Petunjuk Dari Surah Al-'Ankabut Ayat 4
edit / Petunjuk Dari Surah Al-'Ankabut Ayat 4 / as
Petunjuk Daripada Surah al-‘Ankabut Ayat 4
Allah سبحانه وتعالى berfirman:
﴿أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ أَن يَسْبِقُونَا ۚ سَاءَ مَا يَحْكُمُونَ﴾
“Atau adakah orang-orang yang melakukan kejahatan menyangka bahawa mereka dapat mendahului Kami? Amat buruklah apa yang mereka putuskan itu.” (Surah al-‘Ankabut: 4)
Ayat ini mengandungi ancaman yang sangat tegas kepada orang yang melakukan kejahatan lalu menyangka bahawa mereka dapat melarikan diri daripada pengawasan, kekuasaan dan pembalasan Allah سبحانه وتعالى. Mereka mungkin merasakan bahawa kejahatan yang dilakukan tidak akan membawa akibat, atau mereka dapat mengelakkan diri daripada balasan kerana tidak dihukum serta-merta di dunia. Allah menolak sangkaan tersebut dengan pertanyaan yang mengandungi celaan: ﴿أَن يَسْبِقُونَا﴾ — “bahawa mereka dapat mendahului Kami?” Mereka tidak mungkin terlepas daripada Allah.
20 Petunjuk
Petunjuk bahawa Allah mengetahui segala perbuatan manusia. Tiada satu pun kejahatan yang tersembunyi daripada pengetahuan Allah.
Petunjuk bahawa orang yang melakukan kejahatan tidak akan mampu melarikan diri daripada Allah. Firman-Nya: ﴿أَن يَسْبِقُونَا﴾ — “bahawa mereka dapat mendahului Kami?”
Petunjuk bahawa kekuasaan Allah meliputi seluruh manusia. Tidak ada seorang pun yang berada di luar kekuasaan-Nya.
Petunjuk bahawa penangguhan hukuman bukan bermaksud seseorang telah selamat daripada pembalasan Allah.
Petunjuk bahawa seseorang tidak boleh tertipu dengan keadaan dirinya apabila dia melakukan kejahatan tetapi belum menerima hukuman segera.
Petunjuk bahawa Allah memberikan kesempatan kepada manusia untuk bertaubat dan kembali kepada-Nya.
Petunjuk bahawa orang yang melakukan maksiat tidak sepatutnya merasa aman daripada azab Allah.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah takut kepada akibat buruk daripada perbuatan kejahatan.
Petunjuk bahawa kejahatan mempunyai akibat, sama ada di dunia atau di akhirat, menurut ketetapan dan hikmah Allah.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah tidak merasakan dirinya lebih kuat daripada kekuasaan Allah.
Petunjuk bahawa kemampuan manusia melarikan diri daripada hukuman dunia tidak bermakna dia dapat melarikan diri daripada Allah.
Petunjuk bahawa Allah mencela sangkaan buruk manusia terhadap kekuasaan dan pembalasan-Nya.
Petunjuk bahawa seseorang yang terus melakukan dosa dengan sangkaan bahawa dia akan selamat telah membuat pertimbangan yang sangat buruk. Allah berfirman: ﴿سَاءَ مَا يَحْكُمُونَ﴾ — “Amat buruklah apa yang mereka putuskan itu.”
Petunjuk bahawa manusia hendaklah menggunakan akalnya untuk memikirkan akibat setiap perbuatan.
Petunjuk bahawa kehidupan dunia bukan tempat untuk seseorang merasa selamat daripada pertanggungjawaban.
Petunjuk bahawa orang yang melakukan kejahatan hendaklah segera bertaubat sebelum ajal tiba.
Petunjuk bahawa rasa aman daripada pembalasan Allah boleh menjadi sebab seseorang terus bergelumang dalam dosa.
Petunjuk bahawa seorang Mukmin hendaklah menggabungkan antara rasa takut kepada Allah dan harapan kepada rahmat-Nya.
Petunjuk bahawa Allah tidak pernah lalai terhadap perbuatan manusia. Jika seseorang tidak dihukum serta-merta, itu bukan kerana Allah tidak mengetahui perbuatannya.
Petunjuk bahawa Surah al-‘Ankabut ayat 4 memberikan peringatan keras kepada orang yang melakukan kejahatan lalu menyangka bahawa mereka boleh terlepas daripada Allah. Allah berfirman: ﴿أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ أَن يَسْبِقُونَا﴾ — “Atau adakah orang-orang yang melakukan kejahatan menyangka bahawa mereka dapat mendahului Kami?” Pertanyaan ini bukan kerana Allah tidak mengetahui keadaan mereka, tetapi merupakan bentuk penolakan dan celaan terhadap sangkaan mereka. Orang yang melakukan kejahatan mungkin melihat dirinya masih sihat, kaya, berkuasa dan bebas melakukan apa yang dikehendaki. Dia mungkin menyangka bahawa apabila hukuman tidak datang dengan segera, maka dia telah terlepas. Namun, ayat ini membatalkan sangkaan tersebut. Tidak ada manusia yang dapat mendahului Allah. Tidak ada tempat yang dapat dijadikan persembunyian daripada pengetahuan dan kekuasaan-Nya. Seseorang mungkin dapat melarikan diri daripada undang-undang manusia, tetapi dia tidak dapat melarikan diri daripada Allah. Dia mungkin dapat menyembunyikan kejahatan daripada manusia, tetapi dia tidak dapat menyembunyikannya daripada Allah. Dia mungkin tidak dihukum di dunia, tetapi itu bukan bukti bahawa perbuatannya tidak akan dipertanggungjawabkan. Allah سبحانه وتعالى memberikan manusia masa dan peluang untuk bertaubat. Penangguhan tersebut merupakan kesempatan, bukan jaminan keselamatan. Oleh itu, seseorang yang melakukan dosa hendaklah segera kembali kepada Allah dan jangan berkata dalam hatinya bahawa dia masih mempunyai banyak masa. Kematian boleh datang secara tiba-tiba dan seseorang tidak mengetahui bila kehidupannya akan berakhir. Firman Allah: ﴿سَاءَ مَا يَحْكُمُونَ﴾ — “Amat buruklah apa yang mereka putuskan itu.” Ini menunjukkan bahawa sangkaan manusia bahawa mereka boleh terlepas daripada Allah merupakan pertimbangan yang sangat buruk. Mereka menilai berdasarkan apa yang dilihat oleh mata, sedangkan mereka melupakan kekuasaan Allah yang meliputi segala sesuatu. Petunjuk terbesar daripada ayat ini ialah jangan menjadikan kelewatan hukuman sebagai alasan untuk terus melakukan maksiat. Jika seseorang melakukan kesalahan tetapi belum menerima akibatnya, hendaklah dia segera bertaubat dan bersyukur kerana Allah masih memberikan kesempatan kepadanya. Dia hendaklah menyedari bahawa setiap detik yang diberikan Allah merupakan peluang untuk memperbaiki diri. Ayat ini juga mendidik manusia supaya tidak merasa aman daripada makar Allah, tetapi pada masa yang sama tidak berputus asa daripada rahmat-Nya. Seorang Mukmin hidup antara takut dan harap: takut terhadap dosa dan pembalasan Allah, tetapi berharap kepada keampunan dan rahmat-Nya. Maka apabila melakukan dosa, dia tidak terus berdegil, sebaliknya segera bertaubat. Dia tidak berkata, “Aku belum dihukum, maka aku selamat,” tetapi berkata, “Allah masih memberikan aku peluang untuk kembali.” Inilah sikap yang selamat. Sesungguhnya Allah mengetahui segala perbuatan manusia dan tidak ada seorang pun yang mampu mendahului-Nya atau melarikan diri daripada pertanggungjawaban di hadapan-Nya.
asas
asa
