Artikel I'rab Bagi Perkataan 0059 سورة الأحزاب آية 59 - وَنِسَآءِ
يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِيُّ قُل لِّأَزۡوَٰجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَآءِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ يُدۡنِينَ عَلَيۡهِنَّ مِن جَلَٰبِيبِهِنَّۚ ذَٰلِكَ أَدۡنَىٰٓ أَن يُعۡرَفۡنَ فَلَا يُؤۡذَيۡنَۗ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا ﴿سورة الأحزاب آية ٥٩﴾.
Artikel I‘rab bagi Perkataan وَنِسَاءِ dalam Surah al-Aḥzāb Ayat 59
Pendahuluan
Perkataan وَنِسَاءِ merupakan salah satu lafaz dalam Surah al-Aḥzāb ayat 59 yang perlu diteliti dari sudut ilmu nahu Arab, khususnya perbahasan i‘rab, ‘aṭaf, tanda jar, kata nama majrur dan hubungan antara perkataan dengan unsur sebelumnya dalam susunan ayat.
Lafaz ini terdiri daripada dua bahagian utama, iaitu huruf وَ pada permulaannya dan kata nama نِسَاءِ selepasnya. Kedua-dua bahagian ini mempunyai fungsi tatabahasa yang berbeza. Huruf wāw berfungsi sebagai penghubung, manakala perkataan نِسَاءِ merupakan kata nama yang menerima hukum i‘rab berdasarkan kedudukannya dalam struktur ayat.
Perbahasan terhadap lafaz ini perlu membezakan antara bentuk perkataan, kedudukan sintaksis dan tanda i‘rabnya. Bentuk sesuatu perkataan tidak semestinya menentukan hukum i‘rab secara bersendirian. Sebaliknya, hukum tersebut perlu dikenal pasti melalui hubungannya dengan perkataan lain dalam binaan ayat.
1. Lafaz yang Dibincangkan
Lafaz yang menjadi fokus perbahasan ialah:
وَنِسَاءِ
Lafaz ini dibaca wa-nisā’i. Dari sudut pemisahan unsur tatabahasa, lafaz tersebut boleh dihuraikan seperti berikut:
وَ + نِسَاءِ
Bahagian pertama ialah وَ, iaitu huruf ‘aṭaf. Bahagian kedua ialah نِسَاءِ, iaitu kata nama yang berada dalam keadaan majrur.
Dalam penulisan al-Quran, kedua-dua unsur ini dirangkaikan sebagai satu bentuk tulisan, tetapi dari sudut analisis nahu, kedua-duanya perlu dibezakan supaya fungsi setiap unsur dapat dikenal pasti dengan tepat.
2. I‘rab bagi Huruf وَ
Huruf وَ pada permulaan lafaz ini ialah حَرْفُ عَطْفٍ (ḥarf ‘aṭf), iaitu huruf penghubung yang digunakan untuk menghubungkan satu unsur bahasa dengan unsur yang lain.
I‘rabnya ialah:
وَ: حَرْفُ عَطْفٍ مَبْنِيٌّ عَلَى الْفَتْحِ، لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ.
Maksudnya: Wāw ialah huruf ‘aṭaf yang mabni atas fathah dan tidak mempunyai kedudukan i‘rab sebagai kata nama atau kata kerja.
2.1. Mengapa وَ dikategorikan sebagai huruf ‘aṭaf?
Dalam ilmu nahu Arab, huruf ‘aṭaf berfungsi menghubungkan unsur yang mengikutinya dengan unsur yang mendahuluinya. Unsur yang datang selepas huruf ‘aṭaf dinamakan الْمَعْطُوفُ, manakala unsur yang menjadi tempat sandaran hubungan tersebut dinamakan الْمَعْطُوفُ عَلَيْهِ.
Dalam lafaz وَنِسَاءِ, perkataan نِسَاءِ ialah unsur yang di‘aṭafkan. Ia mempunyai hubungan tatabahasa dengan unsur sebelumnya dalam ayat.
Fungsi ini penting kerana hukum i‘rab bagi perkataan yang di‘aṭafkan pada asasnya mengikuti hukum i‘rab perkataan yang menjadi ma‘ṭūf ‘alayh, selagi hubungan ‘aṭaf tersebut sah dari sudut tatabahasa.
Oleh itu, hukum jar pada نِسَاءِ tidak boleh dihuraikan hanya dengan melihat huruf وَ. Huruf tersebut menghubungkan unsur, tetapi bukan huruf jar yang secara langsung menyebabkan kata nama selepasnya menjadi majrur.
2.2. Perbezaan antara وَ العَطْف dan وَ الجَرّ
Dalam bahasa Arab, huruf وَ bukan huruf jar. Huruf jar yang lazim termasuklah مِنْ, إِلَى, عَنْ, عَلَى, فِي, بِ dan لِ.
Sebaliknya, وَ dalam lafaz ini ialah huruf ‘aṭaf. Oleh itu, tidak tepat jika dikatakan bahawa نِسَاءِ menjadi majrur kerana didahului oleh huruf وَ.
Sebab yang tepat ialah perkataan نِسَاءِ di‘aṭafkan kepada unsur sebelumnya yang berada dalam keadaan jar. Dengan demikian, نِسَاءِ turut menerima hukum jar melalui hubungan ‘aṭaf tersebut.
Perbezaan ini merupakan perkara asas dalam ilmu nahu: huruf ‘aṭaf menghubungkan unsur dan menyebabkan perkataan yang mengikutinya mengambil hukum i‘rab daripada ma‘ṭūf ‘alayh, sedangkan huruf jar secara langsung menjadikan kata nama selepasnya majrur.
2.3. Mengapa وَ dikatakan mabni atas fathah?
Huruf وَ ialah huruf mabni. Maksudnya, bentuk akhirnya tidak berubah mengikut perubahan kedudukan sintaksis seperti yang berlaku pada sebahagian kata nama mu‘rab.
Ungkapan مَبْنِيٌّ عَلَى الْفَتْحِ menunjukkan bentuk tetap huruf tersebut dalam analisis nahu. Fathah yang disebut di sini bukan tanda nasab bagi kata nama, tetapi sifat binaan huruf berkenaan.
Ungkapan لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ pula bermaksud huruf itu tidak mempunyai محل إعراب, iaitu tidak mengambil kedudukan i‘rab sebagai unsur yang dinilai dengan hukum rafa‘, nasab atau jar.
Dengan kata lain, وَ menjalankan fungsi tatabahasa yang penting tanpa menjadi kata nama yang menerima hukum i‘rab seperti marfu‘, mansub atau majrur.
3. I‘rab bagi Perkataan نِسَاءِ
Perkataan kedua dalam lafaz ini ialah نِسَاءِ.
I‘rabnya ialah:
نِسَاءِ: مَعْطُوفٌ مَجْرُورٌ، وَعَلَامَةُ جَرِّهِ الْكَسْرَةُ الظَّاهِرَةُ عَلَى آخِرِهِ.
Maksudnya: نِسَاءِ ialah unsur yang di‘aṭafkan dan berada dalam keadaan majrur, dengan tanda jar berupa kasrah yang nyata pada akhirnya.
Huraian ini merangkumi tiga perkara utama: kedudukannya sebagai ma‘ṭūf, hukum jar yang diterimanya dan tanda jar yang menunjukkan hukum tersebut.
3.1. Mengapa نِسَاءِ ialah مَعْطُوفٌ?
Istilah مَعْطُوفٌ merujuk kepada unsur yang mengikuti unsur sebelumnya melalui huruf ‘aṭaf.
Dalam struktur ayat ini, نِسَاءِ tidak berdiri sebagai unsur yang terpisah daripada binaan tatabahasa sebelumnya. Sebaliknya, ia dihubungkan dengan unsur yang mendahuluinya melalui huruf وَ.
Hubungan tersebut menyebabkan نِسَاءِ mengambil hukum i‘rab yang sama dengan unsur yang menjadi ma‘ṭūf ‘alayh.
Perkara yang perlu difahami ialah bahawa ma‘ṭūf merupakan istilah yang menerangkan hubungan sintaksis. Ia bukan nama bagi satu jenis kata nama tertentu, dan ia juga bukan tanda i‘rab. Sesuatu perkataan boleh menjadi ma‘ṭūf dalam keadaan rafa‘, nasab atau jar, bergantung pada hukum unsur yang diikutinya.
Dalam lafaz yang dibincangkan, perkataan نِسَاءِ ialah ma‘ṭūf majrūr.
3.2. Mengapa نِسَاءِ berada dalam keadaan majrur?
Hukum jar pada نِسَاءِ berkaitan dengan kedudukannya sebagai unsur yang di‘aṭafkan kepada unsur sebelumnya yang majrur.
Dalam struktur Surah al-Aḥzāb ayat 59, perkataan ini datang selepas rangkaian lafaz yang bermula dengan لِأَزْوَاجِكَ. Perkataan أَزْوَاجِ berada dalam keadaan majrur kerana didahului oleh huruf jar لِـ.
Unsur yang datang selepasnya, iaitu بَنَاتِكَ dan kemudian نِسَاءِ, dihubungkan melalui ‘aṭaf. Oleh itu, نِسَاءِ turut menerima hukum jar.
Dari sudut kaedah nahu, perkara ini boleh dirumuskan melalui prinsip berikut:
الْمَعْطُوفُ يَتْبَعُ الْمَعْطُوفَ عَلَيْهِ فِي الْإِعْرَابِ.
Maksudnya: Unsur yang di‘aṭafkan mengikuti unsur yang menjadi tempat ‘aṭaf dalam hukum i‘rab.
Prinsip ini menjelaskan bahawa hukum jar bagi نِسَاءِ bukan berpunca daripada huruf وَ sebagai huruf jar, tetapi daripada hubungan ‘aṭaf dengan unsur sebelumnya yang majrur.
3.3. Apakah maksud مَجْرُورٌ?
Istilah مَجْرُورٌ ialah keadaan i‘rab bagi kata nama yang menerima hukum jar. Dalam pembahagian utama i‘rab kata nama, keadaan jar merupakan salah satu daripada tiga keadaan yang berlawanan dengan rafa‘ dan nasab.
Secara umum, sesuatu kata nama boleh menjadi majrur kerana didahului oleh huruf jar atau kerana mempunyai hubungan sintaksis yang menyebabkan ia mengikuti kata nama lain yang majrur, seperti dalam struktur ‘aṭaf.
Dalam kes نِسَاءِ, sebab yang relevan ialah ‘aṭaf. Oleh itu, ungkapan مَعْطُوفٌ مَجْرُورٌ menerangkan dua perkara yang berbeza tetapi saling berkaitan:
Pertama, مَعْطُوفٌ menerangkan hubungan perkataan tersebut dengan unsur sebelumnya.
Kedua, مَجْرُورٌ menerangkan hukum i‘rab yang diterimanya.
Perbezaan ini penting kerana tidak semua perkataan yang menjadi ma‘ṭūf semestinya majrur. Hukum jar hanya berlaku dalam struktur yang menjadikan ma‘ṭūf ‘alayh berada dalam keadaan jar.
4. Tanda Jar pada نِسَاءِ
Tanda jar bagi نِسَاءِ ialah kasrah. Dalam lafaz yang dibincangkan, kasrah tersebut ditunjukkan pada huruf hamzah di hujung perkataan:
نِسَاءِ
Huruf hamzah itu merupakan huruf terakhir dalam bentuk perkataan yang ditulis. Baris kasrah di bawahnya menandakan bahawa perkataan tersebut berada dalam keadaan jar.
Ungkapan i‘rab yang digunakan ialah:
وَعَلَامَةُ جَرِّهِ الْكَسْرَةُ الظَّاهِرَةُ عَلَى آخِرِهِ.
Maksudnya: Tanda jarnya ialah kasrah yang nyata pada huruf akhirnya.
4.1. Maksud الْكَسْرَةُ الظَّاهِرَةُ
Istilah الْكَسْرَةُ merujuk kepada tanda baris kasrah. Adapun الظَّاهِرَةُ bermaksud tanda tersebut kelihatan secara nyata pada akhir perkataan dan bukan dianggarkan semata-mata.
Dalam analisis i‘rab, tanda nyata dibezakan daripada tanda yang dianggarkan, yang lazimnya disebut الْكَسْرَةُ الْمُقَدَّرَةُ.
Bagi نِسَاءِ, kasrah pada akhir perkataan dapat dikenal pasti secara tulisan dan bacaan. Oleh itu, tanda jar yang dinyatakan ialah kasrah zahirah.
Walau bagaimanapun, perlu dibezakan antara tanda i‘rab dengan huruf asal perkataan. Kasrah ialah tanda baris yang menunjukkan hukum jar; ia bukan huruf tambahan yang membentuk kata nama tersebut.
4.2. Adakah kasrah itu tanda jar bagi semua kata nama?
Tidak semua kata nama majrur ditandai dengan kasrah. Dalam bahasa Arab, tanda jar boleh berbeza mengikut jenis kata nama dan kaedah nahu yang terpakai.
Sebagai contoh, sebahagian bentuk kata nama menggunakan ya’ sebagai tanda jar, manakala kata nama tertentu menggunakan fathah dalam keadaan yang diiktiraf oleh kaedah nahu.
Namun, bagi perkataan نِسَاءِ dalam struktur ini, tanda yang digunakan ialah kasrah.
Oleh itu, analisis yang tepat bukan sekadar menyebut bahawa perkataan itu majrur, tetapi turut menjelaskan tanda yang menunjukkan hukum tersebut. Kedua-dua maklumat ini diperlukan untuk melengkapkan i‘rab.
5. Kedudukan نِسَاءِ dari Sudut Jenis Kata Nama
Perkataan نِسَاءٌ ialah kata nama yang digunakan bagi merujuk kepada perempuan-perempuan atau golongan wanita. Dalam bentuk yang dibincangkan, ia muncul sebagai نِسَاءِ kerana menerima hukum jar.
Dari sudut bentuk morfologi, نِسَاء ialah bentuk jamak bagi perempuan. Walau bagaimanapun, perkataan ini tidak mengikuti pola jamak muannath salim yang lazim seperti مُؤْمِنَاتٌ atau مُسْلِمَاتٌ.
Jamak muannath salim lazimnya dibentuk dengan akhiran ـَاتٌ dalam keadaan rafa‘ dan ـَاتٍ dalam keadaan nasab atau jar. Sebaliknya, نِسَاء tergolong dalam bentuk jamak taksir.
5.1. Mengapa نِسَاء dianggap jamak taksir?
جَمْعُ التَّكْسِيرِ ialah bentuk jamak yang melibatkan perubahan pada struktur kata tunggal, bukan semata-mata penambahan akhiran jamak seperti yang berlaku pada jamak muzakkar salim atau jamak muannath salim.
Perkataan نِسَاء merupakan bentuk jamak yang digunakan bagi merujuk kepada wanita. Bentuk ini tidak dibina melalui penambahan akhiran ـُونَ, ـِينَ atau ـَاتٍ kepada kata tunggal.
Oleh itu, dari sudut morfologi, perkataan tersebut dihuraikan sebagai jamak taksir.
Perlu ditegaskan bahawa istilah jamak taksir menerangkan bentuk pembentukan kata, manakala istilah majrur menerangkan keadaan i‘rabnya. Kedua-duanya menjawab persoalan yang berlainan.
Jamak taksir tidak bermaksud sesuatu perkataan itu semestinya majrur. Sesuatu jamak taksir boleh menjadi marfu‘, mansub atau majrur bergantung pada kedudukannya dalam ayat.
5.2. Adakah نِسَاءِ termasuk dalam kategori مَمْنُوعٌ مِنَ الصَّرْفِ?
Perkara ini memerlukan ketelitian kerana ia berkaitan dengan tanda jar dan struktur morfologi.
Perkataan نِسَاء ialah bentuk jamak taksir yang berada dalam kategori مَمْنُوعٌ مِنَ الصَّرْفِ menurut analisis nahu yang lazim. Antara ciri kata nama yang termasuk dalam kategori ini ialah bahawa ia tidak menerima tanwin dan, dalam keadaan tertentu, menggunakan fathah sebagai tanda jar menggantikan kasrah.
Namun, hukum kata nama mamnu‘ min al-ṣarf perlu dibaca bersama syarat penggunaannya. Kata nama dalam kategori ini boleh menerima kasrah apabila memenuhi keadaan tertentu, antaranya apabila disandarkan melalui iḍāfah atau didahului oleh ال التعريف.
Dalam lafaz ayat yang dibincangkan, نِسَاءِ diikuti oleh الْمُؤْمِنِينَ dalam struktur iḍāfah. Oleh itu, perkataan نِسَاءِ berada dalam keadaan mudaf dan menerima kasrah sebagai tanda jar.
Maka, penerangan yang lebih teliti ialah: نِسَاءِ merupakan jamak taksir yang tergolong dalam kategori mamnu‘ min al-ṣarf, tetapi dalam struktur ini ia menerima kasrah kerana berada dalam keadaan iḍāfah.
Perkara ini menunjukkan mengapa tanda i‘rab tidak boleh dikenal pasti hanya melalui rupa asas perkataan. Hubungan sintaksis dalam ayat turut menentukan bentuk tanda yang digunakan.
6. Perbezaan antara I‘rab dan Ṣarf bagi نِسَاءِ
Untuk memahami lafaz ini secara menyeluruh, perlu dibezakan antara ilmu i‘rab dengan ilmu ṣarf.
Ilmu i‘rab membincangkan perubahan akhir perkataan berdasarkan kedudukannya dalam struktur ayat. Dalam lafaz نِسَاءِ, perbahasan i‘rab menjelaskan bahawa perkataan tersebut ialah ma‘ṭūf majrūr dan tanda jarnya ialah kasrah.
Ilmu ṣarf pula membincangkan bentuk perkataan, pembentukan kata, perubahan morfologi dan kategori seperti kata tunggal, kata dua dan kata jamak.
Dari sudut ṣarf, نِسَاء ialah jamak taksir yang merujuk kepada perempuan-perempuan. Dari sudut i‘rab, perkataan yang sama berada dalam keadaan majrur kerana hubungan ‘aṭaf dalam ayat.
Kedua-dua bidang ini saling melengkapi, tetapi tidak boleh dicampuradukkan.
Sebagai contoh, menyebut bahawa نِسَاء ialah jamak taksir tidak dengan sendirinya menjelaskan mengapa ia majrur. Begitu juga, menyebut bahawa ia majrur tidak menerangkan bagaimana bentuk jamaknya dibina.
Analisis yang lengkap perlu menyatakan kedua-dua aspek ini secara berasingan.
7. Hubungan antara نِسَاءِ dan Struktur Iḍāfah
Dalam rangkaian ayat tersebut, perkataan نِسَاءِ disusuli dengan lafaz الْمُؤْمِنِينَ. Hubungan kedua-duanya membentuk struktur yang dikenali sebagai إِضَافَةٌ, iaitu sandaran antara dua kata nama.
Dalam struktur iḍāfah, kata nama pertama dinamakan مُضَافٌ, manakala kata nama kedua dinamakan مُضَافٌ إِلَيْهِ.
Berdasarkan struktur tersebut, نِسَاءِ ialah mudaf, manakala الْمُؤْمِنِينَ ialah mudaf ilayh.
Oleh itu, dari sudut hubungan antara kedua-dua kata nama itu, نِسَاءِ tidak berfungsi sebagai mudaf ilayh. Sebaliknya, ia ialah mudaf yang disandarkan kepada kata nama selepasnya.
Perbezaan ini penting kerana terdapat dua hubungan tatabahasa yang berlaku serentak pada lafaz نِسَاءِ:
Pertama, ia menjadi ma‘ṭūf kepada unsur sebelumnya, lalu menerima hukum jar melalui ‘aṭaf.
Kedua, ia menjadi mudaf kepada perkataan selepasnya dalam struktur iḍāfah.
Kedua-dua hubungan ini tidak bercanggah. Satu perkataan boleh mempunyai kedudukan sebagai ma‘ṭūf dalam hubungan dengan unsur sebelumnya, dan pada masa yang sama menjadi mudaf dalam hubungannya dengan kata nama yang mengikutinya.
Dengan itu, i‘rab نِسَاءِ tidak wajar dihuraikan hanya melalui satu hubungan tatabahasa tanpa mengambil kira struktur yang lebih lengkap.
8. Mengapa نِسَاءِ Tidak Dianggap Majrur Kerana Iḍāfah?
Persoalan ini penting untuk membezakan sebab jar daripada kedudukan sesuatu perkataan dalam struktur iḍāfah.
Dalam kaedah nahu, kata nama yang menjadi مُضَافٌ إِلَيْهِ ialah unsur yang menerima hukum jar kerana hubungan iḍāfah. Sebaliknya, kata nama yang menjadi مُضَافٌ tidak semestinya majrur hanya kerana ia berada dalam struktur iḍāfah.
Kedudukan i‘rab bagi mudaf ditentukan oleh peranannya dalam ayat. Ia boleh menjadi marfu‘, mansub atau majrur berdasarkan hubungan sintaksisnya.
Dalam lafaz نِسَاءِ, sebab utama perkataan itu majrur ialah kerana ia di‘aṭafkan kepada unsur sebelumnya yang majrur. Hubungannya sebagai mudaf kepada الْمُؤْمِنِينَ ialah hubungan yang berasingan.
Dengan kata lain, tidak tepat jika dikatakan bahawa نِسَاءِ majrur semata-mata kerana ia mudaf. Yang majrur kerana menjadi mudaf ilayh ialah perkataan yang disandarkan kepada نِسَاءِ, bukannya نِسَاءِ itu sendiri atas sebab iḍāfah.
Pemisahan ini menjadikan analisis lebih tepat dan mengelakkan kekeliruan antara dua kaedah nahu yang berlainan.
9. Kedudukan نِسَاءِ dalam Susunan Ayat
Dalam ayat Surah al-Aḥzāb ayat 59, lafaz وَنِسَاءِ hadir sebagai sebahagian daripada rangkaian kata nama yang dihubungkan dengan huruf ‘aṭaf.
Kedudukannya tidak boleh ditentukan hanya melalui makna umum perkataan tersebut. Sebaliknya, analisis perlu melihat hubungan sintaksisnya dengan unsur yang mendahului.
Perkataan نِسَاءِ mengikuti unsur sebelumnya dari sudut hukum i‘rab. Oleh sebab unsur yang menjadi tempat sandarannya berada dalam keadaan jar, perkataan ini juga berada dalam keadaan jar.
Dalam konteks ini, kedudukan نِسَاءِ sebagai ma‘ṭūf majrūr menerangkan fungsi tatabahasanya secara langsung. Ia bukan unsur yang berdiri sendiri sebagai mubtada’, khabar atau maf‘ul bih dalam rangkaian tersebut.
Namun, perlu diingat bahawa istilah ma‘ṭūf menerangkan hubungan antara unsur, bukannya makna leksikal perkataan. Makna نِسَاء tetap berkaitan dengan golongan wanita, sementara hukum jar menerangkan kedudukan tatabahasanya.
10. Perbezaan antara Makna Perkataan dan Hukum I‘rab
Dalam analisis al-Quran, makna perkataan dan hukum i‘rab merupakan dua aspek yang berbeza tetapi saling melengkapi.
Makna asas نِسَاء ialah perempuan-perempuan atau wanita-wanita. Makna ini diperoleh melalui penggunaan bahasa Arab dan kedudukan perkataan tersebut dalam konteksnya.
Adapun i‘rab نِسَاءِ, perbahasannya tertumpu pada kedudukan perkataan dalam susunan ayat. Ia menerangkan bahawa perkataan tersebut menjadi ma‘ṭūf majrūr dan tanda jarnya ialah kasrah.
Oleh itu, tidak tepat jika makna leksikal perkataan itu dianggap sebagai sebab ia menjadi majrur. Sesuatu kata nama tidak menjadi majrur kerana maknanya merujuk kepada manusia, wanita, lelaki, benda atau golongan tertentu. Hukum i‘rab bergantung pada hubungan tatabahasa dalam ayat.
Begitu juga, tanda kasrah tidak mengubah makna asas نِسَاء menjadi makna yang berbeza secara automatik. Kasrah pada lafaz ini menunjukkan keadaan i‘rabnya, sedangkan makna leksikalnya tetap difahami melalui penggunaan perkataan tersebut.
11. Rumusan Analisis Nahu
Berdasarkan perbahasan di atas, lafaz وَنِسَاءِ boleh dihuraikan melalui dua unsur tatabahasa utama.
Pertama, وَ ialah huruf ‘aṭaf yang mabni atas fathah dan tidak mempunyai محل إعراب. Fungsinya adalah menghubungkan perkataan yang mengikutinya dengan unsur sebelumnya.
Kedua, نِسَاءِ ialah kata nama yang menjadi ma‘ṭūf majrūr. Tanda jarnya ialah kasrah zahirah pada akhir perkataan. Dari sudut ṣarf, ia merupakan jamak taksir yang tergolong dalam kategori mamnu‘ min al-ṣarf. Dalam struktur ayat ini, ia menerima kasrah kerana berada dalam keadaan iḍāfah sebagai mudaf kepada perkataan yang mengikutinya.
Dengan itu, i‘rab yang ringkas tetapi mencukupi bagi lafaz ini ialah:
وَ: حَرْفُ عَطْفٍ مَبْنِيٌّ عَلَى الْفَتْحِ، لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ.
نِسَاءِ: مَعْطُوفٌ مَجْرُورٌ، وَعَلَامَةُ جَرِّهِ الْكَسْرَةُ الظَّاهِرَةُ عَلَى آخِرِهِ، وَهُوَ مُضَافٌ.
Maksudnya: Wāw ialah huruf ‘aṭaf yang mabni atas fathah dan tidak mempunyai kedudukan i‘rab. نِسَاءِ pula ialah unsur yang di‘aṭafkan dan berada dalam keadaan majrur, dengan kasrah zahirah sebagai tanda jar, serta berfungsi sebagai mudaf.
Huraian ini membezakan secara jelas antara fungsi huruf ‘aṭaf, kedudukan sintaksis kata nama, tanda jar dan hubungan iḍāfah. Dengan pemisahan tersebut, analisis lafaz وَنِسَاءِ menjadi lebih tepat dari sudut ilmu nahu dan ṣarf, tanpa mencampuradukkan sebab i‘rab dengan makna asas perkataan.
asasas
asas
https://draft.blogger.com/blog/post/edit/50065684574614780/2529112918733149936?hl=en
