Petunjuk Dari Surah Ar-Rum Ayat 42
edit / 0030 سورة الروم / Petunjuk Dari Surah Ar-Rum Ayat 42 / as
Petunjuk Daripada Surah ar-Rum Ayat 42
Allah سبحانه وتعالى berfirman:
﴿قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلُ ۚ كَانَ أَكْثَرُهُم مُّشْرِكِينَ﴾
“Katakanlah: Berjalanlah kamu di muka bumi, lalu perhatikanlah bagaimana kesudahan orang-orang yang terdahulu. Kebanyakan mereka adalah orang-orang yang mempersekutukan Allah.” (Surah ar-Rum: 42)
Ayat ini mengarahkan manusia supaya melihat sejarah, mengembara di muka bumi, memerhatikan kesan peninggalan umat terdahulu dan mengambil pengajaran daripada kesudahan mereka. Allah memerintahkan manusia supaya tidak hanya membaca sejarah secara teori, bahkan melihat sendiri tanda-tanda yang terdapat di muka bumi. Mereka yang hidup dalam kesyirikan, kezaliman dan penolakan terhadap kebenaran akhirnya menerima akibat daripada perbuatan mereka. Oleh itu, sejarah dan perjalanan di muka bumi sepatutnya menjadi jalan untuk menambah iman, bukan sekadar hiburan atau pengetahuan.
20 Petunjuk
Petunjuk bahawa manusia diperintahkan untuk mengembara dan melihat keadaan muka bumi. Firman Allah: ﴿قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ﴾ — “Katakanlah: Berjalanlah kamu di muka bumi.”
Petunjuk bahawa perjalanan di muka bumi boleh menjadi ibadah pemikiran apabila dilakukan untuk mengambil pengajaran.
Petunjuk bahawa Islam menggalakkan manusia memerhatikan sejarah umat terdahulu.
Petunjuk bahawa sejarah merupakan sumber pengajaran yang penting bagi manusia. Kesudahan umat terdahulu hendaklah menjadi peringatan kepada generasi selepas mereka.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah menggunakan akal untuk mengambil iktibar daripada apa yang dilihat. Allah berfirman: ﴿فَانظُرُوا﴾ — “maka perhatikanlah.”
Petunjuk bahawa melihat kesan sejarah dapat membantu manusia memahami akibat sesuatu perbuatan.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah memerhatikan kesudahan orang-orang terdahulu. Bukan hanya melihat kemegahan mereka, tetapi juga melihat bagaimana mereka berakhir.
Petunjuk bahawa kekuatan duniawi tidak menjamin keselamatan seseorang. Umat yang kuat dan berkuasa boleh mengalami kehancuran apabila menyimpang daripada kebenaran.
Petunjuk bahawa kesyirikan merupakan antara sebab utama kehancuran umat terdahulu. Allah berfirman: ﴿كَانَ أَكْثَرُهُم مُّشْرِكِينَ﴾ — “kebanyakan mereka adalah orang-orang yang mempersekutukan Allah.”
Petunjuk bahawa manusia hendaklah menjauhi kesyirikan dan segala jalan yang membawa kepadanya.
Petunjuk bahawa perjalanan di muka bumi boleh meningkatkan kesedaran tentang kebesaran dan kekuasaan Allah.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah menggabungkan pengamatan dengan keimanan. Apa yang dilihat hendaklah membawa kepada pengajaran dan perubahan diri.
Petunjuk bahawa sejarah bukan sekadar cerita masa lalu. Ia merupakan sunnah dan pengajaran yang boleh dijadikan panduan untuk masa kini.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah memerhatikan akibat perbuatan, bukan hanya keadaannya ketika hidup.
Petunjuk bahawa kemajuan material tidak boleh dijadikan ukuran mutlak kejayaan sesuatu bangsa. Yang lebih penting ialah iman dan ketaatan kepada Allah.
Petunjuk bahawa seorang Mukmin hendaklah mengambil pengajaran daripada kehancuran umat terdahulu agar tidak mengulangi kesalahan mereka.
Petunjuk bahawa bumi menyimpan tanda-tanda sejarah yang boleh menjadi peringatan kepada manusia.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah menggunakan perjalanan dan pengembaraan untuk menambah ilmu dan kesedaran, bukan hanya untuk keseronokan dunia.
Petunjuk bahawa kesudahan orang yang melakukan kesyirikan merupakan peringatan agar manusia mengesakan Allah dan menjauhi segala bentuk penyekutuan terhadap-Nya.
Petunjuk bahawa Surah ar-Rum ayat 42 mengajar manusia supaya menjadikan bumi sebagai medan pembelajaran, sejarah sebagai cermin kehidupan dan kesudahan umat terdahulu sebagai peringatan untuk kembali kepada kebenaran. Allah berfirman: ﴿قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلُ﴾ — “Katakanlah: Berjalanlah kamu di muka bumi, lalu perhatikanlah bagaimana kesudahan orang-orang yang terdahulu.” Perintah ﴿سِيرُوا﴾ — “berjalanlah” — menunjukkan bahawa manusia boleh memperoleh pengajaran melalui perjalanan dan pemerhatian terhadap dunia. Namun, perjalanan yang dimaksudkan bukan sekadar bergerak dari satu tempat ke tempat yang lain. Allah mengiringinya dengan perintah ﴿فَانظُرُوا﴾ — “maka perhatikanlah.” Ini menunjukkan bahawa perjalanan yang bermanfaat ialah perjalanan yang melahirkan renungan. Seseorang melihat peninggalan umat terdahulu, kemudian dia bertanya: Apakah yang menyebabkan mereka kuat? Apakah yang menyebabkan mereka jatuh? Apakah kesalahan yang mereka lakukan? Apakah pengajaran yang boleh diambil? Dengan cara ini, sejarah menjadi cermin yang memperlihatkan kepada manusia akibat perbuatan mereka. Allah tidak menyuruh manusia sekadar melihat bangunan dan tinggalan sejarah, tetapi menyuruh mereka melihat kesudahan orang-orang terdahulu. Ini kerana sesuatu bangsa mungkin pernah memiliki kekuatan, kekayaan dan kemajuan yang besar, tetapi semua itu tidak menjamin mereka kekal. Apabila mereka menyimpang daripada kebenaran dan melakukan kesyirikan, mereka akhirnya mengalami kehancuran. Allah menyebut: ﴿كَانَ أَكْثَرُهُم مُّشْرِكِينَ﴾ — “kebanyakan mereka adalah orang-orang yang mempersekutukan Allah.” Ayat ini mengingatkan manusia bahawa kesyirikan merupakan perkara yang sangat besar dan tidak boleh dipandang ringan. Petunjuk terbesar daripada ayat ini ialah manusia hendaklah belajar daripada sejarah supaya tidak mengulangi kesalahan umat terdahulu. Apabila seseorang melihat peninggalan mereka, dia hendaklah mengambil iktibar bahawa kekuatan dunia tidak kekal. Kerajaan boleh runtuh, harta boleh hilang, bangsa yang kuat boleh menjadi lemah dan tamadun yang besar boleh lenyap. Yang kekal hanyalah Allah سبحانه وتعالى. Oleh itu, seorang Mukmin tidak sepatutnya tertipu dengan kemegahan dunia. Dia hendaklah menggunakan apa yang dilihatnya untuk memperkuat iman dan memperbaiki amal. Ayat ini juga mengajar bahawa pengembaraan boleh menjadi sarana pendidikan yang sangat berkesan. Melihat sendiri kesan sejarah boleh memberikan kesan yang lebih mendalam daripada sekadar membaca mengenainya. Namun, pengajaran daripada ayat ini bukanlah bahawa setiap kehancuran sesebuah bangsa boleh dijelaskan hanya dengan satu sebab tertentu tanpa penelitian. Sebaliknya, al-Quran mengarahkan manusia melihat sejarah dengan pandangan iman, iaitu mengambil pengajaran daripada sebab-sebab moral dan agama yang disebut oleh wahyu, di samping memahami faktor sejarah yang lain. Maka perjalanan di muka bumi hendaklah menjadikan manusia lebih rendah hati, lebih takut kepada Allah dan lebih bersungguh-sungguh menjauhi kesyirikan serta kezaliman. Sesungguhnya orang yang bijak bukanlah hanya orang yang mengetahui sejarah, tetapi orang yang mengambil pengajaran daripada sejarah dan mengubah kehidupannya berdasarkan pengajaran tersebut.
asas
asa
