Apakah Sebabnya Allah Menyebut Ayat Dalam Surah Ali Imran Ayat 101 Ini
edit / Petunjuk Dari Surah Ali Imran Ayat 101 / Apakah Sebabnya Allah Menyebut Ayat Dalam Surah Ali Imran Ayat 101 Ini
Apakah Sebabnya Allah Menyebut Ayat Dalam Surah Ali ‘Imran Ayat 101
Allah SWT berfirman:
﴿وَكَيْفَ تَكْفُرُونَ وَأَنتُمْ تُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ ءَايَٰتُ ٱللَّهِ وَفِيكُمْ رَسُولُهُۥ ۗ وَمَن يَعْتَصِم بِٱللَّهِ فَقَدْ هُدِيَ إِلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسْتَقِيمٍ﴾
Maksudnya:
Surah Ali ‘Imran ayat 101 merupakan kesinambungan daripada ayat-ayat sebelumnya yang memperingatkan orang-orang beriman agar tidak terpengaruh dengan usaha sebahagian Ahli Kitab yang ingin mengembalikan mereka kepada kekufuran. Selepas Allah menjelaskan bahaya mengikuti golongan yang menyesatkan dalam ayat 100, Allah menjelaskan pula sebab mengapa orang-orang beriman tidak sepatutnya terpengaruh. Oleh itu, ayat 101 bukan sekadar satu kenyataan, bahkan ia mengandungi hujah, penegasan, pendidikan dan bimbingan yang mendalam kepada seluruh umat Islam sehingga Hari Kiamat.
Sebab pertama Allah menyebut ayat ini ialah untuk menunjukkan bahawa tidak ada alasan bagi orang yang telah menerima wahyu dan mengenal Rasulullah ﷺ untuk kembali kepada kekufuran. Allah memulakan ayat ini dengan firman-Nya:
﴿وَكَيْفَ تَكْفُرُونَ﴾
"Dan bagaimanakah kamu boleh menjadi kafir?"
Ungkapan ini bukan bertujuan meminta jawapan daripada manusia, tetapi merupakan istifham inkari, iaitu pertanyaan yang membawa maksud penafian, kehairanan dan celaan. Allah seolah-olah berfirman: "Bagaimana mungkin perkara itu boleh berlaku sedangkan semua sebab untuk kekal dalam keimanan telah berada di hadapan kamu?"
Ini menunjukkan bahawa kekufuran selepas datangnya petunjuk merupakan sesuatu yang sangat ganjil. Sebelum seseorang mengenal Islam, dia mungkin berada dalam kejahilan. Namun apabila petunjuk telah datang dengan jelas, alasan untuk menolak kebenaran semakin hilang. Oleh sebab itu, Allah menyatakan rasa hairan terhadap kemungkinan seseorang kembali kepada kekufuran setelah memperoleh nikmat iman.
Sebab kedua Allah menyebut ayat ini ialah untuk menegaskan bahawa al-Quran merupakan benteng terbesar yang memelihara keimanan manusia. Allah berfirman:
﴿وَأَنتُمْ تُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ ءَايَٰتُ ٱللَّهِ﴾
"Sedangkan ayat-ayat Allah dibacakan kepada kamu."
Allah tidak menyebut bahawa al-Quran hanya diturunkan kepada mereka, tetapi Allah menyebut bahawa ayat-ayat-Nya sentiasa dibacakan. Ini menunjukkan bahawa hubungan yang berterusan dengan wahyu menjadi sebab utama seseorang kekal di atas petunjuk.
Al-Quran bukan sekadar kitab bacaan, tetapi kitab hidayah. Ia membersihkan hati, membetulkan pemikiran, menjelaskan yang hak daripada yang batil, menghapuskan syubhah dan menguatkan keyakinan. Selagi seseorang sentiasa kembali kepada al-Quran dengan hati yang ikhlas, dia mempunyai benteng yang kukuh daripada kesesatan.
Sebab ketiga Allah menyebut ayat ini ialah untuk menjelaskan bahawa kewujudan Rasulullah ﷺ dalam kalangan para sahabat merupakan nikmat yang sangat besar. Allah berfirman:
﴿وَفِيكُمْ رَسُولُهُ﴾
"Dan Rasul-Nya berada dalam kalangan kamu."
Pada zaman para sahabat, Rasulullah ﷺ masih hidup bersama mereka. Baginda menjelaskan ayat-ayat al-Quran, membetulkan kesilapan mereka, menjawab persoalan mereka, menyelesaikan perselisihan dan menjadi contoh hidup kepada seluruh ajaran Islam.
Selagi Rasulullah ﷺ berada bersama mereka, mereka mempunyai rujukan yang paling sempurna. Oleh sebab itu, Allah menegaskan bahawa amat pelik sekiranya mereka masih boleh terpengaruh dengan ajakan kepada kekufuran sedangkan Rasulullah ﷺ sendiri berada dalam kalangan mereka.
Walaupun Rasulullah ﷺ telah wafat, pengajaran ayat ini tetap kekal untuk umat Islam. Sunnah baginda yang sahih masih terpelihara. Oleh itu, sesiapa yang kembali kepada al-Quran dan sunnah sebenarnya masih mendapat petunjuk yang sama seperti yang diterima oleh para sahabat.
Sebab keempat Allah menyebut ayat ini ialah untuk menunjukkan bahawa wahyu dan Rasul merupakan dua sumber utama yang memelihara agama. Al-Quran memberikan prinsip, hukum dan petunjuk, manakala Rasulullah ﷺ menerangkan cara memahami dan mengamalkannya.
Seseorang yang memisahkan al-Quran daripada sunnah akan mudah tersesat. Begitu juga seseorang yang mendakwa mengikuti sunnah tetapi meninggalkan al-Quran juga tidak akan memperoleh petunjuk yang sebenar. Kedua-duanya saling melengkapi dan tidak boleh dipisahkan.
Sebab kelima Allah menyebut ayat ini ialah untuk mengajar bahawa keimanan memerlukan penjagaan yang berterusan. Walaupun seseorang telah beriman, dia masih memerlukan bacaan al-Quran, peringatan dan bimbingan. Keimanan bukan sesuatu yang statik, bahkan ia boleh bertambah dengan ketaatan dan berkurang dengan maksiat.
Allah menunjukkan bahawa sebab seseorang kekal dalam iman ialah kerana dia sentiasa berhubung dengan wahyu. Sebaliknya, apabila manusia menjauhkan dirinya daripada al-Quran, maka syubhah dan kesesatan akan lebih mudah memasuki hati mereka.
Sebab keenam Allah menyebut ayat ini ialah untuk menjelaskan bahawa jalan keselamatan bukan terletak pada kekuatan manusia semata-mata, tetapi pada pergantungan kepada Allah. Allah menutup ayat ini dengan firman-Nya:
﴿وَمَن يَعْتَصِم بِٱللَّهِ﴾
"Dan sesiapa yang berpegang teguh kepada Allah."
Perkataan يَعْتَصِم berasal daripada akar kata عَصَمَ yang membawa maksud memegang dengan kuat, berlindung dan mempertahankan diri daripada bahaya. Maksudnya ialah seseorang menyerahkan dirinya sepenuhnya kepada Allah, berpegang teguh kepada wahyu-Nya, memohon pertolongan-Nya dan tidak mencari petunjuk selain daripada-Nya.
Ini menunjukkan bahawa manusia tidak mampu menjaga dirinya daripada kesesatan hanya dengan kecerdasan akalnya. Sebaliknya, dia memerlukan pertolongan Allah agar diteguhkan di atas jalan yang benar.
Sebab ketujuh Allah menyebut ayat ini ialah untuk mengajar bahawa hidayah merupakan anugerah Allah. Allah berfirman:
﴿فَقَدْ هُدِيَ إِلَىٰ صِرَٰطٍ مُّسْتَقِيمٍ﴾
"Maka sesungguhnya dia telah diberi petunjuk ke jalan yang lurus."
Allah tidak mengatakan bahawa seseorang itu berjaya mencari jalan yang lurus dengan usahanya sendiri, tetapi Allah menyatakan bahawa dia diberi petunjuk. Ini menunjukkan bahawa hidayah adalah pemberian Allah kepada orang yang mencari-Nya dengan ikhlas dan berpegang teguh kepada wahyu-Nya.
Sebab kelapan Allah menyebut ayat ini ialah untuk menolak sangkaan bahawa manusia boleh mencipta jalan keselamatan sendiri. Jalan yang lurus telah ditentukan oleh Allah. Ia bukan hasil pemikiran manusia, falsafah, budaya atau tradisi, tetapi jalan yang dibimbing oleh wahyu.
Oleh itu, sesiapa yang ingin sampai kepada keredaan Allah hendaklah mengikuti jalan yang telah ditunjukkan oleh Allah, bukan jalan yang direka oleh manusia.
Sebab kesembilan Allah menyebut ayat ini ialah untuk meneguhkan hati orang-orang beriman. Pada ketika ayat ini diturunkan, umat Islam menghadapi pelbagai cabaran daripada orang musyrik dan sebahagian Ahli Kitab. Mereka cuba menimbulkan keraguan dan perpecahan.
Allah mengingatkan bahawa selagi mereka berpegang kepada al-Quran dan Rasulullah ﷺ, mereka tidak akan tersesat. Ini menjadi sumber ketenangan dan keyakinan kepada umat Islam dalam menghadapi pelbagai ujian.
Sebab kesepuluh Allah menyebut ayat ini ialah untuk mengajar bahawa jalan yang lurus bukan sekadar mengetahui kebenaran, tetapi berpegang teguh dengannya. Ramai manusia mengetahui sesuatu itu benar, tetapi tidak beramal dengannya. Allah menggunakan perkataan يَعْتَصِم bagi menggambarkan pegangan yang kuat, bukan sekadar pengetahuan yang berada di dalam akal.
Sebab kesebelas Allah menyebut ayat ini ialah sebagai galakan supaya umat Islam sentiasa menghadiri majlis ilmu dan mendengar bacaan al-Quran. Firman Allah ﴿تُتْلَىٰ عَلَيْكُمْ ءَايَٰتُ ٱللَّهِ﴾ menunjukkan bahawa bacaan wahyu merupakan sebab turunnya hidayah, bertambahnya iman dan kukuhnya keyakinan.
Sebab kedua belas Allah menyebut ayat ini ialah untuk menunjukkan bahawa syaitan tidak akan berjaya menyesatkan orang yang benar-benar bergantung kepada Allah. Syaitan hanya mempunyai kekuatan untuk menggoda, bukan memaksa. Orang yang sentiasa memohon pertolongan Allah akan memperoleh perlindungan daripada tipu daya syaitan.
Sebab ketiga belas Allah menyebut ayat ini ialah untuk mendidik umat Islam agar menjadikan wahyu sebagai hakim dalam semua urusan kehidupan. Apabila timbul perselisihan, kekeliruan atau syubhah, penyelesaiannya ialah kembali kepada al-Quran dan sunnah Rasulullah ﷺ, bukan kepada hawa nafsu atau pendapat yang bercanggah dengan wahyu.
Sebab keempat belas Allah menyebut ayat ini ialah untuk mengingatkan bahawa nikmat terbesar selepas iman ialah dapat hidup bersama petunjuk Allah. Pada zaman para sahabat, mereka hidup bersama Rasulullah ﷺ. Pada zaman selepas baginda, umat Islam masih memiliki al-Quran dan sunnah yang sahih sebagai petunjuk yang kekal.
Sebab kelima belas Allah menyebut ayat ini ialah untuk mengajar bahawa istiqamah memerlukan hubungan yang berterusan dengan Allah. Seseorang tidak boleh bergantung kepada amalannya yang lalu semata-mata. Dia perlu sentiasa membaca al-Quran, mempelajari sunnah, berdoa memohon keteguhan hati dan menjauhkan diri daripada sebab-sebab yang membawa kepada kesesatan.
Kesimpulannya, Allah menyebut Surah Ali ‘Imran ayat 101 untuk menegaskan bahawa tidak ada alasan bagi orang yang telah menerima wahyu dan mengenal Rasulullah ﷺ untuk kembali kepada kekufuran. Allah mengingatkan bahawa al-Quran merupakan sumber petunjuk yang sentiasa dibacakan, Rasulullah ﷺ merupakan pembimbing yang menunjukkan cara memahami wahyu, dan sesiapa yang berpegang teguh kepada Allah akan dikurniakan hidayah menuju jalan yang lurus.
Ayat ini mengajar bahawa keselamatan agama tidak bergantung kepada kekuatan manusia semata-mata, tetapi bergantung kepada sejauh mana seseorang mengikat hatinya dengan Allah, berpegang teguh kepada kitab-Nya, mengikuti sunnah Rasulullah ﷺ, menjauhkan diri daripada syubhah dan sentiasa memohon agar Allah menetapkan hatinya di atas jalan yang lurus sehingga akhir hayat. Inilah sebab yang paling besar mengapa Allah menurunkan ayat ini, iaitu agar orang-orang beriman sentiasa memelihara nikmat iman dan tidak sekali-kali melepaskan tali Allah yang menjadi penyelamat mereka di dunia dan di akhirat.
asa
