjukkan kebiasaan. Maka sifat tersebut tidak digambarkan sebagai satu peristiwa mati.

Penggunaan “الذين” pula mengikat identiti mereka dengan tindakan itu. Ini menjadikan sifat tersebut sangat menonjol.

Jika seseorang hanya menyebut “orang-orang itu” tanpa menerangkan sifat mereka, pembaca tidak mengetahui mengapa mereka disebut. Tetapi “الذين يأمرون بالقسط” memberikan identiti moral.

Begitu juga pelaku pembunuhan digambarkan dengan “يقتلون”. Mereka dikenali melalui tindakan mereka.

Dengan demikian, seluruh frasa dibina atas tindakan: membunuh dan menyuruh. Ini menunjukkan bahawa al-Quran memberi perhatian kepada amal manusia.

Dalam konteks ini, “الذين” bukan sekadar kata ganti. Ia ialah isim mawsul yang membuka ruang kepada sifat yang panjang. Penggunaan isim mawsul sangat sesuai apabila seseorang hendak memperkenalkan satu kelompok berdasarkan ciri tertentu.

Ini merupakan satu lagi keindahan bahasa al-Quran. Kelompok tersebut tidak diperkenalkan dengan nama, tetapi dengan perbuatan.

Dalam konteks ilmiah, kita boleh mengatakan bahawa “الذين” membentuk kategori deskriptif. Kategori tersebut ditentukan oleh صلة الموصول. Maka sesiapa yang mahu memahami siapa yang disebut perlu membaca صلة tersebut.

Namun kategori deskriptif tidak bermaksud kita boleh memasukkan sesiapa sahaja berdasarkan satu persamaan dangkal. Keseluruhan sifat perlu dilihat.

Di sinilah pentingnya disiplin dalam menggunakan nas. Tidak cukup seseorang itu pernah bercakap tentang keadilan untuk mengatakan dia termasuk dalam semua sifat yang dibincangkan. Begitu juga tidak cukup seseorang itu tidak bersetuju dengan satu bentuk keadilan untuk mengatakan dia termasuk dalam golongan yang melakukan tindakan tersebut. Setiap penerapan memerlukan bukti.

Frasa ini sangat kuat dalam menunjukkan keburukan pembunuhan, tetapi artikel ilmiah hendaklah tidak mengubahnya menjadi senjata tuduhan.

Dari sudut akidah, kita meyakini bahawa wahyu Allah سبحانه وتعالى benar dan berita yang dibawa oleh al-Quran adalah benar. Maka apabila al-Quran menggambarkan pembunuhan terhadap orang yang menyuruh kepada al-qist sebagai satu sifat buruk dalam rangkaian ayat tersebut, kita menerima berita itu tanpa mengubah maknanya.

Dari sudut manhaj, kita tidak perlu memalingkan makna القسط kepada makna batin yang tidak mempunyai asas bahasa. Makna zahirnya ialah keadilan. Begitu juga يقتلون ialah membunuh dan يأمرون ialah menyuruh. Ini merupakan makna yang jelas.

Dalam memahami lafaz-lafaz al-Quran, persamaan pada lafaz tidak semestinya bermaksud persamaan pada setiap keadaan manusia. Tetapi dalam frasa ini, perkataan القسط mempunyai makna yang boleh difahami secara bahasa dan syarak. Kita tidak perlu memasukkan takwilan yang jauh.

Keadilan ialah keadilan. Pembunuhan ialah pembunuhan. Seruan ialah seruan. Manusia ialah manusia. Yang perlu dilakukan ialah memahami hubungan antara semuanya.

Dari sudut makna yang lebih halus, ayat menunjukkan bahawa penolakan terhadap keadilan boleh membawa kepada tindakan yang sangat berat. Tetapi ayat tidak menyatakan bahawa setiap orang yang tidak setuju dengan sesuatu bentuk keadilan akan sampai kepada pembunuhan. Ia hanya menggambarkan satu golongan yang melakukan perbuatan tersebut.

Oleh itu, kita perlu menjaga perbezaan antara “menolak suatu hujah” dengan “membunuh orang yang menyeru kepada al-qist”. Kedua-duanya bukan perkara yang sama.

Dalam kehidupan ilmiah, seseorang boleh membantah pendapat orang lain. Tetapi jika bantahan itu berubah menjadi tindakan membunuh, ia telah memasuki kategori yang disebut oleh قتل. Maka tidak boleh semua perdebatan dianggap sebagai bentuk قتل secara literal.

Begitu juga seseorang boleh menyampaikan pendapat tentang keadilan tanpa semestinya benar-benar “menyuruh kepada al-qist” jika pendapat tersebut bertentangan dengan hak. Maka ukuran tetap pada kandungan seruan.

Perkataan “al-qist” menjadi ukuran. Jika kandungannya benar-benar keadilan, ia mempunyai nilai yang tinggi. Jika hanya label, ia tidak semestinya demikian.

Frasa ini juga boleh difahami sebagai suatu peringatan bahawa masyarakat perlu melindungi ruang bagi seruan kepada keadilan. Pembunuhan terhadap penyeru keadilan merupakan tindakan yang sangat berat. Namun bentuk perlindungan dalam masyarakat mempunyai perincian yang berada di luar frasa.

Kita boleh mengatakan secara umum bahawa masyarakat yang menghormati al-qist ialah masyarakat yang tidak membenarkan kezaliman menggantikan kebenaran. Tetapi jangan memperluaskan artikel kepada sistem politik atau pentadbiran.

Dari segi bahasa, kata “النَّاسِ” juga mempunyai sifat jamak yang menunjukkan kumpulan manusia. Ia tidak bermaksud setiap manusia secara individu dalam konteks “الذين يأمرون”. Yang dimaksudkan ialah orang-orang daripada kalangan manusia yang mempunyai sifat tersebut.

Ini menunjukkan perbezaan antara genus dan kategori. الناس ialah genus manusia, manakala الذين يأمرون بالقسط ialah kategori khusus berdasarkan sifat.

Maka terjemahan “orang-orang yang menyuruh manusia supaya berlaku adil” ialah satu bentuk yang sangat baik untuk bahasa Melayu kerana ia menjadikan hubungan antara “أمر” dan “الناس” mudah difahami, walaupun secara struktur Arab “الناس” berada selepas مِنْ.

Dalam terjemahan Basmeih, ungkapan “menyuruh manusia supaya berlaku adil” memang menonjolkan fungsi seruan kepada keadilan. Ini membantu menunjukkan bahawa terjemahan Melayu kadang-kadang perlu mengubah susunan perkataan tanpa mengubah makna.

Dari sudut penulisan, istilah “membunuh orang-orang yang menyuruh manusia supaya berlaku adil” boleh dijadikan terjemahan utama, manakala “mereka yang menyuruh kepada al-qist” digunakan dalam analisis supaya istilah Arab tidak hilang.

Satu lagi perkara yang menarik ialah bahawa ayat tidak menggunakan “يَدْعُونَ إِلَى الْقِسْطِ”, tetapi “يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ”. Kedua-duanya mempunyai hubungan dengan seruan, tetapi أَمَرَ memberi nuansa perintah atau arahan yang lebih jelas. Ini menunjukkan bahawa orang tersebut mengambil peranan aktif untuk menyuruh kepada keadilan.

Kata “دعا” biasanya membawa makna memanggil atau menyeru, manakala “أمر” membawa makna menyuruh. Dengan memilih أمر, ayat menekankan unsur kewajipan atau arahan dalam kandungan seruan tersebut.

Namun kita tidak boleh mengatakan bahawa دعوة dan أمر tidak pernah bertindih. Dalam bahasa, kedua-duanya mempunyai medan yang boleh bersentuhan. Tetapi pemilihan “أمر” dalam frasa ini mempunyai kesan makna tersendiri.

Begitu juga ayat tidak menggunakan “ينصحون بالقسط”. Nasihat mempunyai nuansa yang berbeza. “يأمرون” menunjukkan mereka menyuruh.

Maka orang yang disebut bukan sekadar memberikan pandangan yang baik, tetapi menyeru manusia supaya al-qist ditegakkan.

Ini mengangkat tanggungjawab sosial yang terkandung dalam frasa. Namun sekali lagi, tanggungjawab sosial itu ialah huraian daripada makna “أمر بالقسط”, bukan perintah khusus kepada pembaca dalam frasa ini.

Dari segi balaghah, apabila tindakan menyuruh kepada al-qist diletakkan sebagai صلة bagi ٱلَّذِينَ, sifat tersebut menjadi sangat menonjol. Pembaca tidak mengenali mereka melalui nama, tetapi melalui seruan keadilan.

Ini menunjukkan bahawa al-Quran mengajar manusia supaya melihat nilai seseorang berdasarkan amal yang relevan. Dalam konteks ini, yang relevan ialah hubungan mereka dengan al-qist.

Frasa ini juga memberi ruang untuk memahami bahawa keadilan ialah perkara yang mempunyai nilai merentas manusia. Tidak disebut “القسط لقوم دون قوم”. Yang disebut ialah al-qist dan manusia.

Oleh itu, keadilan tidak boleh hanya menjadi milik satu kelompok. Jika seseorang benar-benar menyuruh kepada al-qist, seruannya pada asasnya bersifat keadilan.

Namun penerapan praktikal tetap memerlukan ilmu kerana manusia boleh berbeza dalam menentukan hak.

Dari segi sejarah, ayat ini turun dalam konteks perbahasan tentang orang yang kufur terhadap ayat-ayat Allah dan tindakan terhadap para penyeru. Sumber tafsir klasik menyebut konteks ahli kitab dalam menghuraikan rangkaian ayat tersebut. Tetapi fokus pada frasa ini menunjukkan bahawa sifat “menyuruh kepada al-qist” merupakan sifat yang sangat jelas.

Dalam penulisan ilmiah, konteks sejarah boleh diletakkan sebagai latar ringkas, tetapi tidak boleh mengambil alih fokus. Oleh sebab itu, tidak perlu menghuraikan panjang tentang sejarah Bani Israil, nama-nama nabi, atau peristiwa tertentu.

Yang penting ialah memahami bahawa al-qist ialah keadilan dan mereka yang menyuruh kepadanya digambarkan sebagai pihak yang dibunuh.

Dari sudut hubungan antara perkataan, kita boleh membina satu rangkaian:

وَ → penghubung tindakan.

يَقْتُلُونَ → mereka membunuh.

ٱلَّذِينَ → orang-orang yang menjadi sasaran.

يَأْمُرُونَ → mereka menyuruh.

بِٱلْقِسْطِ → kepada al-qist.

مِنَ النَّاسِ → daripada kalangan manusia.

Rangkaian ini menunjukkan betapa padatnya bahasa al-Quran.

Jika diterjemahkan secara makna, frasa tersebut ialah: “Dan mereka membunuh manusia yang menyuruh kepada keadilan.” Tetapi untuk menjaga semua unsur, lebih baik: “Dan mereka membunuh orang-orang daripada kalangan manusia yang menyuruh kepada keadilan.”

Kata “manusia” dalam terjemahan sudah terkandung dalam “orang-orang”, tetapi menyebutnya tetap membantu mengekalkan مِنَ النَّاسِ.

Dalam huraian ilmiah, kita boleh mengatakan bahawa “من الناس” memberikan penjelasan bahawa golongan yang menyuruh kepada al-qist itu adalah daripada jenis manusia. Ini ialah penjelasan yang selari dengan struktur.

Dari segi nahu, terdapat perbahasan ulama bahasa tentang تعلق جار ومجرور dalam struktur seperti ini. Yang penting ialah tidak menafikan fungsi keterangan tersebut. Ia memberikan makna “daripada kalangan manusia”.

Dalam pembacaan yang teliti, kita juga melihat bahawa القسط ialah isim mufrad dari segi bentuk, walaupun maknanya menunjukkan konsep yang luas. Ia bukan jamak seperti “keadilan-keadilan”. Dalam bahasa Arab, kata nama abstrak boleh hadir dalam bentuk mufrad untuk menunjukkan konsep umum.

Ini sesuai dengan makna al-qist sebagai prinsip keadilan. Ia bukan satu keadilan tertentu sahaja, tetapi konsep keadilan yang menjadi kandungan seruan mereka.

Oleh itu, terjemahan “kepada keadilan” lebih baik daripada “kepada satu keadilan”. Bahasa Melayu tidak memerlukan artikel tertentu seperti bahasa Arab untuk memahami konsep tersebut.

Dari sudut hubungan dengan kata kerja أَمَرَ, القسط ialah kandungan arahan. Ini menjadikan struktur makna sangat jelas.

Jika seseorang menyuruh kepada sesuatu, sesuatu itu menjadi kandungan seruan. Dalam ayat, kandungan tersebut ialah al-qist.

Ini juga bermaksud orang yang disebut tidak semestinya memerintah manusia untuk melakukan satu tindakan fizikal tertentu. Mereka menyuruh kepada prinsip keadilan. Cara prinsip itu diterapkan mungkin berbeza mengikut keadaan.

Namun, kerana ayat menyebut “أمر بالقسط”, terdapat unsur yang lebih kuat daripada sekadar memuji keadilan. Mereka menyeru supaya ia dilaksanakan.

Dalam aspek pendidikan, ini boleh menjadi peringatan bahawa seseorang tidak cukup hanya mengatakan “keadilan itu baik”. Dia perlu menyuruh manusia supaya berlaku adil. Tetapi sekali lagi, kaedah pelaksanaan datang daripada dalil lain.

Dari sudut hubungan dengan manusia, al-qist perlu diwujudkan dalam kehidupan nyata. Itulah sebabnya مِنَ النَّاسِ sangat sesuai. Mereka menyuruh kepada al-qist dalam kalangan manusia.

Satu lagi pengajaran penting ialah bahawa pembunuhan terhadap penyeru keadilan menunjukkan bahawa kezaliman bukan hanya berlaku melalui pengambilan hak, tetapi boleh sampai kepada usaha menghapuskan suara yang menyeru kepada hak. Namun frasa ini tidak menggunakan istilah “menghapuskan suara”; itu hanyalah huraian.

Perkataan قَتْل sendiri sudah cukup kuat untuk menunjukkan penghapusan nyawa. Oleh itu, kita tidak perlu menggunakan bahasa kiasan yang mengurangkan makna.

Dalam artikel ilmiah, penggunaan istilah yang tepat sangat penting. “Membunuh” ialah terjemahan langsung. “Membungkam” boleh menjadi huraian kiasan dalam sesetengah keadaan, tetapi bukan pengganti yang tepat.

Begitu juga “penyeru keadilan” ialah huraian ringkas bagi ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ. Ia boleh digunakan setelah makna asal dijelaskan.

Dengan cara ini, pembaca tidak keliru antara lafaz al-Quran dan istilah huraian.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa keadilan bukan sekadar sesuatu yang dilakukan oleh hakim. Sesiapa yang menyuruh kepada al-qist boleh mempunyai sifat tersebut. Ini membuka ruang kepada peranan ulama, pendidik, penasihat dan manusia biasa dalam menyeru kepada keadilan, tetapi perincian setiap peranan tidak perlu dimasukkan sebagai kandungan ayat.

Dalam konteks ini, orang yang menyuruh kepada keadilan bukan semestinya memiliki kuasa. Mereka mungkin hanya mempunyai suara. Tetapi ayat menunjukkan bahawa suara tersebut boleh menjadi sasaran pihak yang menentangnya.

Namun kita hendaklah tidak membuat dakwaan bahawa setiap penyeru keadilan akan menghadapi pembunuhan. Ayat hanya menceritakan golongan tertentu.

Dari sudut psikologi bahasa, kata kerja “يقتلون” menunjukkan tindakan yang dilakukan secara sedar sebagai perbuatan manusia. Tetapi kita tidak boleh membuat kesimpulan tentang motif hati tanpa dalil. Ini ialah batas ilmiah.

Perkara ini penting kerana dalam perbahasan al-Quran, seseorang kadang-kadang mudah menambah “mereka membunuh kerana membenci keadilan”. Walaupun itu mungkin menjadi gambaran yang munasabah, ayat ini sendiri tidak menyebut lafaz “mereka membenci keadilan”. Maka untuk ketepatan, lebih baik mengatakan bahawa tindakan mereka bertentangan dengan orang yang menyuruh kepada al-qist.

Dari sudut hubungan nilai, pembunuhan dan keadilan berada pada sisi yang bertentangan. Tetapi niat individu perlu dibuktikan secara berasingan.

Begitu juga tidak tepat mengatakan “mereka membunuh semua orang yang menyuruh kepada keadilan”. Bentuk jamak boleh menunjukkan kelompok dan kategori, tetapi kita tidak perlu menambah perkataan “semua” kerana lafaz tidak menggunakan كل.

Ini satu lagi prinsip penting dalam terjemahan. Jangan menambah “semua” apabila teks tidak menyebutnya secara eksplisit. “الذين” menunjukkan golongan yang mempunyai sifat, tetapi tidak semestinya bermaksud setiap individu yang pernah melakukan tindakan tersebut tanpa konteks.

Dengan demikian, terjemahan “mereka membunuh orang-orang yang menyuruh kepada keadilan” lebih selamat.

Dari sudut semantik “الذين يأمرون”, sifat tersebut boleh difahami sebagai keadaan yang dikenali. Jika seseorang sekali sahaja menyuruh kepada keadilan, secara bahasa dia boleh termasuk dalam gambaran pada masa tindakan itu berlaku, tetapi aspek hukum atau aplikasi tetap bergantung kepada konteks. Kita tidak perlu menentukan syarat tambahan daripada frasa.

Kata “القسط” juga menunjukkan bahawa seruan mereka mempunyai kandungan yang jelas. Ia bukan perintah kosong. Mereka menyuruh kepada sesuatu yang mempunyai nilai, iaitu keadilan.

Ini menjadikan frasa tersebut sangat penting dalam membina kefahaman tentang masyarakat yang sihat. Masyarakat yang sihat memerlukan manusia yang menyuruh kepada al-qist dan tidak membenarkan suara keadilan dihapuskan.

Namun, sekali lagi, ini ialah pengajaran umum. Nas secara literal menggambarkan perbuatan golongan tertentu.

Dari sudut akhlak, seseorang Muslim hendaklah mencintai keadilan. Tetapi kecintaan itu perlu diterjemahkan kepada tindakan yang benar. Orang yang disebut dalam ayat melakukan أمر بالقسط. Ini menunjukkan keadilan perlu diangkat sebagai seruan.

Dalam konteks hubungan manusia, al-qist juga menuntut supaya seseorang tidak menilai berdasarkan status. “Mina al-nas” mengingatkan bahawa manusia mempunyai hak sebagai manusia. Tetapi perincian hak manusia memerlukan dalil lain.

Frasa ini juga boleh menjadi asas untuk menolak fanatik yang menyebabkan seseorang membela kelompoknya walaupun kelompok itu zalim. Al-qist menuntut keadilan.

Namun, kita tidak boleh menjadikan ayat ini sebagai alasan untuk menuduh seseorang fanatik hanya kerana dia mempunyai pandangan berbeza. Ukuran mestilah jelas.

Dalam kajian tafsir, salah satu perkara yang paling penting ialah menjaga batas antara makna nas dengan aplikasi kontemporari. Frasa وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ mempunyai makna yang tetap. Aplikasi kepada keadaan moden memerlukan penelitian tambahan.

Oleh itu, apabila seseorang menggunakan ayat ini dalam perbahasan semasa, dia hendaklah memastikan bahawa unsur قتل benar-benar wujud sebelum menggunakan lafaz tersebut secara literal. Tidak wajar menggunakan “membunuh” sebagai metafora untuk setiap bentuk kritikan.

Begitu juga dia hendaklah memastikan bahawa pihak yang disebut benar-benar “يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ”, bukan sekadar mendakwa demikian.

Ini bukan bermaksud ayat menjadi sempit, tetapi menunjukkan disiplin dalam menggunakan wahyu.

Dalam konteks bahasa, al-qist ialah kata nama yang menjadi objek hubungan preposisi. Dalam konteks nilai, ia menjadi inti seruan. Dalam konteks balaghah, ia menjadi sebab sifat orang yang dibunuh disebut dengan begitu jelas. Dalam konteks pengajaran, ia menjadi prinsip yang mesti dihormati.

Begitu juga “الناس” ialah kata nama yang menghubungkan sifat tersebut dengan manusia. Ia menunjukkan bahawa keadilan mempunyai medan manusiawi.

Jika kita meneliti keseluruhan frasa sekali lagi, وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ, kita dapat melihat bahawa al-Quran tidak menggunakan banyak perkataan untuk menghasilkan gambaran yang sangat kompleks. Enam unsur utama sudah mencukupi untuk menerangkan perbuatan pembunuhan, sasaran, sifat sasaran dan lingkungan mereka.

Ini merupakan salah satu keindahan ijaz al-Quran, iaitu kemampuan menyampaikan makna yang luas melalui ungkapan yang ringkas. Setiap perkataan memainkan fungsi.

“وَ” menyambung.

“يَقْتُلُونَ” menentukan perbuatan.

“الَّذِينَ” menentukan objek.

“يَأْمُرُونَ” menentukan tindakan objek.

“بِالْقِسْطِ” menentukan isi tindakan.

“مِنَ النَّاسِ” menentukan lingkungan manusia.

Jika satu sahaja unsur diabaikan, makna menjadi kurang lengkap.

Oleh itu, perbahasan ilmiah yang benar bukan hanya memperbanyakkan perkataan, tetapi menerangkan bagaimana setiap perkataan bekerja.

Frasa ini juga menunjukkan pentingnya keadilan sebagai satu prinsip yang dapat disampaikan melalui perintah. Orang yang menyuruh kepada keadilan bukan sekadar memuji konsep tersebut, tetapi meminta manusia melaksanakannya.

Keadilan pula bukan sekadar hubungan dengan orang yang kita cintai. Ia diuji apabila seseorang berhadapan dengan pihak yang tidak disukai. Jika seseorang hanya adil kepada orang yang disukainya, konsep keadilan belum sempurna.

Walaupun prinsip ini dapat disokong oleh banyak nas lain, dalam konteks frasa ini ia merupakan huraian yang sesuai bagi sifat al-qist.

Dari segi penggunaan kata, “القسط” ialah bentuk mufrad yang menunjukkan konsep. Ini sama seperti kata nama abstrak lain yang boleh menunjukkan makna umum tanpa perlu dijamakkan. Maka janganlah memahami bahawa hanya satu tindakan keadilan yang dimaksudkan. Yang dimaksudkan ialah prinsip al-qist.

Begitu juga “الناس” ialah bentuk jamak yang menunjukkan manusia. Gabungan konsep abstrak dengan manusia menghasilkan gambaran bahawa prinsip keadilan perlu diterapkan dalam hubungan sesama manusia.

Dalam konteks pembunuhan, “يقتلون” juga menunjukkan tindakan yang berlaku terhadap manusia. Walaupun objeknya bukan lafaz “الناس” secara langsung, sifat “من الناس” memastikan kita memahami bahawa mereka manusia.

Perkara ini memberikan satu gambaran yang kuat: manusia membunuh manusia yang menyeru manusia kepada keadilan. Struktur tersebut menunjukkan kezaliman manusia terhadap manusia.

Namun kita tidak perlu menyatakan bahawa semua manusia berada dalam konflik tersebut. Ayat hanya menerangkan golongan tertentu.

Dari segi ilmu usul, lafaz umum dan khusus mempunyai perbahasan tersendiri. Kita tidak perlu memasukinya secara panjang kerana fokusnya ialah tafsir lafzi. Tetapi perlu diingat bahawa sifat yang disebut menjadi ukuran kategori.

Dalam bahasa mudah, bukan semua orang yang dibunuh termasuk dalam kategori ini, dan bukan semua orang yang menyeru sesuatu termasuk dalam kategori ini. Yang disebut ialah orang yang menyuruh kepada al-qist.

Perkara ini menjaga ketepatan penggunaan ayat.

Dari sudut tarbiah, seseorang yang membaca ayat ini hendaklah berusaha menjadi manusia yang menyukai keadilan dan menyuruh kepadanya dengan ilmu. Tetapi seruan itu hendaklah dilakukan tanpa melampaui batas.

Sekali lagi, frasa ini tidak menerangkan kaedah seruan secara terperinci. Maka jangan kita dakwa bahawa semua kaedah tertentu wajib berdasarkan ayat ini sahaja.

Apa yang jelas ialah isi seruan: al-qist.

Jika seseorang ingin menulis definisi ringkas, dia boleh mengatakan: “Al-qist dalam frasa ini ialah keadilan yang ditegakkan dengan memberikan hak kepada yang berhak dan menjauhkan penyimpangan daripada ukuran yang benar.” Definisi ini merupakan huraian semantik, bukan terjemahan literal.

Kemudian “orang-orang yang menyuruh kepada al-qist” ialah manusia yang mengarahkan dan menyeru manusia kepada keadilan.

Sementara “mereka membunuh” ialah perbuatan menghilangkan nyawa orang-orang tersebut.

Maka struktur moralnya menjadi jelas: perbuatan قتل ditujukan kepada orang yang melakukan أمر بالقسط.

Dari sudut bahasa, susunan ini sangat kuat kerana kata kerja kedua menjadi sifat yang menjelaskan objek kata kerja pertama. Ini menghasilkan satu hubungan yang padat.

Dalam membaca al-Quran, pembaca tidak sepatutnya berhenti selepas “ويقتلون الذين”. Dia mesti meneruskan “يأمرون بالقسط” kerana di situlah identiti objek diterangkan.

Begitu juga dia perlu membaca “من الناس” kerana ia melengkapkan keterangan.

Ini merupakan satu pengajaran penting tentang cara membaca ayat secara tadabbur: jangan mengambil sebahagian frasa dan meninggalkan bahagian yang menentukan maksudnya.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa keadilan mempunyai hubungan dengan manusia sebagai makhluk yang mempunyai hak. Seruan kepada al-qist ialah seruan supaya hak tidak diabaikan.

Jika seseorang memahami القسط hanya sebagai “perasaan seimbang”, dia mungkin tidak menangkap kedalaman makna. Al-qist mempunyai unsur hak dan ukuran.

Oleh itu, orang yang menyuruh kepada al-qist boleh difahami sebagai orang yang menyuruh supaya hak diberikan dengan benar.

Dari sudut moral, tindakan membunuh mereka merupakan satu bentuk penolakan yang sangat keras terhadap seruan tersebut. Ini menjadikan ayat sebagai peringatan supaya manusia tidak memusuhi keadilan.

Dalam konteks ilmiah, seseorang boleh berbeza dalam menentukan cara paling tepat untuk mencapai keadilan, tetapi prinsip keadilan itu sendiri tetap perlu dihormati. Perbezaan kaedah tidak semestinya bermaksud penolakan al-qist.

Ini juga menunjukkan bahawa memahami ayat memerlukan ketelitian. Jangan gunakan ayat untuk menuduh sesiapa yang berbeza pendekatan sebagai penolak keadilan.

Ayat menyebut perbuatan قتل, bukan sekadar perbezaan pendekatan.

Begitu juga, “يأمرون” ialah perbuatan aktif. Seseorang yang hanya mempunyai pandangan dalam hati belum tentu digambarkan oleh kata kerja tersebut.

Dalam konteks bahasa, kata kerja memerlukan pelaku. واو الجماعة menjadi pelaku bagi يأمرون. Ini menunjukkan manusia yang disebut benar-benar melakukan tindakan.

Perkataan “الناس” pula bukan pelaku kepada يأمرون. Ia datang selepas مِنْ dan menjadi isim majrur. Maka “orang-orang yang menyuruh manusia” dalam terjemahan bukan bermaksud الناس menjadi objek langsung bagi أمر dalam struktur Arab. Bahasa Melayu boleh menyusun demikian untuk memberikan makna yang mudah, tetapi struktur Arabnya ialah يأمرون بالقسط من الناس.

Perincian ini sangat penting bagi orang yang mengkaji teks Arab. Jangan menganggap bahawa setiap perkataan dalam terjemahan mempunyai fungsi nahu yang sama dengan bahasa Arab.

Struktur Arab menunjukkan bahawa al-qist ialah perkara yang diperintahkan melalui باء, manakala الناس berada dalam keterangan مِنْ.

Dari sudut tafsir, terjemahan Basmeih yang menjadikan “manusia” sebagai penerima seruan ialah bentuk terjemahan maknawi yang membantu pembaca memahami maksud.

Maka dalam syarah, kita boleh menjelaskan bahawa maksud keseluruhannya ialah orang-orang yang menyuruh manusia supaya keadilan ditegakkan.

Ini tidak bercanggah dengan struktur asal kerana “menyuruh manusia supaya berlaku adil” menerangkan hubungan makna yang terkandung dalam “يأمرون بالقسط”.

Dari sudut bahasa Melayu, “menyuruh manusia supaya berlaku adil” lebih mudah daripada “menyuruh kepada al-qist”. Tetapi bagi pembaca ilmiah, istilah al-qist hendaklah dikekalkan dalam analisis.

Dalam kajian al-Quran, kita perlu sentiasa membezakan tiga perkara: lafaz asal, terjemahan dan huraian. Lafaz asal ialah وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ. Terjemahannya ialah “dan mereka membunuh orang-orang yang menyuruh kepada keadilan daripada kalangan manusia.” Huraiannya pula menerangkan bahawa al-qist ialah keadilan yang berasaskan hak dan ukuran yang benar.

Dengan cara ini, pembaca tidak menyangka bahawa huraian kita ialah lafaz asal.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa keadilan mempunyai dimensi tindakan. Orang yang disebut “يأمرون”. Mereka menyuruh. Ini menunjukkan bahawa nilai al-qist perlu diterjemahkan dalam kehidupan.

Namun orang yang menyeru keadilan juga perlu menjaga keadilan dalam seruannya. Jika dia menggunakan fitnah, dusta atau tuduhan yang tidak benar, tindakan itu sendiri tidak sesuai dengan al-qist. Tetapi perincian tersebut ialah prinsip umum yang membantu memahami konsep, bukan kandungan literal ayat.

Dalam konteks masyarakat, seruan kepada al-qist boleh melibatkan keputusan yang adil, pemberian hak yang adil dan penolakan kezaliman. Semua ini merupakan bentuk penerapan konsep.

Tetapi kerana pengguna mahu hanya fokus pada penyataan ini, tidak perlu mengembangkan perbahasan kepada hukum pentadbiran, kehakiman atau politik secara terperinci. Semua itu hanya akan membawa tulisan keluar daripada pusat frasa.

Pusatnya tetap: وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ.

Perkataan “يقتلون” memberikan gambaran bahawa perbuatan pelaku ialah pembunuhan. “الذين” menjelaskan bahawa sasaran bukan sembarangan. “يأمرون بالقسط” menunjukkan sifat mereka. “من الناس” menjelaskan mereka manusia.

Ini ialah rangka asas yang mesti diingati sepanjang perbahasan.

Dari sudut tafsir, frasa ini juga memperlihatkan bahawa al-Quran memberi perhatian kepada nasib orang yang menyeru kepada keadilan. Mereka boleh menjadi sasaran kezaliman, tetapi seruan mereka tetap disebut dalam wahyu.

Ini memberikan pengajaran bahawa nilai sesuatu seruan tidak hilang hanya kerana penyerunya ditentang.

Namun sekali lagi, jangan menganggap bahawa setiap orang yang ditentang ialah orang yang benar. Kebenaran ditentukan oleh dalil dan hak, bukan semata-mata oleh adanya penentangan.

Dalam memahami القسط, kita juga perlu menolak tafsiran bahawa ia hanya “kesamarataan”. Keadilan kadang-kadang bermaksud memberi sesuatu yang berbeza kepada dua pihak kerana hak mereka berbeza. Maka al-qist lebih tepat difahami sebagai pemberian hak secara benar.

Jika seseorang mempunyai hak yang lebih besar berdasarkan tanggungjawab tertentu, memberikan hak itu bukan diskriminasi. Yang penting ialah ukuran yang benar. Ini membantu menjelaskan kedalaman istilah al-qist.

Namun jangan menganggap bahawa ayat ini sendiri membincangkan semua bentuk hak. Ia hanya menyebut al-qist secara umum.

Dalam bahasa Arab, al-qist mempunyai sifat ma‘rifah. Ia menunjukkan suatu konsep keadilan yang dikenal dalam kerangka wahyu. Ini menjadikan seruan mereka bukan seruan kepada konsep kabur.

Perkataan “القسط” juga tidak disandarkan kepada mana-mana manusia. Ia disebut sebagai konsep tersendiri. Ini memberikan keluasan dan objektiviti.

Jika dikatakan “يأمرون بقسطهم”, makna akan menjadi “keadilan mereka”, yang boleh memberikan nuansa milik manusia. Tetapi al-Quran menyebut “بالقسط” tanpa nisbah kepada individu tertentu. Ini menjaga keluasan konsep.

Oleh itu, al-qist bukan “keadilan milik satu kumpulan”. Ia ialah keadilan yang benar.

Perkara ini penting dalam kehidupan masyarakat. Jika setiap kumpulan menentukan keadilan berdasarkan kepentingannya sendiri, akan berlaku pertentangan. Al-qist menuntut ukuran yang lebih tinggi daripada kepentingan kumpulan.

Sekali lagi, ini ialah huraian konsep, bukan teks literal.

Dalam aspek retorik, perkataan al-qist berada selepas huruf باء. Huruf jar itu sendiri menjadi penghubung antara tindakan menyuruh dan objek maknanya. Ini menunjukkan bahawa bahasa Arab sangat tepat dalam menentukan hubungan semantik.

Dari sudut nahu, jika seseorang mengatakan “بالقسط” ialah ظرف atau حال, dia telah tersasar daripada fungsi asasnya. Ia ialah جار ومجرور yang berkaitan dengan يَأْمُرُونَ.

Begitu juga ٱلَّذِينَ ialah maf‘ul bih kepada يَقْتُلُونَ, bukan fa‘il. Ini sangat penting.

Maka i‘rab ringkas boleh disusun seperti berikut: وَ حرف عطف، يَقْتُلُونَ فعل مضارع مرفوع بثبوت النون والواو فاعل، ٱلَّذِينَ اسم موصول مبني في محل نصب مفعول به، يَأْمُرُونَ فعل مضارع مرفوع بثبوت النون والواو فاعل، بِٱلْقِسْطِ جار ومجرور متعلق بيأمرون، مِنَ النَّاسِ جار ومجرور يبين أن المذكورين من جنس الناس. Ini cukup untuk memahami struktur.

Dalam konteks tafsir, apabila kita mengatakan “mereka membunuh orang-orang yang menyuruh kepada keadilan”, kita perlu menjelaskan bahawa “mereka” pertama dan “orang-orang yang menyuruh” ialah dua pihak yang berbeza. Ini mengelakkan kekeliruan.

Perkataan “mereka” pada يَقْتُلُونَ merujuk kepada pelaku yang telah dibicarakan dalam konteks ayat. Perkataan “mereka” pada يَأْمُرُونَ merujuk kepada ٱلَّذِينَ, iaitu orang-orang yang menjadi sasaran. Walaupun kedua-duanya sama-sama diterjemahkan “mereka”, rujukan berbeza.

Ini merupakan satu contoh penting dalam bahasa Arab bahawa dhamir tidak boleh ditafsirkan secara automatik hanya berdasarkan bentuk. Rujukannya ditentukan oleh struktur dan konteks.

Dari sudut pembacaan, kita boleh berhenti seketika selepas يَقْتُلُونَ untuk memahami perbuatan, kemudian membaca ٱلَّذِينَ sebagai sasaran, dan seterusnya يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ sebagai penerangan tentang sasaran.

Dengan cara itu, makna menjadi sangat jelas.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa seruan kepada al-qist mempunyai kedudukan yang tinggi sehingga disebut dalam konteks yang begitu berat. Ia bukan perkara sampingan.

Namun kita perlu mengelakkan kesimpulan bahawa orang yang menyuruh kepada al-qist pasti tidak pernah melakukan kesalahan lain. Ayat hanya menerangkan sifat mereka dalam konteks ini. Jangan menambah sifat yang tidak disebut.

Ini merupakan kaedah penting dalam memahami isim mawsul: الصلة menerangkan sifat tertentu, bukan semestinya menyenaraikan seluruh keadaan seseorang.

Maka ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ bermaksud orang-orang yang memiliki sifat tersebut, bukan bahawa mereka mesti sempurna dalam semua perkara.

Begitu juga ayat tidak mengatakan bahawa semua penyeru keadilan bebas daripada kesalahan. Ia hanya menyebut sifat mereka dalam konteks ayat.

Perkara ini menjadikan pembacaan lebih adil dan ilmiah.

Dari sudut pengajaran, kita boleh mengambil prinsip bahawa seseorang hendaklah menilai seruan berdasarkan al-qist, bukan berdasarkan siapa yang mengucapkannya sahaja. Jika seseorang yang tidak kita sukai menyeru kepada keadilan, kandungan yang benar tetap perlu diakui. Ini ialah pengajaran daripada sifat objektif al-qist.

Namun jika seseorang yang kita sukai melakukan kezaliman, kecintaan kepadanya tidak boleh mengubah hakikat keadilan. Ini juga merupakan huraian prinsip al-qist.

Dalam konteks frasa, al-qist tidak dinisbahkan kepada “mereka” yang menyerunya. Mereka menyuruh kepada al-qist, tetapi al-qist bukan milik mereka. Ini memberikan kesan bahawa keadilan merupakan ukuran yang lebih tinggi daripada individu.

Ini merupakan salah satu dimensi yang sangat halus dalam penggunaan “بالقسط”. Mereka menyeru kepada sesuatu yang bukan dicipta oleh kepentingan mereka sendiri.

Jika diterjemahkan “mereka menyuruh kepada keadilan mereka”, makna akan berubah. Oleh itu, terjemahan “kepada keadilan” adalah lebih tepat.

Begitu juga “mereka menyuruh dengan keadilan” boleh menimbulkan kekeliruan. Terjemahan yang paling jelas ialah “mereka menyuruh kepada keadilan” atau “mereka menyuruh manusia supaya berlaku adil”.

Dalam konteks bahasa Melayu, “menyuruh kepada keadilan” mungkin agak Arabik, tetapi sangat sesuai untuk penulisan ilmiah. “Menyuruh manusia supaya berlaku adil” pula lebih natural.

Kedua-duanya boleh digunakan mengikut tujuan penulisan.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa manusia yang menyeru kepada keadilan berada dalam hubungan dengan masyarakat. مِنَ النَّاسِ memberi konteks tersebut.

Dalam kehidupan, keadilan diuji apabila manusia mempunyai kepentingan yang bertembung. Seruan kepada al-qist membantu mengingatkan manusia bahawa hak mesti didahulukan.

Namun perincian bagaimana hak ditentukan memerlukan dalil. Jangan menganggap bahawa semua persoalan moden boleh diputuskan hanya berdasarkan satu frasa.

Artikel ini cukup dengan menerangkan prinsip bahasa dan makna.

Dari sudut tafsir, ayat ini sangat jelas sehingga tidak memerlukan takwilan jauh. Makna zahirnya sudah kuat. Penjelasan para ahli tafsir tentangnya berputar sekitar penolakan terhadap kebenaran dan tindakan membunuh orang yang menyeru kepada keadilan.

Oleh itu, kita boleh berpegang kepada makna zahir yang sahih: mereka melakukan pembunuhan terhadap manusia yang menyuruh kepada al-qist.

Dari segi metodologi, kita perlu membezakan antara “makna zahir” dan “penerapan kontemporari”. Makna zahir tetap. Penerapan memerlukan penelitian.

Ini amat penting agar ayat tidak dijadikan alat untuk melabel pihak tertentu tanpa ilmu.

Dalam perbahasan tentang pembunuhan, kita juga perlu mengingati bahawa pembunuhan ialah perkara yang sangat besar. Tetapi hukum duniawi terhadap pembunuh mempunyai perincian fiqh yang tidak perlu dimasukkan di sini. Fokus frasa ialah gambaran perbuatan, bukan hukum qisas.

Begitu juga, kita tidak perlu membincangkan jenis pembunuhan dari segi fiqh. Itu akan membawa perbahasan keluar daripada frasa.

Yang perlu diperhatikan ialah penggunaan fi‘il يَقْتُلُونَ dalam bentuk aktif jamak.

Dari sudut saraf, واو الجماعة ialah dhamir yang menunjukkan pelaku. Dalam يَقْتُلُونَ, ia menunjukkan “mereka”. Dalam يَأْمُرُونَ, ia juga menunjukkan “mereka”. Tetapi rujukan kedua-duanya berbeza kerana konteks.

Ini satu contoh bahawa bentuk morfologi sahaja tidak mencukupi; sintaksis dan konteks diperlukan.

Perkataan ٱلَّذِينَ pula merupakan isim mawsul yang dibina atas fath. Ia tidak berubah mengikut kedudukan i‘rab seperti isim biasa, tetapi kedudukannya diketahui melalui محل. Di sini ia محل نصب sebagai maf‘ul bih.

Perincian ini penting bagi pelajar bahasa Arab yang ingin memahami ayat secara mendalam.

Jika seseorang hanya mengetahui terjemahan, dia mungkin memahami makna umum. Tetapi apabila dia memahami i‘rab, dia akan melihat bagaimana al-Quran menentukan pelaku dan sasaran secara tepat.

Dari sudut balaghah, kata kerja yang aktif memberikan gerakan. “Mereka membunuh” ialah tindakan. “Mereka menyuruh” juga tindakan. Dua tindakan tersebut berhadapan.

Ini menjadikan ayat bukan sekadar menyenaraikan sifat, tetapi menggambarkan suatu peristiwa moral.

Dalam konteks ini, keadilan bukan sekadar kata nama. Ia menjadi objek tindakan melalui باء. Mereka menyuruh kepada al-qist.

Oleh itu, konsep keadilan dihidupkan melalui kata kerja.

Ini merupakan salah satu sebab mengapa bahasa al-Quran sangat kuat. Ia tidak hanya berkata “keadilan itu baik”, tetapi menunjukkan manusia yang menyuruh kepadanya.

Begitu juga ia tidak hanya berkata “pembunuhan itu berlaku”, tetapi menunjukkan “mereka membunuh”.

Dari sudut tanggungjawab, bentuk aktif memberikan nisbah perbuatan kepada pelaku. Ini menjadikan tindakan itu jelas sebagai perbuatan manusia.

Kita tidak perlu membawa perbahasan qadar kerana tidak terdapat keperluan dalam frasa. Cukuplah memahami bahawa al-Quran menisbahkan tindakan kepada pelakunya.

Dalam konteks pendidikan akhlak, ini menunjukkan bahawa manusia bertanggungjawab terhadap perbuatan mereka. Namun perincian tanggungjawab syarak mempunyai perbahasan lain.

Perkataan “menyuruh” juga menunjukkan bahawa manusia boleh menjadi sebab tersebarnya keadilan melalui ucapan. Seruan yang benar mempunyai kesan.

Tetapi seruan kepada keadilan hendaklah tidak berubah menjadi kezaliman terhadap orang lain. Ini ialah tuntutan prinsip al-qist.

Dalam masyarakat, seseorang yang menyuruh kepada al-qist mesti bersedia mendengar hujah. Keadilan tidak takut kepada kebenaran. Tetapi ini ialah huraian akhlak, bukan kandungan langsung.

Frasa ini juga mengajar bahawa seseorang tidak boleh menilai keadilan berdasarkan identiti. “من الناس” memberikan keluasan. Manusia tetap manusia.

Jika hak seseorang benar, ia perlu dihormati. Tetapi sekali lagi, menentukan hak memerlukan ilmu.

Perkataan “القسط” mempunyai hubungan dengan keseimbangan dalam pemberian hak. Maka ia sesuai untuk semua hubungan manusia.

Dalam konteks keluarga, misalnya, keadilan menuntut hak setiap ahli dihormati. Dalam urusan harta, keadilan menuntut hak pemilik diberikan. Dalam pertikaian, keadilan menuntut keputusan berdasarkan bukti. Semua ini merupakan aplikasi umum konsep al-qist, tetapi tidak disebut secara khusus dalam frasa.

Oleh sebab artikel ini perlu fokus, aplikasi tersebut cukup disebut secara ringkas sebagai contoh, bukan sebagai bahagian utama.

Dari sudut istilah, “al-qist” kadang-kadang diterjemahkan sebagai “keadilan”, “kesaksamaan” atau “keadilan yang saksama”. Perkataan “kesaksamaan” boleh mengelirukan jika difahami sebagai kesamarataan mutlak. Oleh itu, “keadilan” lebih sesuai.

“Adil” ialah sifat, manakala “al-qist” dalam frasa ini ialah konsep yang menjadi objek perintah. Maka “keadilan” merupakan kata nama yang tepat.

Dari segi terjemahan, “menyuruh kepada al-qist” boleh dijelaskan sebagai “menyuruh supaya keadilan ditegakkan”. Ini mungkin lebih kuat daripada sekadar “menyuruh supaya berlaku adil”, kerana al-qist ialah prinsip yang ditegakkan.

Namun “berlaku adil” juga tepat sebagai huraian terhadap tindakan manusia.

Perkataan “menyuruh” mempunyai dua dimensi: seseorang menyuruh dirinya sendiri atau orang lain? Dalam struktur أَمَرَ بِالقسط, ia menunjukkan seruan kepada al-qist secara umum. Terjemahan “menyuruh manusia supaya berlaku adil” menjelaskan bahawa sasaran seruan ialah manusia berdasarkan konteks.

Ini menunjukkan bahawa terjemahan tidak semestinya perlu mengekalkan setiap hubungan sintaksis secara satu demi satu jika bahasa sasaran memerlukan susunan yang lebih jelas.

Dalam penulisan ilmiah, kita boleh menggunakan terjemahan makna dan kemudian kembali kepada lafaz Arab untuk analisis.

Frasa ini juga mengajar bahawa al-qist bukan hanya hak pihak yang kuat. Jika orang yang lemah mempunyai hak, keadilan menuntut hak itu diberikan. Ini merupakan prinsip umum.

Namun sekali lagi, kita perlu berhati-hati agar tidak memasukkan teori sosial moden yang tidak disebut. Cukup memahami keadilan sebagai pemberian hak dan penolakan kezaliman.

Dari sudut konteks ayat, orang yang menyuruh kepada al-qist disebut selepas perbuatan membunuh. Ini menjadikan sifat tersebut sangat menonjol. Al-Quran seolah-olah menunjukkan bahawa sasaran pembunuhan itu ialah manusia yang membawa seruan keadilan.

Walaupun kita tidak boleh menggunakan bahasa antropomorfik atau emosional secara berlebihan, gambaran tersebut memang jelas.

Dalam memahami ayat, seseorang tidak perlu mencari makna tersembunyi bahawa “membunuh” bermaksud “membunuh idea”. Jika ada konteks lain yang menggunakan قتل secara majazi, ia perlu dibuktikan. Dalam frasa ini, makna asas pembunuhan adalah kuat.

Begitu juga tidak perlu mentafsir “القسط” sebagai simbol tertentu. Makna keadilan sudah mencukupi.

Ini merupakan pendekatan yang selamat dan dekat dengan bahasa wahyu.

Dari sudut pengajian, frasa ini sangat sesuai menjadi bahan untuk mengajar pelajar tentang isim mawsul, fi‘il mudari‘, al-af‘al al-khamsah, huruf jar, idhafah dan hubungan antara jumlah. Ia menggabungkan banyak unsur nahu dalam satu frasa.

Walaupun kita tidak membahaskan seluruh ayat, frasa ini sahaja sudah mempunyai struktur yang kaya.

Perkataan “الذين” ialah isim mawsul. “يأمرون” ialah صلة الموصول. “بالقسط” ialah جار ومجرور. “من الناس” ialah جار ومجرور tambahan. “يقتلون” ialah fi‘il dan واو الجماعة sebagai fa‘il. Ini merupakan latihan nahu yang sangat baik.

Dalam saraf, يقتلون dan يأمرون ialah af‘al khamsah. Nūn menjadi tanda رفع. Jika dimasuki nasab atau jazm dalam konteks lain, nūn boleh gugur. Tetapi dalam ayat ini ia kekal kerana marfu‘.

Ini menunjukkan bahawa tanda i‘rab dalam al-Quran mempunyai fungsi penting.

Perkataan “القسط” pula ialah isim mufrad ma‘rifah dengan ال dan majrur selepas باء.

“الناس” juga ma‘rifah dengan ال dan majrur selepas مِنْ.

Semua unsur ini menjadikan struktur sangat tersusun.

Dari sudut balaghah, pengulangan bentuk fi‘il jamak menghasilkan keseimbangan: يَقْتُلُونَ ... يَأْمُرُونَ. Ini memberikan rentak yang jelas dan mempertemukan dua tindakan.

Makna yang terhasil sangat tajam: mereka melakukan قتل terhadap orang yang melakukan أمر بالقسط.

Dalam konteks ini, “قتل” dan “قسط” berada pada dua medan moral yang sangat berbeza. Pembunuhan ialah tindakan yang menghapuskan nyawa, sedangkan al-qist ialah prinsip yang menjaga hak. Pertentangan ini menjadikan frasa mempunyai kekuatan retorik.

Namun kita tidak boleh mengatakan bahawa setiap perkataan mempunyai simbolisme tertentu di luar makna bahasa. Cukup dengan pertentangan literal yang jelas.

Dari sudut pengajaran, ayat ini mengajar bahawa seseorang tidak boleh menganggap keadilan sebagai perkara kecil. Orang yang menyeru kepadanya disebut secara khusus.

Dalam masyarakat, suara keadilan perlu dihormati. Jika seseorang tidak bersetuju, dia boleh berhujah dengan cara yang benar, tetapi tidak boleh menggunakan pembunuhan.

Sekali lagi, ini ialah pengajaran moral yang jelas daripada gambaran ayat.

Dari sudut hubungan dengan “الناس”, seruan keadilan bukan untuk satu individu sahaja. Ia ialah seruan yang berkaitan dengan manusia secara umum.

Jika seseorang menyeru kepada keadilan hanya untuk dirinya dan tidak mengiktiraf hak orang lain, seruan itu tidak mencerminkan al-qist secara sempurna.

Maka konsep al-qist mempunyai sifat melampaui kepentingan diri.

Dalam konteks ini, seorang penyeru keadilan perlu mempunyai amanah dalam perkataannya. Jika dia memutar fakta, dia tidak lagi selari dengan prinsip keadilan.

Tetapi kita tidak perlu memasukkan perbahasan panjang tentang akhlak pendakwah kerana fokus artikel ialah lafaz.

Satu lagi perkara ialah perbezaan antara “qist” dan “qasṭ” dalam tulisan transliterasi. Dalam Bahasa Melayu, lebih mudah menggunakan “al-qist” dan menjelaskan sebagai keadilan. Ini mengekalkan istilah Arab tanpa membebankan pembaca.

Dalam tulisan Jawi atau Arab, القسط kekal seperti asal. Jangan gunakan tanda kurungan Quran khusus yang pengguna tidak mahu. Petikan Arab boleh ditulis secara langsung seperti biasa.

Perlu dielakkan bentuk hiasan “﴾﴿”. Petikan ayat cukup ditulis: وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ.

Dalam artikel ilmiah, tajuk juga boleh ditulis tanpa tanda tersebut.

Jika kita melihat semula keseluruhan maksud, frasa ini membawa makna: “Dan mereka membunuh orang-orang daripada kalangan manusia yang menyuruh kepada keadilan.” Maksud ini sudah mencukupi sebagai terjemahan asas.

Kemudian huraian ilmiahnya ialah bahawa “يقتلون” ialah tindakan pembunuhan oleh suatu kelompok; “الذين” ialah isim mawsul yang menjadi objek; “يأمرون بالقسط” ialah sifat yang menerangkan objek; dan “من الناس” ialah keterangan bahawa mereka daripada kalangan manusia.

Dalam aspek nilai, al-qist ialah keadilan yang berasaskan hak dan ukuran yang benar. Orang-orang yang disebut ialah manusia yang menyeru supaya prinsip tersebut ditegakkan.

Dari sudut balaghah, tindakan membunuh dan tindakan menyuruh kepada keadilan diletakkan dalam satu rangkaian sehingga menghasilkan pertentangan moral yang kuat.

Dari sudut pendidikan, ayat mengingatkan bahawa seruan kepada keadilan mempunyai kedudukan yang tinggi dan pembunuhan terhadap penyerunya merupakan kejahatan yang berat.

Dari sudut metodologi, penerapan kepada individu tertentu perlu dilakukan dengan berhati-hati dan tidak boleh hanya berdasarkan persamaan pada satu sifat.

Dengan demikian, frasa وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ memperlihatkan kepadatan bahasa al-Quran yang sangat luar biasa. Dalam satu rangkaian ringkas, disebut pelaku pembunuhan melalui واو الجماعة, perbuatan قتل melalui يقتلون, sasaran melalui الذين, sifat sasaran melalui يأمرون بالقسط, dan lingkungan manusia melalui من الناس. Tidak ada perkataan yang sia-sia. Setiap unsur mempunyai tugas dalam membina gambaran.

Yang paling utama, perkataan ٱلْقِسْطِ menjadi pusat makna yang menjelaskan sifat manusia yang menjadi sasaran. Mereka bukan sekadar orang yang mempunyai pendapat tertentu. Mereka ialah orang-orang yang menyuruh kepada keadilan. Oleh itu, memahami al-qist dengan tepat menjadi kunci kepada memahami keseluruhan frasa.

Al-qist ialah keadilan yang mengembalikan hak kepada pemiliknya dan menjauhkan manusia daripada penyimpangan dan ketidakadilan. Ia bukan semata-mata kesamarataan, bukan sekadar perasaan adil, bukan slogan, dan bukan kepentingan sesuatu kelompok. Dalam kerangka wahyu, al-qist mempunyai makna yang kukuh dan menjadi ukuran yang perlu dihormati.

Kata يَأْمُرُونَ pula menunjukkan bahawa mereka mengambil tindakan menyampaikan prinsip tersebut kepada manusia. Mereka bukan sekadar mengetahui keadilan, tetapi menyeru kepadanya. Oleh sebab itu, sifat mereka mempunyai dimensi aktif dan sosial.

Kata مِنَ النَّاسِ pula menunjukkan bahawa mereka adalah manusia. Seruan kepada keadilan berlaku dalam ruang kehidupan manusia. Ia berkaitan dengan hak, hubungan dan kehidupan manusia.

Adapun وَيَقْتُلُونَ menunjukkan tindakan yang dilakukan terhadap mereka. Bentuk aktif menjelaskan bahawa pelaku melakukan pembunuhan. Ini merupakan perbuatan yang berat dan tidak boleh dikecilkan kepada sekadar penolakan pendapat.

Apabila semua unsur ini digabungkan, gambaran ayat menjadi sangat jelas: terdapat manusia yang melakukan pembunuhan terhadap manusia yang mempunyai sifat menyuruh kepada keadilan. Inilah inti makna frasa tersebut.

Dari sudut pengajaran, manusia hendaklah menghormati keadilan dan tidak memusuhi orang yang menyeru kepada hak hanya kerana seruan itu mengganggu kepentingan diri. Namun seruan kepada keadilan sendiri mesti benar-benar berasaskan al-qist.

Dari sudut ilmu, seseorang perlu membezakan antara makna lafaz, huraian semantik dan aplikasi. Lafaznya jelas. Huraiannya boleh diperincikan. Aplikasinya memerlukan penelitian.

Dari sudut nahu, struktur frasa tidak sukar apabila hubungan antara unsur difahami. وَيَقْتُلُونَ ialah jumlah fi‘liyyah. ٱلَّذِينَ ialah maf‘ul bih. يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ ialah صلة الموصول. مِنَ النَّاسِ menjadi keterangan tambahan tentang golongan tersebut.

Dari sudut saraf, kedua-dua يَقْتُلُونَ dan يَأْمُرُونَ ialah fi‘il mudari‘ jamak yang termasuk dalam الأفعال الخمسة. واو الجماعة menunjukkan pelaku. Nūn menunjukkan keadaan رفع.

Dari sudut semantik, قتل bermakna membunuh, أمر bermakna menyuruh, قسط bermakna keadilan, dan الناس bermakna manusia.

Dari sudut balaghah, pertemuan dua tindakan, iaitu قتل dan أمر بالقسط, menghasilkan pertentangan yang kuat. Pelaku pembunuhan berada di satu sisi, manakala penyeru keadilan berada di sisi yang lain.

Dari sudut tafsir, frasa ini menggambarkan kejahatan membunuh manusia yang menyeru kepada keadilan dan menunjukkan betapa beratnya permusuhan terhadap seruan al-qist. Penjelasan tafsir yang tersedia tentang ayat tersebut juga menekankan bahawa “يأمرون بالقسط” berkaitan dengan seruan kepada keadilan.

Dari sudut terjemahan, bentuk yang paling jelas ialah: “Dan mereka membunuh orang-orang yang menyuruh kepada keadilan daripada kalangan manusia.” Dalam gaya yang lebih lancar: “Dan mereka membunuh orang-orang daripada kalangan manusia yang menyuruh manusia supaya berlaku adil.” Kedua-dua bentuk tersebut menjaga inti makna frasa.

Akhirnya, kekuatan frasa ini terletak pada ketepatan setiap unsurnya. وَ menghubungkan, يَقْتُلُونَ menggambarkan pembunuhan, ٱلَّذِينَ menentukan sasaran, يَأْمُرُونَ menggambarkan tindakan sasaran, بِٱلْقِسْطِ menentukan kandungan seruan, dan مِنَ النَّاسِ menentukan bahawa mereka ialah manusia. Maka tidak ada alasan untuk memisahkan unsur-unsur tersebut ketika menafsirkan ayat.

Ungkapan وَيَقْتُلُونَ ٱلَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِٱلْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ dengan demikian merupakan gambaran yang sangat kuat tentang pertentangan antara pembunuhan dengan seruan kepada keadilan. Orang-orang yang disebut ialah manusia yang menjadikan al-qist sebagai isi seruan mereka, sementara pihak yang berhadapan dengan mereka melakukan tindakan قتل. Dengan memahami setiap perkataan pada kedudukannya, makna ayat menjadi lebih jelas, lebih tepat dan lebih jauh daripada tafsiran yang berlebihan atau penggunaan istilah yang tidak terkawal.

asas

asa

https://draft.blogger.com/blog/post/edit/50065684574614780/8272970815458729265?hl=en

• Laman Web