Perbahasan Tentang Ayat 1 Dari Surah Al-Jumu'ah ... ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ ... (Al-Jumu'ah:1)
- Surah Al Jumu'ah Ayat 1 (62:1) / edit
- Surah Al Jumu'ah Ayat 1 (62:1) Ayat / edit
- Perbahasan Tentang Ayat 1 Dari Surah Al-Jumu'ah يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِى ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَمَا فِى ٱلْأَرْضِ ... (Al-Jumu'ah:1) / edit
- Perbahasan Tentang Ayat 1 Dari Surah Al-Jumu'ah ... ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ ... (Al-Jumu'ah:1) / edit
- Perbahasan Tentang Ayat 1 Dari Surah Al-Jumu'ah ... ٱلْعَزِيزِ ٱلْحَكِيمِ (Al-Jumu'ah:1) / edit
يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَمَا فِي ٱلْأَرْضِ ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ ٱلْعَزِيزِ ٱلْحَكِيمِ ﴿سورة الجمعة آية ١﴾.
Perbahasan Tentang Ayat 1 Dari Surah Al-Jumu'ah ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ
Penyataan ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ merupakan dua nama Allah سبحانه وتعالى yang sangat agung dan mempunyai hubungan makna yang amat kuat antara satu dengan yang lain. Kedua-duanya bukan sekadar dua gelaran yang diletakkan bersebelahan untuk menerangkan kebesaran Allah secara umum, bahkan setiap nama membawa suatu hakikat khusus tentang Allah dan apabila kedua-duanya dihimpunkan, terbentuklah gambaran yang lebih sempurna tentang ketuhanan Allah سبحانه وتعالى. Lafaz ٱلْمَلِكِ menunjukkan bahawa Allah ialah Raja, Pemilik dan Penguasa yang mutlak, sedangkan lafaz ٱلْقُدُّوسِ menunjukkan bahawa Allah Maha Suci daripada segala kekurangan, kecacatan, kelemahan dan segala perkara yang tidak layak bagi kesempurnaan-Nya. Maka apabila kedua-dua nama ini disebut bersama, manusia diperkenalkan kepada suatu hakikat yang sangat besar: Allah ialah al-Malik yang memiliki dan menguasai seluruh kerajaan, dan Allah ialah al-Quddus yang suci daripada segala kekurangan dalam zat, nama, sifat, perbuatan dan pemerintahan-Nya. Kekuasaan Allah bukan kekuasaan yang disertai kelemahan sebagaimana kekuasaan makhluk. Pemilikan Allah bukan pemilikan yang didahului oleh ketiadaan kemudian akan berakhir dengan kehilangan. Pemerintahan Allah bukan pemerintahan yang memerlukan sokongan makhluk untuk mengekalkan kekuasaan-Nya. Dan kesucian Allah pula bukan kesucian yang hanya bermaksud bebas daripada dosa sebagaimana manusia, kerana Allah سبحانه وتعالى tidak berada dalam kategori makhluk yang mungkin melakukan dosa kemudian bertaubat. Al-Quddus menunjukkan kesucian yang jauh lebih luas, iaitu Allah Maha Suci daripada segala kekurangan dan segala sifat yang tidak layak bagi keagungan-Nya. Oleh sebab itu, memahami ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ menuntut seseorang memahami dua asas yang saling melengkapi: Allah mempunyai kerajaan dan kekuasaan yang mutlak, dan Allah dalam kekuasaan-Nya itu Maha Suci daripada segala bentuk kekurangan. Kekuasaan yang sempurna dan kesucian yang sempurna berhimpun pada Allah سبحانه وتعالى, sedangkan pada makhluk kedua-duanya sentiasa terbatas.
Lafaz ٱلْمَلِكِ berasal daripada akar kata م ل ك yang berkaitan dengan makna pemilikan, penguasaan, pemerintahan dan kekuasaan. Dalam bahasa Arab, perkataan مَلِك menunjukkan raja atau pemerintah, iaitu pihak yang mempunyai kerajaan dan kuasa pemerintahan. Adapun مِلْك pula berkaitan dengan pemilikan. Apabila Allah dinamakan ٱلْمَلِكِ, makna tersebut tidak boleh dikecilkan kepada makna “raja” sebagaimana manusia memahami raja di dunia. Raja manusia ialah seorang makhluk yang diberikan kekuasaan pada suatu masa dan dalam lingkungan tertentu. Dia dilahirkan, hidup, memerintah dan akhirnya mati. Kekuasaan seorang raja boleh berubah, boleh berkurang, boleh dirampas, boleh diwariskan dan boleh berakhir. Dia sendiri pada hakikatnya merupakan milik Allah dan berada di bawah pemerintahan Allah. Sedangkan apabila Allah ialah ٱلْمَلِكِ, maka kerajaan Allah tidak didahului oleh ketiadaan dan tidak diakhiri oleh kehilangan. Allah tidak menerima kerajaan daripada sesiapa. Allah tidak menjadi Raja kerana dilantik oleh sesiapa. Allah tidak memerlukan rakyat untuk mengesahkan pemerintahan-Nya. Allah tidak bergantung kepada makhluk untuk mengekalkan kerajaan-Nya. Bahkan makhluk seluruhnya bergantung kepada Allah. Dengan demikian, penggunaan alif dan lam pada ٱلْمَلِكِ memberikan pengertian yang menunjukkan kesempurnaan dan keagungan nama tersebut. Ia bukan sekadar seorang raja di antara raja-raja, tetapi al-Malik, Raja yang sebenar, Pemilik kerajaan yang sebenar dan Penguasa yang sebenar. Kerajaan makhluk bersifat pinjaman dan sementara, sedangkan kerajaan Allah bersifat mutlak dan tidak bergantung kepada sesiapa. Manusia boleh memiliki rumah, tanah, kenderaan, wang dan harta, tetapi pemilikan manusia terhadap semua itu tetap terbatas. Bahkan manusia sendiri tidak memiliki dirinya secara mutlak. Dia tidak mampu menentukan bila dirinya dilahirkan, berapa lama dia hidup, bila dia mati atau apa yang akan berlaku kepada dirinya pada saat yang akan datang. Allah pula ialah al-Malik yang memiliki segala sesuatu dengan pemilikan yang sempurna dan berkuasa atas segala sesuatu dengan kekuasaan yang tidak bergantung kepada makhluk.
Apabila disebut ٱلْمَلِكِ, maka yang pertama perlu difahami ialah hakikat bahawa seluruh kerajaan adalah milik Allah سبحانه وتعالى. Allah menyatakan dalam al-Quran bahawa bagi Allah kerajaan langit dan bumi. Ini merupakan tema yang berulang dalam al-Quran kerana manusia mempunyai kecenderungan untuk membesarkan pemilikan makhluk sehingga lupa bahawa pemilikan makhluk hanyalah terbatas dan sementara. Manusia mengatakan “ini rumah aku”, “ini tanah aku”, “ini harta aku”, “ini kerajaan aku”, “ini kuasa aku”, sedangkan semua nisbah tersebut pada hakikatnya hanyalah nisbah yang terbatas. Manusia boleh memiliki sesuatu dari sudut hukum dunia, tetapi pemilikan tersebut tetap berlaku dalam lingkungan kerajaan Allah. Dia tidak menciptakan harta yang dimilikinya daripada tiada. Dia tidak mencipta dirinya sendiri. Dia tidak menentukan seluruh hukum alam yang menyebabkan harta itu boleh wujud. Dia tidak menjamin bahawa harta tersebut akan kekal bersamanya. Bahkan apabila kematian datang, semua yang dinamakan miliknya akan terpisah daripadanya. Maka ٱلْمَلِكِ mendidik manusia supaya membezakan antara pemilikan nisbi makhluk dengan pemilikan mutlak Allah. Pemilikan makhluk benar dalam batas yang Allah tetapkan, tetapi pemilikan tersebut tidak berdiri sendiri dan tidak mutlak. Pemilikan Allah pula adalah pemilikan yang menyeluruh. Allah memiliki zat makhluk, kehidupan mereka, rezeki mereka, ajal mereka, tempat mereka, kemampuan mereka dan seluruh perkara yang berkaitan dengan kewujudan mereka. Oleh itu, apabila manusia mengakui Allah sebagai ٱلْمَلِكِ, dia sebenarnya sedang mengakui bahawa dirinya bukan pemilik mutlak terhadap dirinya sendiri. Dia adalah hamba yang dimiliki oleh Allah.
Nama ٱلْمَلِكِ juga mempunyai hubungan dengan tadbir dan pemerintahan. Raja yang sebenar bukan sekadar orang yang memiliki sesuatu, tetapi dia mempunyai kuasa untuk mengatur kerajaan tersebut. Dalam kesempurnaan nama Allah, pemilikan dan pemerintahan Allah tidak dapat dipisahkan. Allah memiliki seluruh makhluk dan Allah mengatur seluruh makhluk. Tidak ada satu perkara pun dalam kerajaan Allah yang terkeluar daripada ilmu-Nya, kehendak-Nya, kekuasaan-Nya dan hikmah-Nya. Namun, dalam memahami perkara ini, perlu dibezakan antara kehendak Allah yang berlaku pada alam dan perintah Allah yang ditujukan kepada hamba. Allah memerintah seluruh alam dan tidak ada satu makhluk pun dapat keluar daripada kekuasaan-Nya. Pada masa yang sama, Allah memberikan kepada manusia perintah dan larangan yang menjadi tuntutan syarak. Ada manusia yang taat dan ada manusia yang derhaka. Kedurhakaan manusia tidak bermaksud manusia keluar daripada kerajaan Allah. Orang yang derhaka masih berada di bawah kekuasaan Allah, masih hidup dengan rezeki Allah, masih menggunakan anggota yang Allah ciptakan dan masih bergantung kepada Allah pada setiap saat. Ini menunjukkan betapa mutlaknya kerajaan Allah. Bahkan orang yang menolak Allah tidak mampu keluar daripada kerajaan Allah walaupun sesaat. Dia boleh menolak perintah Allah, tetapi dia tidak boleh menolak kekuasaan Allah. Dia boleh berpaling daripada ibadah, tetapi dia tidak boleh berpaling daripada hukum Allah yang berlaku ke atas dirinya sebagai makhluk. Dia boleh mendakwa dirinya bebas, tetapi kebebasan itu sendiri berlaku dalam lingkungan yang Allah tentukan. Maka ٱلْمَلِكِ ialah nama yang meruntuhkan kesombongan manusia kerana ia mengingatkan bahawa manusia tidak pernah menjadi pemilik mutlak terhadap dirinya.
Apabila seseorang mengakui Allah sebagai ٱلْمَلِكِ, pengakuan itu membawa implikasi bahawa Allah sahaja yang mempunyai kerajaan mutlak. Ini tidak bermaksud manusia tidak boleh mempunyai kekuasaan atau pemilikan dalam kehidupan. Allah sendiri mengakui adanya raja-raja dan pemilik dalam dunia. Tetapi kekuasaan mereka bersifat makhluk. Mereka berada di bawah kuasa Allah. Seorang pemerintah boleh memerintah rakyat, tetapi dia tidak mampu memerintah kematian supaya tidak datang kepadanya. Dia boleh mengarahkan tentera, tetapi dia tidak mampu mengawal setiap zarah dalam tubuhnya. Dia boleh membina istana, tetapi dia tidak mampu menjamin bahawa istana itu akan kekal. Dia boleh memiliki harta, tetapi dia tidak mampu membawa harta tersebut bersamanya selepas mati. Ini semua menunjukkan perbezaan antara kerajaan makhluk dengan kerajaan Allah. Raja manusia hanyalah raja dalam batas tertentu. Allah ialah ٱلْمَلِكِ tanpa batas yang membatasi kekuasaan-Nya sebagaimana batas yang dikenakan kepada makhluk. Maka apabila manusia menyebut ٱلْمَلِكِ, dia sepatutnya tidak membayangkan konsep raja manusia kemudian memindahkannya kepada Allah secara sama. Allah tidak menyerupai makhluk-Nya. Nama Allah benar, maknanya benar dan kesempurnaannya benar, tetapi kaifiat yang layak bagi Allah tidak disamakan dengan kaifiat makhluk. Allah ialah al-Malik dengan cara yang layak bagi kebesaran-Nya.
Kemudian datang lafaz ٱلْقُدُّوسِ. Jika ٱلْمَلِكِ menunjukkan kerajaan dan kekuasaan, ٱلْقُدُّوسِ menunjukkan kesucian dan kesempurnaan. Lafaz قُدُّوس berasal daripada akar kata ق د س yang berkaitan dengan makna kesucian, kebersihan daripada kekurangan dan keterpeliharaan daripada perkara yang tidak layak. Lafaz ٱلْقُدُّوسِ mempunyai bentuk yang menunjukkan penguatan makna kesucian. Allah bukan sekadar “suci” dalam pengertian yang kecil atau terbatas, tetapi Maha Suci dengan kesucian yang sempurna. Allah Maha Suci daripada segala kekurangan. Allah Maha Suci daripada kezaliman. Allah Maha Suci daripada kebodohan. Allah Maha Suci daripada kelemahan. Allah Maha Suci daripada berhajat kepada makhluk. Allah Maha Suci daripada segala sifat yang merupakan tanda kekurangan pada makhluk. Allah Maha Suci daripada segala sesuatu yang bertentangan dengan kesempurnaan-Nya. Dalam memahami nama ini, perlu difahami bahawa tanzih terhadap Allah bukan bermaksud menafikan sifat-sifat Allah yang ditetapkan oleh al-Quran dan al-Hadith. Kesucian Allah tidak bermaksud Allah menjadi sesuatu yang tidak mempunyai sifat atau tidak boleh dikenal melalui nama dan sifat yang Allah sendiri tetapkan. Bahkan kita mengenal Allah melalui apa yang Allah khabarkan tentang diri-Nya. Kita menetapkan nama dan sifat Allah berdasarkan wahyu, menyucikan Allah daripada persamaan dengan makhluk, dan tidak membicarakan kaifiat yang tidak diketahui. Inilah makna kesucian yang benar. ٱلْقُدُّوسِ tidak mengajar manusia mengosongkan zat Allah daripada nama dan sifat. Sebaliknya, ia mengajar manusia bahawa segala kesempurnaan Allah tidak boleh disamakan dengan kesempurnaan makhluk dan segala kesucian Allah tidak boleh diukur dengan ukuran makhluk.
Perkataan ٱلْقُدُّوسِ mempunyai hubungan yang sangat rapat dengan konsep tanzih. Tanzih bermaksud menyucikan Allah daripada segala perkara yang tidak layak bagi-Nya. Tetapi tanzih yang benar tidak boleh berubah menjadi ta‘til, iaitu menafikan apa yang Allah tetapkan bagi diri-Nya. Jika seseorang berkata bahawa Allah Maha Suci lalu kerana itu dia menolak semua sifat Allah, maka dia telah menggunakan konsep kesucian untuk menafikan wahyu. Itu bukan kesucian yang diajarkan oleh al-Quran. Allah sendiri menamakan diri-Nya dengan nama-nama yang menunjukkan ilmu, kuasa, kehidupan, pendengaran, penglihatan, rahmat, kehendak dan berbagai-bagai sifat kesempurnaan. Maka ٱلْقُدُّوسِ bermaksud Allah bebas daripada segala kekurangan sambil memiliki kesempurnaan yang layak bagi-Nya. Penafian kekurangan dan penetapan kesempurnaan berjalan bersama. Allah tidak zalim kerana Allah Maha Adil. Allah tidak jahil kerana Allah Maha Mengetahui. Allah tidak lemah kerana Allah Maha Berkuasa. Allah tidak berhajat kerana Allah Maha Kaya. Allah tidak menyerupai makhluk kerana Allah ialah Pencipta dan makhluk ialah ciptaan. Oleh itu, apabila nama ٱلْقُدُّوسِ disebut, hati hendaklah memahami bahawa Allah berada di atas segala bentuk kekurangan yang ada pada makhluk. Kesucian Allah bukan kesucian yang diperoleh selepas membersihkan sesuatu yang sebelumnya kotor. Allah tidak pernah mengalami kekurangan kemudian menjadi sempurna. Allah سبحانه وتعالى sentiasa Maha Sempurna.
Hubungan antara ٱلْمَلِكِ dan ٱلْقُدُّوسِ sangat menarik kerana al-Malik menunjukkan kekuasaan, sedangkan al-Quddus menunjukkan kesempurnaan dan kesucian. Kekuasaan tanpa kesucian pada makhluk boleh membawa kepada kezaliman. Seorang raja manusia mungkin mempunyai kuasa yang besar tetapi boleh berlaku zalim kerana dia mempunyai hawa nafsu, kepentingan diri, kejahilan atau kelemahan. Tetapi Allah ialah ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ. Allah mempunyai kekuasaan mutlak dan dalam masa yang sama Maha Suci daripada segala kekurangan. Oleh sebab itu, pemerintahan Allah tidak boleh disamakan dengan pemerintahan makhluk. Pemerintahan manusia boleh dipengaruhi oleh hawa nafsu, tekanan, ketakutan, kepentingan politik, kepentingan ekonomi dan kelemahan ilmu. Pemerintahan Allah tidak bergantung kepada semua itu. Allah mengetahui segala sesuatu, berkuasa atas segala sesuatu dan Maha Suci daripada segala sifat kekurangan. Maka gabungan kedua-dua nama ini memberikan satu gambaran yang sangat sempurna tentang kerajaan Allah: kerajaan yang mutlak dan sempurna, pemilikan yang mutlak dan sempurna, pemerintahan yang tidak terpisah daripada kesucian dan kesempurnaan. Manusia tidak boleh mengukur kerajaan Allah dengan kerajaan manusia kerana perbezaan antara Pencipta dengan makhluk adalah perbezaan yang asas. Manusia menjadi raja kerana ada kerajaan yang diberikan kepadanya. Allah ialah al-Malik kerana seluruh kerajaan itu milik-Nya.
Jika ٱلْمَلِكِ dibaca tanpa memahami ٱلْقُدُّوسِ, manusia mungkin memahami kekuasaan secara kosong. Jika ٱلْقُدُّوسِ dibaca tanpa memahami ٱلْمَلِكِ, manusia mungkin memahami kesucian secara terpisah daripada kerajaan dan kekuasaan. Tetapi apabila kedua-duanya dihimpunkan, terbentuklah makna yang lebih luas. Allah mempunyai kuasa mutlak dan kesucian mutlak. Allah memiliki segala sesuatu dan tidak berhajat kepada segala sesuatu. Allah memerintah segala sesuatu dan tidak dizalimi oleh sesiapa. Allah menetapkan segala sesuatu dengan ilmu dan hikmah-Nya. Ini merupakan salah satu keindahan susunan nama-nama Allah dalam al-Quran: satu nama menerangkan kesempurnaan dari satu sudut dan nama yang lain menerangkan kesempurnaan dari sudut yang lain. Manusia tidak memahami Allah hanya melalui satu nama. Setiap nama memberikan pengetahuan tentang kesempurnaan Allah, dan apabila nama-nama tersebut dihimpunkan, pengetahuan itu menjadi semakin luas. ٱلْمَلِكِ memberikan kesedaran tentang kerajaan. ٱلْقُدُّوسِ memberikan kesedaran tentang kesucian. Kedua-duanya bersama-sama membentuk pengenalan terhadap Allah sebagai Raja yang Maha Suci.
Lafaz ٱلْمَلِكِ juga menunjukkan bahawa tidak ada sesuatu pun yang berada di luar kerajaan Allah. Kerajaan manusia sentiasa mempunyai sempadan. Seorang raja memerintah satu negeri, sebuah kerajaan, sebuah wilayah atau sekumpulan manusia. Dia tidak berkuasa atas seluruh alam. Allah pula ialah ٱلْمَلِكِ yang kerajaan-Nya meliputi langit dan bumi serta segala yang terdapat padanya. Tiada satu makhluk pun yang mempunyai kerajaan yang berdiri sendiri di luar kerajaan Allah. Bahkan makhluk yang diberikan kuasa oleh Allah hanya memegang kuasa dalam tempoh dan kadar yang Allah tetapkan. Oleh itu, seseorang yang benar-benar memahami ٱلْمَلِكِ tidak akan terlalu takjub dengan kuasa manusia. Dia boleh menghormati kuasa yang Allah berikan kepada seseorang, tetapi hatinya tidak menjadikan makhluk sebagai sumber kuasa mutlak. Pemerintah berubah. Kerajaan berubah. Sistem berubah. Harta berpindah tangan. Kedudukan naik dan turun. Tetapi kerajaan Allah tidak berubah kerana Allah tidak bergantung kepada makhluk. Semua perubahan yang berlaku dalam kerajaan makhluk berlaku di bawah ilmu dan kekuasaan Allah. Ini memberikan ketenangan kepada orang yang beriman kerana dia mengetahui bahawa manusia mungkin menguasai sesuatu dalam kadar tertentu, tetapi manusia tidak pernah menguasai keseluruhan urusan. Urusan seluruhnya berada di bawah al-Malik.
Dalam masa yang sama, ٱلْقُدُّوسِ membersihkan pemahaman manusia tentang Allah daripada sangkaan bahawa kekuasaan Allah menyerupai kekuasaan manusia. Manusia apabila mempunyai kuasa boleh menjadi sombong, zalim, kasar dan melampaui batas. Tetapi sifat-sifat buruk tersebut tidak boleh dinisbahkan kepada Allah. Allah Maha Suci daripada segala kezaliman. Jika Allah menetapkan sesuatu, penetapan-Nya tidak boleh diukur dengan ketidakadilan makhluk. Jika Allah memberikan sesuatu, itu bukan kerana Allah memerlukan balasan. Jika Allah menahan sesuatu, itu bukan kerana Allah kekurangan. Jika Allah menguji seseorang, itu bukan kerana Allah tidak mengetahui keadaan orang tersebut. Allah Maha Mengetahui dan Maha Bijaksana. Nama ٱلْقُدُّوسِ menuntut manusia menyucikan Allah daripada segala gambaran yang tidak layak bagi-Nya. Ini bukan bermaksud manusia memahami semua hikmah setiap kejadian. Manusia boleh tidak mengetahui hikmah, tetapi ketidaktahuan manusia tidak bermakna Allah tidak mempunyai hikmah. Allah Maha Suci daripada kezaliman dan kekurangan, walaupun manusia tidak memahami semua sebab di sebalik sesuatu ketetapan.
Dalam al-Quran, nama ٱلْقُدُّوسِ turut digunakan bersama nama ٱلْمَلِكِ dalam Surah al-Hashr dan Surah al-Jumu‘ah. Penggabungan ini sendiri menunjukkan hubungan yang rapat antara dua makna tersebut. Al-Malik menunjukkan bahawa Allah mempunyai kerajaan, sedangkan al-Quddus menunjukkan bahawa kerajaan tersebut berada pada Tuhan yang Maha Suci. Apabila manusia memikirkan kerajaan Allah, dia tidak boleh membayangkan seorang raja manusia yang mempunyai kelemahan. Allah bukan seperti raja dunia yang mungkin memerlukan tentera untuk mempertahankan kuasa, penasihat untuk memberitahu apa yang tidak diketahui, harta untuk membiayai kerajaan, rakyat untuk menguatkan kedudukan dan pewaris untuk meneruskan pemerintahannya. Allah tidak berhajat kepada semua itu. Allah ialah ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ. Dia memiliki segala sesuatu dan tidak memerlukan apa-apa daripada makhluk. Makhluk semuanya memerlukan Allah. Kekuasaan Allah tidak meningkat kerana makhluk taat dan tidak berkurang kerana makhluk derhaka. Allah tidak memerlukan ibadah manusia. Manusialah yang memerlukan Allah dan ibadah kepada-Nya.
Di sinilah nama ٱلْقُدُّوسِ memberikan kesan yang sangat besar terhadap pemahaman tentang ibadah. Jika Allah Maha Suci dan Maha Sempurna, maka ibadah manusia bukanlah usaha untuk menyempurnakan Allah. Allah tidak memerlukan penyembahan manusia untuk menjadi Tuhan. Allah sudah menjadi Tuhan sebelum manusia menyembah-Nya. Ibadah adalah hak Allah kerana Allah ialah ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ. Manusia beribadah kerana Allah berhak disembah dan manusia sendiri ialah hamba. Apabila manusia mengucapkan tasbih, dia tidak sedang menambahkan kesucian Allah. Allah tidak menjadi lebih suci kerana manusia berkata سُبْحَانَ الله. Ucapan manusia itu merupakan pengakuan terhadap kesucian yang memang telah menjadi milik Allah. Ini merupakan perbezaan yang sangat penting antara sifat Allah dengan perbuatan manusia. Allah tidak memperoleh kesempurnaan daripada makhluk. Makhluklah yang memperoleh kebaikan daripada Allah. Allah tidak memerlukan manusia untuk menjadi al-Malik. Allah ialah al-Malik sama ada manusia mengakuinya atau tidak. Allah tidak memerlukan manusia untuk menjadi al-Quddus. Allah ialah al-Quddus sama ada manusia memuji-Nya atau tidak. Pengakuan manusia tidak mencipta hakikat ketuhanan. Ia hanya mengakui hakikat yang benar.
Nama ٱلْمَلِكِ juga menunjukkan bahawa Allah berhak menentukan hukum bagi makhluk-Nya. Jika seseorang ialah pemilik mutlak, maka dia mempunyai hak pemerintahan yang sesuai dengan pemilikan tersebut. Allah mencipta manusia, memiliki manusia dan mengetahui manusia. Maka perintah dan larangan Allah tidak boleh dianggap sebagai sesuatu yang tidak mempunyai hubungan dengan kedudukan Allah sebagai al-Malik. Manusia tidak mencipta dirinya sendiri lalu kemudian menentukan bahawa Penciptanya tidak berhak memerintahnya. Manusia berada dalam kerajaan Allah sejak awal kewujudannya. Nafas yang digunakan untuk menolak perintah Allah pun merupakan nikmat daripada Allah. Lidah yang digunakan untuk bercakap menentang Allah ialah ciptaan Allah. Akal yang digunakan untuk menolak wahyu juga merupakan nikmat Allah. Ini menunjukkan betapa manusia tidak pernah keluar daripada kerajaan al-Malik. Namun, perbahasan ini tidak bermaksud semua perbuatan manusia itu dipaksa tanpa pilihan. Manusia tetap mempunyai kehendak dan pilihan yang Allah berikan kepadanya, dan atas dasar itulah manusia dipertanggungjawabkan. Tetapi kehendak manusia tidak berdiri di luar kerajaan Allah. Ia berada dalam ciptaan dan kekuasaan Allah.
Nama ٱلْقُدُّوسِ pula mengajar bahawa semua hukum dan perbuatan Allah adalah bebas daripada kecacatan dan kezaliman. Allah tidak memerintah kerana hawa nafsu. Allah tidak menghukum kerana marah seperti marahnya manusia yang kehilangan kawalan. Allah tidak memberikan nikmat kerana Allah mendapat keuntungan. Allah tidak mengambil sesuatu kerana Allah memerlukan sesuatu yang lebih baik untuk diri-Nya. Segala sifat makhluk yang lahir daripada kelemahan tidak boleh dijadikan ukuran bagi Allah. Inilah hakikat kesucian Allah. Manusia apabila mempunyai kuasa, mungkin kuasa itu mendedahkan kelemahannya. Allah apabila disebut al-Malik, nama tersebut datang bersama al-Quddus. Ini menghalang manusia daripada memindahkan konsep kekuasaan makhluk kepada Allah secara membuta tuli. Allah ialah Raja, tetapi bukan raja yang lemah. Allah memiliki, tetapi bukan seperti makhluk memiliki. Allah memerintah, tetapi bukan seperti makhluk memerintah. Allah mempunyai kerajaan, tetapi kerajaan Allah tidak mempunyai batas yang sama seperti kerajaan makhluk.
Dari sudut bahasa, alif dan lam pada ٱلْمَلِكِ dan ٱلْقُدُّوسِ memberikan kesan pengkhususan dan pengenalan yang sangat kuat. Kedua-duanya datang sebagai nama yang dikenali dan agung. Apabila disebut ٱلْمَلِكِ, ia bukan sekadar “seorang raja”. Apabila disebut ٱلْقُدُّوسِ, ia bukan sekadar “suci”. Struktur bahasa membawa manusia kepada makna yang lebih agung. Allah ialah al-Malik, Raja yang sebenar. Allah ialah al-Quddus, Yang Maha Suci. Terjemahan Melayu “Maha Raja” dan “Maha Suci” membantu mendekatkan makna, tetapi penerangan perlu diberikan supaya manusia tidak menyamakan nama Allah dengan istilah manusia. Nama Allah tidak boleh dipisahkan daripada kesempurnaan yang terkandung dalam nama tersebut. Al-Malik menunjukkan kesempurnaan pemilikan dan pemerintahan. Al-Quddus menunjukkan kesempurnaan kesucian. Maka apabila kedua-duanya disebut bersama, ia bukan sekadar pengulangan sifat yang sama, tetapi penambahan makna.
Dalam memahami ٱلْقُدُّوسِ, penting juga untuk memahami bahawa Allah Maha Suci daripada sebarang persamaan dengan makhluk. Ini termasuk dalam asas tanzih. Allah mencipta langit dan bumi, tetapi Allah tidak menjadi sebahagian daripada langit dan bumi. Allah mencipta makhluk, tetapi Allah tidak menjadi makhluk. Allah memiliki seluruh alam, tetapi Allah tidak bergantung kepada alam. Allah memerintah makhluk, tetapi Allah tidak berhajat kepada makhluk. Semua ini merupakan implikasi yang selari dengan makna ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ. Yang menjadi Raja ialah Allah, manakala yang berada di bawah kerajaan ialah makhluk. Yang Maha Suci ialah Allah, manakala makhluk sentiasa mempunyai kekurangan dan keperluan. Perbezaan antara Allah dengan makhluk tidak boleh dikaburkan. Apabila nama al-Quddus difahami dengan benar, manusia tidak akan menganggap bahawa Allah boleh disamakan dengan sesuatu yang berada dalam kerajaan-Nya. Allah ialah Tuhan yang memiliki kerajaan, bukan salah satu daripada makhluk yang dimiliki dalam kerajaan itu.
Allah سبحانه وتعالى menyatakan bahawa tidak ada sesuatu pun yang menyerupai-Nya. Prinsip ini sangat penting apabila memahami nama-nama Allah. Nama Allah al-Malik tidak bermaksud Allah ialah raja seperti raja manusia. Nama al-Quddus pula tidak bermaksud Allah mempunyai “kebersihan” seperti sesuatu benda yang dibersihkan daripada kotoran. Makna asas nama itu benar, tetapi hakikat dan kesempurnaannya sesuai dengan Allah. Manusia memahami makna umum daripada bahasa, tetapi tidak mengetahui kaifiat kesempurnaan Allah sebagaimana Allah sendiri. Ini merupakan keseimbangan yang perlu dijaga. Jangan menafikan makna nama sehingga nama itu menjadi kosong. Jangan pula menyerupakan Allah dengan makhluk. Tetapkan makna yang layak bagi Allah dan sucikan Allah daripada persamaan dengan makhluk. Inilah jalan yang menjaga kedua-dua unsur ٱلْمَلِكِ dan ٱلْقُدُّوسِ secara serentak.
Jika ٱلْمَلِكِ membawa makna bahawa Allah memiliki seluruh kerajaan, maka manusia perlu memahami bahawa harta yang berada di tangannya sebenarnya adalah amanah dan pemilikan yang terbatas. Seseorang mungkin memiliki berjuta-juta ringgit, tanah yang luas, rumah yang banyak atau perusahaan yang besar, tetapi semua itu berada di bawah kerajaan Allah. Kekayaan tidak mengeluarkan seseorang daripada kerajaan Allah. Kemiskinan juga tidak mengeluarkan seseorang daripada kerajaan Allah. Kesihatan tidak mengeluarkan seseorang daripada kerajaan Allah. Kesakitan tidak mengeluarkan seseorang daripada kerajaan Allah. Hidup dan mati semuanya berada dalam kerajaan Allah. Maka al-Malik ialah nama yang menundukkan hati manusia daripada kesombongan terhadap harta dan kuasa. Apabila manusia benar-benar memahami bahawa Allah ialah al-Malik, dia akan menyedari bahawa apa yang berada di tangannya tidak boleh menjadi sebab untuk merasa dirinya tidak berhajat kepada Allah. Dia tetap hamba walaupun memiliki banyak harta. Dia tetap hamba walaupun mempunyai kedudukan tinggi. Dia tetap hamba walaupun dihormati manusia. Kerajaan Allah tidak berubah kerana kedudukan manusia berubah.
Sebaliknya, orang yang tidak memiliki harta tidak perlu merasa dirinya terkeluar daripada rahmat Allah hanya kerana dia tidak mempunyai kerajaan dunia. Kerajaan sebenar ialah kerajaan Allah. Kemuliaan manusia tidak ditentukan semata-mata oleh banyaknya pemilikan dunia. Orang kaya tetap berada di bawah Allah dan orang miskin tetap berada di bawah Allah. Pemerintah dan rakyat sama-sama hamba. Orang yang mempunyai kuasa dan orang yang tidak mempunyai kuasa sama-sama tidak mampu keluar daripada kerajaan Allah. Ini menunjukkan bahawa ٱلْمَلِكِ merupakan nama yang menyatukan manusia pada hakikat kehambaan. Semua manusia tunduk kepada satu Raja yang sama. Perbezaan kedudukan dunia tidak mengubah kedudukan manusia sebagai makhluk. Bahkan semakin besar kuasa yang dimiliki seseorang, semakin besar keperluannya untuk memahami bahawa kuasa itu bukan milik mutlaknya.
Kemudian ٱلْقُدُّوسِ mengajar manusia bahawa Allah tidak memerintah dengan kelemahan atau ketidakadilan. Ini sangat penting kerana manusia kadang-kadang menilai pemerintahan Allah berdasarkan pengalaman buruk terhadap pemerintahan manusia. Apabila seseorang melihat kezaliman berlaku, dia mungkin bertanya mengapa Allah membiarkan sesuatu berlaku. Tetapi ketidaktahuan manusia tentang hikmah sesuatu kejadian tidak boleh dijadikan bukti bahawa Allah tidak mempunyai hikmah. Allah ialah ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ. Dia Maha Suci daripada kezaliman. Dia mengetahui sesuatu yang manusia tidak tahu. Dia mempunyai hikmah yang manusia tidak mampu meliputi. Manusia melihat satu bahagian daripada peristiwa, sedangkan Allah mengetahui keseluruhannya. Manusia mengetahui keadaan hari ini, sedangkan Allah mengetahui permulaan, pertengahan dan kesudahan segala sesuatu. Maka nama al-Quddus mengajar manusia supaya tidak menisbahkan kepada Allah sesuatu kekurangan yang sebenarnya lahir daripada keterbatasan pandangan manusia.
Al-Quddus juga bermaksud bahawa Allah tidak mempunyai keperluan yang sama seperti makhluk. Makhluk memerlukan makanan, minuman, tidur, udara, tempat, pasangan, bantuan dan pelbagai perkara. Allah tidak memerlukan makhluk. Jika seluruh makhluk berhimpun untuk memberikan manfaat kepada Allah, mereka tidak akan mampu menambahkan sesuatu kepada kerajaan Allah. Jika seluruh makhluk berpaling daripada Allah, mereka tidak akan mampu mengurangkan kerajaan Allah. Allah tetap al-Malik al-Quddus. Kesempurnaan Allah tidak bergantung kepada penerimaan manusia. Inilah sebabnya mengapa ibadah tidak boleh difahami sebagai sesuatu yang Allah perlukan untuk menjadi sempurna. Allah memerintahkan ibadah demi kebaikan makhluk dan kerana Allah berhak menerima ibadah. Manusia yang beribadah sebenarnya sedang menyempurnakan kehambaan dirinya, bukan menyempurnakan Allah.
Hubungan antara al-Malik dan al-Quddus juga memberikan pemahaman yang sangat penting tentang syirik. Jika Allah ialah al-Malik, maka tidak ada makhluk yang mempunyai kerajaan mutlak bersama Allah. Jika Allah ialah al-Quddus, maka tidak ada makhluk yang mempunyai kesempurnaan mutlak seperti Allah. Makhluk boleh mempunyai kekuasaan yang Allah berikan, tetapi kekuasaan itu terbatas. Makhluk boleh mempunyai sifat-sifat kesempurnaan pada kadar tertentu, tetapi kesempurnaan itu terbatas dan diciptakan. Allah sahaja yang memiliki kesempurnaan mutlak. Oleh itu, hati manusia tidak boleh memberikan kepada makhluk sesuatu yang hanya layak bagi Allah. Ini bukan sekadar isu lafaz, tetapi isu kedudukan hati. Siapa yang dianggap sebagai pemilik mutlak? Siapa yang dianggap mempunyai kuasa mutlak? Siapa yang dianggap bebas daripada segala kekurangan? Jawapannya hanya Allah. Makhluk semuanya berhajat.
Apabila manusia memahami ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ, dia juga memahami bahawa segala sesuatu selain Allah adalah kecil jika dibandingkan dengan kerajaan Allah, walaupun sesuatu itu kelihatan besar dalam pandangan manusia. Sebuah kerajaan boleh menguasai jutaan manusia, tetapi kerajaan itu sendiri hanya sebahagian kecil daripada kerajaan Allah. Seorang pemerintah mungkin mempunyai kuasa atas sebuah negara, tetapi dia tidak mempunyai kuasa mutlak atas satu sel dalam tubuhnya. Seorang hartawan mungkin memiliki kekayaan yang sangat besar, tetapi dia tidak boleh membeli satu saat tambahan apabila ajal telah ditetapkan. Seorang ilmuwan mungkin mempunyai pengetahuan yang luas, tetapi dia tidak mengetahui segala sesuatu. Semua keterbatasan ini menjadi bukti bahawa makhluk bukan al-Malik secara mutlak. Allah sahaja al-Malik. Maka nama ini mempunyai kekuatan yang sangat besar untuk mematahkan kesombongan manusia.
Pada masa yang sama, al-Quddus mengajar manusia supaya tidak menyandarkan kepada Allah sifat-sifat yang lahir daripada kelemahan makhluk. Allah tidak memerlukan penasihat untuk mengetahui apa yang berlaku. Allah tidak memerlukan tentera untuk mengetahui siapa yang taat. Allah tidak memerlukan pengintip untuk mengetahui rahsia manusia. Allah tidak memerlukan sesiapa untuk memberitahu-Nya sesuatu yang tidak diketahui-Nya. Allah Maha Mengetahui. Allah tidak memerlukan bantuan untuk mengekalkan kerajaan-Nya. Allah tidak memerlukan makhluk untuk mempertahankan kekuasaan-Nya. Ini semua merupakan perkara yang sesuai dengan kesempurnaan al-Quddus dan al-Malik. Jika Allah memerlukan makhluk untuk mengekalkan kerajaan-Nya, maka itu merupakan kekurangan. Tetapi Allah Maha Suci daripada segala kekurangan. Oleh itu, kerajaan Allah adalah kerajaan yang tidak bergantung kepada makhluk.
Nama ٱلْمَلِكِ juga mempunyai hubungan dengan Hari Pembalasan. Walaupun seseorang manusia boleh memiliki kekuasaan dunia untuk sementara waktu, apabila sampai suatu masa segala kekuasaan makhluk menjadi tidak bermakna. Kerajaan Allah tetap. Semua makhluk kembali kepada Allah. Maka al-Malik bukan sekadar nama yang menggambarkan keadaan dunia sekarang. Ia merupakan hakikat yang merangkumi kehidupan dunia dan akhirat. Manusia mungkin mempunyai kuasa untuk beberapa tahun, tetapi kuasa itu akan berakhir. Allah mempunyai kerajaan yang tidak berakhir. Manusia mungkin menguasai sesuatu wilayah, tetapi wilayah itu sendiri berada dalam kerajaan Allah. Manusia mungkin memerintah manusia lain, tetapi manusia yang diperintah itu tetap hamba Allah. Maka kesedaran tentang al-Malik sepatutnya menjadikan manusia tidak mabuk dengan kekuasaan dunia.
Begitu juga, apabila seseorang mengalami kehilangan kuasa, dia tidak sepatutnya menyangka bahawa kekuasaan mutlak telah berpindah daripada Allah kepada orang lain. Pergantian pemerintahan dan perubahan kedudukan manusia semuanya berlaku dalam kerajaan Allah. Allah memberikan kerajaan kepada siapa yang Dia kehendaki dan mencabut kerajaan daripada siapa yang Dia kehendaki. Ini menunjukkan bahawa kerajaan manusia adalah sesuatu yang berada di bawah kerajaan Allah. Tetapi sekali lagi, perkara ini tidak bermaksud manusia tidak mempunyai tanggungjawab terhadap cara dia menggunakan kuasa. Bahkan kerana kuasa itu berada dalam kerajaan Allah, manusia akan dipersoalkan tentang amanahnya. Orang yang memegang kuasa tidak menjadi pemilik mutlak terhadap rakyat. Dia hanyalah manusia yang diberikan suatu amanah dan kemampuan dalam tempoh tertentu.
Al-Quddus pula menjadikan manusia sedar bahawa Allah tidak menyerupai pemerintah yang melakukan kesilapan kemudian membetulkan kesilapan kerana kelemahan. Allah Maha Suci daripada kejahilan dan kesilapan. Allah tidak belajar sesuatu selepas sebelumnya tidak mengetahui. Allah tidak berubah daripada tidak mengetahui menjadi mengetahui. Allah tidak perlu memperbaiki keputusan kerana keputusan-Nya dibuat berdasarkan ilmu dan hikmah-Nya. Manusia boleh berubah pendirian kerana mendapat maklumat baharu. Manusia boleh menyesal kerana menyedari kesilapan. Semua itu ialah sifat makhluk. Allah Maha Suci daripada perkara-perkara tersebut. Ini ialah sebahagian daripada kesucian yang terkandung dalam ٱلْقُدُّوسِ. Allah tidak mempunyai kekurangan yang memerlukan proses penyempurnaan.
Namun, apabila membicarakan al-Quddus, seseorang juga perlu berhati-hati agar tidak menganggap bahawa “kesucian” bermaksud Allah tidak mempunyai sifat yang dapat difahami. Allah mempunyai nama dan sifat yang benar. Kesucian Allah bukanlah kekosongan. Allah mempunyai kehidupan, ilmu, kuasa, kehendak, pendengaran, penglihatan dan sifat-sifat kesempurnaan yang ditetapkan oleh wahyu. Kesemua itu ditetapkan tanpa menyerupakan Allah dengan makhluk. Maka apabila seseorang berkata Allah Maha Suci, dia tidak boleh menggunakan kesucian itu untuk menafikan apa yang Allah tetapkan. Sebaliknya, dia menyucikan Allah daripada sifat kekurangan sambil menetapkan kesempurnaan yang Allah sendiri tetapkan bagi diri-Nya. Ini merupakan perbezaan penting antara tanzih yang benar dengan ta‘til. Al-Quddus ialah nama Allah, bukan alasan untuk menolak nama dan sifat Allah yang lain.
Lafaz ٱلْقُدُّوسِ juga menunjukkan bahawa Allah Maha Suci daripada segala bentuk kezaliman. Dalam bahasa aqidah, kezaliman pada makhluk boleh berlaku kerana seseorang meletakkan sesuatu bukan pada tempatnya atau mengambil hak orang lain. Allah tidak melakukan kezaliman kerana seluruh makhluk adalah milik-Nya. Allah tidak mengambil sesuatu yang menjadi milik orang lain secara mutlak kerana tidak ada sesuatu yang terkeluar daripada kerajaan-Nya. Ini bukan bermaksud manusia boleh menzalimi manusia lain dengan alasan semua harta milik Allah. Tidak. Syariat Allah menetapkan hak manusia dan melarang kezaliman. Tetapi dari sudut ketuhanan, Allah ialah al-Malik yang memiliki seluruh makhluk dan al-Quddus yang Maha Suci daripada kezaliman. Allah menetapkan hukum dengan ilmu dan hikmah. Manusia pula tidak mempunyai ilmu yang menyeluruh untuk mengukur semua hikmah ketetapan Allah.
Kedua-dua nama ini juga mengajar manusia tentang adab ketika berbicara mengenai Allah. Apabila Allah ialah ٱلْمَلِكِ, manusia perlu berbicara tentang Allah dengan penuh pengagungan. Apabila Allah ialah ٱلْقُدُّوسِ, manusia perlu menjaga lidah daripada menisbahkan kepada Allah perkara yang tidak layak bagi-Nya. Tidak boleh seseorang bercakap tentang Allah berdasarkan khayalan atau gambaran manusia semata-mata. Nama Allah perlu difahami berdasarkan wahyu dan bahasa yang sahih, kemudian disucikan daripada tasybih. Inilah sebabnya memahami nama ٱلْقُدُّوسِ bukan perkara ringan. Ia membentuk disiplin dalam aqidah. Allah Maha Suci, maka tidak boleh dinisbahkan kepada-Nya sifat kekurangan. Allah al-Malik, maka tidak boleh makhluk dianggap mempunyai kerajaan mutlak bersama-Nya.
Jika dilihat daripada sudut hubungan antara dua nama ini dengan manusia, ٱلْمَلِكِ menuntut pengakuan kehambaan, manakala ٱلْقُدُّوسِ menuntut pengagungan. Manusia ialah hamba kepada al-Malik. Manusia mengagungkan al-Quddus. Dua perkara ini tidak boleh dipisahkan. Jika manusia mengakui Allah sebagai al-Malik tetapi tidak tunduk kepada-Nya, pengakuannya belum menghasilkan kesan yang sepatutnya. Jika manusia mengakui Allah sebagai al-Quddus tetapi masih membayangkan Allah dengan gambaran makhluk, pemahamannya belum sempurna. Maka kedua-dua nama ini mendidik hati untuk tunduk dan mengagungkan. Tunduk kerana Allah ialah Raja. Mengagungkan kerana Allah Maha Suci dan Maha Sempurna.
Dalam kehidupan manusia, penghayatan terhadap ٱلْمَلِكِ boleh menjadi benteng daripada penyakit merasa memiliki secara mutlak. Harta yang berada di tangan manusia hanyalah amanah. Ilmu yang dimiliki juga pemberian Allah. Anak-anak juga amanah. Kedudukan juga amanah. Kesihatan juga amanah. Masa juga amanah. Bahkan tubuh sendiri merupakan amanah. Manusia boleh menggunakan semua itu, tetapi tidak boleh menganggap dirinya sebagai pemilik mutlak yang tidak terikat dengan perintah Allah. Al-Malik mengajar bahawa pemilikan manusia sentiasa berada di bawah pemilikan Allah. Sebab itu manusia tidak boleh menggunakan harta sesuka hati tanpa mempedulikan halal dan haram. Dia tidak boleh menggunakan kuasa sesuka hati tanpa mempedulikan keadilan. Dia tidak boleh menggunakan ilmu sesuka hati tanpa mempedulikan kebenaran. Semuanya berada dalam kerajaan Allah.
Penghayatan terhadap ٱلْقُدُّوسِ pula membersihkan hati daripada sangkaan buruk terhadap Allah. Manusia boleh menghadapi kesusahan, kehilangan dan ujian. Tetapi dia tidak boleh menjadikan ketidakfahamannya terhadap hikmah sesuatu sebagai alasan untuk menuduh Allah dengan sifat kekurangan. Allah Maha Suci. Apa yang Allah lakukan mempunyai ilmu dan hikmah, walaupun manusia tidak mengetahui seluruhnya. Ini tidak bermaksud manusia tidak boleh menangis, berdoa atau merasa sakit ketika diuji. Bahkan manusia mempunyai sifat manusiawi. Tetapi di sebalik semua itu, aqidahnya tetap berdiri bahawa Allah ialah al-Malik al-Quddus. Allah tidak zalim. Allah tidak jahil. Allah tidak lemah. Allah tidak berhajat. Allah mengetahui apa yang tidak diketahui manusia.
Nama ٱلْمَلِكِ juga mengajar manusia bahawa kehidupan tidak berjalan tanpa penguasa. Dunia bukan suatu ruang yang berdiri sendiri tanpa Tuhan. Seluruh kejadian berada di bawah pemerintahan Allah. Ini tidak bermaksud manusia tidak perlu berusaha. Manusia tetap diperintahkan berusaha dan mengambil sebab. Tetapi sebab tidak menjadi Tuhan. Manusia berusaha, Allah menentukan hasil. Manusia merancang, Allah mempunyai ketetapan. Manusia menggunakan kemampuan, Allah yang memberikan kemampuan. Dengan demikian, seseorang yang memahami al-Malik tidak menjadi pasif. Sebaliknya, dia berusaha sambil mengetahui bahawa hasil akhir berada dalam kerajaan Allah. Dia tidak menyembah sebab. Dia menggunakan sebab sebagai hamba Allah.
Al-Quddus pula mengajar manusia bahawa Allah tidak memerlukan sesuatu untuk menyempurnakan kerajaan-Nya. Kerajaan manusia sentiasa memerlukan struktur, pengurusan dan bantuan. Allah tidak demikian. Allah Maha Suci daripada keperluan. Bahkan seluruh keperluan makhluk kembali kepada Allah. Manusia memerlukan makanan, Allah menciptakan makanan. Manusia memerlukan air, Allah menciptakan air. Manusia memerlukan udara, Allah menciptakan udara. Manusia memerlukan ilmu, Allah memberikan jalan kepada ilmu. Manusia memerlukan keselamatan, Allah berkuasa memberikan keselamatan. Ini semua menunjukkan bahawa makhluk ialah pihak yang memerlukan, sedangkan Allah ialah al-Malik al-Quddus yang tidak berhajat kepada makhluk.
Jika diperhatikan dengan lebih mendalam, ٱلْمَلِكِ menunjukkan kesempurnaan dari sudut kekuasaan, manakala ٱلْقُدُّوسِ menunjukkan kesempurnaan dari sudut kesucian. Kekuasaan menjawab persoalan “siapa yang memiliki dan memerintah?”, manakala kesucian menjawab persoalan “bagaimanakah kesempurnaan Tuhan yang memiliki dan memerintah itu?”. Jawapannya: Allah memiliki dan memerintah, dan Dia Maha Suci daripada segala kekurangan. Maka tidak ada percanggahan antara kekuasaan mutlak dengan kesucian mutlak. Bahkan kedua-duanya saling menyempurnakan pemahaman. Allah tidak mempunyai kekuasaan seperti manusia yang kadang-kadang disalahgunakan. Allah ialah al-Malik al-Quddus. Dia memiliki kerajaan dan Maha Suci daripada segala kekurangan.
Ini juga menjelaskan mengapa nama ٱلْقُدُّوسِ tidak boleh difahami hanya sebagai “bersih daripada dosa”. Pengertian tersebut terlalu sempit. Allah tidak berdosa bukan sekadar kerana Allah tidak melakukan dosa, tetapi kerana Allah Maha Suci daripada segala sifat kekurangan yang memungkinkan makhluk melakukan dosa. Dosa pada manusia berkaitan dengan kelemahan, kejahilan, hawa nafsu, ketundukan kepada syaitan dan pelbagai keadaan makhluk. Allah tidak mempunyai sifat-sifat kekurangan tersebut. Maka al-Quddus menunjukkan kesucian yang menyeluruh. Allah tidak perlu membersihkan diri daripada sesuatu. Allah memang Maha Suci. Kesucian itu merupakan kesempurnaan yang melekat pada ketuhanan-Nya.
Begitu juga ٱلْمَلِكِ tidak boleh difahami hanya sebagai “raja” dalam makna politik. Makna politik hanya satu gambaran kecil daripada makna yang lebih luas. Al-Malik ialah yang memiliki, menguasai dan memerintah. Allah ialah Raja seluruh makhluk, bukan hanya manusia. Kerajaan-Nya meliputi segala sesuatu. Tiada makhluk yang memiliki kekuasaan mutlak terhadap makhluk lain secara berdikari. Bahkan seseorang hanya mempunyai kemampuan terhadap orang lain jika Allah memberikan sebab dan kemampuan tersebut. Ini menunjukkan bahawa kekuasaan sebenar kembali kepada Allah.
Apabila dua nama ini dihayati dalam zikir, seseorang tidak sepatutnya hanya menyebutnya dengan lidah. Dia perlu memahami kesan maknanya terhadap hatinya. Apabila dia menyebut ٱلْمَلِكِ, dia mengakui bahawa Allah ialah pemilik hidupnya. Apabila dia menyebut ٱلْقُدُّوسِ, dia mengakui bahawa Allah Maha Suci daripada segala kekurangan. Apabila kedua-duanya disebut bersama, hati menggabungkan rasa takut, tunduk, pengagungan dan pergantungan kepada Allah. Allah ialah Raja yang memiliki dirinya, dan Raja itu Maha Suci daripada segala kekurangan. Maka manusia tidak patut sombong terhadap Allah. Tidak patut dia merasa dirinya bebas daripada perintah-Nya. Tidak patut dia menyamakan Allah dengan makhluk. Tidak patut dia menganggap kekuasaan makhluk sebagai kuasa mutlak.
Dalam memahami nama-nama Allah, seseorang juga perlu membezakan antara nama dengan makhluk yang menggunakan istilah yang sama. Manusia boleh disebut “malik” jika dia seorang raja. Tetapi raja manusia tidak mempunyai kesempurnaan makna al-Malik. Manusia juga boleh disebut “qaddus” dalam penggunaan tertentu sebagai sifat atau istilah bahasa, tetapi manusia tidak mempunyai kesucian mutlak. Allah ialah al-Malik dan al-Quddus dengan kesempurnaan yang layak bagi-Nya. Persamaan pada lafaz tidak bermaksud persamaan pada hakikat. Sebagaimana manusia mempunyai ilmu tetapi ilmu manusia terbatas sedangkan Allah Maha Mengetahui, manusia boleh mempunyai kuasa tetapi kuasa manusia terbatas sedangkan Allah Maha Berkuasa. Demikian juga manusia boleh mempunyai pemilikan, tetapi pemilikan manusia terbatas sedangkan Allah ialah al-Malik. Manusia boleh bersih daripada beberapa kekotoran, tetapi Allah ialah al-Quddus dengan kesucian yang mutlak.
Dalam hal ini, prinsip bahawa tiada sesuatu pun yang menyerupai Allah perlu sentiasa berada dalam pemahaman. Allah mempunyai nama al-Malik, tetapi tidak menyerupai raja makhluk. Allah mempunyai nama al-Quddus, tetapi kesucian Allah tidak menyerupai kebersihan makhluk. Nama itu benar, maknanya benar, tetapi kesempurnaan Allah tidak boleh diukur dengan ukuran ciptaan. Manusia mengetahui makna umum daripada bahasa kerana Allah berbicara kepada manusia dengan bahasa yang manusia fahami. Tetapi manusia tidak mengetahui kaifiat hakikat sifat Allah sebagaimana Allah sendiri. Maka apabila menyebut al-Malik, kita menetapkan makna kerajaan dan pemerintahan yang layak bagi Allah. Apabila menyebut al-Quddus, kita menetapkan kesucian dan kesempurnaan yang layak bagi Allah. Kita tidak menyerupakan dan tidak menafikan.
Nama ٱلْقُدُّوسِ juga mempunyai hubungan dengan segala nama Allah yang lain. Allah Maha Suci dalam ilmu-Nya, maka ilmu-Nya tidak mengandungi kejahilan. Allah Maha Suci dalam kekuasaan-Nya, maka kekuasaan-Nya tidak mengandungi kelemahan. Allah Maha Suci dalam hikmah-Nya, maka hikmah-Nya tidak mengandungi kebodohan. Allah Maha Suci dalam pemerintahan-Nya, maka pemerintahan-Nya tidak mengandungi kezaliman. Allah Maha Suci dalam sifat-sifat-Nya, maka sifat-sifat-Nya tidak mengandungi kekurangan. Oleh itu, al-Quddus bukan nama yang terpisah daripada nama-nama Allah yang lain. Ia memberikan makna umum kesucian yang merangkumi kesempurnaan seluruh nama dan sifat Allah.
Demikian juga ٱلْمَلِكِ mempunyai hubungan dengan banyak nama Allah yang lain. Allah ialah al-Malik kerana Dia memiliki, dan Dia juga mempunyai nama-nama yang menunjukkan kekuasaan, kebijaksanaan, ilmu, rahmat dan kesempurnaan. Tetapi dalam penyataan yang sedang dibincangkan, tumpuan kekal kepada al-Malik dan al-Quddus. Kedua-duanya sudah cukup untuk menunjukkan bahawa kerajaan Allah bukan kerajaan yang kosong daripada sifat kesempurnaan. Ia ialah kerajaan yang berada pada Tuhan yang Maha Suci.
Seseorang yang memahami ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ juga akan memahami bahawa segala bentuk pengagungan manusia terhadap makhluk mempunyai batas. Manusia boleh menghormati ibu bapa, guru, orang soleh, pemerintah dan orang yang lebih tua. Tetapi tidak boleh memberikan kepada mereka pengagungan yang menjadi hak Allah. Mengapa? Kerana mereka sendiri berada dalam kerajaan Allah dan mempunyai kekurangan. Mereka bukan al-Malik. Mereka bukan al-Quddus. Mereka adalah makhluk. Mereka memerlukan Allah. Mereka makan, minum, tidur, sakit dan mati. Mereka tidak memiliki kesempurnaan mutlak. Maka penghormatan kepada makhluk mesti berada di bawah pengagungan kepada Allah.
Dalam masa yang sama, nama al-Malik mengajar manusia bahawa tidak ada makhluk yang boleh menjadi tempat pergantungan mutlak. Manusia boleh membantu manusia, tetapi bantuan manusia terbatas. Manusia boleh menjadi sebab, tetapi sebab bukan Tuhan. Manusia boleh memberikan sesuatu, tetapi dia tidak memiliki seluruh sebab yang memungkinkan pemberian itu berlaku. Allah ialah al-Malik. Maka pergantungan mutlak hati hanya kepada Allah. Jika manusia diberikan sebab, dia bersyukur kepada Allah dan menggunakan sebab tersebut. Jika sebab hilang, dia tidak menganggap bahawa kerajaan Allah telah hilang. Allah tetap al-Malik.
Al-Quddus pula menjaga hati daripada menganggap Allah dengan sangkaan yang buruk. Jika sesuatu yang berlaku tidak difahami, manusia tidak boleh terus menuduh bahawa terdapat kekurangan dalam ketetapan Allah. Nama al-Quddus mengajar bahawa Allah Maha Suci. Manusia boleh tidak memahami, tetapi Allah tidak jahil. Manusia boleh tidak nampak hikmah, tetapi Allah tidak bertindak tanpa ilmu. Manusia boleh melihat kesusahan, tetapi Allah Maha Mengetahui keseluruhan hikmah dan akibat. Ini tidak bermaksud setiap kesusahan mesti disukai manusia. Kesakitan tetap kesakitan. Kehilangan tetap kehilangan. Tetapi aqidah tidak berubah: Allah ialah al-Malik al-Quddus.
Jika manusia benar-benar menghayati dua nama ini, kesombongan akan menjadi sesuatu yang sangat tidak masuk akal. Bagaimana manusia boleh sombong sedangkan dia bukan al-Malik? Dia hanya dimiliki. Bagaimana manusia boleh menganggap dirinya tidak memerlukan Allah sedangkan dia bukan al-Quddus? Dia penuh dengan kekurangan dan keperluan. Dia memerlukan makanan, air, tidur, ilmu, kesihatan dan bantuan. Allah pula tidak berhajat kepada sesiapa. Maka manusia yang menyedari hakikat ini akan lebih mudah merendahkan diri kepada Allah tanpa merendahkan maruah yang Allah berikan kepadanya sebagai manusia. Tawaduk kepada Allah bukan kehinaan. Bahkan itulah kemuliaan manusia kerana dia tunduk kepada Tuhan yang sebenar.
Begitu juga, manusia tidak patut terlalu takut kepada makhluk sehingga melupakan al-Malik. Pemerintah, orang kaya, orang berkuasa dan manusia yang mempunyai pengaruh semuanya berada di bawah Allah. Mereka boleh menjadi sebab berlakunya sesuatu, tetapi mereka tidak mempunyai kerajaan mutlak. Hati orang beriman perlu mengenali perbezaan antara takut kepada sebab dan takut kepada Allah. Takut kepada makhluk dalam kadar tabiat manusia adalah sesuatu yang berlaku, tetapi hati tidak boleh memberikan kepada makhluk kedudukan mutlak. Allah ialah al-Malik. Semua makhluk berada dalam kerajaan-Nya.
Nama ٱلْقُدُّوسِ pula memberikan keseimbangan agar manusia tidak memahami kerajaan Allah hanya dengan rasa takut. Allah Maha Suci dan Maha Sempurna. Kesucian ini melahirkan pengagungan, cinta dan keyakinan terhadap kesempurnaan-Nya. Allah bukan sekadar Raja yang berkuasa, tetapi Raja yang Maha Suci daripada segala kekurangan. Maka manusia mengenal Allah sebagai Tuhan yang tidak boleh disamakan dengan mana-mana makhluk. Ini menimbulkan rasa hormat yang tinggi kepada Allah.
Perbahasan tentang ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ juga menunjukkan bahawa dua nama ini mempunyai hubungan dengan konsep ubudiyyah. Ubudiyyah bermaksud kehambaan. Jika Allah ialah al-Malik, manusia ialah milik-Nya. Jika Allah ialah al-Quddus, manusia perlu mengagungkan-Nya dan menyucikan-Nya daripada segala kekurangan. Maka kehambaan manusia bukan sekadar melakukan beberapa perbuatan fizikal. Ia bermula dengan pengakuan tentang siapa Tuhan dan siapa hamba. Allah ialah al-Malik. Manusia ialah hamba. Allah ialah al-Quddus. Manusia perlu mengagungkan Allah dan menyucikan keyakinannya daripada segala gambaran yang batil tentang Allah.
Dalam hubungan ini, lafaz ٱلْمَلِكِ menunjukkan hak Allah terhadap manusia, manakala ٱلْقُدُّوسِ menunjukkan kesempurnaan Tuhan yang mempunyai hak tersebut. Allah berhak disembah kerana Dia ialah al-Malik al-Quddus. Manusia tidak mencipta hak tersebut. Allah berhak menerima pengabdian kerana Dia ialah Tuhan dan Pemilik manusia. Maka apabila seseorang meninggalkan ibadah kepada Allah, dia bukan sedang mengurangkan kerajaan Allah. Dia sedang merugikan dirinya sendiri. Allah tetap al-Malik. Allah tetap al-Quddus. Manusia yang rugi ialah manusia yang tidak menunaikan hak kehambaan.
Satu lagi perkara yang penting ialah al-Malik tidak bermaksud Allah hanya memiliki benda-benda fizikal. Kerajaan Allah meliputi seluruh kewujudan makhluk. Allah memiliki manusia, jin, malaikat, haiwan, tumbuhan, langit, bumi dan segala yang ada padanya. Allah memiliki masa dalam pengertian bahawa masa dan perubahan makhluk berlaku dalam ciptaan-Nya. Allah mengetahui segala sesuatu. Tidak ada satu wilayah kewujudan yang terkeluar daripada kekuasaan-Nya. Maka al-Malik ialah nama yang sangat luas. Ia tidak boleh disempitkan kepada konsep kerajaan politik manusia.
Al-Quddus pula tidak boleh disempitkan kepada kebersihan daripada kekotoran fizikal. Allah bukan benda yang perlu dibersihkan. Kesucian Allah ialah kesucian daripada segala kekurangan dan segala perkara yang tidak layak bagi keagungan-Nya. Maka apabila manusia mendengar al-Quddus, dia perlu mengangkat pemahamannya kepada kesempurnaan ketuhanan, bukan membayangkan kesucian dalam bentuk fizikal. Allah Maha Suci daripada sifat-sifat makhluk yang menunjukkan kelemahan dan keperluan.
Apabila kedua-dua nama ini dibaca bersama, terdapat suatu keseimbangan antara jalal dan kamal. Al-Malik menunjukkan keagungan kekuasaan dan pemerintahan. Al-Quddus menunjukkan kesucian dan kesempurnaan. Allah mempunyai keagungan dan kesempurnaan yang tidak dimiliki makhluk. Makhluk boleh mempunyai sebahagian kekuasaan, tetapi tidak mempunyai kerajaan mutlak. Makhluk boleh mempunyai sebahagian sifat yang dianggap baik, tetapi tidak mempunyai kesempurnaan mutlak. Allah sahaja al-Malik al-Quddus.
Penyataan ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ juga mempunyai kekuatan dalam membentuk pandangan manusia terhadap dunia. Dunia tidak boleh menjadi matlamat mutlak kerana dunia itu sendiri berada dalam kerajaan al-Malik. Harta dunia bukan milik mutlak manusia. Kuasa dunia bukan milik mutlak manusia. Umur dunia bukan milik manusia. Bahkan dunia itu sendiri bukan milik manusia. Semua berada dalam kerajaan Allah. Maka manusia perlu menggunakan dunia sebagai hamba yang berada di bawah perintah al-Malik. Apabila dunia datang, dia tidak terlalu sombong. Apabila dunia pergi, dia tidak terlalu hancur. Dia mengetahui bahawa segala sesuatu berada di bawah pemilikan Allah.
Dalam masa yang sama, al-Quddus mengajar manusia supaya tidak menganggap dunia sebagai ukuran kesempurnaan Allah. Dunia mempunyai kesakitan, kematian, kehilangan dan perubahan. Semua itu adalah sifat alam makhluk. Allah Maha Suci daripada segala kekurangan yang terdapat pada makhluk. Maka manusia tidak boleh melihat perubahan dunia lalu menyangka bahawa Tuhan berubah sebagaimana makhluk. Makhluk berubah kerana makhluk mempunyai keterbatasan. Allah Maha Suci daripada sifat kekurangan makhluk. Apa yang berlaku dalam alam tidak boleh dijadikan ukuran bahawa Allah mempunyai sifat seperti alam.
Daripada sudut ini, ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ menjadi asas penting dalam memisahkan antara Pencipta dengan ciptaan. Pencipta memiliki ciptaan. Ciptaan tidak memiliki Pencipta. Pencipta memerintah ciptaan. Ciptaan tunduk kepada Pencipta. Pencipta Maha Suci daripada kekurangan. Ciptaan penuh dengan keperluan dan batas. Apabila perbezaan ini jelas, segala kekeliruan tentang ketuhanan menjadi lebih mudah dielakkan. Allah bukan sebahagian daripada alam. Alam bukan sebahagian daripada zat Allah. Allah ialah Tuhan alam. Allah memiliki alam. Allah memerintah alam. Allah Maha Suci daripada persamaan dengan alam.
Ini juga menjadi asas penting dalam memahami sifat-sifat Allah. Apabila nas menetapkan sesuatu sifat bagi Allah, sifat tersebut diterima dengan makna yang layak bagi Allah, tanpa menyerupakan Allah dengan makhluk. Apabila nas menafikan sesuatu kekurangan daripada Allah, ia diterima sebagai tanzih yang benar. Nama al-Quddus menguatkan prinsip bahawa Allah tidak mempunyai kekurangan. Nama al-Malik pula menguatkan bahawa Allah mempunyai kekuasaan dan pemerintahan yang sempurna. Kedua-duanya tidak boleh digunakan untuk menolak nama dan sifat Allah yang lain. Sebaliknya, kedua-duanya membantu manusia memahami kesempurnaan Allah secara lebih menyeluruh.
Jika seseorang menyebut ٱلْمَلِكِ tetapi hatinya masih menganggap dirinya sebagai pemilik mutlak, dia belum menghayati sepenuhnya makna nama tersebut. Jika seseorang menyebut ٱلْقُدُّوسِ tetapi masih menyandarkan kepada Allah sifat-sifat kekurangan makhluk, dia belum menghayati sepenuhnya nama tersebut. Penghayatan nama Allah bukan hanya hafalan lafaz. Ia ialah pengetahuan yang memberikan kesan kepada aqidah, ibadah dan kehidupan. Al-Malik menjadikan manusia hamba. Al-Quddus menjadikan manusia mengagungkan dan menyucikan Allah daripada segala kekurangan.
Akhirnya, ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ merupakan dua nama yang apabila direnungkan secara mendalam memperlihatkan kesempurnaan Allah سبحانه وتعالى dari dua sudut yang sangat besar. ٱلْمَلِكِ menetapkan bahawa Allah ialah Raja yang sebenar, Pemilik kerajaan yang sebenar, Penguasa yang sebenar dan pihak yang seluruh makhluk berada di bawah kekuasaan-Nya. Tidak ada makhluk yang mempunyai kerajaan mutlak. Tidak ada manusia yang memiliki dirinya sendiri secara mutlak. Tidak ada pemerintah yang kekuasaannya berdiri sendiri. Tidak ada harta yang benar-benar terlepas daripada pemilikan Allah. Seluruhnya berada dalam kerajaan al-Malik. ٱلْقُدُّوسِ pula menetapkan bahawa Raja tersebut Maha Suci daripada segala kekurangan. Kekuasaan-Nya tidak disertai kezaliman. Pemerintahan-Nya tidak disertai kejahilan. Pemilikan-Nya tidak disertai keperluan. Kesempurnaan-Nya tidak diperoleh daripada makhluk. Allah Maha Suci daripada segala sifat yang tidak layak bagi kebesaran-Nya dan memiliki segala kesempurnaan yang layak bagi ketuhanan-Nya.
Maka apabila seseorang membaca ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ, janganlah lafaz itu berhenti pada terjemahan “Maha Raja, Maha Suci” tanpa direnungkan kandungannya. ٱلْمَلِكِ mengajar bahawa Allah memiliki dan memerintah segala sesuatu, sedangkan kita hanyalah makhluk yang dimiliki dan diperintah. ٱلْقُدُّوسِ mengajar bahawa Allah Maha Suci daripada segala kekurangan, sedangkan kita ialah makhluk yang lemah, berhajat dan penuh dengan keterbatasan. ٱلْمَلِكِ menundukkan kesombongan. ٱلْقُدُّوسِ membersihkan aqidah. ٱلْمَلِكِ mengembalikan manusia kepada kehambaan. ٱلْقُدُّوسِ mengembalikan hati kepada pengagungan terhadap Allah. ٱلْمَلِكِ menunjukkan kebesaran kerajaan Allah. ٱلْقُدُّوسِ menunjukkan kesempurnaan Tuhan yang memiliki kerajaan tersebut. Kedua-duanya apabila dihimpunkan menjadi satu pengenalan yang sangat kuat tentang Allah: Dia ialah Raja yang tidak mempunyai kelemahan sebagai kelemahan makhluk, Pemilik yang tidak berhajat kepada apa yang dimiliki-Nya, Penguasa yang tidak bergantung kepada sesiapa, dan Tuhan yang Maha Suci daripada segala kekurangan.
Dengan itu, hakikat ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ membawa manusia kepada satu kesedaran yang paling asas dalam kehidupan seorang hamba, iaitu bahawa segala sesuatu selain Allah berada dalam kerajaan Allah, sedangkan Allah tidak berada dalam kedudukan makhluk yang dimiliki atau dikuasai. Allah ialah al-Malik. Segala yang selain-Nya ialah makhluk. Allah ialah al-Quddus. Segala yang selain-Nya mempunyai kekurangan dan keperluan. Allah tidak memerlukan makhluk untuk menjadi Tuhan. Makhluk memerlukan Allah untuk terus wujud. Allah tidak memerlukan pujian manusia untuk menjadi Maha Suci. Manusia memerlukan pengagungan kepada Allah untuk membetulkan hati dan aqidahnya. Allah tidak memperoleh kerajaan daripada manusia. Manusia memperoleh segala yang dimilikinya daripada Allah. Allah tidak menjadi sempurna kerana makhluk mengakui kesempurnaan-Nya. Makhluklah yang menjadi benar apabila mengakui kesempurnaan Allah.
Maka penyataan ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ sepatutnya menjadi satu asas yang kuat dalam pembentukan aqidah seorang Muslim. Allah ialah al-Malik, maka jangan memberikan kerajaan mutlak kepada makhluk. Allah ialah al-Quddus, maka jangan menyandarkan kepada Allah sesuatu yang tidak layak bagi kesempurnaan-Nya. Allah ialah al-Malik, maka jangan sombong terhadap perintah-Nya. Allah ialah al-Quddus, maka sucikan hati daripada gambaran batil tentang-Nya. Allah ialah al-Malik, maka semua makhluk berhajat kepada-Nya. Allah ialah al-Quddus, maka segala kesempurnaan mutlak hanya layak bagi-Nya. Dengan memahami kedua-dua nama ini secara benar, seseorang akan memahami bahawa tauhid bukan sekadar mengucapkan bahawa Allah itu satu, tetapi mengenal siapa Allah melalui nama dan sifat yang Allah tetapkan bagi diri-Nya, kemudian meletakkan diri sebagai hamba di hadapan Tuhan yang sebenar.
Allah سبحانه وتعالى ialah ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ. Kerajaan milik-Nya. Kekuasaan milik-Nya. Pemilikan mutlak milik-Nya. Kesucian mutlak milik-Nya. Kesempurnaan mutlak milik-Nya. Makhluk tidak memberikan sesuatu kepada-Nya yang sebelumnya tidak dimiliki-Nya. Makhluk tidak mengurangkan sesuatu daripada kerajaan-Nya dengan kedurhakaan mereka. Makhluk hanya hidup dalam kerajaan-Nya, bergantung kepada-Nya dan kembali kepada-Nya. Maka sebesar mana pun manusia melihat dirinya, dia tetap seorang hamba. Sebesar mana pun manusia melihat dunia, dunia tetap sebuah ciptaan. Sebesar mana pun manusia melihat kuasa makhluk, kuasa itu tetap berada di bawah kuasa al-Malik. Dan sebesar mana pun manusia berusaha menggambarkan Allah, Allah tetap Maha Suci daripada segala gambaran makhluk yang tidak layak bagi-Nya. Inilah keluasan makna ٱلْمَلِكِ ٱلْقُدُّوسِ apabila kedua-dua nama tersebut direnungkan sebagai satu penyataan tentang kesempurnaan Allah سبحانه وتعالى.
asas
https://draft.blogger.com/blog/post/edit/50065684574614780/5328697655530622171?hl=en
