Petunjuk Dari Surah Ar-Rum Ayat 41
edit / 0030 سورة الروم / Petunjuk Dari Surah Ar-Rum Ayat 41 / as
Petunjuk Daripada Surah ar-Rum Ayat 41
Allah سبحانه وتعالى berfirman:
﴿ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُم بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴾
“Telah timbul kerosakan di darat dan di laut disebabkan oleh apa yang dilakukan oleh tangan manusia, supaya Allah merasakan kepada mereka sebahagian daripada akibat perbuatan mereka, agar mereka kembali (kepada jalan yang benar).” (Surah ar-Rum: 41)
Ayat ini merupakan peringatan yang sangat mendalam tentang hubungan antara perbuatan manusia dengan kerosakan yang berlaku di muka bumi. Allah سبحانه وتعالى menyebut bahawa kerosakan telah muncul di darat dan di laut akibat apa yang dilakukan oleh tangan manusia. Namun, tujuan Allah memperlihatkan sebahagian daripada akibat perbuatan tersebut bukan semata-mata untuk menghukum, tetapi juga supaya manusia kembali kepada Allah, meninggalkan kerosakan dan memperbaiki kehidupan.
20 Petunjuk
Petunjuk bahawa kerosakan boleh berlaku akibat perbuatan manusia. Allah berfirman: ﴿بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ﴾ — “disebabkan oleh apa yang dilakukan oleh tangan manusia.”
Petunjuk bahawa manusia mempunyai tanggungjawab terhadap kerosakan yang dilakukannya. Perbuatan manusia mempunyai kesan terhadap kehidupan dan alam sekitar.
Petunjuk bahawa kerosakan boleh berlaku di darat. Firman Allah: ﴿فِي الْبَرِّ﴾ — “di darat.”
Petunjuk bahawa kerosakan juga boleh berlaku di laut. Firman Allah: ﴿وَالْبَحْرِ﴾ — “dan di laut.”
Petunjuk bahawa kerosakan yang berlaku di muka bumi merupakan perkara yang perlu diperhatikan dan diambil pengajaran.
Petunjuk bahawa perbuatan manusia mempunyai akibat. Apa yang dilakukan manusia boleh menghasilkan kesan yang baik atau buruk.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah menjaga amanah terhadap bumi. Manusia tidak boleh melakukan kerosakan sesuka hati.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah menjauhi perbuatan yang menyebabkan kemudaratan kepada makhluk lain.
Petunjuk bahawa kerosakan tidak boleh dianggap sebagai perkara yang tidak mempunyai sebab. Allah mengaitkannya dengan apa yang dilakukan oleh tangan manusia.
Petunjuk bahawa dosa dan maksiat boleh menjadi sebab munculnya pelbagai bentuk kerosakan. Perbuatan manusia yang menyimpang daripada petunjuk Allah boleh membawa kesan buruk kepada kehidupan.
Petunjuk bahawa Allah memperlihatkan sebahagian akibat perbuatan manusia sebagai peringatan. Firman-Nya: ﴿لِيُذِيقَهُم بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا﴾ — “supaya Allah merasakan kepada mereka sebahagian daripada apa yang telah mereka kerjakan.”
Petunjuk bahawa apa yang dirasai manusia di dunia hanyalah sebahagian daripada akibat perbuatan mereka. Allah menyebut ﴿بَعْضَ﴾ — “sebahagian.”
Petunjuk bahawa musibah dan kerosakan boleh menjadi peringatan agar manusia melakukan muhasabah.
Petunjuk bahawa tujuan peringatan dan ujian ialah supaya manusia kembali kepada jalan yang benar. Allah berfirman: ﴿لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴾ — “agar mereka kembali.”
Petunjuk bahawa manusia masih mempunyai peluang untuk kembali kepada Allah selagi hidup.
Petunjuk bahawa seorang Mukmin hendaklah mengambil pengajaran daripada kerosakan dan musibah, bukan hanya melihatnya sebagai kejadian biasa.
Petunjuk bahawa pembaikan bumi perlu dimulakan dengan pembaikan manusia. Apabila manusia kembali kepada ketaatan dan meninggalkan kerosakan, kehidupan menjadi lebih baik.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah menjaga alam sekitar dan tidak melakukan pencemaran serta kemusnahan yang membawa mudarat.
Petunjuk bahawa ayat ini menggabungkan peringatan, hukuman dan rahmat. Allah memperlihatkan akibat perbuatan manusia agar mereka kembali, bukan semata-mata untuk membinasakan mereka.
Petunjuk bahawa Surah ar-Rum ayat 41 mengajar manusia bahawa kerosakan yang muncul di darat dan laut hendaklah menjadi sebab untuk melakukan muhasabah, meninggalkan dosa, memperbaiki perbuatan dan kembali kepada Allah. Allah berfirman: ﴿ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ﴾ — “Telah timbul kerosakan di darat dan di laut.” Lafaz الْفَسَادُ merangkumi pelbagai bentuk kerosakan yang berlaku dalam kehidupan manusia. Kerosakan boleh muncul dalam hubungan manusia, ekonomi, akhlak, keselamatan, masyarakat dan juga alam sekitar. Allah kemudian menjelaskan sebabnya dengan firman-Nya: ﴿بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ﴾ — “disebabkan oleh apa yang dilakukan oleh tangan manusia.” Ini menunjukkan bahawa manusia hendaklah bertanggungjawab terhadap perbuatannya. Setiap tindakan mempunyai kesan. Apabila manusia melakukan kezaliman, penipuan, pengkhianatan, pembaziran, pencemaran dan pelbagai bentuk kemudaratan, kesannya boleh kembali kepada manusia sendiri. Namun, ayat ini hendaklah difahami dengan berhati-hati. Tidak semua musibah yang berlaku kepada seseorang atau sesuatu tempat boleh dihukum secara pasti sebagai akibat dosa tertentu, kerana hanya Allah yang mengetahui hikmah sebenar di sebalik setiap kejadian. Para nabi juga diuji dengan pelbagai musibah, sedangkan mereka adalah manusia yang paling mulia. Oleh itu, ayat ini memberikan prinsip umum bahawa perbuatan manusia boleh menjadi sebab munculnya kerosakan, bukan lesen untuk menuduh setiap mangsa musibah sebagai pendosa. Kemudian Allah menyatakan tujuan: ﴿لِيُذِيقَهُم بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا﴾ — “supaya Allah merasakan kepada mereka sebahagian daripada apa yang telah mereka kerjakan.” Perkataan بَعْضَ — “sebahagian” — menunjukkan bahawa apa yang dirasakan manusia di dunia hanyalah sebahagian daripada akibat perbuatan mereka. Allah tidak menghukum manusia dengan seluruh akibat dosa mereka di dunia. Jika seluruh dosa manusia terus dibalas dengan serta-merta, nescaya tidak ada manusia yang akan terselamat. Sebaliknya, Allah memberikan peluang, menangguhkan hukuman dan membuka ruang untuk manusia bertaubat. Kemudian Allah menyebut tujuan yang sangat indah: ﴿لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴾ — “agar mereka kembali.” Ini menunjukkan bahawa peringatan Allah mengandungi rahmat. Apabila manusia melihat kerosakan dan kesan buruk yang berlaku, mereka sepatutnya melakukan muhasabah dan bertanya apakah yang perlu diperbaiki. Mereka hendaklah kembali kepada Allah, meninggalkan kezaliman, memperbaiki hubungan sesama manusia dan menjaga amanah terhadap bumi. Petunjuk terbesar daripada ayat ini ialah bahawa kerosakan yang berlaku hendaklah mendorong manusia kepada pembaikan, bukan sekadar menyalahkan keadaan. Manusia perlu melihat kembali perbuatan sendiri dan masyarakatnya. Jika berlaku pencemaran, hendaklah manusia memperbaiki cara mengurus alam. Jika berlaku kerosakan akhlak, hendaklah pendidikan agama dan akhlak diperkuatkan. Jika berlaku kezaliman, hendaklah keadilan ditegakkan. Jika berlaku kemusnahan hubungan sesama manusia, hendaklah manusia kembali kepada kebenaran, amanah dan kasih sayang. Semua ini selaras dengan tujuan akhir ayat: ﴿لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ﴾. Maka seorang Mukmin apabila melihat kerosakan tidak sepatutnya hanya mengeluh, tetapi hendaklah menjadi sebahagian daripada usaha pembaikan. Dia memperbaiki dirinya, keluarganya dan masyarakat mengikut kemampuan. Ayat ini juga mengajar bahawa bumi bukan milik manusia untuk dieksploitasi tanpa batas. Manusia mempunyai amanah untuk menggunakan nikmat Allah dengan cara yang baik dan tidak melakukan kemudaratan. Sesungguhnya kerosakan yang muncul di darat dan laut merupakan peringatan agar manusia kembali kepada jalan Allah, kerana apabila manusia kembali kepada kebenaran, keadilan dan amanah, mereka akan lebih mampu membina kehidupan yang baik dan mengurangkan kerosakan yang berpunca daripada perbuatan mereka sendiri.
asas
asa
