Apakah Yang Telah Diberikan Oleh Rasulullah Itu
مَّآ أَفَآءَ ٱللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ مِنْ أَهْلِ ٱلْقُرَىٰ فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي ٱلْقُرْبَىٰ وَٱلْيَتَـٰمَىٰ وَٱلْمَسَـٰكِينِ وَٱبْنِ ٱلسَّبِيلِ كَيۡ لَا يَكُونَ دُولَةًۢ بَيْنَ ٱلْأَغْنِيَآءِ مِنكُمۡۚ وَمَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَىٰكُمْ عَنْهُ فَٱنتَهُواْۚ وَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَۖ إِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلْعِقَابِ ﴿سورة الحشر آية ٧﴾.
Apakah yang Telah Diberikan oleh Rasulullah? Memahami Makna ءَاتَىٰكُمُ dalam Surah al-Ḥasyr Ayat 7
Firman Allah SWT dalam Surah al-Ḥasyr ayat 7:
وَمَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَىٰكُمْ عَنْهُ فَٱنتَهُوا
Maksudnya: “Dan apa jua yang diberikan oleh Rasul kepada kamu, maka ambillah; dan apa jua yang dilarangnya kamu daripada melakukannya, maka berhentilah.”
Persoalan penting yang perlu diteliti ialah: Apakah sebenarnya yang telah diberikan oleh Rasulullah kepada umatnya sehingga Allah memerintahkan agar pemberian itu diterima? Untuk menjawab persoalan ini dengan tepat, penelitian perlu dimulakan dengan perkataan ءَاتَىٰكُمُ, kemudian dilanjutkan kepada ungkapan مَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ dan hubungannya dengan arahan فَخُذُوهُ.
Perkataan ءَاتَىٰكُمُ berasal daripada kata kerja آتَىٰ, yang membawa makna memberikan. Huruf dan kata ganti nama كُمُ merujuk kepada pihak yang menerima pemberian, iaitu “kamu”. Oleh itu, makna asas perkataan ini ialah “dia memberikan kepada kamu”. Apabila Rasul disebut sebagai pelaku dalam susunan ayat, ungkapan tersebut membawa maksud “yang diberikan oleh Rasul kepada kamu”.
Walau bagaimanapun, satu perkara mesti difahami dengan jelas: perkataan ءَاتَىٰكُمُ sahaja tidak menyebut secara khusus nama benda, jenis pemberian atau kandungan yang diberikan. Perkataan itu menerangkan perbuatan memberikan, sedangkan perkara yang diberikan perlu dikenal pasti melalui susunan ayat dan konteksnya. Oleh sebab itu, untuk mengetahui apakah yang diberikan oleh Rasulullah, penelitian tidak boleh berhenti pada makna kamus bagi satu perkataan sahaja.
Pertama: Makna pemberian tidak boleh disempitkan kepada harta benda.
Dalam bahasa Arab, kata kerja آتَىٰ tidak terhad kepada pemberian wang, makanan, tanah atau barang yang boleh disentuh. Maknanya bergantung pada perkara yang menjadi objek pemberian. Sesuatu boleh diberikan dalam bentuk kebendaan, manakala sesuatu yang lain boleh diberikan dalam bentuk hak, pengetahuan atau perkara yang disampaikan. Namun, bentuk pemberian yang sebenar hendaklah ditentukan berdasarkan petunjuk bahasa dan konteks, bukan berdasarkan andaian semata-mata.
Dalam Surah al-Ḥasyr ayat 7, ayat tersebut tidak menyebut nama benda tertentu selepas kata kerja ءَاتَىٰكُمُ. Sebaliknya, ungkapan مَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ menggunakan مَا, yang memberikan pengertian “apa yang” atau “segala yang” mengikut kesesuaian konteks. Dengan susunan ini, perhatian ayat tertumpu kepada perkara yang diberikan oleh Rasul, tanpa menyenaraikan satu demi satu kandungannya dalam ungkapan tersebut.
Kedua: Perkara yang diberikan perlu difahami melalui keseluruhan ungkapan.
Ungkapan مَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ tidak berdiri secara terpisah daripada sambungannya, iaitu فَخُذُوهُ. Perkataan فَخُذُوهُ bermaksud “maka ambillah” atau “maka terimalah”. Kata ganti nama هُ pada hujung perkataan itu kembali kepada perkara yang disebut dalam ungkapan sebelumnya. Dengan demikian, ayat tersebut bukan sekadar menyatakan bahawa Rasul memberikan sesuatu, tetapi turut mengarahkan orang yang dituju supaya mengambil atau menerima perkara yang diberikan itu.
Di sinilah pentingnya membezakan makna setiap perkataan daripada maksud keseluruhan ayat. ءَاتَىٰكُمُ bermaksud “memberikan kepada kamu”, sedangkan فَخُذُوهُ membawa maksud “maka ambillah”. Perintah mengambil atau menerima itu tidak terkandung dalam kata kerja ءَاتَىٰكُمُ sendiri; perintah tersebut dinyatakan melalui perkataan yang berasingan. Kedua-duanya saling melengkapi dalam membentuk maksud ayat.
Ketiga: Adakah pemberian Rasulullah itu merujuk kepada wahyu sahaja?
Perkataan ءَاتَىٰكُمُ tidak membawa makna khusus “wahyu” secara tersendiri. Oleh itu, tidak tepat untuk mendakwa bahawa makna kamus perkataan tersebut ialah “wahyu yang diberikan oleh Rasul”. Begitu juga, tidak tepat untuk menetapkan bahawa perkataan itu hanya merujuk kepada harta atau pembahagian rampasan perang berdasarkan perkataan tersebut sahaja. Penentuan maksud khusus memerlukan penelitian terhadap konteks ayat.
Ayat 7 Surah al-Ḥasyr berada dalam perbahasan tentang harta fay’, iaitu harta yang diperoleh tanpa pertempuran sebagaimana dijelaskan dalam ayat tersebut. Pada bahagian awal ayat, Allah menerangkan pengagihan harta itu kepada beberapa golongan yang disebut. Kemudian, ayat beralih kepada ungkapan وَمَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَىٰكُمْ عَنْهُ فَٱنتَهُوا, sebelum ditutup dengan perintah bertakwa kepada Allah.
Konteks ini perlu diambil kira ketika memahami maksud ayat. Walau bagaimanapun, ungkapan tersebut tidak wajar ditafsirkan secara terpisah sehingga maknanya dipastikan hanya berkaitan dengan harta. Perlu diteliti juga bagaimana ungkapan itu difahami dalam tafsir, termasuk hubungannya dengan arahan Rasulullah dan larangan baginda. Makna khusus ayat tidak boleh ditentukan dengan hanya mengambil satu perkataan dan mengabaikan keseluruhan susunannya.
Keempat: Hubungan antara pemberian dan larangan Rasulullah.
Ayat tersebut membandingkan dua perkara: مَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ dan وَمَا نَهَىٰكُمْ عَنْهُ. Bahagian pertama menyebut perkara yang diberikan oleh Rasul, manakala bahagian kedua menyebut perkara yang baginda larang. Selepas itu, Allah memerintahkan agar perkara yang diberikan diambil atau diterima, sementara perkara yang dilarang ditinggalkan.
Perkataan نَهَىٰكُمْ berasal daripada kata kerja yang bermaksud melarang kamu, manakala عَنْهُ bermaksud daripadanya. Oleh itu, bahagian kedua ayat tidak sekadar menyebut sesuatu yang tidak disukai, tetapi merujuk kepada larangan Rasulullah terhadap perkara tertentu. Perbezaan antara pemberian dan larangan ini membantu menjelaskan struktur ayat, tetapi tidak mengubah makna asas ءَاتَىٰكُمُ daripada “memberikan kepada kamu”.
Arahan dalam ayat ini juga menunjukkan bahawa perkara yang disebut bukan sekadar pemberian biasa yang boleh diterima atau ditolak mengikut selera. Namun, penjelasan tentang kewajipan mengikuti arahan Rasulullah perlu dikaitkan dengan keseluruhan dalil al-Quran dan hadis serta huraian ulama. Makna satu perkataan tidak boleh dipaksa menanggung keseluruhan perbahasan hukum yang sebenarnya dibina daripada gabungan beberapa dalil.
Kelima: Apakah makna paling tepat bagi ءَاتَىٰكُمُ?
Jika persoalannya semata-mata tentang makna perkataan ءَاتَىٰكُمُ, jawapan paling tepat ialah “dia memberikan kepada kamu”. Jika perkataan itu diterjemahkan dalam rangka ayat مَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ, terjemahan yang lebih lancar ialah “apa yang diberikan oleh Rasul kepada kamu”. Kedua-dua terjemahan ini mengekalkan unsur utama makna perkataan tersebut tanpa memasukkan penjelasan yang tidak disebut secara langsung olehnya.
Jika persoalannya pula ialah apakah yang dimaksudkan dengan “apa yang diberikan oleh Rasulullah” dalam ayat itu, jawapannya perlu diperoleh dengan meneliti keseluruhan konteks Surah al-Ḥasyr ayat 7 dan penjelasan tafsir. Makna leksikal ءَاتَىٰكُمُ sahaja tidak menentukan sama ada pemberian itu khusus kepada harta fay’, merangkumi arahan baginda, atau mempunyai ruang pengertian yang lebih luas dalam konteks ayat. Perkara tersebut ialah persoalan tafsir, bukan sekadar persoalan terjemahan satu perkataan.
Kesimpulannya, makna paling tepat bagi ءَاتَىٰكُمُ ialah “Dia memberikan kepada kamu”. Dalam ungkapan مَآ ءَاتَىٰكُمُ ٱلرَّسُولُ, maknanya ialah “apa yang diberikan oleh Rasul kepada kamu”. Adapun penentuan tentang perkara sebenar yang diberikan oleh Rasulullah hendaklah dilakukan berdasarkan keseluruhan ayat, konteks perbahasan harta fay’ dan penjelasan tafsir yang muktabar. Dengan cara ini, makna bahasa dikekalkan dengan tepat, sementara huraian tentang maksud ayat tidak dicampuradukkan dengan makna satu perkataan semata-mata.
asas
asas
https://draft.blogger.com/blog/post/edit/50065684574614780/6440849222642543305?hl=en
