ا   ب   ت   ث   ج   ح   خ   د   ذ   ر   ز   س   ش   ص   ض   ط   ظ   ع   غ   ف   ق   ك   ل   م   ن   و   ه   ي

A   B   C   D   E   F   G   H   I   J   K   L   M   N   O   P   Q   R   S   T   U   V   W   X   Y   Z

edit / Copy / as

1. Perbahasan Tentang Ayat 13 Dari Surah Ali Imran قَدْ كَانَ لَكُمْ ءَايَةٌ ... (Ali Imran:13) / edit
2. Perbahasan Tentang Ayat 13 Dari Surah Ali Imran ... فِى فِئَتَيْنِ ٱلْتَقَتَاۖ ... (Ali Imran:13) / edit
3. Perbahasan Tentang Ayat 13 Dari Surah Ali Imran ... فِئَةٌ تُقَٰتِلُ فِى سَبِيلِ ٱللَّهِ ... (Ali Imran:13) / edit
4. Perbahasan Tentang Ayat 13 Dari Surah Ali Imran ... وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ ... (Ali Imran:13) / edit
5. Perbahasan Tentang Ayat 13 Dari Surah Ali Imran ... يَرَوْنَهُم مِّثْلَيْهِمْ رَأْىَ ٱلْعَيْنِۚ ... (Ali Imran:13) / edit
6. Perbahasan Tentang Ayat 13 Dari Surah Ali Imran ... وَٱللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِۦ مَن يَشَآءُۗ ... (Ali Imran:13) / edit
7. Perbahasan Tentang Ayat 13 Dari Surah Ali Imran ... إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّأُو۟لِى ٱلْأَبْصَٰرِ (Ali Imran:13) / edit

Perbahasan Tentang Ayat 13 Dari Surah Ali Imran ... وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ ... (Ali Imran:13)

Ungkapan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ merupakan salah satu penyataan yang sangat ringkas tetapi mempunyai kandungan makna yang besar dalam Surah Ali Imran ayat 13. Allah سبحانه وتعالى menyebut ungkapan ini selepas menerangkan tentang فِئَةٌ yang berperang di jalan Allah. Oleh sebab fokus perbahasan ini hanya kepada penyataan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ, maka perhatian hendaklah diberikan secara khusus kepada dua unsur utama yang membentuknya, iaitu lafaz وَأُخْرَىٰ dan lafaz كَافِرَةٌ, serta hubungan antara kedua-duanya. Lafaz وَأُخْرَىٰ bermaksud "dan yang satu lagi", "dan golongan yang lain" atau "dan satu pihak yang lain", manakala كَافِرَةٌ bermaksud "yang kafir" atau "yang berada dalam keadaan kufur". Apabila kedua-dua lafaz ini digabungkan, Allah سبحانه وتعالى memberikan pengenalan yang sangat jelas terhadap pihak yang kedua dalam peristiwa yang disebut dalam ayat tersebut. Lafaz وَأُخْرَىٰ menunjukkan bahawa terdapat satu pihak lain yang berbeza daripada pihak yang telah disebut sebelumnya, manakala كَافِرَةٌ menjelaskan sifat yang membezakan pihak tersebut. Dengan demikian, penyataan ini bukan sekadar menyebut kewujudan kelompok yang kedua, tetapi menerangkan identiti maknawinya melalui satu sifat yang sangat asas, iaitu kekufuran. Dalam memahami ungkapan ini, kita perlu memberi perhatian kepada setiap lafaz tanpa mencampurkannya dengan perbahasan yang tidak diperlukan. Huruf وَ berfungsi menghubungkan penyataan ini dengan penyataan sebelumnya. Lafaz أُخْرَىٰ menunjukkan sesuatu yang lain daripada yang telah disebut. Lafaz كَافِرَةٌ pula menjadi sifat yang menerangkan "yang lain" tersebut. Susunan ini sangat pendek, tetapi ia sudah cukup untuk memberitahu pembaca bahawa pihak yang kedua bukan pihak yang sama dengan pihak pertama dan bahawa perbezaan antara kedua-duanya bukan semata-mata perbezaan bilangan atau kedudukan, tetapi perbezaan yang dinyatakan dengan lafaz كَافِرَةٌ.

Lafaz وَ pada permulaan وَأُخْرَىٰ ialah huruf yang menghubungkan penyataan ini dengan penyataan sebelumnya. Dalam konteks struktur ayat, huruf tersebut memberikan kesinambungan makna. Setelah disebut satu فِئَةٌ, kemudian disebut sifatnya, datang pula وَأُخْرَىٰ untuk memperkenalkan pihak yang lain. Perkataan "dan" dalam Bahasa Melayu mungkin kelihatan terlalu mudah, tetapi dalam struktur ayat ia memainkan peranan penting kerana ia menunjukkan bahawa penyataan kedua tidak berdiri secara terpisah daripada penyataan pertama. Ia merupakan penyataan yang berhubungan dengannya. Jika terdapat satu pihak yang disebut sebelumnya, maka وَأُخْرَىٰ membawa pembaca kepada pihak yang satu lagi. Oleh itu, huruf وَ di sini berfungsi menghubungkan dua keadaan yang berbeza. Ia tidak menunjukkan bahawa kedua-dua pihak mempunyai sifat yang sama. Sebaliknya, selepas penyataan pertama diperkenalkan, penyataan kedua hadir untuk menyatakan pihak yang lain dan sifatnya. Ini menjadikan struktur ayat sangat tersusun. Pihak pertama disebut dengan sifat tertentu, kemudian pihak kedua disebut dengan sifat كَافِرَةٌ. Walaupun fokus perbahasan hanya kepada وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ, kedudukan huruf وَ tetap penting kerana tanpa memahami fungsi penghubung tersebut, seseorang mungkin tidak dapat memahami mengapa أُخْرَىٰ digunakan. Lafaz أُخْرَىٰ sendiri mengandungi makna perbandingan atau perbezaan; ia tidak berdiri sebagai kata nama yang menunjukkan suatu benda tanpa hubungan. Ia bermaksud "yang lain" berbanding sesuatu yang telah disebut atau diketahui daripada konteks.

Lafaz أُخْرَىٰ berasal daripada rangkaian kata yang membawa makna "yang lain", "yang berbeza" atau "yang satu lagi". Bentuk أُخْرَىٰ ialah bentuk muannath daripada آخَرُ. Jika آخَرُ bermaksud "yang lain" bagi bentuk muzakkar, أُخْرَىٰ digunakan bagi bentuk muannath. Dalam ungkapan ini, أُخْرَىٰ menjadi lafaz yang menunjukkan satu pihak lain berbanding pihak yang telah disebut sebelumnya. Perkataan ini tidak menyebut nama khusus pihak tersebut. Ia tidak menyebut identiti mereka secara peribadi. Ia hanya menyatakan bahawa terdapat satu pihak yang lain. Kemudian sifat pihak tersebut dijelaskan dengan كَافِرَةٌ. Ini menjadikan susunan makna sangat penting: "dan yang lain, yang kafir." Lafaz أُخْرَىٰ membuka ruang pengenalan, manakala كَافِرَةٌ memberikan sifat yang menjadi pengenalan tersebut. Dalam Bahasa Melayu, kita mungkin berkata "dan satu golongan yang lain adalah kafir" atau "dan satu pihak yang lain, yang kafir". Namun, struktur Arab lebih ringkas kerana أُخْرَىٰ sudah membawa makna "yang lain" tanpa memerlukan kata nama yang diulang. Ini merupakan antara bentuk keindahan ringkasan bahasa al-Quran. Daripada mengulangi "فئة" sekali lagi secara penuh, Allah menggunakan أُخْرَىٰ untuk menunjukkan pihak yang satu lagi. Dengan itu, pengulangan yang tidak diperlukan dapat dielakkan, tetapi makna perbezaan antara kedua-dua pihak tetap sangat jelas.

Lafaz أُخْرَىٰ juga menunjukkan bahawa pihak kedua mempunyai hubungan dengan pihak pertama dari segi kedudukan dalam peristiwa tersebut. "Yang lain" tidak boleh difahami secara mutlak tanpa rujukan. Apabila kita mengatakan "satu lagi", mesti ada sesuatu yang telah disebut sebelumnya. Dalam konteks ayat ini, rujukannya ialah فِئَةٌ yang telah disebut sebelum وَأُخْرَىٰ. Oleh itu, أُخْرَىٰ ialah "yang satu lagi" daripada dua pihak yang sedang dibicarakan. Makna ini sangat penting kerana ia menjadikan lafaz tersebut bersifat relatif. Ia bukan nama khusus, tetapi penunjuk kepada pihak yang berbeza daripada pihak yang pertama. Dengan demikian, struktur ayat memberikan gambaran dua pihak yang berdiri bersebelahan dalam satu peristiwa, tetapi masing-masing mempunyai sifat yang berbeza. Pihak pertama disebut dengan sifat yang berkaitan dengan قتال في سبيل الله, manakala pihak kedua diperkenalkan dengan أُخْرَىٰ dan kemudian disifatkan sebagai كَافِرَةٌ. Dalam fokus penyataan ini, kita tidak perlu memperluaskan perbahasan tentang pihak pertama. Cukuplah difahami bahawa perkataan أُخْرَىٰ memperoleh maknanya daripada kewujudan pihak yang telah disebut sebelumnya.

Penggunaan bentuk muannath أُخْرَىٰ juga mempunyai kaitan dengan kata yang dirujuknya dalam konteks bahasa Arab. Ia merujuk kepada فِئَةٌ yang merupakan isim muannath, dan oleh sebab itu sifat "yang lain" digunakan dalam bentuk muannath, iaitu أُخْرَىٰ. Ini bukan sekadar perincian tatabahasa yang kosong. Ia menunjukkan bahawa bentuk lafaz sentiasa disesuaikan dengan kata yang diterangkan. Dalam Bahasa Melayu, perbezaan muzakkar dan muannath pada kata sifat tidak wujud dalam bentuk yang sama. Kita hanya mengatakan "yang lain" sama ada merujuk kepada lelaki, perempuan, kelompok atau benda. Tetapi Bahasa Arab mempunyai kesesuaian bentuk yang lebih jelas. Maka أُخْرَىٰ memberikan isyarat bahawa perkara yang dirujuk ialah sesuatu yang diperlakukan secara muannath dari segi tatabahasa, iaitu فِئَةٌ. Apabila selepas itu datang كَافِرَةٌ, sifat tersebut juga dalam bentuk muannath, sesuai dengan أُخْرَىٰ yang merujuk kepada فِئَةٌ. Dengan demikian, kedua-dua lafaz أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ mempunyai keserasian bentuk dan makna.

Lafaz كَافِرَةٌ pula ialah kata sifat yang sangat jelas dan tegas. Ia berasal daripada كَفَرَ yang dalam penggunaan bahasa Arab membawa makna menutup atau mengingkari, dan dalam penggunaan syariat merujuk kepada kekufuran terhadap Allah dan kebenaran yang dibawa oleh wahyu. Dalam ungkapan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ, Allah tidak sekadar mengatakan bahawa pihak yang lain itu "berbeza", tetapi memberikan sifat khusus kepada mereka dengan lafaz كَافِرَةٌ. Dengan itu, perbezaan antara kedua-dua pihak menjadi perbezaan yang bersifat agama dan akidah, bukan sekadar perbezaan tempat, bangsa, bahasa, keturunan atau kepentingan dunia. Lafaz كَافِرَةٌ ialah sifat yang menerangkan kedudukan pihak tersebut. Dalam konteks ayat, ini menjadi penjelasan yang sangat penting kerana أُخْرَىٰ sahaja hanya bermaksud "yang lain". Ia belum memberitahu kita apakah sifat pihak yang lain itu. Apabila Allah menyambungnya dengan كَافِرَةٌ, identiti maknawi pihak tersebut menjadi jelas: pihak yang satu lagi itu ialah pihak yang kafir.

Kata كَافِرَةٌ ialah isim fa‘il yang berasal daripada كَفَرَ, iaitu "yang melakukan kufur" atau "yang berada dalam sifat kufur". Dalam konteks ayat, ia digunakan sebagai sifat bagi pihak yang disebut dengan أُخْرَىٰ. Oleh itu, makna yang paling dekat ialah "yang lain itu adalah kafir" atau "satu golongan yang lain, yang kafir". Penggunaan isim fa‘il di sini memberikan gambaran tentang sifat yang dinisbahkan kepada pihak tersebut. Ia bukan sekadar menyebut satu tindakan yang berlaku sekali lalu tanpa kaitan dengan keadaan mereka. Lafaz كَافِرَةٌ menggambarkan mereka dengan sifat kufur dalam konteks peristiwa yang sedang disebut. Ini menjadikan perkataan tersebut sangat kuat dari segi pengenalan. Pihak yang satu lagi dikenali melalui sifat kekufuran mereka.

Namun, perlu difahami dengan teliti bahawa perkataan كَافِرَةٌ dalam ungkapan ini tidak boleh diterjemahkan hanya sebagai "jahat". Kufur dan kejahatan bukanlah dua istilah yang sama. Kufur mempunyai makna khusus berkaitan dengan tidak beriman kepada Allah dan menolak atau mengingkari kebenaran yang wajib diimani. Seseorang tidak boleh menggantikan كَافِرَةٌ dengan "jahat" lalu menganggap makna sudah sama. "Jahat" ialah istilah moral yang luas, sedangkan "kafir" ialah istilah agama yang mempunyai batas makna yang khusus. Dalam ayat ini, Allah memilih كَافِرَةٌ dan bukan lafaz lain. Oleh itu, terjemahan yang tepat hendaklah mengekalkan makna "kafir". Jika diterjemahkan sebagai "yang tidak beriman", ia boleh menjadi penjelasan yang lebih mudah difahami, tetapi lafaz asal tetap lebih luas dalam konteks syariat kerana kufur bukan sekadar ketiadaan rasa percaya secara psikologi. Ia berkaitan dengan kedudukan seseorang terhadap iman dan kebenaran yang dibawa oleh wahyu.

Lafaz كَافِرَةٌ juga menunjukkan bahawa kekufuran di sini ialah sifat yang menjadi pembeza antara pihak yang satu lagi dengan pihak yang telah disebut sebelumnya. Ini menjadikan penyataan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ sangat padat. Lafaz أُخْرَىٰ menyatakan perbezaan, manakala كَافِرَةٌ menerangkan sebab atau bentuk perbezaan yang hendak ditonjolkan oleh ayat. Allah tidak membiarkan perkataan "yang lain" tanpa penjelasan. Sebaliknya, segera selepas itu diberikan sifat "kafir". Maka pembaca tidak dibiarkan membuat andaian sendiri tentang identiti pihak tersebut. Wahyu memberikan sifat yang tepat.

Penggunaan lafaz كَافِرَةٌ dalam bentuk muannath juga mempunyai hubungan dengan lafaz أُخْرَىٰ. Kedua-duanya mengikuti bentuk yang sama kerana kedua-duanya merujuk kepada فِئَةٌ yang merupakan isim muannath. Ini menjadikan ungkapan sangat kemas: وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ. Jika diterjemahkan secara harfiah, "dan yang lain, yang kafir". Dalam Bahasa Melayu, kita mungkin perlu menambah perkataan "golongan" untuk menjadikan maksud lebih jelas: "dan satu golongan yang lain adalah kafir". Tetapi Bahasa Arab tidak memerlukan pengulangan lafaz فِئَةٌ kerana أُخْرَىٰ sudah cukup untuk merujuk kepada pihak yang lain. Ini menunjukkan bahawa konteks sebelumnya sangat kuat dalam menentukan rujukan lafaz.

Lafaz أُخْرَىٰ tidak sama dengan آخَرَةٌ dari segi penggunaan bentuk yang terdapat dalam ayat ini. أُخْرَىٰ ialah bentuk muannath bagi آخَرُ, dan ia bermaksud "yang lain" atau "yang satu lagi". Dalam ungkapan ini, ia sangat sesuai untuk menunjukkan salah satu daripada dua pihak. Apabila hanya terdapat dua pihak, "yang satu lagi" merupakan terjemahan yang sangat tepat. Jika terdapat banyak pihak, perkataan "yang lain" masih boleh digunakan, tetapi konteks ayat ini memberikan gambaran yang jelas tentang dua pihak. Oleh itu, أُخْرَىٰ mempunyai kekuatan dari segi pembahagian dua: satu telah disebut, dan satu lagi disebut selepasnya. Ia membentuk pasangan yang sangat jelas.

Penggunaan أُخْرَىٰ selepas وَ juga menunjukkan kesinambungan. Ia bukan permulaan cerita baru. Ia adalah sambungan kepada pihak yang telah disebut. Huruf وَ mengikatnya dengan penyataan sebelumnya, kemudian أُخْرَىٰ membawa perhatian kepada pihak kedua. Maka pembaca melihat peristiwa sebagai mempunyai dua pihak. Walaupun kita tidak membincangkan bahagian lain ayat secara panjang, struktur ini perlu diketahui untuk memahami makna sebenar أُخْرَىٰ. Perkataan "lain" mesti mempunyai sesuatu yang menjadi rujukan. Di sini rujukannya ialah pihak yang pertama.

Perkataan كَافِرَةٌ pula datang selepas أُخْرَىٰ tanpa sebarang kata penghubung tambahan. Ini menjadikan hubungan sifat tersebut sangat langsung. أُخْرَىٰ كَافِرَةٌ boleh difahami sebagai "yang lain yang kafir" atau "dan yang satu lagi adalah kafir". Dalam konteks ini, كَافِرَةٌ ialah sifat yang menerangkan pihak tersebut. Oleh sebab itu, sifat kufur diletakkan begitu hampir dengan lafaz yang dirujuknya. Tiada jarak panjang antara identiti dan sifat. Pembaca terus mengetahui bahawa "yang lain" itu mempunyai sifat kufur.

Sifat كَافِرَةٌ juga memberikan ketegasan. Allah tidak menggunakan ungkapan yang samar seperti "yang lain berbeza" atau "yang lain daripada mereka". Allah menyatakan كَافِرَةٌ. Dalam bahasa wahyu, sifat kufur bukan sesuatu yang samar. Ia merupakan istilah yang jelas. Oleh itu, penyataan ini mempunyai sempadan makna yang jelas: pihak yang satu lagi itu berada pada keadaan kekufuran. Ini menunjukkan bahawa al-Quran tidak mengaburkan perbezaan antara iman dan kufur dalam konteks peristiwa tersebut. Namun, fokus kita tetap kepada penyataan itu sendiri dan tidak perlu membawa perbahasan kepada semua bentuk kufur yang terdapat dalam sumber-sumber syariat yang lain.

Lafaz كَافِرَةٌ juga tidak boleh difahami sebagai sekadar "menafikan sesuatu" dalam makna bahasa umum. Walaupun akar ك ف ر mempunyai asal makna bahasa yang berkaitan dengan menutup, penggunaan syarie bagi كافر dan كافرة mempunyai makna yang khusus. Dalam ayat ini, konteks agama menjadikan makna tersebut jelas. Pihak yang disebut ialah pihak yang kafir. Maka tidak tepat jika seseorang mengubahnya menjadi "pihak yang menyembunyikan sesuatu" hanya berdasarkan asal bahasa. Asal bahasa membantu memahami akar perkataan, tetapi konteks wahyu menentukan penggunaan yang dimaksudkan. Dalam ungkapan ini, كَافِرَةٌ jelas merujuk kepada sifat kufur dalam konteks agama.

Perlu juga diperhatikan bahawa كَافِرَةٌ ialah bentuk tunggal muannath secara tatabahasa, tetapi ia menerangkan satu فِئَةٌ yang merujuk kepada sekumpulan manusia. Ini tidak bermaksud hanya seorang perempuan yang kafir. Sifat itu mengikut bentuk tatabahasa lafaz فِئَةٌ, bukan bilangan individu yang berada di dalam kelompok tersebut. Ini ialah satu perkara yang sangat penting. Dalam bahasa Arab, nama kumpulan seperti فِئَةٌ mempunyai bentuk muannath, maka sifat yang menerangkannya datang dalam bentuk muannath, walaupun yang dimaksudkan ialah kumpulan manusia yang mungkin terdiri daripada lelaki. Oleh itu, كَافِرَةٌ di sini bermaksud "golongan itu kafir", bukan "seorang wanita kafir". Bentuk bahasa tidak boleh difahami secara terpisah daripada kata nama yang diterangkannya.

Hal yang sama berlaku pada أُخْرَىٰ. Bentuk muannathnya bukan menunjukkan bahawa pihak yang dimaksudkan ialah perempuan. Ia mengikuti فِئَةٌ. Maka apabila kita menterjemahkan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ, kita boleh mengatakan "dan golongan yang satu lagi adalah kafir". Tidak perlu mengekalkan bentuk "yang lain perempuan" kerana itu akan membawa salah faham. Bahasa Arab mempunyai sistem gender tatabahasa yang tidak sama dengan Bahasa Melayu. Satu kelompok boleh disebut dengan lafaz muannath dari segi tatabahasa tanpa bermaksud semua individunya perempuan.

Dari sudut hubungan makna, وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ boleh dilihat sebagai satu penyataan yang sangat padat kerana subjek dan sifatnya digabungkan tanpa kata kerja eksplisit. Dalam bahasa Arab, jumlah ismiyyah boleh dibina dengan mubtada dan khabar tanpa perlu menggunakan kata kerja "ialah". أُخْرَىٰ menjadi unsur yang merujuk kepada pihak yang lain, manakala كَافِرَةٌ memberikan sifat atau khabar tentangnya. Dalam Bahasa Melayu, kita lazimnya memerlukan "adalah" atau susunan "yang kafir". Maka terjemahan "dan satu golongan yang lain adalah kafir" menyampaikan makna dengan baik. Tetapi struktur Arab lebih ringkas kerana hubungan tersebut dapat difahami terus daripada dua isim yang disusun bersama.

Ringkasnya, وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ mempunyai dua lapisan utama. Lapisan pertama ialah identiti relatif: أُخْرَىٰ, iaitu "yang lain". Lapisan kedua ialah sifat: كَافِرَةٌ, iaitu "yang kafir". Identiti relatif tanpa sifat belum cukup untuk mengenal pasti kedudukan mereka. Sifat tanpa rujukan "yang lain" pula tidak menunjukkan kedudukan mereka sebagai pihak kedua dalam peristiwa tersebut. Apabila kedua-duanya digabungkan, makna menjadi lengkap. Pihak yang satu lagi itu ialah pihak yang kafir.

Ungkapan ini juga menunjukkan ketepatan al-Quran dalam menggambarkan perbezaan antara dua pihak tanpa perlu menyebut nama setiap pihak. Nama boleh memberitahu siapa mereka dari sudut sejarah, tetapi sifat boleh memberitahu kedudukan mereka dalam peristiwa. Dalam penyataan ini, Allah memilih sifat كَافِرَةٌ sebagai cara memperkenalkan pihak yang satu lagi. Ini menjadikan sifat agama sebagai perkara yang ditonjolkan. Pihak tersebut bukan sekadar "pihak yang lain", tetapi "pihak yang lain yang kafir". Dengan demikian, sifat kufur menjadi sebahagian daripada gambaran mereka dalam ayat.

Lafaz أُخْرَىٰ juga menunjukkan bahawa pihak kedua tidak sama dengan pihak pertama. Ini adalah makna asas "lain". Perbezaan tersebut kemudiannya dijelaskan dengan كَافِرَةٌ. Oleh itu, apabila membaca وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ, pembaca perlu merasakan adanya dua sisi yang berbeza. Satu sisi telah disebut sebelumnya dan satu lagi diperkenalkan di sini. Penyataan ini membentuk pasangan. Walaupun perkataan "dua" tidak disebut semula dalam frasa ini, perkataan أُخْرَىٰ sudah membawa maksud bahawa terdapat pihak pertama yang menjadi rujukan.

Dalam terjemahan, terdapat beberapa kemungkinan: "dan satu golongan yang lain adalah kafir", "dan golongan yang satu lagi adalah kafir", atau "dan satu pihak lagi ialah pihak yang kafir". Daripada pilihan tersebut, "dan satu golongan yang lain adalah kafir" paling jelas untuk mengekalkan makna أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ. Terjemahan "dan yang lain kafir" lebih ringkas dan dekat dengan teks, tetapi pembaca Melayu mungkin perlu merujuk konteks sebelumnya untuk mengetahui bahawa "yang lain" itu ialah satu golongan. Terjemahan "dan pasukan yang lain adalah kafir" pula lebih kontekstual kerana peristiwa tersebut ialah pertempuran, tetapi perkataan "pasukan" lebih khusus daripada فئة. Oleh itu, dalam perbahasan lafaz, "golongan yang satu lagi" lebih selamat.

Perkataan "kafir" pula perlu dikekalkan kerana ia merupakan istilah syarie. Ada kalanya penterjemah menggunakan "tidak beriman", tetapi perkataan "kafir" tetap mempunyai ketepatan yang tersendiri. "Tidak beriman" boleh menjadi penerangan yang mudah, tetapi كَافِرَةٌ ialah bentuk sifat yang lebih khusus. Ia bukan sekadar menggambarkan seseorang yang belum mengetahui sesuatu. Kufur ialah keadaan yang mempunyai makna dalam syariat. Oleh itu, dalam memahami penyataan ini, kita hendaklah menjaga ketepatan istilah.

Lafaz كَافِرَةٌ juga tidak boleh dibaca secara emosional sehingga makna ilmiahnya hilang. Al-Quran menggunakan istilah ini sebagai penjelasan yang objektif tentang kedudukan pihak yang disebut dalam konteks ayat. Ia bukan sekadar celaan yang kosong. Ia ialah pengenalan berdasarkan keadaan iman dan kufur. Oleh itu, seseorang yang membahaskan ayat ini perlu memahami lafaz tersebut sebagaimana ia digunakan dalam wahyu. Tidak perlu menambahkan kata-kata penghinaan yang tidak terdapat dalam ayat. Cukuplah Allah menyebut كَافِرَةٌ, dan kita menerangkan maknanya dengan tepat.

Dalam masa yang sama, istilah كَافِرَةٌ tidak boleh dilembutkan sehingga kehilangan maknanya. Jika seseorang mengatakan "golongan yang berbeza pendapat" atau "golongan yang tidak sehaluan", itu tidak mencukupi untuk menerjemahkan كَافِرَةٌ. Al-Quran memilih istilah yang lebih jelas. Perbezaan antara pihak tersebut bukan sekadar perbezaan pandangan dalam satu perkara kecil. Dalam konteks ayat, Allah menyebut mereka sebagai kafir. Maka terjemahan dan syarah hendaklah mengekalkan ketegasan tersebut.

Penggunaan "أخرى" juga menarik kerana Allah tidak mengulang "فئة" secara penuh. Sebaliknya, Allah menyebut "yang satu lagi". Ini menjadikan ayat lebih ringkas dan mengelakkan pengulangan yang tidak perlu. Tetapi pada masa yang sama, rujukan kepada فئة sebelumnya tetap jelas. Dengan hanya satu perkataan, أُخْرَىٰ, pembaca memahami bahawa terdapat satu pihak kedua. Ini ialah salah satu bentuk الإيجاز, iaitu menyampaikan makna yang besar dengan lafaz yang sedikit. Tidak perlu disebut "وفئة أخرى كافرة" secara panjang kerana أُخْرَىٰ sudah cukup untuk membawa maksud pihak yang lain dalam konteks tersebut.

Walaupun begitu, jika kita membayangkan bentuk "فئة أخرى كافرة", maknanya hampir sama dari segi asas: satu golongan yang lain yang kafir. Tetapi al-Quran menggunakan أُخْرَىٰ secara berdiri sebagai pengganti kepada pengulangan فئة. Ini memberikan keindahan dan ketepatan. Ia menunjukkan bahawa konteks sudah cukup kuat sehingga nama "golongan" tidak perlu diulang. Perkataan أُخْرَىٰ sendiri sudah merujuk kepada satu pihak lain daripada pihak yang telah disebut.

Sifat كَافِرَةٌ pula hadir sebagai penjelasan yang sangat ringkas tetapi sangat berat. Jika kita membuang كَافِرَةٌ, pembaca hanya mengetahui bahawa terdapat pihak lain. Tetapi apabila كَافِرَةٌ ditambah, kedudukan pihak tersebut diketahui. Ini menunjukkan bahawa satu perkataan boleh menjadi penentu utama dalam sesuatu penyataan. Oleh sebab itu, seseorang yang membahaskan al-Quran tidak boleh memandang lafaz sifat sebagai sekadar hiasan. Dalam ayat ini, sifat itulah yang memberikan makna penting kepada pihak kedua.

Kekufuran sebagai sifat yang disebut di sini hendaklah difahami sebagai sifat yang berlawanan dengan iman. Kita tidak perlu memperincikan semua jenis kufur kerana itu akan membawa kita keluar daripada fokus. Cukuplah diketahui bahawa apabila Allah menyebut كَافِرَةٌ, pihak tersebut dinyatakan berada dalam keadaan kufur. Ini membezakan mereka daripada pihak yang sebelumnya disebut dalam ayat. Dengan itu, ungkapan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ membentuk satu pembahagian yang jelas berdasarkan sifat agama.

Perlu juga diperhatikan bahawa lafaz كَافِرَةٌ tidak berdiri sebagai kata nama khas. Ia ialah sifat. Ini bermaksud ia menerangkan pihak yang disebut dengan أُخْرَىٰ. Maka maknanya bukan "Kafirah" sebagai nama seseorang, tetapi "yang kafir". Ini mungkin kelihatan jelas, tetapi penting kerana bentuk akhir ـة kadang-kadang boleh menyebabkan pembaca yang tidak biasa dengan bahasa Arab menganggapnya sebagai nama. Dalam konteks ini, كَافِرَةٌ ialah sifat muannath yang menerangkan أُخْرَىٰ.

Lafaz أُخْرَىٰ juga bukan nama khas. Ia bermaksud "yang lain". Oleh itu, kedua-dua lafaz mempunyai fungsi penerangan, bukan penamaan individu. Satu pihak disebut secara relatif sebagai "yang satu lagi", kemudian diberikan sifat "kafir". Ini menjadikan ungkapan tersebut sangat padat tetapi tidak kabur bagi pembaca yang memahami konteksnya.

Dari sudut hubungan antara kedua-dua lafaz, أُخْرَىٰ menjawab persoalan "pihak yang mana?", manakala كَافِرَةٌ menjawab persoalan "apakah sifat pihak tersebut?". "Yang mana?" — yang satu lagi. "Bagaimana sifatnya?" — kafir. Ini ialah struktur yang sangat jelas. Ia juga membantu memahami mengapa kedua-dua lafaz perlu dikekalkan dalam terjemahan. Jika hanya diterjemahkan "dan yang kafir", kita kehilangan makna "yang satu lagi". Jika hanya diterjemahkan "dan yang lain", kita kehilangan sifat kufur. Keseluruhan makna memerlukan kedua-duanya.

Dalam konteks ayat, penyataan ini juga menunjukkan bahawa dua pihak yang berada dalam satu peristiwa tidak semestinya mempunyai kedudukan agama yang sama. Lafaz أُخْرَىٰ menunjukkan pihak kedua, manakala كَافِرَةٌ menunjukkan kedudukan mereka. Maka pembahagian tersebut bukan semata-mata pembahagian fizikal. Allah memberikan satu sifat agama kepada pihak kedua. Ini merupakan perkara yang jelas dalam lafaz itu sendiri.

Lafaz "كافرة" juga membawa makna sifat yang tetap dalam konteks peristiwa, tetapi kita tidak perlu membuat dakwaan melampaui apa yang ayat tunjukkan tentang keadaan setiap individu pada semua waktu. Ayat menyifatkan pihak tersebut sebagai كَافِرَةٌ dalam konteks peristiwa tersebut. Kita menerima penyataan Allah tanpa perlu menambahkan dakwaan yang tidak diperlukan. Ini ialah pendekatan yang berhati-hati dalam memahami teks wahyu.

Perlu juga dijelaskan bahawa "kufur" dalam bahasa al-Quran bukan sekadar tidak mengetahui. Seseorang boleh tidak mengetahui sesuatu kerana belum sampai ilmu kepadanya, tetapi istilah كافر mempunyai penggunaan syarie yang lebih khusus. Dalam konteks ayat ini, Allah sendiri menyifatkan pihak tersebut dengan كَافِرَةٌ. Maka sifat itu mesti difahami dalam konteks wahyu, bukan sekadar melalui penggunaan perkataan "kafir" dalam percakapan harian. Dalam Bahasa Melayu, perkataan "kafir" kadang-kadang digunakan secara longgar sebagai celaan. Penggunaan seperti itu tidak boleh dijadikan ukuran bagi memahami al-Quran. Dalam al-Quran, lafaz كَافِرَةٌ ialah sifat yang mempunyai makna syarie.

Jika diperhatikan dari segi bunyi, وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ mempunyai keseimbangan yang kuat. أُخْرَىٰ berakhir dengan bunyi alif maqsurah, manakala كَافِرَةٌ berakhir dengan ta marbutah. Lafaznya pendek, tetapi peralihan daripada "yang lain" kepada "kafir" memberikan ketegasan. Dalam pembacaan, pembaca pertama kali menerima pengenalan yang relatif, kemudian menerima sifat yang jelas. Ini menjadikan lafaz كَافِرَةٌ seperti penentu akhir bagi identiti pihak tersebut.

Keindahan ini tidak semestinya perlu diterangkan melalui dakwaan bahawa setiap bunyi mempunyai rahsia tertentu. Cukuplah kita melihat bahawa susunan lafaz menghasilkan ayat yang mudah disebut dan mudah difahami. Al-Quran tidak memerlukan ungkapan panjang untuk memberitahu pihak kedua. Dua perkataan utama sudah cukup: أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ. Yang pertama menunjukkan "lain", yang kedua menunjukkan "kafir". Dengan bantuan وَ sebagai penghubung, terbentuklah penyataan yang sempurna.

Lafaz أُخْرَىٰ juga membawa satu makna penting dari sudut perbandingan. Apabila dikatakan "yang lain", ia bermaksud terdapat perbezaan daripada sesuatu yang telah disebut. Oleh itu, ayat membina gambaran berpasangan. Kita tidak perlu menyebut semula pihak pertama untuk memahami makna "lain" kerana ia telah disebut dalam konteks yang dekat. Ini ialah salah satu bentuk kehematan bahasa al-Quran. Pembaca yang mengikuti susunan ayat akan mengetahui rujukan أُخْرَىٰ tanpa kesukaran.

Dalam Bahasa Melayu, kita sering menggunakan "satu lagi" untuk perkara yang kedua daripada dua. "Satu lagi" bukan bermaksud tidak diketahui langsung, tetapi menunjukkan pasangan kepada perkara pertama. Begitu juga أُخْرَىٰ. Ia tidak semestinya menunjukkan sesuatu yang tidak dikenali, tetapi menunjukkan pihak yang kedua. Dalam konteks ayat, identiti sejarah pihak tersebut diketahui melalui konteks, tetapi al-Quran memilih untuk memperkenalkannya dengan hubungan "yang lain" dan sifat "kafir".

Sifat كَافِرَةٌ pula menjadikan pengenalan tersebut lebih tajam. Jika Allah hanya mengatakan وَأُخْرَىٰ, kita mengetahui adanya pihak lain tetapi tidak mengetahui kedudukan mereka. Dengan كَافِرَةٌ, kedudukan itu dinyatakan. Ini menunjukkan bagaimana satu sifat dapat menjadi alat utama untuk membezakan dua pihak. Ia bukan sekadar sifat tambahan, tetapi sifat yang mempunyai makna yang sangat besar.

Dalam memahami lafaz كَافِرَةٌ, kita juga hendaklah membezakan antara sifat kelompok dengan keadaan setiap individu secara terperinci. Al-Quran menyebut satu kelompok dengan bentuk tunggal muannath. Maka sifat itu kembali kepada kelompok sebagai satu unit. Kita tidak perlu memasuki perbahasan tentang keadaan hati setiap individu kerana perkara tersebut bukan fokus penyataan. Yang jelas daripada ayat ialah kelompok tersebut disebut sebagai كَافِرَةٌ. Ini sudah mencukupi untuk memahami lafaz.

Ungkapan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ juga menunjukkan bahawa al-Quran menyebut pihak yang kedua melalui sifat yang berkaitan dengan iman dan kufur, bukan melalui ciri duniawi. Tidak disebut dalam ungkapan ini bahawa mereka berasal dari negeri tertentu, berbangsa tertentu atau mempunyai status ekonomi tertentu. Sifat yang diketengahkan ialah كَافِرَةٌ. Ini menunjukkan bahawa dalam konteks ayat, perbezaan agama merupakan perbezaan yang hendak ditonjolkan. Kita tidak perlu menambah sifat lain yang tidak disebut dalam penyataan.

Perkara ini juga menjelaskan mengapa terjemahan "dan satu golongan lain yang kafir" adalah lebih tepat daripada "dan satu golongan lain yang jahat". Kekufuran ialah kategori yang disebut oleh wahyu. Kejahatan ialah kategori yang lebih umum. Sesuatu kelompok mungkin melakukan kejahatan, tetapi lafaz كَافِرَةٌ menyatakan lebih daripada itu. Oleh itu, terjemahan perlu mengekalkan istilah "kafir" supaya sempadan makna tidak berubah.

Sebaliknya, terjemahan "dan satu golongan lain yang tidak percaya" juga mungkin terlalu sempit jika difahami sebagai sekadar keadaan psikologi. Lafaz kufur mempunyai makna syarie yang lebih luas. Maka "kafir" ialah terjemahan yang paling langsung. Jika pembaca memerlukan penjelasan, barulah diterangkan bahawa ia menunjukkan keadaan yang berlawanan dengan iman. Tetapi terjemahan asal sebaiknya tidak dikaburkan.

Lafaz وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ juga memperlihatkan bagaimana Allah boleh menggunakan satu sifat untuk memperkenalkan kelompok tanpa mengulang nama. Ini merupakan gaya yang sangat padat. Jika kita menyusun semula dalam Bahasa Melayu secara panjang, kita mungkin berkata: "Dan terdapat satu golongan yang lain daripada golongan yang telah disebut tadi, dan golongan yang lain itu berada dalam keadaan kufur." Tetapi al-Quran menyampaikannya dengan hanya وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ. Keupayaan menyampaikan makna yang lengkap dengan lafaz yang sedikit ialah antara ciri kekuatan bahasa al-Quran.

Walaupun ringkas, penyataan ini tidak samar bagi orang yang mengikuti struktur ayat. "Dan yang lain" jelas merujuk kepada pihak kedua. "Kafir" jelas menerangkan sifatnya. Oleh itu, tidak perlu menambah banyak kata untuk memahami inti makna. Perbahasan panjang hanya membantu kita melihat lapisan makna yang terkandung dalam dua lafaz tersebut, bukan kerana lafaz asal tidak jelas.

Perkataan أُخْرَىٰ juga menunjukkan bahawa pihak kedua berada dalam hubungan perbandingan dengan pihak pertama. Ini bermakna kita tidak boleh memahami "lain" secara terasing. "Lain" sentiasa mempunyai pasangan rujukan. Dalam ayat ini, pihak yang pertama telah disebut. Maka أُخْرَىٰ ialah pihak yang berbeza daripadanya. Kemudian كَافِرَةٌ menjelaskan sifat pihak kedua. Struktur ini sangat teratur dan tidak memerlukan pengulangan.

Jika dilihat dari sudut makna keseluruhan penyataan, kita boleh mengatakan bahawa Allah سبحانه وتعالى memperkenalkan satu pihak kedua dengan dua langkah: pertama, Allah menunjukkan kedudukannya sebagai pihak yang lain; kedua, Allah menentukan sifatnya sebagai kafir. Ini menjadikan penyataan sangat jelas. Tidak ada kekeliruan tentang apakah yang dimaksudkan dengan "yang lain". Ia ialah pihak yang sifatnya disebut selepas itu sebagai كَافِرَةٌ.

Satu lagi perkara penting ialah lafaz كَافِرَةٌ tidak bermaksud bahawa sifat kufur ialah sesuatu yang boleh ditentukan manusia secara sembarangan terhadap sesiapa sahaja. Dalam ayat ini, penetapan sifat tersebut datang daripada Allah. Ini sangat berbeza daripada penggunaan istilah kafir sebagai makian dalam percakapan manusia. Al-Quran menggunakan istilah tersebut dalam tempat yang benar dan berdasarkan ilmu Allah. Maka seorang Muslim hendaklah berhati-hati agar tidak mengambil istilah al-Quran sebagai alat penghinaan tanpa ilmu. Dalam penyataan ini, kita hanya menerangkan bahawa Allah menyifatkan pihak yang satu lagi sebagai كَافِرَةٌ.

Perbezaan antara lafaz "أخرى" dan "ثانية" juga boleh diperhatikan. "ثانية" secara langsung membawa makna kedua dari segi urutan, manakala أُخْرَىٰ membawa makna yang lain. Jika Allah menggunakan "الثانية", perhatian akan lebih tertumpu kepada urutan pertama dan kedua. Tetapi "أخرى" memberikan makna perbezaan daripada pihak pertama. Ia bukan sekadar "nombor dua", tetapi "pihak yang lain". Ini sangat sesuai dengan konteks dua pihak yang mempunyai sifat yang berbeza. Dengan menggunakan أُخْرَىٰ, al-Quran tidak sekadar menyusun mereka sebagai pertama dan kedua, tetapi menonjolkan perbezaan antara kedua-duanya.

Begitu juga أُخْرَىٰ tidak sama sepenuhnya dengan "مغايرة" walaupun kedua-duanya mempunyai unsur perbezaan. أُخْرَىٰ ialah lafaz yang ringkas dan natural untuk menunjukkan sesuatu yang lain daripada yang telah disebut. Al-Quran memilih lafaz yang mudah tetapi tepat. Ia tidak memerlukan istilah yang lebih berat untuk menyampaikan maksud tersebut.

Lafaz كَافِرَةٌ pula sangat sesuai sebagai sifat kerana ia memberikan identiti agama kepada pihak yang disebut dengan أُخْرَىٰ. Dalam konteks peristiwa yang dibicarakan, pihak kedua bukan sekadar pihak yang "lain" tetapi pihak yang mempunyai kedudukan kufur. Ini menjadikan penyataan tersebut sebagai satu pembahagian yang sangat jelas dari segi agama. Walaupun fokus kita tidak meliputi penyataan pihak pertama, kita boleh memahami bahawa ayat sengaja membezakan kedua-dua pihak melalui sifat masing-masing.

Dalam memahami sifat كَافِرَةٌ, perlu juga difahami bahawa kufur ialah lawan kepada iman dalam konteks syariat. Ini merupakan makna asas yang perlu ada apabila lafaz tersebut digunakan. Ia bukan sekadar "tidak bersetuju" atau "tidak mengikut". Seseorang mungkin tidak bersetuju dengan sesuatu perkara kerana tidak mengetahui atau kerana salah faham, tetapi istilah kufur dalam wahyu mempunyai kedudukan yang khusus. Oleh itu, penyataan Allah bahawa pihak tersebut كَافِرَةٌ perlu diterima dalam makna syarie yang tepat.

Lafaz كَافِرَةٌ juga menunjukkan bahawa Allah tidak menggunakan bahasa yang samar tentang kedudukan agama pihak tersebut. Jika sesuatu kelompok itu disebut kafir, maka sifat itu dinyatakan secara jelas. Ini menunjukkan bahawa wahyu tidak mencampurkan antara iman dan kufur sehingga kedua-duanya menjadi tidak dapat dibezakan. Dalam ayat ini, pihak yang satu lagi diberikan sifat yang sangat jelas.

Walaupun begitu, kita hendaklah tidak memperluaskan penyataan ini kepada semua bentuk hubungan sosial antara Muslim dan bukan Muslim. Ayat ini sedang membicarakan satu peristiwa tertentu dan satu kelompok tertentu. Perbahasan tentang hukum muamalat, hubungan kejiranan, perdagangan atau perkara lain berada di luar fokus penyataan ini. Yang hendak kita fahami ialah bagaimana Allah menyebut pihak tersebut sebagai وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ. Maka kita kekalkan perbahasan pada makna lafaz tersebut.

Begitu juga, tidak perlu menjadikan lafaz ini sebagai perbahasan politik atau sejarah yang panjang. Sejarah boleh membantu mengenal pasti pihak yang dimaksudkan dalam konteks ayat, tetapi inti penyataan tetap berada pada dua perkataan utama: أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ. Pihak itu ialah "yang lain", dan sifatnya ialah "kafir". Itulah yang hendak diterangkan secara mendalam.

Apabila kita membaca وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ, kita dapat melihat bahawa al-Quran menggunakan lafaz yang sangat minimum untuk membezakan dua pihak. Tidak perlu menyebut "الفئة الأخرى" kerana أُخْرَىٰ sudah mencukupi. Tidak perlu menyebut "هي كافرة" kerana كَافِرَةٌ sendiri boleh menjadi khabar. Maka dua perkataan itu membawa struktur yang lengkap. Ini ialah contoh bagaimana bahasa Arab al-Quran boleh menggabungkan kejelasan dengan ringkasan.

Lafaz أُخْرَىٰ juga memberikan kesan bahawa pihak tersebut mempunyai kedudukan yang berlawanan daripada pihak yang telah disebut dari segi struktur peristiwa. Namun, kita hendaklah tidak memaksa perkataan "lain" untuk membawa semua bentuk makna "berlawanan". "Lain" pada asasnya bermaksud berbeza. Bentuk perbezaan itu dijelaskan oleh sifat كَافِرَةٌ. Maka lebih tepat dikatakan bahawa أُخْرَىٰ menunjukkan pihak yang satu lagi, dan كَافِرَةٌ menunjukkan bahawa pihak itu kafir.

Ini juga menjelaskan mengapa perkataan "yang lain" tidak boleh diterjemahkan sebagai "musuh" secara langsung. Dalam konteks peperangan, pihak yang satu lagi memang merupakan pihak lawan dalam peristiwa tersebut, tetapi أُخْرَىٰ sendiri bermaksud "yang lain", bukan "musuh". "Musuh" ialah penerangan konteks yang lebih khusus. Jika fokusnya ialah lafaz, kita perlu mengekalkan makna "yang lain". Kemudian sifat كَافِرَةٌ memberikan maklumat agama tentang pihak tersebut. Dengan demikian, kita tidak mencampurkan makna literal dengan tafsiran kontekstual.

Begitu juga كَافِرَةٌ tidak boleh diterjemahkan sebagai "tentera yang kalah" atau "pihak yang jahat". Semua itu bukan makna lafaz. Lafaz tersebut ialah "kafir". Peristiwa yang berlaku selepas atau sekitar ayat mungkin mempunyai hasil tertentu, tetapi hasil itu tidak terkandung dalam perkataan كَافِرَةٌ. Ini menunjukkan betapa pentingnya disiplin dalam menganalisis lafaz al-Quran.

Dalam struktur ayat, أُخْرَىٰ juga membawa fungsi untuk mengelakkan pengulangan kata فِئَةٌ. Ini menunjukkan bahawa apabila rujukan sudah jelas, bahasa al-Quran tidak perlu mengulang kata nama yang sama. Sebaliknya, sifat relatif digunakan untuk menunjukkan pihak yang lain. Penggunaan seperti ini menjadikan ayat lebih padat dan tidak berat dengan pengulangan. Pada masa yang sama, pembaca yang mengikuti konteks tidak akan keliru tentang rujukannya.

Kata كَافِرَةٌ pula memberikan penjelasan yang tidak memerlukan huraian panjang. Dalam satu lafaz, Allah menyatakan kedudukan mereka. Ini menunjukkan bahawa istilah kufur mempunyai kekuatan makna yang besar. Tidak perlu menyebut "golongan yang tidak beriman kepada Allah dan menolak kebenaran" setiap kali perkataan kafir digunakan. Perkataan كَافِرَةٌ sudah membawa istilah tersebut. Huraian diperlukan untuk pembaca yang belum memahami istilah, tetapi bukan untuk menggantikan lafaz asal.

Dalam konteks bahasa Melayu, perkataan "kafir" kadang-kadang dianggap kasar kerana penggunaannya dalam percakapan moden. Tetapi apabila kita membincangkan al-Quran, ukuran kita ialah penggunaan wahyu. Jika Allah menggunakan كَافِرَةٌ, kita tidak boleh mengubahnya semata-mata kerana istilah tersebut mungkin tidak selesa bagi sesetengah orang. Kita perlu menerangkan maknanya dengan ilmiah dan beradab. Istilah syarie mempunyai tempatnya dan perlu difahami berdasarkan sumber agama, bukan berdasarkan emosi semasa.

Sifat كَافِرَةٌ juga tidak menunjukkan bahawa Allah tidak mengetahui pihak tersebut secara terperinci. Sebaliknya, penyataan tersebut ialah bentuk pengenalan yang dipilih untuk konteks ayat. Al-Quran tidak perlu menyebut semua nama individu atau sifat peribadi. Satu sifat yang sangat penting sudah cukup untuk membezakan pihak tersebut. Maka kita tidak boleh menganggap bahawa penggunaan "yang kafir" bermaksud identiti mereka tidak diketahui. Ia ialah gaya ringkas untuk menerangkan kedudukan mereka.

Lafaz أُخْرَىٰ pula menunjukkan bahawa identiti mereka dalam ayat ini ditentukan secara hubungan. Mereka ialah pihak yang lain. Ini merupakan bentuk pengenalan yang sangat sesuai dalam peristiwa yang melibatkan dua pihak. Tidak perlu menyebut nama jika hubungan antara dua pihak sudah jelas. Pihak pertama disebut, kemudian pihak kedua disebut sebagai "yang lain". Selepas itu, sifatnya dijelaskan dengan "kafir". Struktur ini sangat mudah tetapi sangat berkesan.

Jika seseorang bertanya apakah inti utama وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ, jawapannya ialah: Allah memperkenalkan pihak kedua sebagai pihak yang lain daripada pihak pertama dan menyifatkannya sebagai kafir. Lafaz وَ menghubungkan pihak kedua dengan penyataan sebelumnya. أُخْرَىٰ menunjukkan "yang satu lagi". كَافِرَةٌ menunjukkan "yang kafir". Inilah inti makna yang tidak boleh hilang dalam apa-apa terjemahan atau syarah.

Namun, perbahasan terhadap penyataan ini menjadi lebih mendalam apabila kita melihat bahawa "lain" dan "kafir" bukan dua sifat yang sama jenis. أُخْرَىٰ ialah sifat perbandingan atau hubungan, manakala كَافِرَةٌ ialah sifat agama. أُخْرَىٰ menjawab hubungan pihak tersebut dengan pihak pertama. كَافِرَةٌ menjawab kedudukan pihak tersebut dari segi iman. Maka dua lafaz ini memberikan dua maklumat yang berbeza tetapi saling melengkapi. Satu memberitahu siapa mereka dalam struktur peristiwa; satu lagi memberitahu sifat agama mereka.

Ini menunjukkan bahawa al-Quran tidak sekadar menyusun kata-kata untuk menghasilkan makna umum. Ia memberikan maklumat secara bertingkat. Pertama, pihak kedua ialah "yang lain". Kedua, pihak yang lain itu ialah "kafir". Dengan itu, pembaca mengetahui kedudukan relatif dan sifat agama mereka. Ini merupakan ketelitian yang sangat tinggi dalam penggunaan bahasa.

Lafaz "أخرى" juga tidak mengandungi makna "lebih buruk" atau "lebih rendah". Ia hanya bermaksud "yang lain". Oleh itu, kita tidak boleh membaca lafaz ini sebagai penghinaan. Sifat yang menunjukkan kedudukan kufur datang melalui كَافِرَةٌ. أُخْرَىٰ sendiri hanyalah penanda perbezaan. Ini penting kerana kadang-kadang pembaca boleh memberikan emosi tambahan kepada perkataan "lain" yang sebenarnya tidak terdapat dalam lafaz. Kita perlu membezakan makna setiap perkataan.

Begitu juga كَافِرَةٌ tidak perlu dipanjangkan menjadi semua bentuk sifat buruk. Seseorang boleh disebut kafir tanpa semua sifat moral buruk yang lain disebut. Lafaz tersebut mempunyai makna khusus. Oleh itu, kita hendaklah tidak menambah kepada ayat apa yang tidak dinyatakan. Allah menyebut sifat kufur; kita menerangkan sifat kufur. Itu sahaja.

Dari sudut nahu, وَ adalah حرف عطف, أُخْرَىٰ ialah isim yang dihubungkan kepada struktur sebelumnya dan berfungsi sebagai unsur yang menerangkan pihak yang kedua, manakala كَافِرَةٌ menjadi sifat atau khabar yang menerangkannya menurut hubungan struktur ayat. Tidak perlu memperpanjangkan analisis nahu, tetapi memahami hubungan ini membantu kita mengetahui bahawa كَافِرَةٌ tidak berdiri sendiri. Ia menerangkan pihak yang dirujuk oleh أُخْرَىٰ. Bentuk muannath pada kedua-duanya pula menunjukkan keserasian dengan فِئَةٌ.

Bentuk أُخْرَىٰ juga mempunyai alif maqsurah pada akhirnya, bukan alif biasa. Dalam penulisan mushaf, lafaz ini ditulis أُخْرَىٰ. Tanda tersebut merupakan sebahagian daripada bentuk tulisan Arab yang menunjukkan akhir lafaz. Namun, yang paling penting dalam perbahasan makna ialah bahawa lafaz tersebut ialah bentuk muannath bagi "yang lain". Ia bukan nama tempat atau nama individu.

Kata كَافِرَةٌ pula berakhir dengan تاء مربوطة, menunjukkan bentuk muannath. Sekali lagi, bentuk tersebut mengikuti فِئَةٌ. Ini tidak boleh diterjemahkan dengan membawa makna perempuan secara fizikal. Bahasa Arab mempunyai gender tatabahasa yang tidak semestinya sama dengan jantina manusia. Perkara ini penting apabila kita membaca lafaz كَافِرَةٌ dalam konteks satu kelompok.

Dari sudut terjemahan, "dan yang satu lagi kafir" mungkin paling hampir dengan susunan ringkas. Tetapi untuk pembaca Melayu, "dan satu golongan yang lain adalah kafir" lebih lengkap kerana ia menjelaskan rujukan أُخْرَىٰ. Walau bagaimanapun, perkataan "golongan" ialah penjelasan daripada konteks sebelumnya, bukan terjemahan literal أُخْرَىٰ sahaja. Ini ialah perbezaan yang perlu diketahui. Terjemahan yang baik kadang-kadang memerlukan sedikit penyesuaian struktur bahasa, tetapi tidak boleh mengubah makna.

Jika diterjemahkan "dan yang lain adalah kafir", perkataan "yang lain" tetap memerlukan konteks. Pembaca perlu mengetahui bahawa sebelumnya ada satu golongan. Dalam ayat, konteks itu memang tersedia. Oleh itu, terjemahan ini boleh diterima. Jika diterjemahkan "dan satu golongan lain yang kafir", struktur Melayu menjadi lebih mudah difahami. Kedua-duanya membawa inti yang sama.

Satu perkara lagi yang perlu diberi perhatian ialah penggunaan "yang" dalam Bahasa Melayu. "Yang satu lagi" dan "yang kafir" merupakan struktur yang hampir sama dengan sifat dalam bahasa Arab. Namun, Bahasa Arab boleh menggunakan أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ tanpa kata relatif yang setara dengan "yang". Ini menunjukkan perbezaan struktur bahasa tetapi tidak mengubah inti makna. Bahasa Melayu memerlukan penyesuaian supaya pembaca memahami hubungan antara unsur.

Dalam konteks ayat, sifat كَافِرَةٌ bukan sekadar menyatakan bahawa mereka tidak berada dalam kelompok orang beriman. Ia ialah penetapan bahawa mereka berada dalam kategori kufur. Ini ialah perbezaan yang sangat jelas. Dalam ayat, pihak pertama dan pihak kedua tidak diletakkan sebagai dua kumpulan yang sama-sama mempunyai satu identiti agama. Sebaliknya, pihak kedua diberikan sifat كَافِرَةٌ. Ini menunjukkan bahawa ayat menyampaikan perbezaan yang nyata dari segi agama.

Namun, sekali lagi, kita tidak perlu memperluaskan perbahasan ini kepada semua hukum yang berkaitan dengan orang kafir. Perbahasan hukum mempunyai tempatnya sendiri. Fokus kita ialah memahami mengapa Allah menggunakan lafaz وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ dan apakah maknanya. Dengan kekal kepada fokus ini, kita dapat melihat keindahan lafaz tanpa mengaburkan penyataan dengan perbahasan yang terlalu luas.

Perkataan أُخْرَىٰ juga menunjukkan bahawa Allah tidak menyebut pihak kedua secara bebas daripada pihak pertama. Mereka disebut sebagai "yang lain". Ini memberikan hubungan yang sangat rapat antara dua pihak dalam struktur ayat. Walaupun sifat mereka berbeza, keduanya berada dalam satu peristiwa yang sama. Satu pihak telah disebut, kemudian pihak yang lain disebut. Maka lafaz أُخْرَىٰ mengikat pihak kedua dengan pihak pertama dari segi konteks.

Lafaz كَافِرَةٌ pula memberikan satu sifat yang bersifat penentu. "Yang lain" boleh merujuk kepada apa sahaja yang berbeza. Tetapi apabila disebut "yang lain, yang kafir", ruang kemungkinan menjadi sempit. Pembaca tahu bahawa pihak kedua ialah pihak yang memiliki sifat kufur. Ini ialah cara al-Quran memberikan maklumat secara sangat ekonomik.

Kita juga boleh melihat bahawa Allah tidak menggunakan lafaz "كُفَّارٌ" dalam penyataan ini, tetapi كَافِرَةٌ. Ini sesuai dengan bentuk فِئَةٌ sebagai kelompok tunggal dari segi tatabahasa. Jika kita menterjemahkan secara makna, "satu golongan yang kafir" adalah lebih sesuai daripada "orang-orang kafir" kerana struktur asal menekankan satu kelompok sebagai satu unit. Walaupun kelompok itu terdiri daripada ramai individu, lafaz فِئَةٌ melihat mereka sebagai satu kumpulan.

Perkara ini penting kerana terdapat perbezaan antara "golongan kafir" dan "orang-orang kafir" dalam nuansa Bahasa Melayu. Kedua-duanya boleh membawa makna yang hampir, tetapi "golongan" lebih dekat dengan konteks فِئَةٌ. Allah menyebut pihak tersebut sebagai satu unit. Maka kita hendaklah mengekalkan gambaran kelompok tersebut. Sifat kafir ialah sifat yang diberikan kepada unit tersebut.

Ungkapan ini juga menunjukkan bahawa sifat sesuatu kelompok boleh disebut dalam bentuk mufrad muannath kerana kata nama kelompoknya mufrad muannath. Ini merupakan satu lagi bukti bahawa kita tidak boleh membaca bentuk bahasa Arab secara mekanikal. كَافِرَةٌ bukan bermaksud hanya seorang perempuan. Ia bermaksud kelompok yang disebut dengan lafaz muannath itu mempunyai sifat kufur. Dalam Bahasa Melayu, kita menerjemahkannya sebagai "golongan yang kafir".

Dari sudut makna, "yang lain" juga tidak bermaksud "yang kedua dalam segala perkara". Ia hanya bermaksud pihak yang lain dalam peristiwa yang sedang dibicarakan. Ini penting supaya kita tidak memberikan makna tambahan. أُخْرَىٰ ialah penanda hubungan dengan pihak sebelumnya. Ia tidak memberikan maklumat tentang jumlah mereka, kekuatan mereka atau sifat lain. Semua itu berada di luar lafaz.

Begitu juga كَافِرَةٌ tidak memberikan maklumat tentang jumlah mereka. Kita mengetahui bahawa ia menerangkan satu فِئَةٌ, tetapi jumlah individu dalam فِئَةٌ tidak disebut dalam penyataan. Maka kita tidak boleh mengambil lafaz كَافِرَةٌ lalu membuat kesimpulan tentang bilangan. Sifat dan bilangan ialah dua perkara yang berbeza.

Ungkapan ini juga mengajar kita supaya tidak mengabaikan huruf وَ. Dalam ayat al-Quran, huruf kecil sekalipun mempunyai fungsi. وَ menghubungkan pihak kedua dengan pihak pertama. Ia menunjukkan kesinambungan. Tanpa memahami وَ, seseorang mungkin membaca أُخْرَىٰ كَافِرَةٌ sebagai satu penyataan yang berdiri sendiri. Tetapi sebenarnya ia ialah penyataan kedua dalam pembahagian dua pihak. Huruf وَ menjadikan hubungan itu jelas.

Apabila diterjemahkan "dan satu golongan yang lain adalah kafir", perkataan "dan" sudah menyampaikan fungsi وَ. "Satu golongan yang lain" menyampaikan أُخْرَىٰ. "Adalah kafir" menyampaikan كَافِرَةٌ. Dengan demikian, terjemahan itu mengekalkan struktur asas. Jika kita mengatakan "golongan kafir", kita kehilangan makna أُخْرَىٰ. Jika kita mengatakan "golongan yang lain", kita kehilangan كَافِرَةٌ. Maka kedua-duanya perlu dikekalkan.

Dalam memahami sifat kufur, kita juga hendaklah membezakan antara istilah "kafir" sebagai sifat dengan "kekafiran" sebagai konsep. كَافِرَةٌ ialah sifat yang diberikan kepada pihak tersebut. Ia menggambarkan mereka sebagai orang yang berada dalam keadaan kufur. Dalam Bahasa Melayu, "golongan kafir" ialah terjemahan yang natural. Tetapi apabila kita menghuraikan, kita boleh mengatakan bahawa Allah menyifatkan pihak tersebut dengan sifat kufur, iaitu mereka bukan berada di atas iman yang menjadi sifat pihak yang pertama dalam konteks ayat.

Sifat ini bukan sekadar sifat luaran seperti warna pakaian atau tempat tinggal. Ia ialah sifat yang berkaitan dengan kedudukan manusia terhadap Allah dan iman. Oleh itu, satu perkataan كَافِرَةٌ membawa makna yang sangat berat dari segi agama. Namun, kerana ia merupakan lafaz wahyu, kita menerimanya sebagaimana Allah menyebutnya dan menerangkan maknanya dengan ilmu, bukan dengan emosi.

Perkataan أُخْرَىٰ pula mempunyai makna yang lebih ringan dari segi kandungan tetapi sangat penting dari segi struktur. Ia menjadikan pembaca berpindah daripada pihak pertama kepada pihak kedua. Dalam susunan ayat, pembaca seperti melihat satu pihak, kemudian diarahkan kepada pihak yang lain. Setelah pihak yang lain itu dikenal pasti, sifatnya disebut. Ini menghasilkan gambaran yang jelas dan teratur.

Jika kita membayangkan ayat tersebut secara makna, kita melihat satu peristiwa yang melibatkan dua pihak. Allah tidak membiarkan pembaca hanya mengetahui bahawa terdapat pihak kedua. Allah terus memberikan sifat pihak kedua tersebut. Ini menjadikan gambaran lebih lengkap. Pihak kedua ialah "yang lain", dan "yang lain" itu ialah "kafir". Dengan demikian, dua perkataan itu cukup untuk menyampaikan kedudukan mereka.

Perbahasan terhadap وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ juga menunjukkan bahawa al-Quran tidak menggunakan bahasa yang berlebihan. Tidak ada penerangan panjang tentang mengapa mereka kafir dalam frasa ini. Tidak ada perincian tambahan. Hanya satu sifat. Ini menunjukkan bahawa apabila sesuatu perkara sudah jelas dalam konteks wahyu, al-Quran tidak perlu mengulanginya dengan banyak lafaz. Kepadatan itu menjadikan ayat mudah dihafal dan kuat dalam penyampaian.

Dalam masa yang sama, sifat كَافِرَةٌ tidak boleh dianggap sebagai sekadar gelaran yang tidak mempunyai makna. Ia ialah penyataan tentang kedudukan mereka. Oleh sebab itu, memahami lafaz ini menuntut kita menghormati perbezaan antara iman dan kufur. Namun, perbahasan tersebut hendaklah kekal pada kadar yang diperlukan untuk memahami lafaz. Tidak perlu membawa semua perbahasan akidah yang lain.

Satu lagi perkara penting ialah lafaz أُخْرَىٰ bukan bermaksud "asing sepenuhnya" dalam semua aspek. Ia hanya bermaksud "yang lain" dalam hubungan dengan pihak yang disebut. Pihak kedua masih berada dalam peristiwa yang sama. Oleh itu, "yang lain" tidak membawa makna bahawa mereka berada di tempat lain atau tidak mempunyai hubungan dengan pihak pertama. Sebaliknya, ia menunjukkan bahawa mereka ialah pihak yang kedua dalam peristiwa tersebut.

Lafaz كَافِرَةٌ pula menunjukkan jenis perbezaan yang ingin diketengahkan. Jika "lain" boleh menunjukkan perbezaan apa sahaja, "kafir" menunjukkan perbezaan agama. Maka pembaca memahami bahawa peristiwa tersebut melibatkan dua pihak yang mempunyai kedudukan agama yang berbeza. Ini merupakan makna yang sangat jelas daripada penyataan tersebut.

Dalam terjemahan yang lebih literal, kita boleh mengatakan "dan yang satu lagi, yang kafir". Dalam terjemahan yang lebih lancar, "dan satu golongan yang lain adalah kafir". Kedua-duanya mempunyai nilai. Yang pertama lebih dekat kepada susunan Arab, manakala yang kedua lebih mudah difahami dalam Bahasa Melayu. Dalam syarah, kedua-duanya boleh digunakan dengan penjelasan bahawa أُخْرَىٰ merujuk kepada pihak kedua dan كَافِرَةٌ menerangkan sifatnya.

Kita juga boleh melihat bahawa "yang kafir" merupakan sifat yang diletakkan selepas "yang lain". Ini bermakna pembaca tidak diberitahu sifat sebelum mengetahui rujukannya. Pertama dikenalkan pihak, kemudian diberikan sifat. Ini ialah susunan yang mudah difahami. Dalam Bahasa Melayu, susunan "satu golongan lain yang kafir" juga mengikut pola yang hampir sama.

Lafaz كَافِرَةٌ juga mempunyai hubungan dengan akar ك ف ر yang menunjukkan konsep menutup. Dalam penggunaan agama, kufur ialah menolak atau tidak beriman terhadap kebenaran yang sepatutnya diimani. Namun, asal makna akar tidak boleh digunakan sendirian untuk menentukan keseluruhan makna ayat. Konteks agama memberikan makna syarie. Dalam penyataan ini, jelas bahawa pihak tersebut ialah golongan kafir. Maka kita tidak perlu memaksakan makna akar yang terlalu literal sehingga menyimpang daripada penggunaan syarie.

Perbahasan ini juga mengingatkan kita bahawa tidak semua sifat yang disebut dalam al-Quran perlu difahami berdasarkan bahasa percakapan moden. Bahasa al-Quran mempunyai istilahnya sendiri. كَافِرَةٌ ialah salah satu istilah tersebut. Ia bukan sekadar label sosial. Ia ialah istilah agama. Oleh itu, apabila membaca وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ, kita hendaklah membaca dengan kesedaran bahawa Allah sedang menyatakan kedudukan pihak tersebut dari segi iman dan kufur.

Lafaz أُخْرَىٰ pula menunjukkan bahawa pihak tersebut ialah pihak kedua yang berbeza daripada pihak pertama. Ini menjadikan penyataan ini sangat penting untuk struktur ayat kerana tanpa lafaz tersebut, pembaca mungkin tidak mendapat penekanan bahawa terdapat pihak lain. Allah mahu pembaca melihat dua pihak yang berbeza. Oleh itu, lafaz أُخْرَىٰ memainkan peranan yang sangat penting walaupun hanya satu perkataan.

Jika kita cuba menghapuskan satu demi satu lafaz, kita dapat melihat kepentingannya. Jika وَ dibuang, hubungan dengan penyataan sebelumnya menjadi kurang jelas. Jika أُخْرَىٰ dibuang, kita kehilangan makna bahawa pihak tersebut ialah pihak yang lain. Jika كَافِرَةٌ dibuang, kita kehilangan sifat agama pihak tersebut. Maka setiap lafaz mempunyai fungsi. Ini ialah tanda ketelitian bahasa al-Quran.

Ungkapan ini juga memperlihatkan bahawa al-Quran boleh menyampaikan perbezaan yang sangat besar dengan satu kata sifat. "Kafir" ialah satu sifat yang mempunyai kedudukan besar dalam wahyu. Dengan hanya menyebut كَافِرَةٌ, Allah sudah menjelaskan kedudukan agama pihak tersebut. Tidak perlu penerangan panjang dalam frasa ini. Ini ialah salah satu contoh kekuatan istilah al-Quran.

Dari sudut pengajaran, seseorang yang membaca lafaz ini hendaklah mengambil perhatian bahawa al-Quran membezakan antara keadaan iman dan kufur dengan jelas. Namun, kita tidak boleh menjadikan penyataan ini sebagai alasan untuk berlaku zalim atau menghina manusia. Lafaz tersebut ialah penerangan wahyu tentang pihak tertentu dalam peristiwa tertentu. Memahami istilah agama dengan benar tidak bermaksud menggunakan istilah tersebut secara sewenang-wenangnya. Tetapi perkara ini hanyalah penjelasan adab yang berkaitan dengan lafaz dan tidak perlu diperluaskan kepada perbahasan hukum yang lain.

Apabila seseorang memahami "أخرى" sebagai "yang lain", dia akan menyedari bahawa perkataan tersebut membawa makna yang bersifat relatif. Ia memerlukan rujukan. Ini merupakan satu perkara yang sangat penting dalam memahami al-Quran. Banyak perkataan tidak boleh difahami secara terasing. أُخْرَىٰ ialah salah satunya. Ia menjadi jelas kerana terdapat pihak pertama. Maka membaca ayat secara lengkap dan mengikut susunan adalah sangat penting.

Sifat كَافِرَةٌ pula lebih langsung kerana ia boleh difahami sebagai sifat pihak tersebut. Tetapi ia juga bergantung kepada أُخْرَىٰ untuk mengetahui siapa yang disifatkan. Maka kedua-dua lafaz saling memerlukan. أُخْرَىٰ memberikan subjek yang dirujuk, كَافِرَةٌ memberikan sifat. Dengan itu, penyataan lengkap terbentuk.

Dalam Bahasa Arab, penggunaan isim sifat selepas isim lain dapat memberikan makna yang sangat padat. أُخْرَىٰ كَافِرَةٌ ialah contoh yang sangat ringkas. Tidak perlu kata "هي" sebelum كَافِرَةٌ. Bahasa Arab boleh menyampaikan hubungan tersebut dengan susunan dua isim. Dalam Bahasa Melayu, kita biasanya menggunakan "adalah" atau "yang". Maka apabila kita menerjemahkan, kita perlu menyesuaikan struktur tetapi mengekalkan makna.

Kita juga boleh melihat bahawa أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ sama-sama berbentuk muannath tunggal. Ini menghasilkan keserasian tatabahasa yang sempurna. Ia juga menunjukkan bahawa kedua-dua lafaz merujuk kepada satu فِئَةٌ. Jika kita membaca lafaz ini tanpa konteks, bentuk muannath mungkin kelihatan seperti merujuk kepada seorang perempuan. Tetapi konteks menunjukkan bahawa ia merujuk kepada satu kelompok. Oleh itu, bentuk tatabahasa tidak boleh dijadikan ukuran jantina individu yang terkandung dalam kelompok tersebut.

Dalam memahami istilah "fئة", yang menjadi rujukan kepada أُخْرَىٰ, kita boleh mengatakan bahawa Allah melihat kumpulan itu sebagai satu unit. Oleh sebab itu, sifat كَافِرَةٌ datang dalam bentuk mufrad muannath. Ini merupakan satu perkara yang sangat halus tetapi membantu kita memahami mengapa al-Quran tidak menggunakan bentuk jamak "كفار" di sini. Fokusnya ialah kelompok sebagai satu unit, bukan setiap individu secara terpisah.

Sifat kufur yang dinyatakan kepada kelompok juga tidak bermaksud bahawa lafaz tersebut perlu ditukar kepada "kumpulan orang kafir" dalam semua keadaan. Terjemahan yang paling dekat ialah "satu golongan yang kafir". Jika kita mengatakan "orang-orang kafir", kita menukarkan fokus daripada kelompok kepada individu-individu. Maknanya masih berkaitan, tetapi nuansa فِئَةٌ mungkin berkurang. Oleh itu, "golongan" lebih baik untuk mengekalkan gambaran asal.

Lafaz "yang lain" pula menunjukkan bahawa pihak kedua bukan pihak yang pertama. Ini sangat penting dalam peristiwa yang mempunyai dua pihak. Jika seseorang membaca hanya "كافرة", dia tahu ada sifat kufur tetapi tidak tahu mengapa pihak tersebut diperkenalkan sebagai "yang lain". Jika dia membaca hanya "أخرى", dia tahu ada pihak lain tetapi tidak tahu sifatnya. Maka kedua-duanya perlu dibaca bersama.

Ungkapan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ juga menunjukkan bahawa al-Quran boleh menggabungkan pengenalan dan penilaian dalam satu penyataan. أُخْرَىٰ ialah pengenalan relatif. كَافِرَةٌ ialah sifat yang menentukan kedudukan. Dengan itu, pembaca mendapat kedua-duanya secara langsung. Tidak perlu ayat kedua untuk menerangkan siapa pihak tersebut.

Dari segi ketepatan ilmiah, kita juga perlu mengelakkan daripada mengatakan bahawa أُخْرَىٰ bermaksud "musuh". Pihak yang satu lagi memang merupakan pihak lawan dalam konteks pertempuran, tetapi lafaz "musuh" bukan terjemahan langsung. Jika kita menggunakan "pihak yang satu lagi", kita mengekalkan makna asal. Jika kita ingin menjelaskan konteks, kita boleh mengatakan bahawa pihak yang satu lagi dalam peristiwa tersebut ialah pihak yang kafir. Ini lebih tepat.

Begitu juga كَافِرَةٌ tidak sama dengan "penentang" secara mutlak. Seseorang boleh menentang dalam satu perkara tanpa menjadi kafir. Oleh itu, terjemahan "penentang" tidak mencukupi. Lafaz kafir mempunyai makna agama yang khusus. Ini menunjukkan pentingnya mengekalkan istilah asal apabila membahaskan al-Quran.

Ungkapan ini juga memperlihatkan bahawa al-Quran tidak memerlukan perincian nama untuk memberikan kefahaman. Dalam satu peristiwa yang melibatkan dua pihak, menyebut "yang satu lagi" sudah cukup apabila pihak pertama telah disebut. Kemudian sifat kafir membezakan mereka. Ini menjadikan penyataan sangat ringkas dan kuat. Pembaca yang memahami konteks akan mengetahui rujukannya tanpa memerlukan pengulangan.

Perkara ini juga menunjukkan bahawa sifat "kafir" bukan sekadar salah satu sifat sampingan dalam penyataan. Ia ialah sifat yang dipilih Allah untuk memperkenalkan pihak kedua. Oleh itu, kita tidak boleh mengabaikan perkataan tersebut. Dalam memahami ayat, kita hendaklah memberi perhatian yang sama kepada أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ kerana kedua-duanya membentuk satu penyataan yang lengkap.

Apabila lafaz ini dibaca dengan tadabbur, seseorang dapat melihat bahawa Allah سبحانه وتعالى memperlihatkan perbezaan antara dua pihak dengan sangat jelas. Pihak kedua disebut sebagai "yang lain", kemudian sifatnya disebut "kafir". Perbezaan tersebut bukan berdasarkan ukuran duniawi yang berubah-ubah, tetapi berdasarkan kedudukan yang disebut oleh wahyu. Ini menjadikan penyataan tersebut mempunyai kekuatan yang besar dari segi pengenalan.

Walaupun demikian, kita hendaklah tidak membawa lafaz ini kepada generalisasi yang tidak terkawal. Allah sedang menyebut satu pihak tertentu dalam konteks satu peristiwa. Kita tidak boleh menggunakan satu penyataan tanpa ilmu untuk menuduh mana-mana kumpulan moden sebagai "أخرى كافرة". Istilah al-Quran mesti digunakan pada tempat yang benar dan berdasarkan ilmu. Ini adalah sebahagian daripada menjaga kehormatan wahyu. Namun, sekali lagi, inti artikel ini tetap ialah memahami makna lafaz, bukan membahaskan hukum penggunaan istilah terhadap individu atau kelompok pada zaman tertentu.

Lafaz كَافِرَةٌ juga menunjukkan bahawa kekufuran merupakan sifat yang boleh menjadi identiti agama sesuatu kelompok dalam penyataan al-Quran. Ia bukan identiti bangsa atau keturunan. Seseorang boleh berasal daripada bangsa apa sahaja, tetapi sifat kafir berkaitan dengan iman. Dalam konteks ayat, itulah sifat yang Allah pilih untuk membezakan pihak tersebut. Oleh itu, penyataan ini tidak mengajar kita menilai manusia berdasarkan bangsa atau keturunan, tetapi menunjukkan bahawa iman dan kufur merupakan kategori yang disebut oleh wahyu.

Dalam memahami "أخرى", kita juga perlu menyedari bahawa perkataan tersebut tidak membawa nilai moral dengan sendirinya. Ia hanya bermaksud lain. Nilai agama datang daripada كَافِرَةٌ. Ini membantu kita membaca ayat dengan tepat. Jangan menjadikan "lain" sebagai istilah penghinaan. Perkataan tersebut hanyalah pengenalan relatif. Sifat yang disebut selepasnya ialah yang memberikan maklumat agama.

Lafaz "كافرة" pula tidak memerlukan kata kerja "menjadi" atau "berubah menjadi". Ia ialah sifat yang diberikan kepada pihak tersebut. Dalam konteks ayat, Allah menyebut mereka sebagai pihak yang kafir. Maka terjemahan "yang kafir" adalah sangat sesuai. Jika diterjemahkan "yang menjadi kafir", kita menambahkan makna perubahan keadaan yang tidak disebut secara langsung dalam lafaz. Oleh itu, "yang kafir" lebih tepat.

Begitu juga أُخْرَىٰ tidak bermaksud "akan datang kemudian" dalam konteks ini. Ia bermaksud "yang lain". Ini perlu ditegaskan kerana akar kata آخَر mempunyai penggunaan yang berkaitan dengan perbezaan dan yang lain, bukan semata-mata masa. Dalam ayat, ia jelas menunjukkan pihak lain dalam peristiwa yang sama.

Ungkapan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ juga menunjukkan bahawa al-Quran boleh menyebut sifat sesuatu kelompok secara ringkas tanpa perlu menyebut semua perincian tentang mereka. Ini ialah satu bentuk ijaz yang sangat jelas. Pihak kedua sudah dikenal pasti secara memadai melalui "yang lain" dan "kafir". Maklumat lain tidak diperlukan untuk fungsi penyataan ini.

Jika kita melihat keseluruhan hubungan makna, وَ menghubungkan, أُخْرَىٰ membezakan, dan كَافِرَةٌ menentukan sifat. Tiga fungsi ini membentuk satu gambaran yang sempurna. Huruf pertama mengikat kepada konteks. Lafaz kedua menunjukkan pihak. Lafaz ketiga menunjukkan sifat. Ini ialah satu struktur yang sangat padat.

Perbahasan ini juga menunjukkan bahawa dalam memahami ayat al-Quran, seseorang perlu membezakan antara "makna lafaz" dan "maklumat sejarah". Makna أُخْرَىٰ ialah "yang lain". Makna كَافِرَةٌ ialah "yang kafir". Maklumat sejarah boleh memberitahu siapa pihak tersebut, tetapi maklumat itu bukan makna literal أُخْرَىٰ. Dengan membezakan kedua-duanya, kita dapat menjaga ketepatan ilmiah. Ini sangat penting dalam syarah al-Quran.

Pihak yang disebut dengan أُخْرَىٰ dalam konteks ayat ialah satu kelompok. Tetapi perkataan أُخْرَىٰ sendiri tidak bermaksud "kelompok". Ia memperoleh rujukan kepada kelompok daripada konteks فِئَةٌ yang disebut sebelumnya. Ini merupakan perbezaan yang perlu diperhatikan. Jika seseorang mengatakan أُخْرَىٰ bermaksud "pasukan" secara langsung, itu tidak tepat. Yang lebih tepat ialah "yang lain", yang dalam konteks merujuk kepada golongan atau pihak yang satu lagi.

Begitu juga كَافِرَةٌ tidak bermaksud "tentera". Ia ialah sifat "kafir". Konteks menjadikan sifat tersebut kembali kepada satu golongan yang berada dalam peristiwa peperangan. Maka kita hendaklah tidak mencampurkan kata nama konteks dengan makna sifat. Terjemahan yang tepat tetap "golongan yang kafir".

Apabila kita membaca ayat ini dalam mushaf, lafaz وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ datang dengan sangat ringkas. Tidak ada kata tambahan antara أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ. Ini menjadikan sifat kufur seolah-olah terus melekat pada pengenalan pihak kedua. Dari segi gaya, ia memberikan ketegasan dan kejelasan. Pembaca tidak perlu menunggu penerangan panjang untuk mengetahui sifat pihak tersebut.

Dalam konteks pengajaran bahasa Arab, ungkapan ini juga menunjukkan bagaimana isim sifat boleh membawa makna yang sangat besar. أُخْرَىٰ ialah sifat yang menerangkan "lain", dan كَافِرَةٌ ialah sifat yang menerangkan keadaan agama. Kedua-duanya digabungkan untuk menerangkan satu pihak. Ini menjadikan frasa tersebut kaya dengan penerangan walaupun tidak menggunakan kata kerja yang panjang.

Dari sudut semantik, أُخْرَىٰ ialah kata yang bersifat deiktik atau perbandingan, kerana maknanya bergantung kepada sesuatu yang telah disebut. كَافِرَةٌ pula ialah sifat yang lebih stabil dari segi makna. Gabungan kedua-duanya menghasilkan pengenalan yang lengkap: pihak yang berbeza daripada yang pertama, dengan sifat kufur. Ini merupakan cara yang sangat efisien untuk mengenal pasti pihak kedua.

Seseorang yang membaca terjemahan "dan yang lain kafir" mungkin tertanya-tanya siapa "yang lain". Jawapannya diperoleh daripada konteks sebelumnya. Ini menunjukkan bahawa ayat al-Quran perlu dibaca sebagai satu kesatuan. Walaupun artikel ini hanya fokus kepada وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ, kita tetap perlu mengetahui bahawa lafaz tersebut merujuk kepada pihak yang satu lagi daripada dua pihak yang telah disebut. Tanpa konteks minimum ini, makna أُخْرَىٰ tidak lengkap.

Dalam masa yang sama, kita tidak perlu mengulangi seluruh ayat setiap kali menerangkan lafaz. Cukuplah disebut bahawa ia merujuk kepada pihak kedua. Dengan demikian, fokus kekal pada penyataan yang diminta. Ini juga menjaga disiplin perbahasan supaya tidak melebar kepada bahagian lain ayat.

Sifat كَافِرَةٌ juga memberikan gambaran bahawa pihak tersebut mempunyai keadaan agama yang berbeza. Dalam konteks ayat, perbezaan ini sangat jelas. Allah menggunakan lafaz kafir, bukan sekadar "lain". Oleh itu, pembaca hendaklah mengambil perhatian bahawa ayat menghubungkan peristiwa yang kelihatan secara zahir dengan perbezaan iman dan kufur yang bersifat maknawi. Namun, kita tidak perlu memasukkan perbahasan yang tidak berkaitan dengan dua lafaz ini.

Apabila diterangkan secara mudah, penyataan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ boleh dibaca sebagai "dan satu golongan yang lain itu kafir". Perkataan "itu" dalam Bahasa Melayu boleh membantu menunjukkan bahawa sifat tersebut kembali kepada pihak yang telah diperkenalkan. Tetapi "itu" ialah tambahan gaya bahasa Melayu, bukan lafaz Arab yang tersendiri. Ia membantu kelancaran terjemahan.

Dalam syarah yang lebih literal, "dan yang lain, yang kafir". Dalam syarah yang lebih lengkap, "dan satu golongan yang lain, yang berada dalam keadaan kufur". Ungkapan kedua ialah huraian, bukan terjemahan harfiah. Ia membantu pembaca memahami bahawa كَافِرَةٌ ialah sifat agama, bukan sekadar kata celaan. Namun, lafaz asal tetap perlu dijadikan asas.

Perlu juga ditekankan bahawa "kafir" ialah istilah yang digunakan Allah dalam wahyu. Oleh itu, apabila kita menerangkan lafaz tersebut, kita tidak perlu meminta maaf kerana menggunakan istilah itu atau menggantikannya dengan istilah yang lebih kabur. Yang diperlukan ialah adab dan ketepatan. Kita menyebut "kafir" kerana itulah lafaz yang terdapat dalam ayat. Kita tidak menambah penghinaan, dan kita tidak mengurangkan maknanya.

Ungkapan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ juga menunjukkan bahawa al-Quran boleh mengklasifikasikan pihak dalam sesuatu peristiwa berdasarkan sifat agama mereka. Pihak kedua ialah "yang lain", dan sifatnya "kafir". Ini memberikan gambaran bahawa agama merupakan perkara penting dalam mengenal pasti kedudukan manusia dalam wahyu. Tetapi sekali lagi, kita tidak perlu melanjutkan kepada semua kategori sosial atau politik kerana itu bukan fokus penyataan.

Jika dibandingkan dengan ungkapan yang mungkin berbunyi "وَفِئَةٌ كَافِرَةٌ", kita akan melihat bahawa pilihan أُخْرَىٰ mempunyai fungsi tambahan. "فئة كافرة" hanya bermaksud "golongan kafir". Tetapi "أخرى كافرة" bermaksud "golongan yang satu lagi, yang kafir". Perkataan أُخْرَىٰ mengekalkan hubungan dengan pihak pertama. Maka ia lebih sesuai dengan struktur dua pihak dalam ayat. Ini menunjukkan bahawa pemilihan lafaz bukan secara rawak.

Begitu juga jika digunakan "وَثَانِيَةٌ كَافِرَةٌ", fokus akan berubah kepada urutan kedua. Tetapi أُخْرَىٰ memberikan makna perbezaan dan pasangan. Ia menunjukkan bahawa pihak tersebut ialah pihak lain daripada yang pertama. Ini lebih sesuai dengan gambaran pertemuan dua pihak. Oleh itu, pemilihan أُخْرَىٰ sangat tepat.

Kita juga boleh memahami bahawa sifat كَافِرَةٌ diletakkan selepas أُخْرَىٰ kerana pembaca perlu mengetahui dahulu bahawa terdapat pihak kedua. Setelah itu, sifatnya diberikan. Ini menjadikan penyataan bergerak daripada pengenalan kepada penilaian. Namun, "penilaian" di sini bukan penilaian manusia, tetapi sifat yang Allah sendiri nyatakan. Oleh itu, kita hendaklah memahami bahawa penyataan tersebut mempunyai autoriti wahyu.

Dalam perbahasan aqidah dan tafsir, ketepatan lafaz seperti ini sangat penting. Seseorang tidak boleh menukar makna كَافِرَةٌ kepada sesuatu yang lebih lembut sehingga perbezaan iman dan kufur hilang. Pada masa yang sama, seseorang juga tidak boleh menggunakan lafaz tersebut untuk melakukan tuduhan terhadap orang tertentu tanpa ilmu. Dua sikap ini perlu dibezakan. Memahami ayat dengan tepat tidak bermaksud menggunakan istilah secara sembarangan.

Lafaz أُخْرَىٰ juga menunjukkan bahawa al-Quran tidak menyebut "orang lain" secara umum, tetapi menggunakan bentuk yang merujuk kepada pihak yang satu lagi dalam pasangan. Ini memberikan ketepatan konteks. Pihak tersebut bukan sekadar mana-mana kelompok manusia di dunia. Ia ialah pihak yang satu lagi dalam peristiwa yang sedang dibicarakan. Kemudian sifatnya dinyatakan sebagai kafir.

Dengan demikian, kita boleh melihat bahawa وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ ialah satu penyataan yang mengandungi pengenalan relatif dan sifat agama. وَ menghubungkan kepada konteks. أُخْرَىٰ menunjukkan pihak yang satu lagi. كَافِرَةٌ menunjukkan sifat kufur. Ketiga-tiga unsur tersebut perlu dibaca bersama untuk mendapatkan makna yang sempurna.

Lafaz "yang lain" juga menunjukkan bahawa pihak kedua tidak perlu disebut semula dengan kata nama yang sama. Ini menunjukkan bahawa konteks ayat mempunyai kekuatan yang cukup untuk membawa rujukan. Al-Quran menggunakan kejelasan konteks untuk mengelakkan pengulangan. Ini merupakan satu bentuk ringkasan yang sangat indah. Pembaca yang mengikuti ayat tidak akan keliru bahawa أُخْرَىٰ merujuk kepada pihak kedua.

Sifat كَافِرَةٌ pula tidak perlu disertai kata "orang" atau "manusia". Bahasa Arab membolehkan sifat tersebut berdiri sebagai unsur yang menerangkan kelompok. Dalam Bahasa Melayu, kita perlu menyesuaikan susunan. Tetapi makna tetap sama. Ini menunjukkan perbezaan struktur antara bahasa Arab dan Melayu tidak boleh menyebabkan kita mengubah kandungan.

Apabila membaca lafaz tersebut dalam konteks mushaf, tanda bacaan dan bentuk tulisan juga membantu memastikan lafaz dibaca dengan tepat. أُخْرَىٰ dibaca "ukhrā", manakala كَافِرَةٌ dibaca "kāfirah". Kedua-duanya ialah lafaz yang jelas dan tidak mempunyai kerumitan makna apabila difahami dalam konteks. Tetapi kerana penggunaannya dalam ayat sangat padat, ia wajar direnungkan dengan teliti.

Perkataan أُخْرَىٰ juga mempunyai lawan makna yang bersifat relatif, iaitu "yang pertama" atau "yang telah disebut". Dalam konteks ayat, pihak yang disebut sebelumnya menjadi rujukan. Maka "yang lain" ialah pihak yang tidak sama dengan pihak tersebut. Ini menunjukkan bahawa al-Quran membina pemahaman pembaca secara bertahap. Pihak pertama diperkenalkan, kemudian pihak kedua.

Sifat كَافِرَةٌ pula memberikan maklumat yang tidak boleh diperoleh daripada perkataan أُخْرَىٰ sahaja. Ia memberitahu pembaca bahawa perbezaan pihak kedua mempunyai dimensi agama. Ini menjadikan penyataan lebih bermakna daripada sekadar "dua kumpulan yang berbeza". Allah memberitahu bahawa salah satu pihak itu kafir.

Walaupun perbahasan ini panjang, inti lafaz tetap mudah: وَ = dan; أُخْرَىٰ = yang lain atau yang satu lagi; كَافِرَةٌ = yang kafir. Tetapi keluasan perbahasan datang daripada hubungan antara lafaz-lafaz tersebut, bukan kerana terjemahan asasnya sukar. Ini ialah sifat bahasa al-Quran. Kadang-kadang makna literalnya sangat mudah, tetapi susunan dan konteksnya mempunyai kedalaman yang besar.

Ungkapan ini juga mengajar kita supaya tidak membaca satu perkataan al-Quran secara terpisah daripada kedudukan sintaksisnya. أُخْرَىٰ mempunyai makna "yang lain", tetapi siapa yang lain? Pihak yang telah disebut sebelumnya. كَافِرَةٌ bermaksud "kafir", tetapi siapa yang kafir? Pihak yang dirujuk oleh أُخْرَىٰ. Maka kedua-duanya saling melengkapkan.

Perkara ini juga menunjukkan bahawa terjemahan al-Quran perlu menjaga hubungan rujukan. Jika seseorang menterjemahkan أُخْرَىٰ sebagai "yang lain" tetapi tidak menjelaskan rujukannya, pembaca yang tidak melihat konteks mungkin keliru. Sebaliknya, jika dia menambah "golongan yang satu lagi", rujukan menjadi lebih jelas. Penambahan kecil dalam terjemahan boleh menjadi perlu untuk menyampaikan struktur bahasa Arab kepada pembaca Melayu. Tetapi penambahan itu hendaklah sekadar menjelaskan, bukan menambah makna baru.

Begitu juga apabila menerjemahkan كَافِرَةٌ sebagai "yang kafir", kita mengekalkan istilah yang tepat. Jika ingin menghuraikannya, kita boleh mengatakan "yang berada dalam keadaan kufur". Tetapi "berada dalam keadaan kufur" ialah syarah. Lafaz asal tetap "kafir". Ini penting dalam tulisan ilmiah supaya pembaca dapat membezakan antara teks dan penjelasan.

Sifat كَافِرَةٌ juga tidak bermaksud pihak tersebut tidak mempunyai sifat lain. Sudah tentu manusia mempunyai banyak sifat. Tetapi ayat memilih satu sifat yang relevan dengan konteks, iaitu kufur. Maka kita hendaklah tidak menganggap bahawa lafaz tersebut merangkumi semua sifat mereka. Ia ialah sifat yang diketengahkan oleh ayat. Ini merupakan prinsip penting dalam memahami sifat-sifat yang disebut oleh al-Quran.

Begitu juga أُخْرَىٰ tidak bermaksud pihak tersebut berbeza daripada pihak pertama dalam segala perkara. Mereka hanya pihak yang lain. Perbezaan khusus yang dinyatakan ialah sifat kufur. Oleh itu, kita tidak perlu membayangkan semua bentuk perbezaan yang tidak disebut. Ayat memberi satu perbezaan yang sangat jelas dan kita berpegang kepada itu.

Apabila kita merenungkan susunan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ, kita dapat melihat bahawa al-Quran menggunakan sedikit lafaz tetapi memberikan gambaran yang lengkap tentang pihak kedua. Pembaca mengetahui bahawa terdapat satu pihak lain, dan pihak itu kafir. Tiada kekaburan. Tiada pengulangan. Tiada huraian yang tidak diperlukan. Ini ialah satu bentuk ringkasan yang sangat kuat.

Lafaz أُخْرَىٰ juga memberikan gambaran bahawa pihak kedua datang selepas pihak pertama dari segi penyampaian. Ini bukan semestinya bermaksud mereka muncul kemudian dalam masa, tetapi dalam susunan ayat mereka disebut selepas pihak pertama. Perkataan "lain" tidak bermaksud "kemudian". Ini penting supaya kita tidak memberikan makna masa yang tidak diperlukan kepada lafaz tersebut.

Kata كَافِرَةٌ pula tidak menunjukkan perubahan masa tertentu. Ia ialah sifat. Oleh itu, kita tidak perlu menerjemahkannya sebagai "telah menjadi kafir" atau "akan menjadi kafir". "Yang kafir" ialah bentuk yang paling tepat. Ini menjaga makna sifat tanpa menambah unsur masa.

Dalam Bahasa Arab, isim fa‘il seperti كَافِرَةٌ boleh membawa makna orang yang melakukan perbuatan atau mempunyai sifat yang berkaitan dengan akar katanya. Dalam konteks ini, ia menjadi sifat kepada kelompok tersebut. Oleh itu, ia menggambarkan keadaan kufur mereka. Kita tidak perlu memaksa satu terjemahan masa tertentu.

Jika seseorang bertanya mengapa Allah menggunakan "كافرة" dan bukan "كفروا", jawapannya berkaitan dengan cara kelompok itu disebut. Allah menggunakan أُخْرَىٰ yang bersifat muannath tunggal, maka sifat yang mengikutinya ialah كَافِرَةٌ. Fokusnya ialah satu kelompok sebagai satu unit. Ini memperlihatkan ketelitian keserasian bahasa Arab.

Kita juga boleh melihat bahawa أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ kedua-duanya tidak mempunyai alif lam ta‘rif. Ini sesuai dengan struktur penyataan. أُخْرَىٰ diperkenalkan sebagai pihak yang lain berdasarkan konteks, manakala كَافِرَةٌ datang sebagai sifat. Kita tidak perlu menambah "ال" kerana rujukannya sudah difahami daripada konteks. Ini menunjukkan bahawa sesuatu yang tidak disebut secara definitif dari segi bentuk boleh tetap mempunyai rujukan yang jelas melalui konteks.

Dalam Bahasa Melayu, kita boleh mengatakan "golongan yang satu lagi" walaupun "golongan" itu tidak disebut dalam lafaz Arab pada tempat tersebut. Ini kerana konteks sebelumnya telah menyediakan kata nama yang menjadi rujukan. Terjemahan seperti ini membantu pembaca Melayu memahami apa yang dimaksudkan oleh أُخْرَىٰ.

Lafaz كَافِرَةٌ juga boleh diterangkan sebagai "golongan yang kafir" apabila digabungkan dengan rujukan فِئَةٌ. Ini lebih tepat daripada mengatakan "seorang yang kafir" kerana kata nama yang diterangkan ialah kelompok. Sekali lagi, bentuk muannath tidak menunjukkan individu perempuan.

Perbahasan ini juga memperlihatkan betapa pentingnya memahami bahasa Arab al-Quran secara langsung. Jika seseorang hanya bergantung kepada satu terjemahan, dia mungkin hanya melihat "dan satu lagi adalah kafir". Tetapi apabila lafaz asal diperhatikan, dia dapat melihat bahawa أُخْرَىٰ ialah bentuk muannath bagi "yang lain", dan كَافِرَةٌ ialah sifat muannath bagi "kafir". Hubungan antara kedua-duanya dengan فِئَةٌ menjadi lebih jelas.

Namun, memahami bahasa Arab tidak bermaksud kita boleh mengabaikan konteks. Sebaliknya, bahasa dan konteks saling membantu. أُخْرَىٰ memerlukan konteks untuk mengetahui siapa yang lain. كَافِرَةٌ memerlukan rujukan untuk mengetahui siapa yang disifatkan. Maka pembacaan yang tepat ialah pembacaan yang menggabungkan lafaz dan susunan ayat.

Dalam penyataan ini, Allah menyebut pihak kedua dengan satu sifat yang sangat jelas tetapi tidak menyebut nama mereka dalam lafaz tersebut. Ini menunjukkan bahawa sifat boleh menjadi lebih penting daripada nama dalam konteks tertentu. Nama mengenal pasti secara sejarah, tetapi sifat menunjukkan kedudukan mereka dalam peristiwa. Di sini, sifat yang dipilih ialah kufur.

Jika kita membandingkan "yang lain" dengan "yang asing", kita juga akan melihat bahawa أُخْرَىٰ tidak semestinya membawa makna asing atau tidak dikenali. Ia hanya bermaksud pihak yang lain. Oleh itu, "golongan yang asing" boleh memberi nuansa yang tidak terdapat dalam ayat. "Golongan yang satu lagi" lebih tepat.

Begitu juga "kafir" tidak sama dengan "jahat". Seseorang boleh melakukan kejahatan tetapi istilah kafir tetap mempunyai makna khusus. Oleh itu, terjemahan harus berhati-hati. Dalam artikel ilmiah, sebaiknya lafaz "kafir" dikekalkan dan dihuraikan berdasarkan makna syarie.

Ungkapan ini juga memberikan gambaran tentang kejelasan pembahagian. Ada satu pihak, kemudian ada pihak lain. Pihak lain itu kafir. Ini bukan pembahagian yang kabur. Allah memberikan sifat yang jelas. Oleh itu, pembaca dapat memahami bahawa peristiwa yang disebut bukan pertemuan antara dua pihak yang mempunyai kedudukan agama yang sama.

Dalam masa yang sama, kita tidak boleh membawa makna "kafir" kepada semua orang yang berada di luar kelompok tertentu tanpa melihat konteks. Ayat menyebut satu pihak tertentu. Penggunaan istilah dalam syariat memerlukan ilmu. Ini penting supaya pemahaman terhadap ayat tidak berubah menjadi tuduhan sembarangan. Namun, lafaz yang disebut oleh Allah tetap perlu diterima tanpa mengubahnya.

Perkataan أُخْرَىٰ juga menunjukkan bahawa pihak kedua disebut sebagai satu keseluruhan. Tidak disebut individu-individu. Ini menjadikan fokus kepada kumpulan. Sifat كَافِرَةٌ pula kembali kepada kumpulan tersebut. Maka gambaran ayat ialah gambaran kelompok, bukan perincian individu.

Apabila kita meneliti keseluruhan frasa, dapat dirasakan bahawa Allah menggunakan bahasa yang sangat ekonomik: وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ. Huruf وَ sahaja sudah menghubungkan dengan penyataan sebelumnya. أُخْرَىٰ sahaja sudah menggantikan pengulangan kata فِئَةٌ. كَافِرَةٌ sahaja sudah memberikan sifat agama. Ini ialah ringkasan yang sangat kuat.

Perkataan أُخْرَىٰ juga mengandungi unsur "yang satu lagi", bukan "yang terakhir". Jika terdapat dua pihak, pihak kedua boleh disebut أُخْرَىٰ. Jika terdapat lebih banyak pihak, perkataan "yang lain" boleh digunakan dalam konteks yang sesuai. Tetapi dalam ayat ini, konteks dua pihak menjadikan makna "yang satu lagi" sangat jelas. Ini membantu pembaca memahami bahawa ayat sedang membahagikan dua pihak.

Sifat كَافِرَةٌ pula memberikan makna yang jelas tanpa memerlukan kata "ialah". Dalam Bahasa Arab, jumlah nominal seperti ini boleh menyampaikan hubungan predikatif dengan sangat ringkas. Dalam Bahasa Melayu, kita boleh menggunakan "adalah". Maka "yang satu lagi adalah kafir" ialah terjemahan yang sesuai.

Dari sudut retorik, penyataan ini juga menunjukkan bahawa al-Quran boleh menangguhkan sifat sehingga selepas pengenalan. Pembaca mula-mula mengetahui bahawa terdapat pihak lain, kemudian terus mengetahui sifatnya. Ini menghasilkan urutan pemahaman yang mudah. Tidak ada pengenalan panjang.

Jika kita cuba mengubah susunan menjadi "وَكَافِرَةٌ أُخْرَىٰ", makna asas mungkin masih dapat difahami dalam bahasa Arab dalam keadaan tertentu, tetapi penekanan dan hubungan sintaksis akan berubah. Al-Quran memilih وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ. Ini menempatkan "yang lain" dahulu dan "kafir" selepasnya. Dengan itu, identiti relatif muncul dahulu, kemudian sifat agama. Susunan ini sangat sesuai dengan struktur ayat yang sedang memperkenalkan pihak kedua.

Perkara ini menunjukkan bahawa urutan lafaz juga mempunyai nilai. Jika sifat "kafir" disebut dahulu, pembaca mungkin terus tertumpu kepada sifat tersebut sebelum mengetahui kedudukan pihaknya. Tetapi dengan أُخْرَىٰ dahulu, pembaca diarahkan untuk mengenal pasti pihak kedua, kemudian menerima sifatnya. Ini menjadikan penyataan lebih teratur.

Lafaz وَ juga memberikan kesinambungan daripada satu pihak kepada pihak yang lain. Dengan "dan", ayat bergerak daripada pihak pertama kepada pihak kedua. Ini menjadikan pembaca melihat dua pihak dalam satu rangkaian. Walaupun kita tidak membahaskan pihak pertama, fungsi وَ tetap perlu diperhatikan kerana ia ialah pintu masuk kepada أُخْرَىٰ.

Dalam memahami penyataan ini, kita juga boleh mengambil perhatian bahawa Allah tidak menggunakan kata "مجموعة" yang mungkin lebih dekat dengan "kumpulan" dalam Bahasa Arab moden. Lafaz أُخْرَىٰ dipilih kerana ia merujuk kepada pihak yang satu lagi daripada kelompok yang telah disebut. Ini menunjukkan ketepatan pilihan kata. Tidak semua kata yang bermaksud "lain" mempunyai nuansa yang sama.

Begitu juga lafaz كَافِرَةٌ tidak digantikan dengan "غير مؤمنة" dalam ayat. Allah memilih istilah yang lebih padat dan khusus. Ini menunjukkan bahawa istilah kufur mempunyai kedudukan yang penting dalam bahasa wahyu. Ia bukan sekadar gabungan perkataan "tidak beriman", tetapi satu istilah yang mempunyai sejarah penggunaan syarie yang luas.

Walaupun demikian, untuk pembaca Melayu, "tidak beriman" boleh digunakan sebagai penerangan kepada makna kafir jika perlu, tetapi tidak sepatutnya menggantikan istilah asal secara mutlak. Sebaiknya dikatakan: "كَافِرَةٌ bermaksud golongan yang kafir, iaitu berada dalam keadaan kufur dan tidak berada di atas iman yang benar." Dengan itu, istilah asal kekal dan penjelasan diberikan.

Dalam konteks penyataan ini, sifat كَافِرَةٌ juga menunjukkan bahawa pihak tersebut tidak hanya dikenali melalui tindakan fizikal dalam peristiwa, tetapi melalui kedudukan agama mereka. Ini memberikan dimensi maknawi kepada gambaran peristiwa. Walaupun tindakan mereka boleh dilihat, Allah menyebut sifat agama mereka. Maka ayat menghubungkan peristiwa zahir dengan hakikat agama yang disebut oleh wahyu.

Perkara ini sangat penting kerana manusia sering menilai kelompok berdasarkan kekuatan, jumlah atau kedudukan dunia. Tetapi dalam penyataan ini, Allah memilih sifat كَافِرَةٌ untuk menerangkan pihak kedua. Ini menunjukkan bahawa ukuran yang disebut oleh wahyu tidak semata-mata ukuran duniawi. Namun, kita hendaklah tidak membawa perbahasan ini kepada perkara lain yang tidak diperlukan. Cukuplah dilihat bahawa sifat yang dipilih ialah kufur.

Lafaz أُخْرَىٰ pula menunjukkan bahawa pihak kedua tidak berdiri tanpa hubungan. Mereka ialah pihak yang satu lagi. Ini bermakna ayat melihat peristiwa tersebut sebagai satu keadaan yang melibatkan dua pihak. Pihak pertama dan pihak kedua mempunyai identiti yang berbeza. Dalam penyataan yang sedang dibahas, pihak kedua dikenali sebagai أُخْرَىٰ كَافِرَةٌ.

Jika kita hendak merumuskan makna setiap lafaz tanpa membuat kesimpulan besar, وَ bermaksud "dan"; أُخْرَىٰ bermaksud "yang lain" atau "yang satu lagi"; كَافِرَةٌ bermaksud "yang kafir". Gabungannya ialah "dan yang satu lagi, yang kafir" atau "dan satu golongan yang lain adalah kafir". Terjemahan ini sudah cukup untuk menyampaikan inti. Syarah yang panjang hanya memperlihatkan mengapa setiap lafaz dipilih dan bagaimana ia saling melengkapi.

Perlu juga ditekankan bahawa "yang satu lagi" bukan bermaksud pihak yang lebih rendah. أُخْرَىٰ tidak mengandungi makna penghinaan. Jika terdapat dua benda, salah satunya boleh disebut "yang lain". Nilai moral datang daripada sifat yang disebut selepasnya. Maka kita hendaklah tidak mencampurkan makna perkataan.

Begitu juga كَافِرَةٌ ialah sifat yang Allah sebutkan, bukan kata nama khas. Oleh itu, kita tidak boleh membacanya sebagai nama atau gelaran yang dicipta oleh manusia. Ia ialah sifat agama. Ini menjaga pemahaman kita daripada penyalahgunaan istilah.

Dalam konteks penulisan ilmiah, sangat penting untuk mengekalkan lafaz Arab وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ ketika membincangkannya kerana terjemahan tidak mampu membawa semua nuansa bentuk. Lafaz أُخْرَىٰ menunjukkan bentuk muannath dan hubungan dengan pihak lain. Lafaz كَافِرَةٌ menunjukkan bentuk muannath dan sifat kufur. Dengan melihat lafaz asal, pembaca dapat memahami mengapa terjemahan "golongan yang satu lagi yang kafir" digunakan.

Perbahasan ini juga memperlihatkan bahawa bentuk muannath dalam bahasa Arab tidak boleh disamakan dengan jantina secara mudah. فِئَةٌ ialah kelompok dan bentuknya muannath. Oleh itu, أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ mengikut bentuk tersebut. Ini merupakan penjelasan yang penting kerana jika tidak, seseorang mungkin tersilap memahami كَافِرَةٌ sebagai seorang perempuan kafir. Sedangkan yang dimaksudkan ialah satu golongan yang disebut dengan kata nama muannath.

Apabila seseorang membaca "وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ", dia juga perlu mengetahui bahawa "أخرى" tidak semestinya diterjemahkan "lain" sahaja. Dalam konteks dua pihak, "yang satu lagi" lebih tepat kerana ia menunjukkan pasangan kepada pihak pertama. Ini membantu pembaca memahami struktur ayat. "Yang lain" juga benar, tetapi "yang satu lagi" lebih jelas dalam konteks dua pihak.

Kata "كافرة" pula boleh diterjemahkan "yang kafir". Dalam Bahasa Melayu, "kafir" boleh menjadi kata sifat atau kata nama bergantung kepada struktur. Dalam frasa ini, ia ialah sifat. Maka "golongan yang kafir" adalah tepat. Kita tidak perlu menggunakan "kekafiran" kerana itu ialah kata nama abstrak dan akan mengubah struktur.

Ungkapan ini juga menunjukkan bahawa sifat agama boleh menjadi penerangan kepada satu kelompok. Allah tidak menyebut "أخرى" lalu membiarkan pembaca meneka. Dia menyebut "كافرة". Ini menunjukkan ketegasan wahyu dalam mengenal pasti kedudukan pihak tersebut. Tidak ada keperluan untuk mengaburkan istilah tersebut.

Dalam masa yang sama, penyataan ini tidak memberikan semua sebab mengapa mereka kafir dalam lafaz tersebut. Kita tidak perlu memasukkan perincian yang panjang tentang sebab kekufuran mereka kerana itu bukan fokus. Allah menyatakan sifat mereka sebagai kafir. Kita menerangkan makna sifat tersebut. Perbahasan sebab-sebab sejarah atau bentuk penolakan tertentu berada di luar penyataan.

Satu lagi keindahan ungkapan ini ialah ia sangat mudah dihafal. وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ hanya terdiri daripada beberapa suku kata, tetapi membawa makna yang jelas. Ini menunjukkan bahawa kekuatan bahasa al-Quran bukan pada panjangnya ayat semata-mata, tetapi pada ketepatan setiap perkataan. Satu perkataan seperti أُخْرَىٰ boleh menggantikan pengulangan kata nama. Satu perkataan seperti كَافِرَةٌ boleh menjelaskan kedudukan agama satu kelompok.

Jika kita melihat hubungan antara "lain" dan "kafir", kita dapat memahami bahawa sifat kedua tidak muncul secara terpisah daripada hubungan pertama. Pihak tersebut ialah "lain" daripada pihak pertama, dan sifat yang diberikan kepada pihak lain itu ialah kufur. Ini menjadikan penyataan tersebut sebagai satu pembahagian yang jelas. Tidak perlu mencari makna tersembunyi yang tidak ditunjukkan oleh lafaz.

Dalam pendekatan memahami al-Quran secara terus daripada lafaz, perkara yang paling penting ialah tidak memaksakan sesuatu yang tidak disebut. أُخْرَىٰ tidak bermaksud semua sifat lawan. كَافِرَةٌ tidak bermaksud semua sifat buruk. وَ tidak membawa makna tambahan yang tidak diperlukan. Setiap lafaz diberi haknya, kemudian hubungan antara lafaz difahami.

Dengan demikian, penyataan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ memperlihatkan ketelitian al-Quran dalam mengenal pasti pihak kedua. Ia tidak perlu disebut dengan nama khusus kerana konteks sudah menunjukkan bahawa ia ialah pihak yang satu lagi. Namun, Allah memberikan satu sifat yang sangat jelas, iaitu kufur. Dengan dua perkataan utama itu, pembaca mendapat pengenalan yang cukup tentang kedudukan pihak tersebut.

Semakin diperhatikan, semakin jelas bahawa أُخْرَىٰ dan كَافِرَةٌ mempunyai fungsi yang berbeza. أُخْرَىٰ ialah sifat hubungan. كَافِرَةٌ ialah sifat agama. أُخْرَىٰ mengatakan "berbeza daripada pihak yang pertama". كَافِرَةٌ mengatakan "berada dalam keadaan kufur". Gabungan kedua-duanya menjadikan penyataan sangat padat tetapi sangat jelas.

Perkataan وَ pula memastikan bahawa pembaca melihatnya sebagai sambungan. Maka keseluruhan penyataan boleh difahami sebagai: "dan pihak yang satu lagi itu adalah kafir." Ini ialah terjemahan maknawi yang sangat mudah. Jika mahu lebih dekat dengan struktur Arab: "dan yang satu lagi, yang kafir." Jika mahu lebih lancar dalam Bahasa Melayu: "dan satu golongan yang lain adalah kafir." Ketiga-tiga bentuk membantu memahami makna, tetapi lafaz asal tetap menjadi rujukan utama.

Sifat كَافِرَةٌ juga merupakan bentuk mufrad muannath, bukan jamak. Ini kerana yang disifatkan ialah فِئَةٌ. Walaupun فئة mengandungi ramai manusia, bahasa Arab melihatnya sebagai satu kelompok. Ini menjadikan sifatnya mufrad muannath. Penjelasan ini penting supaya pembaca tidak menyangka bahawa ayat sedang menyebut seorang individu.

Begitu juga أُخْرَىٰ ialah mufrad muannath kerana ia menggantikan atau menerangkan فِئَةٌ. Maka bentuk kedua-duanya konsisten. Ini menunjukkan keindahan keserasian bahasa Arab dalam al-Quran. Tidak ada ketidakteraturan. Setiap bentuk sesuai dengan kata yang dirujuk.

Perbahasan ini juga mengajar bahawa satu istilah syarie perlu diterjemahkan dengan berhati-hati. "Kafir" bukan sekadar kata makian. Ia ialah istilah wahyu. Dalam konteks ayat, Allah sendiri menggunakannya. Oleh itu, kita hendaklah menerangkan istilah tersebut dengan ilmu dan adab. Ini akan membantu pembaca memahami bahawa bahasa al-Quran mempunyai ketepatan yang tidak boleh disamakan dengan penggunaan bahasa harian.

Dalam masa yang sama, perkataan أُخْرَىٰ menunjukkan bahawa pihak tersebut bukanlah pihak yang telah disebut sebelumnya. Ini mungkin kelihatan terlalu mudah, tetapi ia sangat penting kerana ayat sedang membentuk gambaran dua pihak. Jika tidak ada perkataan tersebut, pembaca mungkin tidak melihat hubungan antara kedua-dua pihak dengan begitu jelas. Oleh itu, setiap lafaz mempunyai fungsi.

Jika seseorang ingin memahami penyataan ini dalam satu gambaran, bayangkan bahawa Allah telah menyebut satu pihak. Kemudian datang وَأُخْرَىٰ: "dan satu pihak yang lain." Selepas itu datang كَافِرَةٌ: "yang kafir." Dengan itu, pembaca berpindah daripada pihak pertama kepada pihak kedua dan terus mengetahui sifatnya. Ini ialah gerakan makna yang sangat cepat.

Perkataan أُخْرَىٰ juga mengandungi unsur pembezaan tanpa perlu menyebut "berbeza". Allah tidak perlu mengatakan "وَفِئَةٌ مُخَالِفَةٌ" atau lafaz lain. أُخْرَىٰ sudah cukup. Ini menunjukkan keindahan pilihan kata. Perkataan yang paling mudah kadang-kadang menjadi yang paling tepat.

Kata كَافِرَةٌ pula tidak perlu dihuraikan dengan kata "yang menolak" secara tunggal kerana makna kufur tidak terhad kepada satu tindakan sahaja. Ia ialah istilah yang lebih luas. Oleh itu, "kafir" perlu dikekalkan sebagai istilah utama. Jika dihuraikan, barulah disebut bahawa ia menunjukkan keadaan yang berlawanan dengan iman dan tunduk kepada kebenaran yang dibawa oleh wahyu.

Akhirnya, apabila penyataan وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ direnungkan secara mendalam, kita dapat melihat bahawa Allah سبحانه وتعالى memperkenalkan pihak kedua dengan cara yang paling ringkas tetapi paling jelas. وَ menghubungkan penyataan itu dengan pihak yang telah disebut. أُخْرَىٰ menunjukkan bahawa pihak tersebut ialah pihak yang satu lagi, bukan pihak pertama. كَافِرَةٌ pula menentukan sifat agama pihak tersebut sebagai kafir. Tidak ada keperluan untuk menambah nama, bilangan, keturunan, tempat atau sifat lain untuk memahami inti penyataan ini. Lafaznya sendiri sudah memberikan struktur yang lengkap. Pihak yang satu lagi ialah أُخْرَىٰ, dan sifatnya ialah كَافِرَةٌ. Dengan demikian, terjemahan yang paling hampir ialah "dan satu golongan yang lain adalah kafir" atau "dan yang satu lagi, yang kafir". Perbezaan kecil antara bentuk terjemahan tersebut tidak mengubah inti makna. Yang paling penting ialah jangan menghilangkan makna "yang lain" daripada أُخْرَىٰ dan jangan mengaburkan makna "kafir" daripada كَافِرَةٌ. Kedua-duanya ialah unsur utama dalam penyataan. أُخْرَىٰ menunjukkan hubungan pihak kedua dengan pihak pertama, manakala كَافِرَةٌ menunjukkan kedudukan agama pihak kedua. Inilah ketepatan yang perlu dipelihara ketika membaca, menterjemah dan mensyarahkan lafaz وَأُخْرَىٰ كَافِرَةٌ daripada Surah Ali Imran ayat 13.

asas

asa

https://draft.blogger.com/blog/post/edit/50065684574614780/5649729697373887334?hl=en

• Laman Web