Petunjuk Dari Surah An-Naml Ayat 31
edit / Petunjuk Dari Surah An-Naml Ayat 31 / as
Petunjuk Daripada Surah an-Naml Ayat 31
Allah سبحانه وتعالى berfirman:
﴿أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ﴾
“Janganlah kamu berlaku sombong terhadapku, dan datanglah kepadaku dalam keadaan berserah diri.” (Surah an-Naml: 31)
Ayat ini merupakan sebahagian daripada kandungan surat Nabi Sulaiman عليه السلام kepada Ratu Saba’. Setelah surat tersebut dimulakan dengan nama Allah سبحانه وتعالى, Nabi Sulaiman عليه السلام menyampaikan seruan yang tegas: jangan bersikap sombong dan jangan menolak kebenaran, sebaliknya datanglah dalam keadaan tunduk dan berserah diri. Ayat ini mengandungi prinsip penting dalam dakwah, iaitu manusia hendaklah meninggalkan kesombongan dan menerima kebenaran apabila kebenaran itu telah sampai kepadanya.
20 Petunjuk
Petunjuk bahawa kesombongan merupakan penghalang besar daripada menerima kebenaran. Firman Allah: ﴿أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ﴾ — “Janganlah kamu berlaku sombong terhadapku.”
Petunjuk bahawa manusia dilarang meninggi diri dan bersikap angkuh apabila berhadapan dengan seruan kepada kebenaran.
Petunjuk bahawa dakwah kepada kebenaran hendaklah mengajak manusia meninggalkan kesombongan.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah tunduk kepada kebenaran walaupun kebenaran itu datang daripada pihak yang tidak disangka-sangka.
Petunjuk bahawa kedudukan, kekuasaan dan kekayaan tidak boleh menjadi sebab seseorang menolak kebenaran.
Petunjuk bahawa seseorang hendaklah merendahkan diri apabila berhadapan dengan perintah Allah سبحانه وتعالى.
Petunjuk bahawa seruan Nabi Sulaiman عليه السلام mempunyai asas tauhid dan ketaatan kepada Allah.
Petunjuk bahawa Islam bermaksud tunduk dan berserah diri kepada Allah سبحانه وتعالى. Firman-Nya: ﴿وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ﴾ — “dan datanglah kepadaku dalam keadaan berserah diri.”
Petunjuk bahawa manusia hendaklah meninggalkan kesyirikan dan tunduk kepada Allah.
Petunjuk bahawa dakwah kepada Islam mengandungi seruan kepada ketundukan, bukan kepada kesombongan dan keangkuhan.
Petunjuk bahawa seorang pemimpin hendaklah berani menyampaikan kebenaran dengan jelas dan tegas.
Petunjuk bahawa ketegasan dalam menyampaikan kebenaran tidak bertentangan dengan hikmah apabila dilakukan pada tempatnya.
Petunjuk bahawa dakwah Nabi Sulaiman عليه السلام tidak berasaskan kepentingan peribadi semata-mata, tetapi membawa seruan kepada ketaatan kepada Allah.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah tidak mempertahankan kebatilan hanya kerana ia merupakan warisan nenek moyang atau pegangan masyarakatnya.
Petunjuk bahawa kekuasaan dunia tidak boleh menghalang seseorang daripada menerima kebenaran.
Petunjuk bahawa seseorang yang benar-benar memahami kebesaran Allah akan meninggalkan kesombongan dan memilih ketundukan.
Petunjuk bahawa seruan kepada Islam adalah seruan kepada keselamatan melalui ketaatan kepada Allah.
Petunjuk bahawa dakwah hendaklah menggabungkan pengingatan tentang kesalahan dengan jalan kembali kepada kebenaran.
Petunjuk bahawa manusia hendaklah segera menerima kebenaran apabila dalil telah jelas dan tidak menangguhkannya kerana kesombongan.
Petunjuk bahawa Surah an-Naml ayat 31 mengajar manusia bahawa jalan keselamatan ialah meninggalkan kesombongan dan tunduk kepada Allah سبحانه وتعالى. Firman Allah: ﴿أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ﴾ — “Janganlah kamu berlaku sombong terhadapku, dan datanglah kepadaku dalam keadaan berserah diri.” Ayat ini merupakan sambungan langsung daripada surat Nabi Sulaiman عليه السلام kepada Ratu Saba’. Setelah surat itu dimulakan dengan بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ, kandungannya menyeru kepada dua perkara utama: meninggalkan kesombongan dan menerima ketundukan. Firman Allah ﴿أَلَّا تَعْلُوا عَلَيَّ﴾ tidak boleh difahami sebagai seruan Nabi Sulaiman عليه السلام supaya manusia tunduk kepada dirinya secara mutlak. Sebaliknya, seruan tersebut berada dalam konteks risalah yang dibawa oleh baginda sebagai seorang nabi dan pemimpin yang mengajak kepada ketaatan kepada Allah. Maka ketundukan yang sebenar adalah kepada Allah سبحانه وتعالى, sedangkan Nabi Sulaiman عليه السلام menjadi penyampai risalah tersebut. Ini selaras dengan ayat sebelumnya yang dimulakan dengan nama Allah. Petunjuk terbesar daripada ayat ini ialah kesombongan merupakan salah satu penghalang utama manusia daripada menerima kebenaran. Seseorang mungkin mempunyai ilmu, harta, kuasa atau kedudukan yang tinggi, tetapi semua itu tidak akan menyelamatkannya jika dia menolak kebenaran kerana kesombongan. Ratu Saba’ merupakan seorang pemerintah yang mempunyai kerajaan dan kekuasaan, namun surat Nabi Sulaiman عليه السلام mengajaknya meninggalkan sikap meninggi diri dan menerima kebenaran. Ini menunjukkan bahawa seseorang yang memiliki kuasa hendaklah tetap bersedia mendengar nasihat. Begitu juga seorang yang berilmu hendaklah tidak menganggap dirinya terlalu tinggi untuk menerima teguran. Apabila kebenaran datang, ukuran utama bukanlah siapa yang menyampaikannya, tetapi apakah kebenaran itu benar-benar berdasarkan wahyu dan dalil yang sahih. Kemudian Allah menyebut: ﴿وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ﴾ — “dan datanglah kepadaku dalam keadaan berserah diri.” Lafaz مُسْلِمِينَ menunjukkan keadaan tunduk dan berserah diri. Dalam konteks surat Nabi Sulaiman عليه السلام, ia merupakan seruan agar mereka menerima kebenaran dan tunduk kepada Allah, bukan terus berada dalam kesombongan dan penolakan. Ini mengajar manusia bahawa iman yang benar tidak hanya berada pada pengetahuan dalam fikiran, tetapi mesti menghasilkan ketundukan dalam hati dan perbuatan. Seseorang mungkin mengetahui banyak perkara tentang agama, tetapi jika dia tidak mahu tunduk kepada kebenaran, ilmu tersebut belum memberikan manfaat yang sempurna kepadanya. Ayat ini juga mengajar bahawa dakwah hendaklah dilakukan dengan jelas. Nabi Sulaiman عليه السلام tidak menyampaikan seruan yang kabur. Baginda menyeru agar mereka meninggalkan kesombongan dan datang dalam keadaan tunduk. Ini menunjukkan bahawa pendakwah hendaklah menyampaikan perkara yang benar dengan bahasa yang jelas, tetapi tetap menjaga adab dan hikmah. Ketegasan tidak semestinya bermaksud kekasaran. Sebaliknya, ketegasan diperlukan apabila menjelaskan prinsip yang tidak boleh dikompromikan. Dalam ayat ini juga terdapat pengajaran bahawa manusia hendaklah tidak membiarkan kuasa dunia menghalang mereka daripada menerima kebenaran. Kerajaan yang besar, harta yang banyak dan kedudukan yang tinggi semuanya sementara. Yang kekal ialah ketaatan kepada Allah. Maka seorang Mukmin hendaklah sentiasa memeriksa hatinya: adakah dia menolak nasihat kerana nasihat itu salah, atau kerana egonya tidak mahu menerima teguran? Adakah dia menolak dalil kerana dalil itu lemah, atau kerana dalil tersebut bertentangan dengan hawa nafsunya? Inilah muhasabah yang penting. Surah an-Naml ayat 31 akhirnya mengajar bahawa kemuliaan sebenar bukan terletak pada kekuasaan, tetapi pada ketundukan kepada Allah. Orang yang memiliki kerajaan tetapi sombong terhadap kebenaran berada dalam kerugian, sedangkan orang yang merendahkan diri kepada Allah berada di atas jalan keselamatan. Oleh itu, apabila kebenaran telah jelas, manusia hendaklah meninggalkan kesombongan, menerima petunjuk dan tunduk kepada Allah سبحانه وتعالى. Inilah inti pati seruan Nabi Sulaiman عليه السلام: jangan meninggi diri terhadap kebenaran, tetapi datanglah dengan hati yang tunduk dan berserah diri kepada Allah.
asas
asa
