Petunjuk Dari Surah Az-Zumar Ayat 23
edit / 0039 سورة الزمر / Petunjuk Dari Surah Az-Zumar Ayat 23 / as
Petunjuk Daripada Surah al-Zumar Ayat 23
Allah سبحانه وتعالى berfirman:
﴿اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتَابًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَىٰ ذِكْرِ اللَّهِ ۚ ذَٰلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَن يَشَاءُ ۚ وَمَن يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ﴾
Maksudnya: “Allah telah menurunkan sebaik-baik perkataan, iaitu sebuah Kitab yang ayat-ayatnya serupa dan berulang-ulang. Kulit orang-orang yang takut kepada Tuhan mereka menjadi gementar kerananya, kemudian kulit dan hati mereka menjadi lembut kepada mengingati Allah. Demikianlah petunjuk Allah; Dia memberi petunjuk dengannya kepada sesiapa yang Dia kehendaki. Dan sesiapa yang disesatkan Allah, maka tidak ada baginya seorang pun yang dapat memberi petunjuk.” (Surah al-Zumar: 23)
Ayat ini menerangkan keagungan al-Quran sebagai sebaik-baik perkataan, kesan wahyu terhadap hati orang yang takut kepada Allah, serta hakikat bahawa al-Quran merupakan petunjuk yang membawa manusia kepada jalan yang benar. Allah سبحانه وتعالى menjelaskan bahawa apabila orang yang benar-benar takut kepada-Nya mendengar ayat-ayat al-Quran, hati mereka tidak bersikap keras dan tidak berpaling. Sebaliknya, mereka merasai kebesaran Allah, kulit mereka gementar, kemudian hati dan jiwa mereka menjadi lembut untuk mengingati Allah.
20 Petunjuk
Petunjuk bahawa al-Quran ialah sebaik-baik perkataan. Allah berfirman: ﴿أَحْسَنَ الْحَدِيثِ﴾ — “sebaik-baik perkataan.” Ini menunjukkan kemuliaan dan keagungan Kalam Allah.
Petunjuk bahawa al-Quran diturunkan oleh Allah سبحانه وتعالى. Firman-Nya: ﴿اللَّهُ نَزَّلَ﴾ — “Allah telah menurunkan.” Al-Quran bukan ciptaan manusia, tetapi wahyu yang diturunkan oleh Allah.
Petunjuk bahawa al-Quran merupakan kitab yang mempunyai keselarasan dan kesempurnaan. Firman Allah: ﴿كِتَابًا مُّتَشَابِهًا﴾ menunjukkan keserasian dan keselarasan kandungan al-Quran.
Petunjuk bahawa ayat-ayat al-Quran saling menguatkan dan menjelaskan antara satu sama lain. Kandungannya tidak bercanggah, bahkan sebahagiannya menjadi penjelas kepada sebahagian yang lain.
Petunjuk bahawa al-Quran mengandungi pengulangan yang penuh hikmah. Firman Allah ﴿مَّثَانِيَ﴾ menunjukkan bahawa pelbagai peringatan, kisah, hukum dan pengajaran diulang dengan cara yang sesuai untuk menguatkan mesejnya.
Petunjuk bahawa pengulangan dalam al-Quran bukanlah sesuatu yang sia-sia. Pengulangan ayat dan kisah berfungsi menguatkan peringatan dan meneguhkan hati orang beriman.
Petunjuk bahawa al-Quran memberi kesan kepada tubuh dan hati orang yang takut kepada Allah. Allah menyebut: ﴿تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ﴾ — “kulit orang-orang yang takut kepada Tuhan mereka menjadi gementar kerananya.”
Petunjuk bahawa rasa takut kepada Allah merupakan sifat yang terpuji. Orang yang takut kepada Allah akan mengambil serius peringatan yang terdapat dalam al-Quran.
Petunjuk bahawa hati orang beriman tidak berhenti pada rasa takut semata-mata. Selepas rasa gementar, Allah menyebut: ﴿ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ﴾ — “kemudian kulit dan hati mereka menjadi lembut.”
Petunjuk bahawa al-Quran melembutkan hati orang yang menerimanya dengan iman. Hati yang membaca dan mendengar al-Quran dengan penuh penghayatan akan terdorong untuk tunduk kepada Allah.
Petunjuk bahawa hati yang lembut ialah hati yang mudah menerima peringatan. Orang yang hatinya lembut tidak menolak nasihat yang datang daripada wahyu.
Petunjuk bahawa zikir kepada Allah merupakan tanda hati yang hidup. Allah menyebut: ﴿إِلَىٰ ذِكْرِ اللَّهِ﴾ — “kepada mengingati Allah.”
Petunjuk bahawa al-Quran merupakan salah satu sebab hati kembali mengingati Allah. Membaca, memahami dan mentadabbur al-Quran menghidupkan kesedaran seorang hamba terhadap Tuhannya.
Petunjuk bahawa takut dan berharap kepada Allah hendaklah berjalan bersama. Ayat ini menggambarkan rasa takut yang membawa kepada kelembutan hati dan kembali kepada zikir.
Petunjuk bahawa al-Quran merupakan petunjuk daripada Allah. Allah berfirman: ﴿ذَٰلِكَ هُدَى اللَّهِ﴾ — “Demikianlah petunjuk Allah.”
Petunjuk bahawa hidayah yang sebenar datang daripada Allah سبحانه وتعالى. Manusia memerlukan pertolongan Allah untuk menerima, memahami dan mengikuti petunjuk.
Petunjuk bahawa al-Quran ialah jalan hidayah. Allah memberi petunjuk kepada manusia melalui Kitab-Nya.
Petunjuk bahawa hati manusia memerlukan al-Quran untuk memperoleh petunjuk. Semakin seseorang dekat dengan al-Quran, semakin besar peluang hatinya menerima peringatan dan petunjuk.
Petunjuk bahawa orang yang disesatkan Allah tidak mempunyai pemberi petunjuk selain-Nya. Firman Allah: ﴿وَمَن يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ﴾ — “Sesiapa yang disesatkan Allah, maka tidak ada baginya seorang pun yang dapat memberi petunjuk.”
Petunjuk bahawa Surah al-Zumar ayat 23 menggambarkan perjalanan hati seorang Mukmin ketika berhadapan dengan al-Quran: daripada rasa gementar kerana takut kepada Allah, kemudian menjadi lembut dan kembali mengingati-Nya. Allah سبحانه وتعالى berfirman: ﴿تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ إِلَىٰ ذِكْرِ اللَّهِ﴾. Ini menunjukkan bahawa al-Quran bukan sekadar bacaan yang dilafazkan oleh lidah, tetapi wahyu yang sepatutnya memberi kesan kepada seluruh diri manusia. Orang yang benar-benar takut kepada Allah akan merasakan kebesaran dan keagungan Allah ketika mendengar ayat-ayat-Nya. Ayat tentang azab menimbulkan rasa takut, ayat tentang rahmat menumbuhkan harapan, ayat tentang syurga mendorong kerinduan dan ayat tentang kebesaran Allah menambahkan pengagungan kepada-Nya. Namun, rasa takut tersebut tidak membawa kepada keputusasaan. Sebaliknya, Allah menyebut bahawa kulit dan hati mereka menjadi lembut kepada zikir. Ini menunjukkan keseimbangan antara khauf dan raja’: takut kepada Allah dan berharap kepada rahmat-Nya. Hati yang hidup akan menerima kedua-duanya. Apabila mendengar ancaman Allah, dia takut. Apabila mendengar janji Allah, dia berharap. Apabila mendengar perintah Allah, dia tunduk. Apabila melakukan dosa, dia segera bertaubat. Apabila membaca tentang nikmat Allah, dia bersyukur. Inilah kesan al-Quran terhadap hati yang benar-benar menerima petunjuk. Kemudian Allah menyatakan: ﴿ذَٰلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَن يَشَاءُ﴾ — “Demikianlah petunjuk Allah; Dia memberi petunjuk dengannya kepada sesiapa yang Dia kehendaki.” Ini menunjukkan bahawa al-Quran merupakan sumber hidayah yang agung, tetapi manusia tetap memerlukan taufik Allah untuk menerima dan mengikutinya. Oleh itu, seorang Mukmin hendaklah sentiasa memohon kepada Allah agar al-Quran menjadi cahaya bagi hatinya, petunjuk dalam kehidupannya dan sebab dia semakin dekat kepada Allah. Jangan membaca al-Quran hanya untuk menghabiskan halaman, tetapi bacalah dengan hati yang mahu menerima petunjuk. Jangan sekadar mendengar ayat-ayatnya dengan telinga, tetapi berusahalah supaya ayat-ayat itu sampai kepada hati dan mengubah kehidupan. Petunjuk terbesar daripada ayat ini ialah bahawa hati yang benar-benar takut kepada Allah akan memberi respons terhadap al-Quran: ia gementar ketika mendengar peringatan, kemudian menjadi lembut dan hidup dengan mengingati Allah سبحانه وتعالى.
asas
asa
