Contoh kesepuluh ialah mereka-reka bentuk ibadah yang dikatakan hanya diketahui oleh golongan tertentu
edit / Perkataan Bidaah / Apa Itu Contoh Bagi Bidaah Haqiqiyyah / Contoh kesepuluh ialah mereka-reka bentuk ibadah yang dikatakan hanya diketahui oleh golongan tertentu
Mereka-Reka Bentuk Ibadah Yang Dikatakan Hanya Diketahui Oleh Golongan Tertentu
Salah satu contoh bidaah haqiqiyyah yang paling berbahaya ialah dakwaan bahawa terdapat bentuk ibadah, zikir, wirid, amalan, syariat atau jalan khusus menuju Allah yang hanya diketahui oleh golongan tertentu sahaja, sedangkan Rasulullah SAW tidak pernah mengajarkannya kepada seluruh umat Islam.
Dakwaan seperti ini bertentangan dengan prinsip asas agama Islam yang menegaskan bahawa wahyu telah disampaikan secara sempurna, terbuka dan jelas kepada seluruh manusia melalui Rasulullah SAW.
Tiada satu pun bentuk ibadah yang menjadi jalan mendekatkan diri kepada Allah disembunyikan daripada para sahabat atau hanya diwariskan kepada kelompok tertentu selepas kewafatan Baginda. Oleh itu, sesiapa yang mendakwa memiliki syariat rahsia atau ibadah khas yang tidak diketahui oleh umat Islam secara umum, hendaklah membawa dalil yang sah daripada al-Quran dan al-SSunnah. Jika tidak, dakwaan tersebut termasuk dalam perkara yang diada-adakan dalam agama.
Islam merupakan agama yang dibina di atas wahyu, bukan di atas rahsia yang hanya diketahui oleh golongan elit agama. Rasulullah SAW diutus sebagai penyampai risalah kepada seluruh manusia tanpa menyembunyikan walau satu hukum yang diperintahkan oleh Allah SWT. Firman Allah SWT:
﴿يَـٰٓأَيُّهَا ٱلرَّسُولُ بَلِّغْ مَآ أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَۖ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُۥۚ وَٱللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ ٱلنَّاسِ﴾
Maksudnya: "Wahai Rasul! Sampaikanlah apa yang diturunkan kepadamu daripada Tuhanmu. Jika engkau tidak melaksanakannya, maka bererti engkau tidak menyampaikan risalah-Nya. Dan Allah memeliharamu daripada gangguan manusia." (Surah al-Ma'idah: 67)
Ayat ini menjadi dalil bahawa Rasulullah SAW telah menyampaikan seluruh agama tanpa menyembunyikan sedikit pun wahyu yang diperintahkan oleh Allah SWT.
Dalam ayat yang lain Allah SWT berfirman:
﴿ٱلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِى وَرَضِيتُ لَكُمُ ٱلْإِسْلَـٰمَ دِينًا﴾
Maksudnya: "Pada hari ini Aku telah sempurnakan bagi kamu agama kamu, Aku telah cukupkan nikmat-Ku kepada kamu dan Aku telah reda Islam sebagai agama bagi kamu." (Surah al-Ma'idah: 3)
Kesempurnaan agama ini membawa maksud bahawa seluruh bentuk ibadah yang diterima oleh Allah telah pun dijelaskan sebelum kewafatan Rasulullah SAW. Tidak ada lagi ruang untuk munculnya amalan rahsia yang kononnya hanya diketahui oleh segelintir manusia.
Antara ciri utama dakwaan seperti ini ialah seseorang mendakwa bahawa terdapat ilmu batin, ibadah tersembunyi, zikir khas, wirid tertentu atau jalan kerohanian yang tidak pernah diketahui oleh para sahabat, tetapi hanya didedahkan kepada guru tertentu melalui ilham, mimpi atau pengalaman rohani. Dakwaan seperti ini sebenarnya menimbulkan persoalan yang sangat besar. Jika amalan tersebut benar-benar membawa manusia lebih dekat kepada Allah, mengapakah Rasulullah SAW tidak mengajarkannya kepada Abu Bakar al-Siddiq RA, Umar ibn al-Khattab RA, Uthman ibn Affan RA, Ali ibn Abi Talib RA serta seluruh para sahabat yang merupakan generasi terbaik umat ini?
Allah SWT telah memuji para sahabat sebagai generasi yang paling awal menerima petunjuk.
﴿وَٱلسَّـٰبِقُونَ ٱلْأَوَّلُونَ مِنَ ٱلْمُهَـٰجِرِينَ وَٱلْأَنصَارِ وَٱلَّذِينَ ٱتَّبَعُوهُم بِإِحْسَـٰنٍ رَّضِىَ ٱللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا۟ عَنْهُ﴾
Maksudnya: "Golongan yang terdahulu lagi terawal daripada kalangan Muhajirin dan Ansar serta orang-orang yang mengikuti mereka dengan baik, Allah reda kepada mereka dan mereka reda kepada-Nya." (Surah al-Tawbah: 100)
Sekiranya terdapat ibadah rahsia yang lebih tinggi nilainya daripada ibadah yang diamalkan oleh para sahabat, sudah tentu mereka merupakan golongan pertama yang akan mempelajarinya. Hakikat bahawa tidak ada seorang pun sahabat meriwayatkan kewujudan syariat tersembunyi menunjukkan bahawa dakwaan tersebut tidak mempunyai asas dalam agama.
Rasulullah SAW bersabda:
«تَرَكْتُكُمْ عَلَى الْبَيْضَاءِ لَيْلُهَا كَنَهَارِهَا لَا يَزِيغُ عَنْهَا بَعْدِي إِلَّا هَالِكٌ»
Maksudnya: "Aku telah meninggalkan kamu di atas jalan yang putih bersih. Malamnya seperti siangnya. Tidak akan menyimpang daripadanya selepasku kecuali orang yang binasa."
Hadis ini menunjukkan bahawa jalan menuju Allah adalah jelas, terang dan terbuka. Ia bukan jalan yang dipenuhi rahsia yang hanya diketahui oleh segelintir manusia.
Islam tidak mengenali konsep "kelas kerohanian eksklusif" yang memiliki syariat tersendiri. Sebaliknya, Islam mengajar bahawa semua manusia berada di bawah syariat yang sama. Seorang pemerintah, seorang ulama, seorang petani, seorang peniaga atau seorang hamba mempunyai kewajipan yang sama untuk mengerjakan solat lima waktu, berpuasa Ramadan, menunaikan zakat apabila cukup syaratnya dan menunaikan haji apabila berkemampuan. Tidak ada satu kumpulan pun yang mempunyai ibadah tambahan yang diwajibkan secara rahsia oleh Allah kepada mereka sahaja.
Allah SWT juga menegaskan bahawa al-Quran diturunkan sebagai petunjuk kepada seluruh manusia.
﴿هَـٰذَا بَيَانٌ لِّلنَّاسِ وَهُدًى وَمَوْعِظَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ﴾
Maksudnya: "Al-Quran ini ialah penjelasan bagi manusia, petunjuk dan pengajaran bagi orang-orang yang bertakwa." (Surah Ali 'Imran: 138)
Perkataan "linnas" dalam ayat ini menunjukkan bahawa petunjuk Allah ditujukan kepada seluruh manusia, bukan kepada golongan tertentu sahaja.
Demikian juga Allah SWT berfirman:
﴿شَهْرُ رَمَضَانَ ٱلَّذِىٓ أُنزِلَ فِيهِ ٱلْقُرْءَانُ هُدًى لِّلنَّاسِ﴾
Maksudnya: "Bulan Ramadan ialah bulan yang padanya diturunkan al-Quran sebagai petunjuk bagi manusia." (Surah al-Baqarah: 185)
Sekiranya al-Quran merupakan petunjuk bagi seluruh manusia, maka tidak mungkin wujud syariat tersembunyi yang tidak terdapat dalam al-Quran dan tidak diterangkan oleh Rasulullah SAW.
Antara hujah yang sering digunakan oleh pihak yang mendakwa memiliki amalan rahsia ialah mereka mengatakan bahawa ilmu tersebut diperoleh melalui ilham, kasyaf atau mimpi. Walau bagaimanapun, para ulama Ahl al-Sunnah menjelaskan bahawa ilham yang benar tidak boleh dijadikan sumber pensyariatan. Ilham hanya boleh menjadi dorongan peribadi kepada seseorang selagi tidak bercanggah dengan syariat. Ia tidak boleh digunakan untuk mencipta hukum baharu atau ibadah baharu.
Wahyu telah terhenti dengan kewafatan Rasulullah SAW. Tidak ada lagi nabi selepas Baginda, dan tidak ada lagi syariat baharu yang akan turun kepada sesiapa.
Allah SWT berfirman:
﴿مَّا كَانَ مُحَمَّدٌ أَبَآ أَحَدٍ مِّن رِّجَالِكُمْ وَلَـٰكِن رَّسُولَ ٱللَّهِ وَخَاتَمَ ٱلنَّبِيِّۦنَ﴾
Maksudnya: "Muhammad itu bukanlah bapa kepada mana-mana lelaki dalam kalangan kamu, tetapi Baginda ialah Rasul Allah dan penutup para nabi." (Surah al-Ahzab: 40)
Apabila kenabian telah berakhir, maka sumber syariat juga telah berakhir. Oleh itu, tidak boleh muncul bentuk ibadah baharu melalui dakwaan ilham atau mimpi.
Dalam sejarah Islam, para sahabat merupakan orang yang paling hampir dengan Rasulullah SAW. Mereka melihat cara Baginda beribadah setiap hari. Mereka menghafal al-Quran, meriwayatkan hadis dan menyampaikan agama kepada generasi selepas mereka. Jika benar terdapat amalan rahsia yang sangat besar pahalanya, sudah tentu ia akan diriwayatkan oleh para sahabat dan menjadi amalan mereka.
Sebaliknya, sejarah menunjukkan bahawa para sahabat sentiasa mengembalikan semua urusan agama kepada al-Quran dan al-Sunnah. Mereka tidak pernah mendakwa memiliki syariat tersembunyi yang tidak diketahui oleh sahabat yang lain.
Imam Malik pernah menyebut satu kaedah yang sangat masyhur:
"Apa yang pada hari itu bukan agama, maka pada hari ini juga bukan agama."
Maksud kenyataan ini ialah jika sesuatu amalan tidak menjadi sebahagian daripada agama pada zaman Rasulullah SAW dan para sahabat, maka ia tidak boleh dijadikan agama pada zaman selepas mereka.
Hal ini kerana agama telah sempurna dan tidak berubah mengikut peredaran zaman.
Dakwaan bahawa hanya guru tertentu mengetahui jalan sebenar menuju Allah juga bertentangan dengan konsep ittiba'. Allah SWT memerintahkan seluruh manusia supaya mengikuti Rasulullah SAW, bukan mengikuti syariat baharu yang dicipta oleh individu tertentu.
Firman Allah SWT:
﴿قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ ٱللَّهَ فَٱتَّبِعُونِى يُحْبِبْكُمُ ٱللَّهُ﴾
Maksudnya: "Katakanlah: Jika kamu mencintai Allah, maka ikutilah aku, nescaya Allah akan mencintai kamu." (Surah Ali 'Imran: 31)
Ayat ini menjelaskan bahawa jalan memperoleh cinta Allah ialah mengikuti Rasulullah SAW. Tidak disebut bahawa seseorang perlu mengikuti syariat rahsia yang hanya diketahui oleh individu tertentu.
Selain itu, Allah SWT juga berfirman:
﴿فَلْيَحْذَرِ ٱلَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِۦٓ أَن تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴾
Maksudnya: "Maka hendaklah orang-orang yang menyalahi perintah Rasul itu takut akan ditimpa fitnah atau ditimpa azab yang pedih." (Surah al-Nur: 63)
Ayat ini menjadi peringatan bahawa keselamatan terletak pada mengikuti perintah Rasulullah SAW, bukan menambah bentuk ibadah yang tidak pernah diajarkan oleh Baginda.
Antara tanda bahawa sesuatu dakwaan syariat rahsia itu batil ialah apabila pengikutnya dilarang bertanya tentang dalil. Mereka hanya diminta taat kepada guru tanpa meminta penjelasan daripada al-Quran dan al-Sunnah. Sedangkan al-Quran sendiri berulang kali menyeru manusia supaya berfikir, meneliti dalil dan kembali kepada wahyu.
Islam ialah agama ilmu, bukan agama kerahsiaan. Allah menurunkan kitab yang boleh dibaca, difahami, dipelajari dan diajarkan kepada seluruh manusia. Rasulullah SAW juga menyampaikan hadis secara terbuka di masjid, di rumah, ketika musafir dan dalam pelbagai majlis ilmu. Para sahabat meriwayatkannya kepada tabi'in, kemudian tabi'in menyampaikannya kepada tabi' tabi'in sehingga lahirlah kitab-kitab hadis yang dipelajari oleh umat Islam hingga ke hari ini. Keseluruhan proses ini menunjukkan bahawa agama Islam berkembang melalui penyampaian ilmu secara terbuka, bukan melalui amalan rahsia yang disembunyikan.
Justeru, dakwaan bahawa terdapat ibadah yang hanya diketahui oleh golongan tertentu tanpa dalil daripada al-Quran dan al-Sunnah merupakan satu bentuk bidaah haqiqiyyah kerana keseluruhan dakwaan tersebut tidak mempunyai asal dalam syariat. Ia mewujudkan tanggapan bahawa agama Islam belum sempurna ketika Rasulullah SAW wafat, sedangkan Allah sendiri telah mengisytiharkan kesempurnaan agama dalam al-Quran. Ia juga secara tidak langsung meletakkan guru atau individu tertentu sebagai sumber syariat baharu, sedangkan syariat telah berakhir dengan kewafatan Rasulullah SAW.
Kesimpulannya, Islam tidak mengenal konsep ibadah rahsia yang hanya diketahui oleh golongan tertentu. Semua bentuk ibadah yang diterima di sisi Allah telah diajarkan oleh Rasulullah SAW, diamalkan oleh para sahabat dan dipindahkan kepada umat melalui jalan ilmu yang jelas. Apa sahaja bentuk ibadah yang didakwa hanya diketahui oleh individu tertentu melalui ilham, mimpi, kasyaf atau dakwaan kerohanian tanpa sandaran daripada al-Quran dan al-Sunnah tidak boleh dijadikan agama.
Seorang Muslim hendaklah sentiasa mengukur setiap amalan dengan neraca wahyu serta kefahaman para sahabat, kerana jalan menuju keredaan Allah bukanlah melalui syariat yang tersembunyi, tetapi melalui petunjuk yang telah disempurnakan, dijelaskan dan diwariskan oleh Rasulullah SAW kepada seluruh umat Islam tanpa pengecualian.
as
Comments
Post a Comment