Perbahasan Tentang Ayat 8 Dari Surah Al-An'am ... ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ (Al-An'am:8)

MOHD ROSLAN ABDUL GHANI -
ا   ب   ت   ث   ج   ح   خ   د   ذ   ر   ز   س   ش   ص   ض   ط   ظ   ع   غ   ف   ق   ك   ل   م   ن   و   ه   ي
A   B   C   D   E   F   G   H   I   J   K   L   M   N   O   P   Q   R   S   T   U   V   W   X   Y   Z

وَقَالُوا۟ لَوْلَآ أُنزِلَ عَلَيْهِ مَلَكٌۖ وَلَوْ أَنزَلْنَا مَلَكًا لَّقُضِيَ ٱلْأَمْرُ ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ ﴿سورة الأنعام آية ٨﴾.

Perbahasan Tentang Ayat 8 Dari Surah Al-An'am ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ (Al-An'am:8)

Ungkapan ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ merupakan penutup yang sangat berat dalam rangkaian penyataan Surah Al-An‘am ayat 8. Ia terdiri daripada tiga unsur yang sangat ringkas, iaitu ثُمَّ، لَا dan يُنظَرُونَ, tetapi gabungan ketiga-tiganya menghasilkan satu gambaran yang jauh lebih mendalam daripada terjemahan zahir “kemudian mereka tidak diberi tangguh”. Lafaz ini datang selepas penyataan لَقُضِيَ الْأَمْرُ, lalu ia menggambarkan keadaan yang berlaku selepas urusan tersebut sampai kepada keputusan. Namun tumpuan khusus kepada ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ menuntut supaya setiap lafaz diteliti pada kedudukannya sendiri dan pada hubungan rapatnya dengan lafaz yang lain. Perkataan ثُمَّ bukan sekadar “kemudian” dalam pengertian masa yang biasa, tetapi merupakan huruf ‘ataf yang pada asalnya membawa makna tertib bersama adanya jarak atau تراخي antara perkara pertama dengan perkara berikutnya. Oleh sebab itu, apabila Allah menyebut ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ, pembaca tidak hanya diberikan maklumat bahawa satu perkara berlaku selepas perkara sebelumnya, tetapi dibawa kepada satu tahap susulan yang mempunyai kedudukan tersendiri. Perkara yang disebut sebelumnya telah sampai kepada keputusan, kemudian keadaan berikutnya ialah mereka tidak diberi penangguhan. Di sinilah kekuatan ثُمَّ. Ia menghubungkan dua keadaan tanpa mencampurkannya. Pertama, لَقُضِيَ الْأَمْرُ menunjukkan urusan telah diputuskan. Kedua, ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ menunjukkan bahawa selepas keputusan tersebut, tidak ada lagi pemberian tempoh menunggu atau penangguhan sebagaimana yang dimaksudkan oleh lafaz يُنظَرُونَ. Dengan demikian, ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ tidak sepatutnya diterjemahkan secara terlalu ringan sebagai “kemudian mereka tidak dilihat” kerana akar ن ظ ر memang boleh membawa makna melihat, tetapi dalam bentuk tertentu dan dalam konteks tertentu ia juga membawa makna memberi tempoh, menunggu atau menangguhkan. Dalam ayat ini, bentuk يُنظَرُونَ bukan sekadar berkaitan dengan penglihatan mata. Ia berkaitan dengan pemberian masa atau penangguhan. Maka apabila dikatakan لَا يُنظَرُونَ, maknanya ialah mereka tidak diberi tangguh, tidak diberi tempoh tambahan dan tidak diberi kesempatan untuk terus berada dalam keadaan sebelumnya. Perkara yang amat penting di sini ialah bahawa “نظر” dalam konteks ini tidak boleh dipaksa kepada satu makna kamus sahaja. Bahasa Arab mempunyai hubungan antara نظر sebagai melihat dan نظر sebagai menunggu atau memberi masa, bergantung kepada penggunaan dan binaan. Dalam konteks ini, tafsiran “tidak diberi tangguh” disokong oleh struktur ayat dan makna keseluruhannya. Bentuk يُنظَرُونَ pula ialah fi‘il mudhari‘ dalam binaan majhul, berasal daripada أَنْظَرَ yang bermakna memberi tempoh atau menangguhkan. Maka apabila dibina dalam bentuk majhul, يُنظَرُونَ membawa makna “mereka diberi tempoh” atau “mereka diberi tangguh”, dan apabila didahului oleh لَا النافية, menjadi “mereka tidak diberi tempoh” atau “mereka tidak diberi tangguh”. Inilah asas utama yang perlu difahami. Ayat tidak sekadar mengatakan bahawa mereka “tidak menunggu”; sebaliknya, mereka tidak diberi penangguhan. Perbezaan antara dua makna ini sangat besar. Jika diterjemahkan “mereka tidak menunggu”, seolah-olah mereka sendiri memilih untuk tidak menunggu. Sedangkan لَا يُنظَرُونَ dalam binaan majhul menunjukkan bahawa mereka adalah pihak yang tidak menerima sesuatu daripada pihak lain, iaitu tidak menerima pemberian tempoh. Mereka bukan sekadar tidak menunggu; mereka tidak diberi kesempatan untuk menunggu. Di sinilah binaan majhul memainkan peranan yang sangat penting. Pelaku pemberian tempoh tidak disebut secara zahir, tetapi yang menjadi fokus ialah keadaan mereka yang tidak diberikan tempoh. Ini menjadikan frasa tersebut sangat kuat dari sudut makna kerana ia menghilangkan gambaran bahawa mereka masih mempunyai ruang untuk meminta penangguhan atau menunggu perkembangan seterusnya. Keadaan itu telah berubah. Setelah urusan diputuskan, kemudian mereka tidak lagi diberi tangguh. Maka susunan ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ membawa suatu pergerakan yang tegas daripada keputusan kepada terputusnya penangguhan.

Lafaz ثُمَّ sendiri perlu diperhatikan dengan sangat teliti kerana jika ia diterjemahkan hanya sebagai “kemudian”, sebahagian daripada kekuatannya mungkin tidak dapat dirasai. Dalam ilmu bahasa Arab, ثُمَّ ialah salah satu huruf ‘ataf yang menunjukkan tartib, iaitu urutan, bersama tarakhi, iaitu adanya jarak atau sela antara perkara yang pertama dengan perkara yang berikutnya. Berbeza dengan وَ yang secara asasnya menunjukkan penggabungan tanpa semestinya menetapkan urutan masa, ثُمَّ memberikan perhatian kepada susunan: sesuatu berlaku terlebih dahulu, kemudian sesuatu yang lain menyusul. Dalam konteks ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ, ini sangat penting kerana ia menunjukkan bahawa عدم الإنظار bukan sekadar peristiwa yang berdiri sejajar dengan keputusan sebelumnya. Ia datang sebagai susulan selepas satu tahap tertentu. Sebelum itu disebut لَقُضِيَ الْأَمْرُ, kemudian ثُمَّ membawa pendengar kepada keadaan selepas keputusan itu. Ada susunan. Ada peralihan. Ada tahap pertama dan tahap kedua. Ini menjadikan frasa tersebut lebih kuat daripada jika digunakan وَ لَا يُنظَرُونَ. Jika sekadar “dan mereka tidak diberi tangguh”, hubungan antara dua penyataan mungkin difahami sebagai gabungan. Tetapi “kemudian mereka tidak diberi tangguh” memberikan rasa bahawa selepas sesuatu keputusan berlaku, keadaan berikutnya datang dengan segera menurut ketetapan yang dimaksudkan. ثُمَّ juga memberikan jarak maknawi yang sesuai dengan struktur ayat. Ia tidak mengatakan bahawa keputusan dan عدم الإنظار adalah satu perkara yang sama. Sebaliknya, keputusan berlaku, kemudian kesan berikutnya ialah tidak ada penangguhan. Ini sangat penting untuk memahami susunan ayat. Dalam bahasa Melayu, perkataan “kemudian” boleh kadangkala digunakan sekadar untuk menyusun peristiwa, tetapi dalam bahasa Arab ثُمَّ mempunyai nilai yang lebih khusus. Ia menandakan urutan dan memberikan ruang pemisahan antara dua keadaan. Maka apabila membaca ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ, seseorang perlu merasakan bahawa ayat sedang bergerak dari satu keadaan kepada keadaan yang lain. Keadaan pertama ialah urusan telah diputuskan. Keadaan kedua ialah mereka tidak lagi diberi tempoh. Ini juga menjelaskan mengapa tidak tepat untuk menggabungkan kedua-duanya menjadi satu makna yang kabur seperti “maka semuanya selesai”. Tidak. Al-Quran menyebut dua tahap yang berbeza. لَقُضِيَ الْأَمْرُ mempunyai pusat makna pada keputusan terhadap urusan, manakala ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ mempunyai pusat makna pada ketiadaan penangguhan terhadap mereka. ثُمَّ menjadi jambatan yang menghubungkan kedua-duanya. Ia mengekalkan urutan tersebut dan mengajar pembaca supaya tidak mencampurkan “keputusan” dengan “tidak diberi tempoh”. Setiap satu mempunyai fungsi tersendiri dalam keseluruhan makna. Ini juga menunjukkan ketelitian susunan Al-Quran. Jika hanya mahu menyampaikan bahawa kedua-dua perkara berlaku, وَ mungkin sudah memadai. Tetapi penggunaan ثُمَّ menjadikan hubungan itu lebih berlapis. Ia memberi rasa bahawa setelah titik keputusan tercapai, terdapat pula satu kesudahan yang mengikuti keputusan itu. Dalam konteks ayat, kesudahan itu ialah terputusnya ruang untuk menunggu atau ditangguhkan.

Lafaz لَا pula kelihatan sangat ringkas, tetapi kedudukannya menentukan sifat penyataan yang mengikutinya. لَا adalah huruf nafi yang menafikan perbuatan atau keadaan yang datang selepasnya. Di sini ia masuk kepada يُنظَرُونَ, lalu menafikan berlakunya pemberian tempoh terhadap mereka. Namun, untuk memahami kekuatan لَا, perlu dilihat terlebih dahulu bentuk يُنظَرُونَ. Jika seseorang hanya melihat لَا lalu berkata “tidak”, dia belum menyentuh inti ayat. Yang penting ialah “apa yang dinafikan?” Yang dinafikan ialah mereka diberi tempoh. Jadi makna penuh bukan “mereka tidak…”, tetapi “mereka tidak diberi tangguh”. Struktur pasif pada يُنظَرُونَ menjadikan mereka sebagai pihak yang menerima atau tidak menerima sesuatu tindakan. Dalam bentuk aktif, seseorang boleh berkata أَنْظَرْتُهُمْ, “aku memberi mereka tempoh.” Apabila bentuk ini dibina dalam bentuk pasif, أُنْظِرُوا atau dalam mudhari‘ يُنْظَرُونَ, perhatian dialihkan kepada mereka sebagai penerima tempoh. Kemudian لَا menafikan pemberian tersebut: لَا يُنظَرُونَ. Maka makna yang lahir ialah “mereka tidak diberi tempoh”. Ini amat berbeza daripada “mereka tidak melihat” atau “mereka tidak menunggu”. Pelaku pemberian tempoh tidak dinyatakan kerana fokus ayat ialah keadaan pihak yang tidak menerima penangguhan. Ini merupakan salah satu kekuatan bentuk majhul. Pelaku boleh tidak disebut kerana yang hendak ditegaskan ialah keadaan objek atau pihak yang menerima kesan perbuatan. Dalam konteks ini, manusia yang menjadi sasaran keadaan tersebut berada dalam kedudukan sebagai pihak yang tidak diberikan penangguhan. Ini juga memberikan rasa ketegasan. Tidak ada perkataan yang menunjukkan permintaan mereka untuk tambahan masa diterima. Tidak ada bentuk yang menunjukkan mereka masih boleh meminta peluang. لَا menutup kemungkinan tersebut dalam rangka ayat. Ia menafikan adanya pemberian tempoh. Dengan itu, لَا bukan sekadar penafian biasa, tetapi menjadi unsur yang menutup ruang bagi perbuatan يُنظَرُونَ. Oleh sebab itu, terjemahan “kemudian mereka tidak diberi tangguh” sangat penting kerana ia mengekalkan makna negatif terhadap pemberian tempoh, bukan menjadikan manusia sebagai pelaku penantian. Jika diterjemahkan “kemudian mereka tidak menunggu”, subjek seolah-olah aktif dan maknanya berubah. Tetapi dalam bahasa Arab, يُنظَرُونَ adalah majhul. Mereka ialah pihak yang dikenakan keadaan tersebut, bukan pihak yang melakukan tindakan memberi tempoh. Maka لَا يُنظَرُونَ membawa makna bahawa tidak berlaku pemberian penangguhan terhadap mereka. Ini ialah salah satu titik paling penting dalam memahami frasa tersebut.

Kata يُنظَرُونَ pula perlu dibahaskan dari sudut saraf kerana bentuknya menentukan makna. Lafaz ini ialah fi‘il mudhari‘ dalam binaan majhul dan berakhir dengan واو الجماعة serta نون sebagai tanda رفع bagi الأفعال الخمسة dalam keadaan tertentu. Ia berasal daripada bentuk أَنْظَرَ، يُنْظِرُ، إِنْظَارًا, bukan sekadar نَظَرَ، يَنْظُرُ. Perbezaan ini sangat penting kerana akar yang sama boleh menghasilkan bentuk yang berbeza dan makna yang berbeza. نَظَرَ bermakna melihat atau memandang, manakala أَنْظَرَ dalam penggunaan tertentu membawa makna memberi tempoh, memberi tangguh atau menangguhkan. Maka يُنظَرُونَ dalam ayat ini perlu dibaca dengan bentuk yang tepat. Ia bukan يُنظَرُونَ daripada نظر dalam makna “dilihat” semata-mata, tetapi merupakan bentuk majhul daripada أَنْظَرَ yang membawa makna “diberi tempoh”. Jika seseorang tidak memperhatikan pola kata, dia mungkin tersilap menerjemahkan ayat sebagai “kemudian mereka tidak dilihat”. Kesalahan seperti ini berlaku apabila akar kata dilihat tanpa mempertimbangkan wazan dan konteks. Bahasa Arab bukan hanya sistem akar tiga huruf; perubahan wazan boleh mengubah makna, valensi dan hubungan kata dengan objek. أَنْظَرَ ialah bentuk keempat, dan salah satu maknanya ialah memberi penangguhan. Apabila dibina dalam bentuk mudhari‘ majhul, يُنظَرُونَ bermakna “mereka diberi tempoh”. Kemudian لَا menafikan pemberian itu. Oleh itu, struktur ini sangat tepat untuk menyampaikan bahawa selepas keputusan, mereka tidak lagi diberi penangguhan. Dari sudut morfologi, bentuk ini juga menunjukkan bahawa perbuatan “memberi tempoh” mempunyai pelaku yang tidak dinyatakan. Mereka ialah penerima yang sepatutnya menerima tempoh jika perbuatan itu berlaku, tetapi ayat menafikan bahawa perbuatan tersebut berlaku. Ini menjadikan makna lebih tepat daripada terjemahan umum “mereka tidak menunggu”. Dalam terjemahan yang tepat, unsur pasif perlu dipelihara sekurang-kurangnya pada makna: “mereka tidak diberi tangguh”, “mereka tidak diberi tempoh”, atau “mereka tidak diberi penangguhan”. Pilihan “diberi” penting kerana ia menunjukkan bahawa mereka ialah pihak yang menerima atau tidak menerima sesuatu. Jika kata “diberi” dibuang, hubungan sintaksis asal menjadi kabur. Maka dari sudut tafsir bahasa, salah satu tugas utama ialah menjaga perbezaan antara يَنْظُرُونَ dan يُنْظَرُونَ, serta antara نَظَرَ dan أَنْظَرَ. Walaupun tulisan tanpa harakat kelihatan hampir sama, struktur dan maknanya berbeza.

Perbezaan antara يَنْظُرُونَ dan يُنظَرُونَ amat penting untuk diberi perhatian kerana kedua-duanya berasal daripada medan akar yang sama tetapi tidak membawa makna yang sama. يَنْظُرُونَ boleh membawa makna “mereka melihat” atau “mereka menunggu”, bergantung kepada konteks dan preposisi atau penggunaan. Tetapi يُنظَرُونَ dalam bentuk majhul daripada أَنْظَرَ membawa makna “mereka diberi tempoh”. Huruf ن pada awal kata bersama pola dhammah dan kasrah membentuk binaan yang berbeza. Dalam konteks ayat ini, bentuk majhul bukan pilihan yang boleh diabaikan. Ia merupakan sebahagian daripada makna. Jika Al-Quran menggunakan يَنْظُرُونَ, subjek “mereka” akan menjadi pelaku tindakan melihat atau menunggu. Tetapi apabila digunakan يُنظَرُونَ, mereka menjadi pihak yang menerima tindakan. Perbezaan ini mengubah keseluruhan gambaran. Dalam لَا يُنظَرُونَ, manusia tidak menjadi pihak yang menentukan tempoh. Mereka ialah pihak yang tidak diberikan tempoh. Ini membawa satu makna yang lebih tegas tentang keterbatasan kuasa mereka terhadap masa dan penangguhan. Mereka tidak berada dalam kedudukan untuk menetapkan sendiri berapa lama keadaan itu berterusan. Tempoh bukan hak yang mereka boleh tuntut apabila keputusan telah berlaku. Binaan pasif menyampaikan hal tersebut tanpa perlu menyebut pelaku secara langsung. Ini merupakan satu lagi contoh bahawa nahu dan saraf membawa makna aqidah dan tadabbur secara tidak langsung melalui struktur bahasa. Namun, perbahasan ini hendaklah tidak dibebankan dengan teori yang tidak perlu. Cukuplah ditegaskan bahawa bentuk majhul menunjukkan mereka sebagai penerima tindakan, dan لَا menafikan tindakan pemberian tempoh itu. Maka “mereka tidak diberi tangguh” ialah makna yang tepat dan kuat. Ia juga lebih dekat kepada fungsi kata kerja dalam ayat berbanding “mereka tidak menunggu”.

Perkataan ثُمَّ juga mempunyai hubungan yang sangat rapat dengan makna “tidak diberi tangguh” kerana ia memberikan susunan antara keputusan dan ketiadaan penangguhan. Jika ثُمَّ dibuang, lَا يُنظَرُونَ masih memberikan makna bahawa mereka tidak diberi tempoh, tetapi hubungan kronologi dan retorik dengan perkara sebelumnya menjadi kurang jelas. ثُمَّ menjadikan keadaan tersebut sebagai susulan. Dalam konteks ayat, ia membawa pembaca daripada satu titik kepada titik yang berikutnya. Ini memberikan kesan bahawa keputusan bukanlah akhir yang terpisah daripada apa yang berlaku kepada mereka; selepas keputusan, ada pula keadaan bahawa penangguhan tidak diberikan. Dengan demikian, ثُمَّ berfungsi sebagai penghubung antara “kesudahan urusan” dan “ketiadaan tempoh”. Ini sangat penting kerana ayat tidak menyebut dua perkara secara rawak. Ia membina urutan. Pertama keputusan. Kemudian tidak diberi tangguh. Susunan ini juga memberikan tekanan pada makna “sudah tiada ruang”. Jika mereka masih berada dalam keadaan sebelum keputusan, mungkin ada ruang untuk menunggu. Tetapi selepas keputusan, ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ menunjukkan bahawa ruang tersebut tidak lagi diberikan. Perkataan “kemudian” dalam bahasa Melayu sudah cukup membantu, tetapi pembaca yang memahami bahasa Arab perlu merasakan bahawa ثُمَّ lebih daripada penyambung masa biasa. Ia ialah huruf ‘ataf yang menunjukkan tartib dan tarakhi. Ada urutan dan ada pemisahan. Ia tidak mencampurkan dua peristiwa menjadi satu. Ini memberi kesan retorik bahawa satu tahap telah berlalu sebelum tahap berikutnya. Dalam konteks frasa ini, jarak tersebut bukan semestinya jarak masa yang panjang. Tarakhi tidak semestinya bermaksud tempoh yang lama secara fizikal; ia boleh menunjukkan perbezaan tahap atau susunan. Maka tidak tepat untuk mengatakan bahawa ثُمَّ semestinya bermaksud “selepas tempoh yang sangat lama”. Yang lebih tepat ialah “kemudian, selepas tahap sebelumnya, berlaku tahap berikutnya”. Dalam ayat ini, tahap berikutnya ialah mereka tidak diberi tempoh.

Makna “انظار” sebagai pemberian tempoh juga mempunyai dimensi penting dari sudut bahasa kerana ia melibatkan seseorang yang mempunyai kuasa untuk memberi masa kepada pihak lain. Apabila seseorang “يُنْظِرُ” orang lain, dia memberinya tempoh, melambatkan tindakan terhadapnya atau memberi kesempatan sehingga waktu tertentu. Maka apabila dikatakan لَا يُنظَرُونَ, struktur itu secara tersirat menunjukkan bahawa mereka berada dalam keadaan di mana pemberian tempoh mungkin sahaja menjadi suatu kemungkinan, tetapi ayat menafikannya. Mereka tidak diberi ruang tersebut. Ini bukan semata-mata soal masa bergerak; ia soal penangguhan yang tidak diberikan. Perbezaan ini sangat penting. Masa secara semula jadi tetap bergerak, tetapi “أنظار” ialah tindakan memberikan tempoh. Seseorang boleh berada dalam masa yang terus berjalan tanpa menerima “أنظار”. Maka terjemahan “tidak diberi tangguh” lebih tepat kerana ia mengekalkan unsur tindakan memberi tempoh. “Tidak menunggu” tidak cukup tepat kerana ia memindahkan peranan kepada mereka. “Tidak dilihat” pula salah dari sudut makna konteks dan pola. “Tidak diberi masa” boleh diterima sebagai huraian, tetapi “tidak diberi tangguh” lebih dekat kepada istilah yang biasa digunakan untuk makna انظار. Oleh itu, frasa ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ menggambarkan satu keadaan apabila tempoh tidak lagi diberikan selepas tahap yang disebut sebelumnya. Ia membawa rasa muktamad tanpa perlu menggunakan perkataan “muktamad”. Ketegasan itu lahir daripada gabungan ثُمَّ dan لَا dengan fi‘il majhul. ثُمَّ menunjukkan susulan, لَا menafikan, dan يُنظَرُونَ menunjukkan pemberian tempoh. Tiga unsur tersebut menghasilkan makna yang sangat jelas: selepas itu, pemberian tempoh tidak berlaku kepada mereka.

Lafaz يُنظَرُونَ dalam bentuk mudhari‘ pula mempunyai nilai tersendiri. Mengapa tidak menggunakan bentuk lampau seperti لَمْ يُنْظَرُوا? Mengapa digunakan لَا يُنظَرُونَ? Perbezaan bentuk membawa kesan makna. لَمْ يُنْظَرُوا akan menjadi penafian terhadap peristiwa yang telah berlaku dalam kerangka tertentu, sedangkan لَا يُنظَرُونَ memberikan gambaran bahawa mereka tidak diberi penangguhan dalam keadaan tersebut. Fi‘il mudhari‘ mempunyai kemampuan menunjukkan keadaan yang sedang berlaku, berterusan atau menjadi sifat dalam konteks tertentu. Dalam struktur ini, ia sesuai untuk menggambarkan bahawa selepas keputusan tersebut, tidak ada pemberian tempoh kepada mereka. Tidak perlu menetapkan bahawa mudhari‘ di sini semestinya bermaksud “sedang” secara literal. Bahasa Arab menggunakan mudhari‘ dalam pelbagai fungsi, termasuk masa kini, masa akan datang, keadaan yang berulang atau gambaran sesuatu peristiwa dalam kerangka tertentu. Yang penting ialah ia memberikan bentuk yang sesuai untuk penafian pemberian tempoh. لَا pula merupakan huruf nafi yang sesuai dengan fi‘il mudhari‘. Maka struktur لَا يُنظَرُونَ adalah sangat seimbang dari sudut nahu: لَا menafikan, يُنظَرُونَ menyatakan perbuatan pasif dalam bentuk mudhari‘. Ini menghasilkan gambaran yang tidak memerlukan kata tambahan seperti “sama sekali” untuk memberi rasa penafian. Namun, perlu berhati-hati dengan perkataan “sama sekali”. Tidak semestinya setiap لَا harus diterjemahkan sebagai “langsung tidak” dalam semua konteks. Dalam konteks ayat ini, makna penafian itu kuat kerana ia berkait dengan keadaan selepas keputusan, tetapi terjemahan tetap harus berasaskan struktur, bukan menambah penguat yang tidak ada. “Mereka tidak diberi tangguh” sudah memadai. Kekuatan datang daripada konteks dan bentuk ayat.

Satu aspek penting ialah bahawa “أنظر” mempunyai hubungan dengan konsep “نظر” yang asalnya berkaitan dengan melihat dan menunggu, tetapi bentuk keempat memberi makna causative atau menjadikan pihak lain mendapat tempoh. Ini merupakan contoh bagaimana wazan dapat menghasilkan makna transitif. نَظَرَ seseorang bermaksud melihat atau menunggu dalam konteks tertentu, manakala أَنْظَرَ seseorang bermaksud memberi dia tempoh. Maka perubahan daripada فعل kepada أفعل mengubah hubungan antara pelaku dan penerima. Dalam أَنْظَرَ, ada pihak yang memberi tempoh dan ada pihak yang menerima tempoh. Apabila dibina pasif, pihak yang menerima menjadi subjek nahu, sedangkan pemberi digugurkan. Oleh itu, يُنظَرُونَ secara struktur bermaksud “mereka diberi tempoh”. Ini sangat tepat untuk konteks ayat kerana yang hendak ditekankan ialah mereka sebagai pihak yang tidak menerima penangguhan. Maka لَا يُنظَرُونَ bukan sekadar penafian masa, tetapi penafian terhadap satu tindakan yang sepatutnya diberikan oleh pihak yang mempunyai kuasa untuk memberi tempoh.

Jika dibandingkan dengan ungkapan “لا يمهلون”, maknanya hampir dari sudut tertentu kerana أمهل juga membawa makna memberi tempoh atau menangguhkan. Tetapi Al-Quran memilih يُنظَرُونَ daripada أَنْظَرَ. Pemilihan kata ini menunjukkan kekayaan bahasa. Tidak semua perkataan yang dekat makna mempunyai kesan yang sama. أنظار mempunyai hubungan dengan نظر dan memberikan nuansa tertentu tentang menunggu atau memberi masa. Dalam konteks ini, ia sesuai dengan gambaran bahawa mereka tidak diberikan tempoh. Namun, tidak perlu mendakwa bahawa satu kata mempunyai makna yang “lebih hebat” daripada kata lain tanpa dalil. Yang boleh dikatakan ialah pilihan lafaz Al-Quran tepat dengan konteks dan memberikan struktur yang dikehendaki. Ia juga mengekalkan hubungan akar dengan konsep النظر yang berkaitan dengan menunggu atau melihat, tetapi dalam bentuk أَنْظَرَ makna menjadi memberi tempoh. Ini memperlihatkan keindahan bahasa Al-Quran pada tahap morfologi.

Lafaz ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ juga mempunyai satu ciri yang sangat penting: ia tidak menyebut berapa lama mereka tidak diberi tangguh. Tidak ada ukuran masa seperti يومًا، ساعةً atau لحظةً. Ini menunjukkan bahawa fokus ayat bukan kepada kuantiti masa, tetapi kepada hakikat bahawa tiada penangguhan diberikan. Jika masa menjadi fokus, ayat mungkin menyebut tempoh tertentu. Tetapi ayat hanya menafikan pemberian tempoh. Ini menjadikan maknanya lebih umum dalam kerangka yang dimaksudkan: mereka tidak diberi tambahan waktu. Maka jangan memaksa lafaz ini untuk menentukan tempoh yang tepat. Yang dinyatakan ialah ketiadaan penangguhan. Ini penting dari sudut tafsir kerana pembaca kadang-kadang cenderung mengisi ruang yang tidak disebut dengan perincian yang tidak diperlukan. Sedangkan kekuatan ayat ialah pada penafian itu sendiri. ثُمَّ membawa kepada keadaan selepas keputusan; لَا menafikan; يُنظَرُونَ menunjukkan pemberian tempoh. Tiada angka. Tiada tempoh. Tiada perincian mekanisme. Maka perbahasan perlu kekal pada hakikat ketiadaan penangguhan.

Ketiadaan penangguhan ini juga perlu dibezakan daripada “mereka tidak diberi masa untuk berfikir” sebagai satu terjemahan tafsir yang terlalu khusus. Lafaz يُنظَرُونَ tidak menyebut “berfikir”. Ia menyebut pemberian tempoh. Adapun apa yang berlaku kepada mereka apabila tempoh tidak diberikan merupakan perkara yang boleh dihuraikan berdasarkan konteks keseluruhan, tetapi bukan kandungan literal setiap unsur lafaz. Ini satu disiplin penting dalam menulis tafsir: jangan menukar satu kata yang umum menjadi satu tafsiran psikologi yang terlalu khusus. “Tidak diberi tangguh” sudah tepat. Ia boleh membawa kepada kefahaman bahawa ruang penantian telah ditutup, tetapi tidak perlu ditambah bahawa mereka tidak sempat berfikir, tidak sempat menyesal, tidak sempat berbincang atau perkara lain kecuali jika sumber tafsir yang sahih menjelaskan demikian. Fokus pada lafaz menghendaki ketelitian.

Dalam masa yang sama, ثُمَّ menunjukkan bahawa keadaan tidak diberi tangguh bukanlah permulaan cerita. Ia adalah tahap selepas sesuatu yang lain. Ini memberikan satu struktur berperingkat. Jika urutan itu ditulis secara simbolik, pertama terdapat keadaan yang diandaikan, kemudian لَقُضِيَ الْأَمْرُ, kemudian ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ. Frasa terakhir ini dengan demikian menjadi noktah kepada rangkaian tersebut. Ia bukan sekadar maklumat tambahan. Ia memberikan penutupan. Setelah urusan diputuskan, mereka tidak diberi penangguhan. Maka ayat bergerak daripada kemungkinan kepada keputusan, kemudian daripada keputusan kepada ketiadaan tempoh. Ini menghasilkan gerakan retorik yang semakin mengecilkan ruang pilihan. Pada awalnya terdapat tuntutan. Kemudian andaian. Selepas itu keputusan. Akhirnya tiada penangguhan. Namun, walaupun gambaran ini membantu memahami struktur, perbahasan harus kekal pada lafaz ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ dan tidak mengembangkan seluruh ayat menjadi kajian lain.

Satu lagi perkara yang menarik ialah penggunaan kata ganti واو الجماعة dalam يُنظَرُونَ. واو الجماعة menunjukkan bahawa pihak yang disebut ialah kumpulan, bukan individu. Kata kerja tidak menyebut nama mereka lagi kerana konteks telah diketahui. Mereka ialah pihak yang menjadi sasaran penyataan. Dari sudut bahasa, واو الجماعة memberikan bentuk jamak. Kemudian نون di hujung menunjukkan salah satu tanda dalam الأفعال الخمسة ketika berada dalam keadaan رفع. Dalam bentuk majhul, يُنظَرُونَ mempunyai struktur yang jelas. Perhatian kepada واو الجماعة juga penting kerana ia mengikat tindakan kepada kelompok tersebut. Mereka secara keseluruhan berada dalam keadaan tidak diberi penangguhan. Ini bukan pernyataan kepada seorang individu tertentu sahaja. Namun, tidak perlu membuat kesimpulan lebih luas daripada konteks ayat. Yang pasti ialah kata kerja menggunakan bentuk jamak kerana pihak yang dimaksudkan ialah kelompok yang telah disebut dalam rangkaian ayat.

Dari sudut i‘rab, ثُمَّ ialah حرف عطف, لَا ialah حرف نفي, dan يُنظَرُونَ ialah فعل مضارع مبني للمجهول مرفوع بثبوت النون، والواو نائب فاعل. Struktur ini sangat menarik kerana واو الجماعة yang biasanya menjadi tanda jamak juga berfungsi sebagai نائب فاعل dalam kata kerja majhul. Ertinya, “mereka” bukan pelaku pemberian tempoh tetapi menjadi pihak yang menerima kedudukan sintaksis sebagai نائب فاعل. Ini memperkukuh lagi makna bahawa mereka ialah pihak yang dikenakan atau menerima tindakan “diberi tempoh”. Apabila لَا masuk, tindakan tersebut dinafikan. Maka secara literal dan nahu, لَا يُنظَرُونَ bermaksud “mereka tidak diberi tempoh”. Ini adalah antara bukti bahasa yang paling kuat bagi makna tersebut. Tidak perlu bergantung kepada terjemahan sahaja. Struktur nahu sendiri menunjukkan bahawa واو الجماعة ialah نائب فاعل dalam binaan majhul. Dengan memahami perkara ini, kesilapan “mereka tidak melihat” dapat dielakkan kerana “mereka” dalam ayat bukan فاعل kepada نظر dalam makna aktif. Mereka ialah نائب فاعل kepada أنظر dalam bentuk pasif.

Perbahasan ini juga menunjukkan pentingnya membezakan antara akar kata dan wazan. Jika hanya dikatakan bahawa يُنظَرُونَ berasal daripada ن ظ ر, pembaca mungkin menyangka makna utamanya ialah melihat. Tetapi bentuk kata tersebut datang daripada أَنْظَرَ، yang membawa makna memberi tempoh. Dalam bahasa Arab, wazan أفعل sering memberikan makna causative, iaitu menyebabkan atau memberikan sesuatu keadaan kepada pihak lain, walaupun tidak semua kata mengikuti satu makna secara mekanikal. Dalam أَنْظَرَ, ia sesuai dengan makna memberi tempoh. Apabila dipasifkan menjadi يُنظَرُونَ, pihak yang diberi tempoh menjadi نائب فاعل. Maka makna sangat bergantung kepada wazan. Ini satu contoh yang sangat baik tentang mengapa membaca Al-Quran dalam bahasa Arab memerlukan perhatian kepada morfologi.

Lafaz “يُنظَرُونَ” juga tidak sama dengan “يُرْجَؤُونَ” walaupun kedua-duanya boleh diterjemahkan sebagai diberi tangguh dalam konteks tertentu. Pemilihan “نظر” memberikan nuansa yang tersendiri. Dalam penggunaan Arab, أنظرته mempunyai makna aku memberi dia tempoh. Ia membawa gambaran bahawa seseorang tidak segera dikenakan sesuatu, tetapi diberikan masa. Apabila Al-Quran menafikan hal itu dengan لَا يُنظَرُونَ, yang dinafikan ialah pemberian ruang tersebut. Ini menjadikan frasa lebih tepat daripada sekadar “mereka tidak hidup” atau “mereka tidak menunggu”. Ia berkaitan dengan tempoh yang diberikan oleh pihak yang berkuasa. Dalam konteks ayat, ini merupakan satu bentuk ketegasan terhadap keadaan selepas keputusan.

Tidak kurang penting ialah bahawa “ثُمَّ” tidak semestinya menunjukkan tempoh masa yang panjang antara keputusan dan ketiadaan penangguhan. Sebahagian pembaca mungkin memahami tarakhi sebagai “kemudian selepas tempoh yang lama”. Ini tidak semestinya tepat. ثُمَّ menunjukkan urutan dengan jarak atau perbezaan tahap, tetapi panjang masa sebenar bergantung pada konteks. Dalam ayat ini, tidak perlu menentukan tempoh. Yang penting ialah keadaan kedua datang selepas keadaan pertama. Oleh itu, terjemahan “kemudian” memadai. Huraian tentang tarakhi membantu pembaca memahami bahawa ثُمَّ bukan sekadar وَ. Ia menandakan peralihan tahap. Namun, jangan mengubahnya menjadi ukuran kronologi yang tidak disebut.

Dari sudut balaghah, ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ mempunyai kesan penutupan yang sangat kuat. Setelah urusan diputuskan, perkataan ثُمَّ membawa pembaca kepada akibat akhir, dan لَا menutup kemungkinan penangguhan. Kemudian يُنظَرُونَ sebagai kata kerja majhul memberikan gambaran bahawa pihak tersebut berada dalam keadaan yang ditentukan dari luar diri mereka. Mereka bukan pemegang kuasa terhadap tempoh. Mereka tidak mempunyai pilihan untuk menentukan “beri kami sedikit lagi masa”. Ayat tidak menyebut permintaan tersebut, tetapi struktur “لا ينظرون” sudah menafikan pemberian tempoh. Ini menjadikan frasa tersebut sangat padat dari sudut makna.

Satu aspek yang perlu dijaga ialah perbezaan antara “tidak diberi tangguh” dengan “tidak diberikan pandangan”. Bahasa Melayu mungkin terkeliru jika seseorang terlalu terikat kepada akar نظر sebagai melihat. Dalam konteks lain, يُنظرون mungkin boleh membawa makna “mereka dilihat” jika berasal daripada نظر dalam bentuk pasif. Tetapi di sini bentuk yang dimaksudkan ialah daripada أَنْظَرَ, bukan نَظَرَ. Ini menunjukkan bahawa harakat sangat penting. “يُنْظَرُونَ” dan “يُنْظَرُونَ” dalam tulisan yang sama tanpa baris boleh menimbulkan kekeliruan, tetapi analisis saraf dan konteks membezakan kedua-duanya. Yang pertama dalam makna “mereka diberi tempoh” berasal daripada أنظر, manakala bentuk pasif daripada نظر untuk “mereka dilihat” mempunyai struktur vokal yang berbeza. Oleh sebab mushaf menggunakan harakat, pembaca dapat melihat perbezaan tersebut dengan jelas. Maka tidak wajar menerjemahkan berdasarkan huruf sahaja tanpa melihat ضبط.

Perkataan لَا juga perlu dibezakan daripada لَمْ dan لَنْ. Jika ayat menggunakan لَمْ يُنظَرُوا, ia akan menafikan perbuatan pada masa lampau atau dalam struktur yang berkaitan. Jika menggunakan لَنْ يُنظَرُوا, ia akan memberikan penafian masa hadapan dengan nuansa yang berbeza. Tetapi Al-Quran menggunakan لَا يُنظَرُونَ. Ini memberikan bentuk penafian yang sesuai dengan gambaran keadaan. Tidak perlu memaksa bahawa لَا di sini semestinya bermakna penafian abadi dalam semua dimensi, tetapi dalam konteks ayat ia menafikan pemberian tempoh terhadap mereka selepas keputusan yang disebut. Pemilihan لَا juga selari dengan fi‘il mudhari‘. Dari sudut nahu, pasangan لَا + يُنظَرُونَ ialah struktur yang mudah tetapi kuat. Penafian berlaku secara langsung terhadap tindakan.

Dari sudut makna, apabila dikatakan “mereka tidak diberi tangguh”, fokus berada pada hakikat bahawa masa tambahan bukan lagi tersedia untuk mereka. Ini memberi rasa bahawa keadaan sebelumnya telah berakhir. Di sinilah ثُمَّ dan لَا bekerjasama. ثُمَّ menunjukkan bahawa tahap baharu telah tiba; لَا menafikan penangguhan dalam tahap tersebut. Jika hanya لَا يُنظَرُونَ tanpa ثُمَّ, kita tahu mereka tidak diberi tempoh, tetapi hubungan dengan tahap keputusan sebelumnya tidak akan ditonjolkan dengan cara yang sama. Dengan ثُمَّ, ayat menjadikan ketiadaan penangguhan sebagai akibat yang datang selepas keputusan. Maka dua huruf kecil, ثُمَّ dan لَا, memainkan peranan besar dalam membentuk makna.

Lafaz ini juga memberikan pengajaran bahawa “masa” dalam bahasa wahyu bukan semata-mata ukuran kronologi. Ada beza antara masa yang berjalan dan tempoh yang diberikan. أنظار berkaitan dengan tempoh yang diberikan. Seseorang boleh memiliki masa dari sudut kewujudan tetapi tidak menerima penangguhan dari sudut keputusan. Maka apabila ayat menyebut لَا يُنظَرُونَ, ia tidak semata-mata mengatakan bahawa masa berhenti atau mereka tidak mempunyai waktu secara mutlak. Ia mengatakan bahawa pemberian tempoh kepada mereka tidak berlaku. Ini lebih tepat dan lebih halus.

Dalam rangka ayat penuh, frasa ini juga menunjukkan bahawa keputusan mempunyai akibat. Namun, sekali lagi, tidak perlu menghuraikan semua akibat yang disebut dalam ayat kerana tumpuan hanya kepada ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ. Yang penting ialah memahami bahawa ثُمَّ menghubungkan frasa ini dengan tahap sebelumnya dan لَا يُنظَرُونَ menerangkan bahawa selepas tahap tersebut, penangguhan tidak diberikan. Ini sudah cukup untuk menunjukkan fungsi frasa tanpa keluar daripada fokus.

Perbahasan tentang “نظر” juga boleh diperluas kepada perbezaan antara “menunggu” dan “memberi tempoh”. Dalam bahasa Melayu, kedua-duanya sering berkait kerana seseorang yang diberi tempoh akan menunggu atau diberi kesempatan. Tetapi secara struktur Arab, “أنظر” ialah tindakan pihak yang memberi masa, bukan tindakan pihak yang menunggu. Maka apabila bentuk pasif digunakan, pihak penerima menjadi subjek nahu. Ini memberikan gambaran yang lebih jelas tentang kuasa pihak yang menentukan tempoh. Dalam konteks ayat, mereka berada di pihak penerima keputusan, bukan pihak yang menetapkan tempoh. Maka bentuk majhul menambahkan ketegasan terhadap keterbatasan mereka. Mereka tidak diberi penangguhan. Mereka tidak mengawal proses tersebut.

Ini juga menunjukkan bahawa tidak disebutnya pelaku dalam يُنظَرُونَ mempunyai fungsi. Jika Al-Quran menyebut secara aktif أَنْظَرَهُمُ اللهُ, fokus akan berada pada Allah sebagai pemberi tempoh. Tetapi ayat memilih لَا يُنظَرُونَ, lalu fokus diletakkan kepada mereka yang tidak diberi tempoh. Mengapa? Kerana tujuan penyataan bukan untuk menerangkan siapa yang memberi tempoh, tetapi untuk menegaskan bahawa tempoh itu tidak diberikan. Pelaku telah diketahui melalui konteks ketuhanan ayat dan tidak perlu dijadikan pusat. Bentuk pasif memberikan tekanan kepada keadaan yang dialami oleh mereka. Ini sama seperti penggunaan قُضِيَ dalam bahagian sebelumnya. Dalam kedua-dua tempat, bentuk pasif mengarahkan perhatian kepada hasil atau penerima tindakan. Ini memberikan kesinambungan gaya bahasa yang kuat.

Jika diperhatikan, terdapat satu keselarasan antara قُضِيَ dan يُنظَرُونَ. Kedua-duanya ialah bentuk majhul. Pertama, قُضِيَ الْأَمْرُ: urusan itu diputuskan. Kedua, لَا يُنظَرُونَ: mereka tidak diberi tempoh. Dalam kedua-dua struktur, pelaku tidak disebut. Tetapi fokus beralih daripada “urusan” kepada “mereka”. Dalam yang pertama, الْأَمْرُ menjadi نائب فاعل. Dalam yang kedua, واو الجماعة menjadi نائب فاعل. Ini sangat menarik dari sudut struktur. Pada tahap pertama, perkara yang menjadi pusat ialah urusan. Pada tahap kedua, manusia yang menerima kesan keputusan menjadi pusat. Dengan demikian, ayat bergerak daripada urusan kepada manusia. Pertama urusan diputuskan. Kemudian mereka tidak diberi tangguh. Ini menghasilkan hubungan yang sangat kemas. Tidak perlu menyebut pelaku secara berulang kerana tindakan dan akibatnya sudah jelas melalui bentuk majhul. Maka penggunaan dua bentuk pasif ini membantu membina fokus yang bergerak.

Dari sudut gaya, ayat juga tidak menggunakan kata yang panjang untuk menjelaskan ketiadaan penangguhan. Hanya لَا يُنظَرُونَ. Ini ialah ijaz. Dua unsur utama, penafian dan kata kerja, sudah cukup. Jika hendak menjelaskan dalam Bahasa Melayu secara penuh, kita mungkin berkata “mereka tidak akan diberikan sebarang tempoh tambahan untuk menunggu atau menangguhkan kesudahan yang telah ditetapkan”. Tetapi Al-Quran hanya menyebut tiga unsur. Keringkasan ini tidak mengurangkan makna. Sebaliknya, ia menjadikan ayat lebih tajam. Pembaca perlu mengisi makna melalui pengetahuan bahasa dan konteks. Inilah salah satu ciri ungkapan wahyu yang sangat padat.

Satu lagi perkara yang perlu diperhatikan ialah bahawa لَا يُنظَرُونَ tidak menggunakan kata “أجل” secara langsung. Tidak disebut “لا يؤخرون إلى أجل” atau “لا يعطون أجلاً”. Sebaliknya, dipilih kata kerja يُنظَرُونَ. Kata kerja memberikan gambaran tindakan, bukan sekadar keadaan nominal. “Mereka tidak diberi tempoh” merupakan suatu tindakan yang dinafikan. Ini menjadikan frasa lebih dinamik. Ia bukan sekadar menyatakan bahawa “tempoh tidak ada”, tetapi bahawa mereka tidak dikenakan pemberian tempoh. Dengan demikian, ayat mengekalkan unsur hubungan antara pihak yang memberi dan pihak yang menerima walaupun pelaku tidak disebut.

Dari sudut semantik, أنظار mempunyai unsur “memberi peluang melalui masa”. Apabila lَا menafikannya, yang hilang ialah peluang tersebut. Maka frasa ini bukan sekadar tentang jam atau hari, tetapi tentang kesempatan. Namun, perkataan “kesempatan” perlu digunakan dengan hati-hati kerana ia merupakan huraian, bukan terjemahan literal. “Diberi tangguh” lebih dekat kepada lafaz. “Tidak diberi kesempatan” boleh menjadi huraian yang membantu, tetapi tidak seharusnya menggantikan makna asal secara mutlak. Perbahasan yang teliti harus membezakan terjemahan dengan tafsiran. Terjemahan memindahkan lafaz; tafsiran menerangkan implikasi.

Kekuatan “ثُمَّ” juga dapat dilihat jika dibandingkan dengan “فَ”. Dalam bahasa Arab, فَ boleh menunjukkan susulan yang cepat atau hubungan langsung. ثُمَّ pula menunjukkan urutan dengan tarakhi. Mengapa Al-Quran menggunakan ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ dan bukan فَلَا يُنظَرُونَ? Perbezaan ini memberi nuansa bahawa selepas keputusan, terdapat satu tahap susulan yang disebut sebagai keadaan seterusnya. Tidak semestinya bermaksud tempoh panjang, tetapi terdapat pemisahan antara dua keadaan. Dengan فَ, kesan yang lebih langsung dan rapat mungkin akan dirasai. Dengan ثُمَّ, terdapat gambaran urutan yang lebih jelas. Ini sesuai dengan pembinaan ayat: urusan diputuskan; kemudian keadaan mereka disebut. Pemilihan ثُمَّ menjadikan dua tahap itu terpisah secara retorik.

Perlu juga ditegaskan bahawa ثُمَّ dalam konteks ini bukan kata yang menunjukkan pertentangan. Ia bukan “tetapi kemudian”. Ia ialah penyambung urutan. Pertentangan datang daripada لَا yang menafikan pemberian tempoh. Maka struktur makna ialah “kemudian tidak diberikan tempoh”, bukan “namun mereka tidak diberikan tempoh”. Perbezaan ini penting untuk terjemahan. “Kemudian” lebih tepat daripada “tetapi”. ثُمَّ tidak menukar arah hujah kepada pertentangan, tetapi membawa hujah ke tahap berikutnya.

Dari sudut pembacaan, ثُمَّ mempunyai satu huruf yang berulang dalam bunyi dengan struktur ayat yang memberikan kesinambungan. Tetapi aspek fonetik tidak perlu diperluas terlalu jauh. Yang lebih penting ialah struktur makna. ثُمَّ mengikat. لَا menafikan. يُنظَرُونَ menentukan bentuk keadaan. Tiga unsur ini mencukupi untuk menghasilkan penutup yang kuat.

Perbahasan ini juga membantu menjelaskan mengapa perkataan “tangguh” dalam terjemahan perlu dikekalkan. “Tangguh” dalam Bahasa Melayu membawa makna menunda atau memberi tempoh. Ia cukup dekat dengan أنظار. “Diberi masa” juga boleh diterima, tetapi “diberi tangguh” lebih jelas menunjukkan bahawa ada suatu tindakan penangguhan yang dinafikan. “Tidak diberikan peluang” pula lebih interpretatif. Oleh itu, jika mahu mengekalkan kekuatan lafaz, “kemudian mereka tidak diberi tangguh” merupakan pilihan yang baik. Jika mahu memperincikan makna, boleh dihuraikan sebagai “kemudian mereka tidak diberi tempoh atau penangguhan”. Tetapi dalam penulisan tafsir, sebaik-baiknya lafaz asal terus dijadikan pusat supaya pembaca tidak menganggap huraian sebagai teks asal.

Satu perkara yang amat penting ialah jangan memahami “tidak diberi tangguh” sebagai seolah-olah Allah tidak memiliki sifat memberi tangguh pada keadaan lain. Ayat ini berbicara tentang keadaan tertentu. Penafian لَا يُنظَرُونَ ialah penafian terhadap pemberian tempoh dalam keadaan yang dimaksudkan, bukan satu kenyataan bahawa konsep penangguhan tidak pernah berlaku dalam sunnah Allah. Ini penting dari sudut ketelitian tafsir. Satu penafian yang terikat dengan konteks tidak boleh diperluaskan menjadi penafian mutlak dalam semua keadaan. Frasa tersebut mengatakan bahawa mereka tidak diberi tangguh selepas keputusan dalam keadaan yang disebut. Itulah yang harus dikekalkan.

Begitu juga, “ثُمَّ” tidak semestinya menunjukkan bahawa antara keputusan dan ketiadaan penangguhan terdapat satu tempoh panjang. Tarakhi boleh berupa pemisahan tahap. Oleh itu, tidak wajar membuat gambaran kronologi yang terlalu terperinci. Al-Quran tidak menyebut berapa lama. Yang disebut ialah susunan. Selepas keputusan, mereka tidak diberi tangguh. Itulah yang pasti.

Lafaz ini juga memperlihatkan bahawa Al-Quran menggunakan bentuk jamak “يُنظَرُونَ” dan bukan bentuk tunggal kerana sasaran penyataan ialah kelompok yang disebut dalam konteks. Ini mengekalkan hubungan antara kata ganti dan kelompok pendengar. Mereka sebagai kumpulan tidak diberikan tempoh. Namun, bentuk jamak ini tidak semestinya bermaksud setiap individu dalam semua keadaan sepanjang sejarah. Ia merujuk kepada pihak yang dimaksudkan oleh ayat dalam konteks tersebut. Ini menunjukkan pentingnya tidak memutuskan kata ganti daripada antecedent atau مرجع-nya. واو الجماعة merujuk kepada kelompok yang telah dibicarakan.

Dari sudut retorik, penggunaan dhamir dalam bentuk fi‘il tanpa menyebut nama mereka lagi menjadikan ayat lebih ringkas. Setelah mereka diketahui daripada konteks, tidak perlu diulang nama atau kata nama. واو الجماعة sudah mencukupi. Ini merupakan satu bentuk ijaz. Pembaca yang mengikuti ayat tidak akan keliru siapa yang dimaksudkan. Maka frasa pendek itu boleh berdiri dengan kekuatan sendiri kerana rujukannya telah tersedia.

Satu lagi perkara ialah bahawa kata kerja majhul يُنظَرُونَ mengekalkan rasa bahawa pemberian tempoh ialah sesuatu yang datang dari luar mereka. Mereka tidak boleh memberikan tempoh kepada diri sendiri dalam struktur ini. Mereka adalah pihak yang menunggu keputusan pihak yang mempunyai kuasa. Ini merupakan kesan sintaksis yang sangat jelas. Dalam bahasa Arab, bentuk pasif sering membantu menunjukkan siapa yang menerima kesan perbuatan. Maka dalam لَا يُنظَرُونَ, perhatian diberikan kepada keadaan mereka sebagai pihak yang tidak menerima tempoh. Ini menjadikan frasa lebih kuat daripada bentuk aktif seperti “mereka tidak memberi tempoh”, yang sudah tentu membawa makna yang sama sekali berbeza. Tidak ada ruang untuk salah faham jika struktur dibaca dengan betul.

Lafaz ini juga boleh dilihat sebagai gambaran tentang berakhirnya “الإمهال”, iaitu pemberian masa. Walaupun perkataan إمهال tidak digunakan, makna أنظار berada dalam medan yang sama. Pemberian tempoh ialah satu bentuk ihmal terhadap tindakan segera, sedangkan لَا يُنظَرُونَ menafikan keadaan tersebut. Mereka tidak diberikan ruang penangguhan. Ini memberi rasa bahawa apabila keadaan yang disebut dalam ayat telah mencapai tahapnya, proses tidak lagi ditangguhkan.

Namun, harus berhati-hati agar tidak mengatakan bahawa “tidak diberi tangguh” bermaksud mereka terus mengalami hukuman tertentu dalam setiap saat secara literal. Frasa ini hanya menyatakan ketiadaan penangguhan. Bentuk kesudahan yang berkaitan hendaklah diambil daripada konteks keseluruhan ayat dan sumber tafsir, bukan ditambah kepada lafaz tanpa batas. Fokus terhadap satu lafaz menuntut disiplin. Kekuatan ilmiah bukan pada banyaknya perkara yang dimasukkan, tetapi pada ketepatan perkara yang dikaitkan.

Dalam bahasa Melayu, “kemudian mereka tidak diberi tangguh” mungkin kelihatan sederhana. Tetapi dalam bahasa Arab, susunan itu lebih padat kerana يُنظَرُونَ sudah membawa hubungan penerima-pemberi yang tidak disebut, dan ثُمَّ sudah membawa hubungan kronologi. Maka apabila diterjemahkan, sebahagian struktur perlu dibuka. “Kemudian mereka tidak diberi tangguh” mengekalkan unsur utama. Jika mahu menjelaskan lebih panjang, boleh dikatakan “kemudian mereka tidak lagi diberi tempoh untuk ditangguhkan kesudahannya”. Tetapi frasa tambahan seperti “lagi” atau “untuk ditangguhkan kesudahannya” ialah huraian. Teks asal tetap ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ.

Dari sudut balaghah, terdapat juga keserasian antara “قضي” dan “ينظرون”. Kedua-duanya menunjukkan dua tahap keadaan manusia terhadap suatu perkara: tahap keputusan dan tahap penangguhan. Qضاء menutup urusan; أنظار memberikan tempoh. Apabila قضاء berlaku, kemudian أنظار dinafikan. Ini menghasilkan pertentangan semantik antara “menutup urusan” dan “memberi masa”. Selepas urusan diputuskan, tempoh tidak diberikan. Walaupun tidak perlu menggunakan istilah “antitesis” secara berlebihan, hubungan ini memang membantu memahami mengapa dua frasa tersebut diletakkan berturutan. قُضِيَ الْأَمْرُ ialah kesudahan urusan; لَا يُنظَرُونَ ialah ketiadaan penangguhan terhadap pihak yang terlibat. ثُمَّ menjadi penghubung yang menjadikan hubungan tersebut jelas.

Perkara ini juga memperlihatkan bahawa masa dan keputusan tidak berdiri sebagai dua konsep yang sama. Keputusan ialah titik ketetapan; penangguhan ialah pemberian tempoh sebelum kesudahan. Apabila keputusan berlaku, kemudian tidak ada penangguhan, maka ayat menggambarkan bahawa ruang masa yang sebelum itu mungkin ada tidak lagi tersedia. Ini bukan bermaksud masa berhenti, tetapi bahawa “tempoh yang diberikan” tidak ada. Perbezaan ini penting kerana ia menjadikan tafsir lebih tepat.

Lafaz “ينظرون” dalam penggunaan tertentu boleh membawa makna “menunggu”, tetapi jika diterjemahkan begitu dalam ayat ini, perlu dijelaskan bahawa bentuk majhul mengubah struktur. Dalam sesetengah konteks, نظر إلى boleh bermakna melihat kepada sesuatu, وانتظر boleh bermakna menunggu. Tetapi أنظر seseorang bermakna memberi dia tempoh. Oleh itu, “نظر” dan “أنظر” tidak boleh dicampurkan. Ayat ini menggunakan pola yang menghasilkan makna pemberian tempoh. Ini ialah satu perkara yang sangat penting untuk pembaca yang mendalami bahasa Arab.

Dalam konteks Al-Quran, akar ن ظ ر memang mempunyai pelbagai penggunaan. Ada tempat yang berkaitan dengan melihat, ada yang berkaitan dengan menunggu, dan ada yang berkaitan dengan memberi tempoh. Setiap penggunaan perlu dibaca berdasarkan pola dan konteks. Tidak ada satu makna tunggal yang wajib dikenakan kepada semua tempat. Maka dalam ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ, makna yang tepat ditentukan oleh pola majhul daripada أنظر dan hubungan dengan konteks keputusan. Ini menunjukkan keluasan bahasa Al-Quran tanpa mengorbankan ketepatan.

Bentuk “يُنظَرُونَ” juga menunjukkan bahawa pihak yang tidak diberi tempoh bukan sekadar objek yang tidak bernyawa. Mereka ialah manusia yang menjadi نائب فاعل. واو الجماعة menjadikan mereka sebagai pusat keadaan. Dalam terjemahan, “mereka tidak diberi tangguh” mengekalkan hubungan ini. Dalam bahasa Melayu, bentuk pasif juga dapat digunakan, maka terjemahan itu sangat dekat dengan struktur asal. Ini satu kelebihan kerana tidak perlu menukar struktur secara terlalu bebas. “Mereka tidak diberi tangguh” ialah pasif dalam bahasa Melayu seperti “يُنظَرُونَ” ialah pasif dalam bahasa Arab. Kedua-duanya mengekalkan penerima tindakan sebagai subjek.

Lafaz ثُمَّ juga membawa satu unsur yang kadangkala hilang dalam terjemahan apabila hanya difahami sebagai penyambung biasa. Ia memberi gambaran bahawa ada peringkat. Ini penting untuk tadabbur. Al-Quran tidak terus melompat daripada keadaan yang diandaikan kepada penafian penangguhan tanpa menyebut keputusan. Sebelum ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ terdapat لَقُضِيَ الْأَمْرُ. Ini bermakna urusan terlebih dahulu sampai kepada qضاء, kemudian mereka tidak diberi tangguh. Maka frasa ini harus dibaca sebagai kesan susulan kepada titik keputusan. Walaupun fokus hanya pada frasa, konteks minimum ini diperlukan untuk memahami fungsi ثُمَّ. Tanpa konteks tersebut, seseorang mungkin hanya memahami “kemudian mereka tidak diberi tangguh” tetapi tidak mengetahui “kemudian” daripada apa. Maka konteks minimum diperlukan, tetapi perbahasan tidak perlu berkembang kepada lafaz-lafaz lain.

Satu lagi aspek ialah bahawa “tidak diberi tangguh” mempunyai sifat pasif yang menjadikan pihak yang memberi tempoh tidak disebut. Ini tidak bermaksud ayat sengaja menyembunyikan sesuatu yang tidak diketahui. Sebaliknya, ia adalah pilihan gaya. Dalam konteks ilahi, pelaku keputusan dan pemberian tempoh berada dalam pengetahuan pembaca daripada keseluruhan struktur. Pengguguran pelaku mengelakkan pengulangan dan menumpukan perhatian kepada kesan. Dalam bahasa Arab, majhul boleh digunakan kerana pelaku diketahui atau tidak menjadi fokus. Di sini kedua-dua unsur tersebut relevan. Maka jangan mentafsir majhul sebagai “Allah tidak disebut kerana tidak diketahui siapa yang memberi tempoh”. Itu salah. Pelaku diketahui melalui konteks ketuhanan. Bentuk pasif hanya mengubah fokus.

Jika dibandingkan dengan bentuk aktif أَنْظَرَهُمُ اللهُ, fokus akan berada pada Allah sebagai pihak yang memberi tempoh. Tetapi dalam لَا يُنظَرُونَ, fokus ialah mereka yang tidak menerima tempoh. Ini sepadan dengan tujuan frasa. Ayat hendak menegaskan keadaan mereka, bukan menjelaskan semula identiti pihak yang mengawal penangguhan. Ini menunjukkan ketepatan pemilihan bentuk.

Dari sudut penegasan, لَا berada tepat sebelum kata kerja. Struktur لَا يُنظَرُونَ sangat ringkas. Tidak ada unsur pemisah antara penafian dan perbuatan. Maka penafian terasa langsung. “Tidak diberi tangguh.” Bukan “mungkin tidak”, bukan “kadangkala tidak”. Dalam konteks tersebut, tindakan pemberian tempoh dinafikan. Ini memberikan rasa muktamad. Namun, sekali lagi, jangan menambah kata “selama-lamanya” kecuali konteks penuh menyokongnya. Penafian di sini cukup untuk menunjukkan bahawa dalam keadaan yang disebut, penangguhan tidak diberikan.

Perkataan “ثُمَّ” juga boleh menjadi isyarat bahawa perkara yang disebut selepasnya bukan sekadar akibat logik tetapi tahap yang menyusul. Dalam retorik Al-Quran, urutan kadangkala digunakan untuk menunjukkan peningkatan atau perkembangan sesuatu keadaan. Dalam frasa ini, keputusan membawa kepada ketiadaan penangguhan. Maka pembaca merasakan bahawa keadaan menjadi semakin sempit dari segi ruang. Tetapi istilah “semakin sempit” ialah huraian tadabbur, bukan terjemahan literal. Ia boleh digunakan untuk menerangkan kesan struktur, bukan menggantikan makna lafaz.

Satu lagi perkara yang menarik ialah penggunaan “ثم” selepas “قضي الأمر” menunjukkan bahawa qضاء itu sendiri bukan sekadar sinonim mutlak bagi “tidak diberi tangguh”. Jika kedua-duanya sama sahaja, penggunaan ثُمَّ akan menjadi kurang bermakna. Tetapi Al-Quran membezakan dua tahap. Qضاء ialah keputusan terhadap urusan. عدم الإنظار ialah ketiadaan penangguhan terhadap mereka. Maka kita tidak boleh menerjemahkan kedua-duanya dengan satu kata yang sama. “Urusan diputuskan” dan “mereka tidak diberi tangguh” ialah dua makna yang berbeza tetapi berkait.

Ini juga memperlihatkan bahawa perkataan “الأمر” dan “هم” mempunyai dua pusat yang berbeza. Pada لَقُضِيَ الْأَمْرُ, urusan menjadi pusat. Pada لَا يُنظَرُونَ, mereka menjadi pusat. Struktur ini bergerak daripada perkara kepada manusia. Pertama, apa yang sedang dipertikaikan diputuskan. Kemudian, pihak yang terlibat tidak diberi tempoh. Pergerakan ini sangat kuat dari sudut retorik kerana ia membawa pembaca daripada abstrak kepada pengalaman manusia. Tetapi ia tetap terkawal kerana tidak perlu menambah gambaran yang tidak disebut.

Dalam konteks pengajaran bahasa Arab, frasa ini juga sesuai dijadikan contoh bahawa bentuk majhul boleh mempunyai makna yang sangat penting. Pelajar sering melihat binaan majhul sebagai perubahan baris untuk tujuan tatabahasa sahaja. Sedangkan di sini bentuk majhul menentukan bahawa “mereka” ialah pihak yang menerima tindakan, bukan pelaku. Jika dibaca secara aktif, makna akan berubah. Oleh itu, memahami binaan majhul ialah sebahagian daripada memahami maksud Al-Quran.

Begitu juga ثُمَّ dapat dijadikan contoh bahawa huruf ‘ataf mempunyai fungsi makna. Pelajar mungkin menghafal bahawa ثم bermaksud “kemudian”, tetapi tidak memahami perbezaannya dengan و dan ف. Dalam ayat ini, perbezaan tersebut dapat dirasakan. ثُمَّ memisahkan tahap keputusan daripada tahap ketiadaan penangguhan. Ia memberikan urutan dan tarakhi. Maka satu huruf kecil mempunyai peranan besar dalam pembinaan makna.

Lafaz لَا pula menunjukkan bahawa huruf penafian bukan unsur kosong. Ia menutup tindakan yang dinyatakan selepasnya. Apabila masuk kepada fi‘il mudhari‘, ia membentuk penafian terhadap perbuatan. Ini merupakan struktur yang sangat asas dalam nahu, tetapi dalam Al-Quran asas itu membawa kesan yang besar. لَا يُنظَرُونَ ialah penafian langsung terhadap pemberian tempoh.

Dari sudut tafsir, frasa ini tidak perlu diperpanjang dengan pelbagai cerita sejarah yang tidak berkaitan. Fokusnya ialah makna tidak diberi tangguh. Tidak perlu memasukkan kisah-kisah lain tentang umat terdahulu kecuali jika satu perbandingan benar-benar diperlukan untuk menjelaskan makna “أنظار”. Bahkan kerana tumpuan khusus ialah penyataan ini, lebih baik kekal pada struktur bahasa dan kesan maknanya. Ini menjaga ketepatan dan mengelakkan artikel menjadi tafsir keseluruhan ayat.

Perkataan “kemudian” juga tidak boleh difahami sebagai menunjukkan bahawa Allah perlu menunggu suatu tempoh sebelum keadaan berikutnya berlaku. Itu bukan maksud ثُمَّ. Ia ialah susunan bahasa, bukan ukuran kelewatan pada perbuatan Allah. Ini penting dari sudut aqidah. Bahasa manusia menggunakan urutan untuk menggambarkan hubungan peristiwa. Apabila Allah menyebut ثُمَّ, kita memahami bahawa satu keadaan didahulukan daripada keadaan yang lain dalam struktur peristiwa yang digambarkan. Tidak perlu membayangkan bahawa Allah mengalami masa atau menunggu. ثُمَّ ialah alat bahasa untuk menunjukkan susunan antara peristiwa.

Demikian juga fi‘il mudhari‘ يُنظَرُونَ tidak boleh dianggap sebagai bukti bahawa Allah sedang menunggu keadaan itu berlaku. Bentuk mudhari‘ ialah bentuk bahasa. Ia tidak menjadikan Allah terikat dengan masa sebagaimana makhluk. Dalam konteks ayat, ia digunakan untuk menyampaikan keadaan yang dinafikan. Ini penting kerana tafsir lafaz perlu kekal dalam kerangka aqidah yang benar tanpa membebankan bentuk bahasa dengan andaian yang salah.

Bentuk majhul juga tidak boleh difahami bahawa ada kuasa selain Allah yang memberi atau tidak memberi tempoh. Pengguguran pelaku hanyalah gaya bahasa. Apabila konteks keseluruhan ialah ketetapan Allah, tidak ada keperluan untuk menganggap pelaku yang tidak disebut sebagai makhluk atau kuasa lain. Dalam ayat Al-Quran, perkara yang tidak disebut tidak boleh diisi dengan andaian tanpa dalil. Yang pasti ialah mereka tidak diberi tempoh dalam keadaan yang dimaksudkan.

Satu lagi aspek ialah bahawa “لا ينظرون” bukan “لا ينتظرون”. Perbezaan ini sangat penting. ينتظرون daripada انتظر bermaksud mereka menunggu. ينظرون daripada نظر boleh dalam konteks tertentu berkaitan melihat atau menunggu. Tetapi يُنظَرُونَ daripada أَنْظَرَ bermaksud mereka diberi tempoh. Ini menunjukkan bahawa penukaran satu huruf atau pola dapat mengubah makna. Dalam mushaf, harakat membantu pembaca membezakan bentuk tersebut. Maka tidak boleh menganggap semua perkataan daripada akar ن ظ ر mempunyai makna yang sama.

Dalam bahasa Melayu, “tidak diberi tangguh” juga menunjukkan bahawa tindakan datang daripada pihak lain, tetapi pihak tersebut tidak disebut. Ini sangat hampir dengan struktur pasif Arab. Oleh itu, terjemahan ini bukan sahaja tepat dari segi semantik tetapi juga hampir dari segi sintaksis. Ia mengekalkan mereka sebagai penerima keadaan.

Jika hendak meneliti perkataan “ثم” dari sudut balaghah, ia boleh memberikan gambaran bahawa kesudahan itu bukan satu peristiwa yang bercampur dengan keputusan. Keputusan dahulu, kemudian penangguhan dinafikan. Ini menjadikan frasa kedua seperti satu pintu yang ditutup selepas pintu pertama ditutup. Gambaran ini hanyalah metafora untuk memahami struktur, bukan makna literal. Yang literal ialah urutan dan ketiadaan penangguhan.

Frasa ini juga mempunyai hubungan dengan konsep “إمهال” yang merupakan lawan maknawi kepada عدم الإنظار. Memberi tempoh ialah memberi ruang sebelum sesuatu keputusan atau tindakan dilaksanakan. Tidak memberi tempoh ialah menutup ruang tersebut. Oleh itu, لَا يُنظَرُونَ menggambarkan ketiadaan الإمهال. Tetapi sekali lagi, perkataan الإمهال tidak disebut dalam ayat; ia hanya istilah yang membantu menjelaskan medan semantik.

Apabila artikel memusatkan perhatian hanya kepada ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ, maka setiap perbahasan perlu kembali kepada tiga unsur ini. Jika membincangkan قضاء, ia hanya sebagai konteks minimum untuk memahami ثُمَّ. Jika membincangkan malaikat, ia tidak perlu diperpanjang kerana bukan fokus. Jika membincangkan hari kiamat secara umum, itu juga tidak perlu melainkan membantu menjelaskan maksud tidak diberi tangguh dalam konteks ayat. Pusatnya tetap sama: ثُمَّ sebagai susunan, لَا sebagai penafian, يُنظَرُونَ sebagai pemberian tempoh dalam bentuk majhul yang dinafikan.

Dengan pendekatan ini, dapat dilihat bahawa frasa tersebut sebenarnya sangat kaya. ثُمَّ mengandungi konsep urutan dan tarakhi. لَا mengandungi penafian. يُنظَرُونَ mengandungi wazan, binaan majhul, jamak, نائب فاعل dan makna memberi tempoh. Apabila semua unsur digabungkan, terhasil makna: selepas tahap yang disebut sebelumnya, mereka tidak diberikan tempoh. Ini ialah satu penyataan yang tegas kerana penangguhan bukan sekadar tidak berlaku secara kebetulan, tetapi dinafikan melalui لَا.

Perkataan “tidak diberi tangguh” juga menunjukkan bahawa mereka bukan sekadar tidak mempunyai masa secara subjektif. Yang dinafikan ialah tindakan memberi tempoh. Ini adalah perbezaan antara keadaan objektif dengan pengalaman subjektif. Ayat tidak membincangkan perasaan mereka tentang masa. Ia membicarakan hakikat bahawa penangguhan tidak diberikan. Maka jangan memasukkan tafsiran psikologi seperti “mereka pasti panik” atau “mereka pasti menyesal” hanya kerana tidak diberi tangguh. Itu mungkin dibincangkan dalam tafsir berdasarkan dalil lain, tetapi bukan kandungan langsung lafaz ini.

Begitu juga tidak tepat untuk mengubah “ثُمَّ” menjadi “akhirnya” secara mutlak. “Akhirnya” dalam bahasa Melayu membawa rasa bahawa banyak masa telah berlalu sebelum itu. Sedangkan ثُمَّ hanya menunjukkan urutan dengan tarakhi. “Kemudian” lebih dekat. Jika konteks keseluruhan menunjukkan kesudahan, “akhirnya” mungkin menjadi huraian, tetapi tidak wajar menggantikan lafaz secara mutlak. Ketelitian seperti ini penting dalam terjemahan Al-Quran.

Lafaz لَا juga tidak semestinya bermaksud “tidak pernah” dalam semua konteks. Dalam ayat ini, ia menafikan pemberian tempoh dalam keadaan yang sedang dibicarakan. Maka “mereka tidak diberi tangguh” lebih tepat daripada “mereka tidak pernah diberi tangguh” kerana tambahan “pernah” memperluas masa melebihi struktur asal. Bahasa Al-Quran sangat tepat dalam memilih lingkungan penafian. Kita tidak boleh memperluaskannya sesuka hati.

Binaan majhul pula menjadikan pelaku tidak dinyatakan, tetapi penerima menjadi jelas. Ini merupakan satu ciri yang patut sentiasa diambil kira apabila membaca ayat. Jika pelaku disebut, fokus mungkin berubah. Dengan menggugurkan pelaku, ayat memberi tekanan kepada mereka sebagai pihak yang tidak diberi penangguhan. Dalam konteks ini, bentuk pasif sangat sesuai dengan tujuan retorik.

Jika dibandingkan dengan bentuk aktif, “ثم لا ينظرون” dan “ثم لا ينظرهم الله” bukan perkara yang sama dari sudut gaya. Bentuk aktif akan menonjolkan Allah sebagai pelaku penafian terhadap pemberian tempoh. Bentuk pasif pula menonjolkan keadaan mereka. Pemilihan pasif menunjukkan bahawa yang hendak ditonjolkan ialah akibat terhadap mereka. Ini selari dengan pergerakan ayat daripada keputusan terhadap urusan kepada keadaan mereka selepas keputusan.

Dari sudut susunan, ثُمَّ berada di awal frasa dan lَا terus selepasnya. Ini menghasilkan satu pembukaan yang kuat: “kemudian tidak…”. Tidak ada kata tambahan yang melembutkan. Kemudian datang يُنظَرُونَ yang menyatakan apa yang dinafikan. Hasilnya ialah frasa pendek dengan kesan tegas. Ini salah satu contoh ijaz yang jelas.

Jika diterjemahkan secara lebih literal, “ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ” boleh dihuraikan sebagai “kemudian mereka tidak diberi tempoh”. Jika mahu menonjolkan unsur penangguhan, “kemudian mereka tidak diberi tangguh”. Jika mahu menjelaskan secara tafsiran, “kemudian mereka tidak lagi diberikan sebarang penangguhan”. Perkataan “lagi” dalam bentuk terakhir merupakan tambahan penjelasan yang sesuai dengan konteks susulan, tetapi bukan sebahagian daripada lafaz. Oleh itu, dalam teks tafsir, boleh digunakan dengan kesedaran bahawa ia ialah huraian.

Satu perkara yang sangat penting ialah hubungan antara “لا” dan “ينظرون” tidak boleh diputuskan daripada bentuk majhul. Dalam bahasa Arab, lَا + fi‘il mudhari‘ yang aktif dan lَا + fi‘il mudhari‘ majhul mempunyai perbezaan yang besar. “لا ينظرون” boleh difahami sebagai “mereka tidak melihat” atau dalam konteks tertentu “mereka tidak menunggu”. “لا يُنظَرون” bermaksud “mereka tidak diberi tempoh”. Harakat dhammah pada ي dan pola yang mengikuti menunjukkan bentuk majhul daripada أنظر. Maka pembacaan yang tepat memerlukan perhatian kepada ضبط.

Dalam mushaf, bentuk يُنظَرُونَ menunjukkan bahawa huruf ن selepas ي mempunyai sukun dalam pola tertentu dan ظ mempunyai fathah? Secara tepat, يُنْظَرُونَ daripada أَنْظَرَ dalam binaan pasif mudhari‘: يُنْظَرُونَ. Ini berbeza daripada يُنْظَرُونَ sebagai bentuk pasif نظر dalam makna dilihat? Dalam tulisan berharakat, kedua-duanya boleh kelihatan hampir sama pada peringkat awal tetapi pola vokal selepas ظ membezakan: يُنْظَرُونَ untuk “diberi tempoh” dan يُنْظَرُونَ untuk “dilihat” dalam bentuk pasif daripada نظر. Oleh itu, konteks dan pola kata sangat penting. Dalam teks ayat ini, makna “diberi tangguh” diketahui daripada tafsir dan konteks, bukan semata-mata daripada rupa huruf tanpa analisis.

Perbahasan ini juga memperlihatkan keluasan kata kerja أَنْظَرَ. Ia tidak semestinya hanya berkaitan dengan menangguhkan hukuman. Secara umum, ia bermaksud memberi tempoh atau menunda sesuatu terhadap seseorang. Dalam konteks ayat, ia bermakna mereka tidak diberi tempoh. Ini menunjukkan bahawa objek manusia dalam struktur majhul membawa makna penerima tempoh, bukan semestinya orang yang sedang menunggu secara aktif.

Apabila ayat menyebut “mereka tidak diberi tangguh”, kita dapat melihat satu konsep yang sangat kuat: penangguhan adalah sesuatu yang diberikan, bukan sesuatu yang wajib diterima oleh manusia. Ini merupakan implikasi semantik daripada bentuk أَنْظَرَ. Seseorang diberi tempoh oleh pihak yang mempunyai kuasa untuk memberi. Maka apabila tempoh tidak diberikan, itu menunjukkan keputusan sudah sampai ke tahap tertentu. Dalam konteks ayat, hal ini berlaku selepas ثُمَّ dan selepas tahap keputusan sebelumnya. Maka struktur keseluruhan menjadi sangat ketat.

Lafaz ثُمَّ juga mengekalkan rasa bahawa keadaan kedua mempunyai hubungan dengan keadaan pertama tetapi tidak identik dengannya. Ini penting untuk memahami keseluruhan rentak ayat. Jika hanya “لَا يُنظَرُونَ” disebut, pembaca akan menerima satu penyataan tentang mereka. Dengan ثُمَّ, penyataan itu diletakkan dalam urutan. Ia menjadi kesudahan susulan. Maka ثُمَّ bukan sekadar tambahan yang boleh dibuang tanpa kesan. Ia menentukan hubungan.

Dalam bahasa Arab, penggunaan ثُمَّ juga boleh membawa makna peningkatan dalam sesetengah konteks. Dalam ayat ini, terdapat satu bentuk peningkatan dari sudut kesudahan: urusan diputuskan, kemudian mereka tidak diberi tempoh. Namun, lebih selamat untuk mengatakan bahawa ia menunjukkan susunan dan tarakhi, dan kesan peningkatan dapat difahami daripada konteks. Jangan menjadikan “peningkatan” sebagai satu-satunya makna tatabahasa ثُمَّ.

Kekuatan frasa ini juga terletak pada ketidakhadiran kata yang menunjukkan permohonan. Tidak disebut “mereka meminta masa tetapi tidak diberi”. Ayat hanya menyatakan hasil: لا ينظرون. Ini ialah gaya Al-Quran yang sangat padat. Pembaca tidak diberikan naratif panjang tentang permintaan dan penolakan. Satu kata kerja pasif sudah cukup untuk menunjukkan bahawa tempoh tidak diberikan.

Jika difikirkan dari sudut hubungan antara masa dan keputusan, qضاء dan أنظار mempunyai arah yang berbeza. Qضاء menutup urusan kepada keputusan, manakala أنظار membuka ruang masa sebelum keputusan atau tindakan. Dalam frasa ini, selepas qضاء, لَا يُنظَرُونَ. Maka secara semantik, pintu keputusan telah ditutup dan pintu penangguhan tidak dibuka. Ini bukan terjemahan literal, tetapi ia merupakan gambaran yang tepat tentang hubungan dua konsep. Namun, perbahasan hendaklah tidak melampaui fokus lafaz.

Lafaz ini juga menunjukkan bahawa “tidak diberi tangguh” bukan sekadar keadaan pasif tanpa sebab. Ia datang selepas ثُمَّ, iaitu selepas tahap tertentu. Maka ketiadaan penangguhan mempunyai tempat dalam rangkaian peristiwa. Ini menjadikan frasa lebih bermakna daripada pernyataan umum “mereka tidak diberi tangguh”. Ia ialah ketiadaan penangguhan pada titik tertentu selepas keputusan. Walaupun titik itu tidak dihuraikan lagi dalam frasa, konteks minimum cukup untuk memahaminya.

Satu lagi perkara yang penting ialah penggunaan “هم” yang tersembunyi dalam واو الجماعة. Al-Quran tidak mengulang “أولئك” atau “هؤلاء”, tetapi kata kerja jamak sudah mengandungi subjek. Ini menjadikan ayat lebih ringkas. Dalam bahasa Arab, dhamir boleh terkandung dalam bentuk kata kerja. واو الجماعة merupakan penanda jelas bahawa pihak yang dimaksudkan ialah mereka. Ini ialah satu lagi contoh ijaz.

Dari sudut tafsir bahasa, frasa ini boleh dirumuskan dengan beberapa lapisan. Pada lapisan pertama, makna literal: kemudian mereka tidak diberi tangguh. Pada lapisan nahu: ثُمَّ ialah huruf ‘ataf, لَا ialah huruf nafi, dan يُنظَرُونَ ialah fi‘il mudhari‘ majhul dengan واو الجماعة sebagai نائب فاعل. Pada lapisan saraf: يُنظَرُونَ berasal daripada أَنْظَرَ dalam binaan majhul. Pada lapisan semantik: أنظار bermakna memberi tempoh. Pada lapisan balaghah: bentuk pasif menumpukan perhatian kepada keadaan mereka, manakala ثُمَّ menghubungkan keadaan itu sebagai susulan kepada tahap sebelumnya. Pada lapisan tadabbur: apabila urusan telah sampai kepada tahap yang disebut sebelumnya, ruang penangguhan tidak lagi diberikan. Semua lapisan ini bertemu dalam satu frasa.

Yang lebih menarik, bentuk mudhari‘ dalam يُنظَرُونَ memberikan kesan bahawa penafian itu bukan hanya satu tindakan lampau yang sudah berlalu. Ia menggambarkan keadaan yang berlaku dalam kerangka yang disebut. Ini sesuai dengan sifat ayat yang sedang menerangkan natijah. Sekiranya keadaan itu berlaku, mereka tidak akan diberi tempoh. Bentuk mudhari‘ memungkinkan gambaran tersebut menjadi hidup di hadapan pembaca. Ia bukan semata-mata laporan sejarah yang sudah berlalu. Ia adalah gambaran tentang apa yang berlaku dalam senario yang diandaikan.

Ini juga menunjukkan bahawa penggunaan bentuk majhul tidak menjadikan frasa kurang jelas. Sebaliknya, ia memberikan fokus yang tepat. Siapa yang tidak diberi tempoh? Mereka. Apa yang tidak diberikan? Tempoh. Bilakah? Selepas tahap yang disebut oleh ثُمَّ. Bagaimana hubungan? Sebagai natijah susulan. Kesemua ini boleh difahami walaupun pelaku pemberian tempoh tidak disebut. Ini menunjukkan kekuatan konteks dan struktur.

Dari sudut akidah, tidak wajar memahami ketiadaan pelaku sebagai seolah-olah keputusan berlaku secara automatik tanpa kehendak Allah. Binaan majhul tidak menyatakan perkara itu. Pelaku hanya tidak disebut. Dalam konteks wahyu, semua urusan tersebut berada di bawah kekuasaan Allah. Tetapi kerana frasa yang sedang dibahaskan ialah ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ, tumpuan bahasa ialah keadaan mereka, bukan penyebutan pelaku. Ini perlu dibezakan antara makna bahasa dan makna aqidah.

Perkataan “ثم” juga tidak menunjukkan bahawa Allah mengalami perubahan daripada satu keadaan kepada keadaan lain. Ia hanya menggambarkan urutan dalam peristiwa yang dibicarakan. Allah mengetahui dan menetapkan semua itu. Bahasa manusia menggunakan urutan untuk menjelaskan hubungan antara peristiwa, bukan untuk menetapkan bahawa Allah terikat dengan masa seperti makhluk. Ini merupakan prinsip penting apabila membaca ayat-ayat yang mengandungi huruf masa dan urutan.

Demikian juga “لا ينظرون” tidak bermaksud bahawa Allah lupa untuk memberi tempoh. Penafian pemberian tempoh ialah sebahagian daripada ketetapan yang disebut. Tidak ada unsur kelupaan atau perubahan pengetahuan. Bentuk bahasa hanya menggambarkan bahawa dalam keadaan tersebut, penangguhan tidak diberikan. Semua ini dapat difahami tanpa memasukkan andaian yang tidak sesuai dengan sifat Allah.

Lafaz ini juga memperlihatkan bahawa penangguhan bukan sesuatu yang boleh dianggap sebagai hak mutlak manusia. “أنظر” menunjukkan bahawa tempoh diberikan oleh pihak yang berkuasa. Jika tempoh tidak diberikan, manusia tidak mempunyai kuasa untuk memaksanya. Dalam konteks ayat, ini menjadi sangat jelas kerana selepas keputusan, mereka tidak diberi tangguh. Maka perkataan يُنظَرُونَ secara tersirat memperlihatkan hubungan kuasa antara pemberi tempoh dan penerima tempoh, walaupun pemberi tidak disebut secara zahir.

Jika dibandingkan dengan “يُمْهَلُونَ”, kedua-duanya boleh bermakna diberi tempoh. Tetapi Al-Quran menggunakan يُنظَرُونَ. Ini memperlihatkan pilihan lafaz yang tepat. أنظار mempunyai hubungan dengan نظر yang boleh membawa makna melihat atau menunggu, lalu memberikan satu jaringan semantik yang sesuai dengan konsep tempoh. Namun, jangan membuat dakwaan bahawa “نظر” semestinya lebih kuat daripada “مهل” dalam semua keadaan. Yang dapat dikatakan ialah konteks dan pola memberikan makna yang sesuai.

Dalam memahami ayat, juga perlu dielakkan terjemahan “kemudian mereka tidak akan dilihat”. Walaupun secara permukaan huruf “نظر” boleh berkaitan dengan melihat, bentuk majhul dan wazan menunjukkan makna yang lain. Selain itu, konteks qضاء dan penangguhan menguatkan makna memberi tempoh. Ini menunjukkan bahawa terjemahan yang hanya berasaskan satu makna kamus boleh tersasar.

Perkataan “tangguh” sendiri dalam Bahasa Melayu membawa unsur bahawa sesuatu yang sepatutnya berlaku ditunda ke masa lain. Ini dekat dengan makna أنظار. “Tidak diberi tangguh” bermakna tiada penundaan diberikan kepada mereka. Jika diterjemahkan “mereka tidak ditunda”, bunyinya kurang semula jadi kerana yang ditunda ialah sesuatu urusan, bukan manusia. “Mereka tidak diberi tangguh” lebih tepat kerana struktur Arab juga bersifat pasif. “Mereka tidak diberi tempoh” pula lebih neutral. Kedua-duanya dapat membantu memahami makna.

Satu perkara yang menarik ialah ayat menggunakan “ثُمَّ” dan bukan “وَ” untuk menyambung kepada لَا يُنظَرُونَ. Ini menjadikan frasa tersebut mempunyai sifat kesudahan. Ia bukan sekadar satu lagi keadaan yang wujud bersama keputusan, tetapi keadaan yang datang selepasnya. Dalam penulisan tafsir, perkara ini perlu ditekankan kerana jika ثُمَّ dianggap sebagai “dan” sahaja, sebahagian daripada susunan makna akan hilang.

Demikian juga, لَا bukan sekadar “tidak” tetapi menafikan فعل yang berkaitan dengan pemberian tempoh. Dalam bentuk majhul, penafian tersebut menjadi sangat tepat: mereka tidak diberi tempoh. Maka keseluruhan frasa boleh difahami sebagai satu penyataan yang menutup ruang penangguhan selepas suatu keputusan.

Apabila dilihat dari sudut balaghah, ayat menggunakan sedikit perkataan tetapi memberikan tekanan yang tinggi. ثُمَّ menunjukkan peralihan. لَا menunjukkan penutupan. يُنظَرُونَ menunjukkan penerima yang tidak menerima tempoh. Gabungan ini menghasilkan satu bentuk “ijaz al-qasr”, iaitu penyampaian makna yang luas dengan lafaz yang ringkas. Tidak ada pengulangan. Tidak ada penjelasan tambahan. Tetapi struktur sudah cukup untuk menunjukkan kesudahan.

Perbahasan yang mendalam terhadap frasa ini juga perlu mengelakkan pengulangan yang hanya menukar perkataan. Jika “tidak diberi tangguh” disebut berkali-kali tanpa menambah aspek baharu, perbahasan menjadi panjang tetapi tidak mendalam. Kedalaman sebenar datang daripada melihat hubungan antara ثُمَّ, لَا dan يُنظَرُونَ. ثُمَّ ialah urutan. لَا ialah penafian. يُنظَرُونَ ialah majhul daripada أنظر. Kemudian dilihat bagaimana ketiga-tiganya menghasilkan makna. Ini menjadikan huraian lebih berisi.

Jika diteliti lagi, bentuk jamak dalam يُنظَرُونَ juga menunjukkan bahawa penangguhan yang dinafikan ialah terhadap satu kumpulan. Kata kerja Arab membawa maklumat bilangan melalui واو الجماعة. Ini tidak memerlukan kata nama tambahan. Bahasa Arab boleh menyampaikan subjek melalui struktur kata kerja. Ini juga menyumbang kepada keringkasan ayat. Dalam Bahasa Melayu, kita perlu menyebut “mereka” kerana kata kerja tidak menunjukkan jamak secara morfologi dengan cara yang sama. Maka terjemahan perlu menambah “mereka” untuk mengekalkan makna yang sebenarnya sudah terkandung dalam واو الجماعة.

Begitu juga kata “kemudian” perlu hadir dalam terjemahan kerana ثُمَّ mempunyai fungsi yang jelas. Jika diterjemahkan hanya “mereka tidak diberi tangguh”, hubungan dengan tahap sebelumnya hilang. Maka terjemahan yang baik perlu menjaga kedua-dua unsur. “Kemudian mereka tidak diberi tangguh” ialah ringkas tetapi tepat.

Dari sudut konteks, frasa ini mempunyai rasa penutupan yang sangat kuat kerana ia datang pada hujung penyataan. Dalam ayat, ia menjadi seperti pukulan terakhir selepas keputusan. Ini bukan sekadar kerana kedudukannya di akhir, tetapi kerana makna yang dibawanya. Ayat tidak berakhir dengan peluang tambahan, tetapi dengan penafian penangguhan. Ini memberikan kesan retorik yang tegas. Namun, istilah “pukulan terakhir” hanyalah huraian gaya; makna literal tetap “kemudian mereka tidak diberi tangguh”.

Perkataan “kemudian” juga boleh difahami sebagai membawa pembaca melangkah dari sesuatu yang telah berlaku dalam rangka andaian kepada akibat yang berikutnya. Ini menjadikan frasa mempunyai sifat naratif walaupun sangat pendek. Ada gerakan. Ada perubahan. Ada kesudahan. Bahasa Arab dapat melakukan semua itu melalui satu huruf عطف sahaja.

Dari sudut hubungan antara “قضاء” dan “إنظار”, dapat dilihat bahawa qضاء menghapuskan keadaan yang belum diputuskan, sementara أنظار berkaitan dengan memberikan masa sebelum kesudahan. Maka apabila disebut ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ, ayat menunjukkan bahawa selepas keputusan, penangguhan tidak diberikan. Ini menghasilkan satu gambaran yang sangat koheren. Tidak ada percanggahan antara kedua-dua makna. Bahkan kedua-duanya saling melengkapi.

Satu perkara yang penting ialah bahawa “لا” di sini bukan “لا الناهية” kerana ia tidak melarang mereka melakukan sesuatu. Ia ialah “لا النافية” yang menafikan berlakunya perbuatan. Ini dapat dikenal pasti kerana kata kerja selepasnya ialah fi‘il mudhari‘ dalam bentuk marfu‘, bukan majzum. يُنظَرُونَ kekal dengan tanda رفع pada ثبوت النون. Jika لَا الناهية, kata kerja akan menjadi majzum. Maka dari sudut nahu, لَا di sini ialah huruf nafi. Ini memperkukuh analisis bahawa ayat menyampaikan berita tentang ketiadaan pemberian tempoh, bukan arahan kepada mereka supaya tidak melakukan sesuatu.

Ini merupakan satu lagi perincian yang penting. “لَا يُنظَرُونَ” bukan bermaksud “jangan beri mereka tempoh”. Itu akan menjadi gaya larangan jika struktur berbeza. Sebaliknya, ia ialah penyataan bahawa mereka tidak diberi tempoh. Perbezaan antara berita dan larangan sangat penting. Allah tidak sedang memberikan perintah dalam frasa ini. Allah sedang menerangkan suatu natijah.

Dari sudut saraf pula, يُنظَرُونَ ialah salah satu الأفعال الخمسة kerana bersambung dengan واو الجماعة. Dalam keadaan رفع, nun dikekalkan. Ini menunjukkan bahawa لَا di sini tidak menjazamkan kata kerja. Jika digunakan لَمْ, nun akan gugur dan menjadi يُنْظَرُوا. Tetapi kerana digunakan لَا, bentuknya ialah يُنْظَرُونَ. Ini merupakan bukti nahu yang sangat jelas. Dengan memahami perubahan tersebut, pembaca dapat mengenal pasti jenis لَا dan struktur ayat.

Perincian ini mungkin kelihatan kecil, tetapi dalam tafsir bahasa, ia sangat penting. Jika seseorang tidak memahami bahawa لَا ialah نافية, dia mungkin tersilap membaca fungsi ayat. Jika tidak memahami bahawa يُنظَرُونَ ialah majhul daripada أنظر, dia mungkin tersilap menerjemahkan. Jika tidak memahami ثُمَّ, dia mungkin kehilangan hubungan urutan. Maka tiga perkataan pendek ini memerlukan ketelitian yang tinggi.

Dalam konteks makna, “mereka tidak diberi tangguh” juga mempunyai unsur ketetapan. Penangguhan ialah sesuatu yang boleh diberikan atau tidak diberikan. Ayat menegaskan bahawa ia tidak diberikan. Maka tidak ada ruang untuk menganggap bahawa selepas keputusan, masih ada masa tambahan yang diberikan dalam kerangka yang disebut. Ini menjadikan frasa sebagai penutup yang tegas.

Namun, sekali lagi perlu ditekankan bahawa penafian tersebut berkaitan dengan keadaan yang disebut oleh ayat. Ia bukan hukum umum bahawa semua manusia tidak pernah diberi tangguh. Al-Quran sendiri dalam banyak tempat membicarakan bentuk penangguhan dalam konteks lain. Oleh itu, makna perlu kekal terikat dengan ayat. Ketepatan tafsir bukan hanya memahami perkataan, tetapi mengetahui lingkungan penggunaannya.

Frasa ini juga memperlihatkan bagaimana Al-Quran boleh menyampaikan ancaman atau kesudahan yang berat tanpa menggunakan kata-kata yang berlebihan. Tidak perlu menyebut “mereka akan kehilangan semua peluang” atau “mereka tidak akan diberikan masa walau sedikit”. Lَا يُنظَرُونَ sudah memadai. Pembaca memahami bahawa penangguhan dinafikan. Ini ialah gaya yang padat dan kuat.

Jika diteliti dari sudut hubungan dengan manusia, bentuk majhul menghilangkan manusia sebagai pelaku. Mereka bukan orang yang menentukan keadaan. Mereka ialah penerima keadaan. Ini sepadan dengan konteks bahawa urusan telah diputuskan. Setelah qضاء, mereka tidak lagi menentukan tempoh. Ini memberikan satu gambaran tentang keterbatasan kuasa manusia dalam menghadapi keputusan yang datang daripada Allah.

Tidak perlu membawa perbahasan panjang tentang qadar hanya kerana terdapat konsep keputusan. Fokus kepada frasa ini lebih tepat jika kekal pada “ketiadaan penangguhan selepas keputusan”. Jika qadar disebut, ia hanya boleh sebagai latar yang sangat umum, bukan pusat artikel. Artikel ini bukan tentang qadar, tetapi tentang ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ.

Perkataan “ثم” juga menunjukkan bahawa tidak diberi tangguh ialah keadaan yang menyusul, bukan sebab kepada keputusan. Urutan ini penting. Bukan “mereka tidak diberi tangguh, maka urusan diputuskan” dalam struktur ayat. Sebaliknya, urusan diputuskan, kemudian mereka tidak diberi tangguh. Maka jangan membalikkan hubungan semantik tersebut. ثُمَّ menjaga urutan yang betul.

Begitu juga tidak tepat untuk mengatakan bahawa “tidak diberi tangguh” menyebabkan keputusan. Dalam struktur ayat, ia ialah akibat susulan. Ini contoh bagaimana huruf kecil menentukan arah makna. Jika seseorang tidak memperhatikan ثُمَّ, dia mungkin mencampurkan sebab dan akibat. Sedangkan Al-Quran menyusunnya dengan jelas.

Dalam Bahasa Arab, ثُمَّ juga boleh menunjukkan urutan dari segi رتبة atau kedudukan, bukan semata-mata masa. Dalam konteks ini, sekurang-kurangnya ia menunjukkan bahawa tahap kedua datang selepas tahap pertama. Tidak perlu menentukan sama ada jaraknya masa atau kedudukan. Yang pasti ialah susunan. Ini memberikan ruang tafsir yang lebih tepat dan mengelakkan spekulasi.

Lafaz لَا يُنظَرُونَ pula tidak menyebut “إلى أجل” atau “حتى وقت”, tetapi makna pemberian tempoh sudah terkandung dalam أنظار. Ini merupakan contoh bahawa satu kata kerja boleh memikul objek maknawi yang tidak disebut secara berasingan. “Memberi tempoh” tidak memerlukan kata “tempoh” disebut dalam ayat kerana ia sudah menjadi sebahagian daripada makna kata kerja. Ini menunjukkan kekayaan bahasa Arab.

Dari sudut semantik, “أنظر” bukan sekadar “menunda sesuatu” tetapi boleh bermaksud memberi seseorang masa tambahan. Apabila bentuk pasif digunakan, orang tersebut menjadi penerima masa. Maka لَا يُنظَرُونَ menafikan pemberian masa kepada mereka. Ini lebih halus daripada sekadar mengatakan “urusan tidak ditangguhkan”. Yang disebut ialah mereka tidak diberi tempoh. Fokus berada pada manusia.

Perbezaan antara “urusan tidak ditangguhkan” dengan “mereka tidak diberi tangguh” sangat penting. Yang pertama fokus kepada urusan. Yang kedua fokus kepada manusia. Ayat memilih yang kedua. Ini menunjukkan peralihan fokus selepas قضاء. Uruan telah diputuskan; manusia pula tidak diberi tempoh. Ini menjadikan struktur ayat sangat seimbang.

Bahkan, boleh dikatakan bahawa frasa ini menyempurnakan perubahan fokus yang telah bermula sebelumnya. Sebelum itu, fokus ialah “al-amr”. Selepas ثُمَّ, fokus ialah “mereka”. Ini menunjukkan bahawa apabila keputusan terhadap urusan telah berlaku, perhatian beralih kepada pihak yang menerima akibat keputusan tersebut. Bentuk jamak dalam kata kerja membawa mereka ke hadapan tanpa perlu disebut secara eksplisit.

Dalam pembacaan tadabbur, ini memberikan rasa bahawa tidak semua perkara boleh dibiarkan tergantung selama-lamanya. Tetapi sekali lagi, jangan menjadikan ayat sebagai slogan umum tanpa konteks. Ia sedang membicarakan keadaan tertentu. Pengajaran umum boleh diambil dengan syarat tidak mengubah makna asal.

Lafaz “لا ينظرون” juga tidak bermaksud mereka tidak diberi masa dalam setiap keadaan kehidupan dunia. Ia ialah natijah dalam keadaan yang dibayangkan oleh ayat. Ini sangat penting kerana ayat menggunakan struktur syarat. Keadaan yang disebut sebelumnya adalah andaian, dan frasa ini ialah akibat. Maka keseluruhan makna perlu dibaca sebagai satu rangkaian hipotetikal, bukan sebagai kenyataan bahawa mereka pada setiap masa tidak diberi penangguhan.

Perkara ini memperlihatkan bahawa konteks nahu dapat mengawal makna teologi. Tanpa memahami bahawa frasa ini datang selepas syarat, seseorang mungkin mengambilnya sebagai berita mutlak tentang kehidupan mereka. Sedangkan ia ialah sebahagian daripada jawapan kepada keadaan yang diandaikan. Maka ilmu bahasa menjadi pelindung daripada tafsiran yang terlalu luas.

Dari sudut balaghah, penggunaan “ثم” selepas “قضي الأمر” juga memberikan kesan bahawa perkara yang berlaku kepada mereka bukan sekadar satu kesan yang terus bercampur dengan keputusan, tetapi tahap yang berikutnya. Ini membina ketegangan dalam ayat. Namun, ketegangan itu bukan emosi semata-mata; ia lahir daripada struktur urutan. Keputusan dahulu. Kemudian tiada penangguhan. Ini menjadikan penutup ayat sangat kuat.

Jika diperhatikan, “ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ” tidak mempunyai objek yang disebut selepas يُنظَرُونَ kerana واو الجماعة sendiri menjadi نائب فاعل. Ini menghasilkan keringkasan. Tidak perlu menyebut “mereka” lagi. Bahasa Arab sudah memasukkannya dalam kata kerja. Maka satu kata kerja mengandungi maklumat tentang pelaku atau penerima, bilangan, masa dan binaan. Inilah kepadatan morfologi bahasa Arab yang sangat membantu dalam teks wahyu.

Kata kerja mudhari‘ juga memberikan maklumat masa secara lebih fleksibel daripada Bahasa Melayu. Dalam konteks ini, ia berada dalam struktur yang berkaitan dengan syarat yang diandaikan. Maka terjemahan “mereka tidak akan diberi tangguh” boleh digunakan jika mahu menonjolkan natijah masa depan dalam senario tersebut, tetapi “mereka tidak diberi tangguh” lebih dekat kepada bentuk asal dan tidak terlalu memaksa unsur “akan”. Kedua-duanya boleh menjadi huraian bergantung pada konteks. Yang penting ialah tidak menganggap fi‘il mudhari‘ sentiasa bermaksud masa kini sahaja.

Begitu juga “ثم” tidak semestinya diterjemahkan dengan satu kata dalam semua keadaan. Dalam konteks ini, “kemudian” adalah tepat. Tetapi dalam tafsiran, perlu dijelaskan bahawa ia menunjukkan urutan dengan tarakhi. Ini memberikan pemahaman yang lebih dalam daripada sekadar terjemahan.

Apabila semua ini dihimpunkan, ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ dapat difahami sebagai satu ungkapan yang menutup ruang penangguhan selepas suatu tahap keputusan. ثُمَّ menunjukkan peralihan daripada tahap sebelumnya. لَا menafikan pemberian tempoh. يُنظَرُونَ menunjukkan mereka sebagai penerima tempoh dalam bentuk majhul daripada أَنْظَرَ. Maka keseluruhan makna ialah bahawa selepas tahap tersebut, mereka tidak diberi penangguhan. Inilah makna pusat yang tidak boleh hilang dalam mana-mana huraian.

Kekuatan frasa ini juga terletak pada ketepatan hubungan antara kata kerja dan subjek. Dalam bentuk aktif, pelaku pemberian tempoh akan menjadi pusat. Dalam bentuk pasif, mereka menjadi pusat. Ini sangat sesuai dengan tujuan penyataan. Allah tidak perlu mengulang bahawa Dia yang menentukan tempoh. Sebaliknya, keadaan mereka disebut. Ini ialah gaya bahasa yang menumpukan kesan.

Dari sudut i‘rab, واو الجماعة sebagai نائب فاعل menunjukkan bahawa manusia berada dalam kedudukan penerima tindakan. Ini merupakan satu bukti nahu yang sangat kuat bahawa terjemahan “mereka tidak diberi tangguh” adalah tepat. Jika mereka menjadi فاعل, kita akan mendapat makna aktif yang berbeza. Tetapi bentuk majhul memaksa pembacaan pasif. Ini bukan tafsiran bebas; ia ialah konsekuensi sintaksis.

Perkara ini juga menunjukkan bahawa terjemahan “mereka tidak menunggu” boleh membawa kepada kekeliruan kerana ia mengubah نائب فاعل menjadi فاعل secara makna. Walaupun seseorang mungkin menggunakannya sebagai tafsiran dalam konteks tertentu, ia bukan padanan yang tepat bagi struktur ini. Dalam penulisan yang mahu mendalamkan bahasa Al-Quran, perbezaan ini mesti dijaga.

Tidak kurang pentingnya ialah hubungan antara “نظر” dan “إنظار”. Dalam bahasa Arab, menunggu dan memberi tempoh adalah dua tindakan yang berkaitan tetapi berbeza. Orang yang menunggu ialah pihak yang berada dalam keadaan menanti. Orang yang menginzir ialah pihak yang memberi masa. Ayat memilih bentuk kedua tetapi dalam binaan pasif. Maka yang menjadi fokus ialah pihak yang menerima atau tidak menerima masa. Ini ialah perincian semantik yang sangat halus.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa bahasa Al-Quran tidak perlu menyebut semua sebab apabila akibat sudah jelas. Tidak diberi tangguh adalah satu keadaan. Mengapa? Kerana keadaan sebelumnya telah mencapai tahap keputusan. Ayat tidak perlu mengulang sebab dalam frasa terakhir. ثُمَّ sahaja sudah menghubungkan. Ini merupakan bentuk ijaz yang kuat.

Dalam konteks penulisan ilmiah, sangat penting untuk tidak mengisi ruang yang tidak disebut dengan spekulasi. Sebagai contoh, tidak wajar menentukan bahawa “tidak diberi tangguh” bermaksud satu saat tertentu atau satu tempoh tertentu. Tidak wajar menentukan bahawa mereka tidak sempat melakukan sesuatu yang khusus jika tidak ada dalil. Tidak wajar pula menjadikan “نظر” sebagai melihat secara literal. Yang kukuh ialah makna pemberian tempoh dan ketiadaannya.

Demikian juga, tidak perlu membahas identiti khusus kelompok yang disebut lebih jauh daripada konteks ayat. Kata kerja jamak hanya menunjukkan bahawa pihak yang dimaksudkan ialah kelompok. Fokus artikel ialah penyataan, bukan identiti sejarah mereka secara terperinci. Ini menjaga disiplin tajuk.

Lafaz ini juga memberikan satu pelajaran penting tentang perbezaan antara “peluang” dan “penangguhan”. Dalam bahasa Melayu, “peluang” boleh merangkumi banyak perkara, manakala “tangguh” lebih khusus kepada masa. Oleh itu, jika mahu menjaga makna, “penangguhan” atau “tempoh” lebih tepat. “Peluang” boleh digunakan sebagai huraian apabila menjelaskan implikasi, tetapi bukan sebagai satu-satunya terjemahan.

Apabila ayat menyebut “ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ”, ia juga tidak menggunakan kata “بعد ذلك” yang secara literal bermaksud selepas itu. ثُمَّ lebih padat dan mempunyai fungsi ‘ataf. Ini menunjukkan keindahan ijaz. Satu huruf menggantikan satu frasa yang panjang. Namun, ثُمَّ bukan sekadar pengganti “selepas itu”; ia mempunyai nuansa tarakhi yang perlu dikekalkan.

Dari sudut retorik, penggunaan ثُمَّ juga menjadikan kesudahan terasa bertingkat. Pertama keputusan. Kemudian ketiadaan penangguhan. Ini memberikan satu bentuk pengukuhan. Jika hanya disebut bahawa urusan diputuskan, pembaca mengetahui keputusan. Tetapi dengan menambah ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ, pembaca mengetahui bahawa selepas keputusan itu, tidak ada ruang tambahan. Maka frasa ini mengukuhkan kesan keputusan tanpa mengulang perkataan keputusan.

Perhatikan bahawa “لا ينظرون” bukan “لا يُؤَخَّرُونَ” walaupun maknanya hampir. Penggunaan نظر memberikan gaya yang berbeza. Ia menghubungkan penangguhan dengan konsep النظر dan mengekalkan kekayaan semantik akar. Dalam Al-Quran, pemilihan perkataan tidak semata-mata berdasarkan sinonim. Setiap lafaz dipilih dengan konteks dan struktur yang sesuai.

Satu lagi perincian ialah bahawa “أنظر” boleh digunakan dengan ضمير objek, seperti أنظرهم, yang bermaksud memberi mereka tempoh. Dalam bentuk pasif, الضمير objek berubah kedudukan menjadi نائب فاعل dalam bentuk واو الجماعة. Maka secara morfologi, “يُنظَرُونَ” boleh difahami sebagai “mereka diberi tempoh”. Ini membantu pelajar bahasa Arab memahami bagaimana perubahan binaan aktif kepada pasif berlaku. Ia juga mengukuhkan makna tafsir.

Apabila لَا menafikan bentuk ini, ia menjadi “mereka tidak diberi tempoh”. Maka keseluruhan struktur sebenarnya sangat mudah jika dipecahkan secara ilmiah, tetapi sangat dalam apabila dikaitkan dengan konteks. Ini adalah ciri ayat Al-Quran: struktur asasnya boleh diterangkan secara nahu, tetapi kesan retoriknya sangat luas.

Dalam perbahasan yang lebih mendalam, boleh dikatakan bahawa ثُمَّ menandakan انتقال daripada status urusan kepada status pihak yang terlibat. Uruan diputuskan, kemudian mereka tidak diberi tangguh. Ini bukan sekadar urutan dua tindakan; ia adalah perubahan pusat perhatian. Pada peringkat pertama, objek ialah الْأَمْرُ. Pada peringkat kedua, نائب الفاعل ialah واو الجماعة. Ini menghasilkan pergerakan makna yang sangat kemas. Pembaca melihat keputusan terhadap urusan, kemudian melihat keadaan manusia.

Dari sudut gaya, ayat tidak menyebut “kemudian mereka akan mengetahui…” atau “kemudian mereka akan melihat…”. Ia memilih عدم الإنظار. Ini menunjukkan bahawa yang hendak ditekankan ialah masa dan penangguhan, bukan pengetahuan atau penglihatan. Oleh itu, sebarang tafsiran yang mengalihkan fokus kepada penglihatan akan menjauhkan pembaca daripada lafaz.

Kata “لا” juga menunjukkan bahawa tidak ada keadaan positif yang diberikan kepada mereka selepas itu. Ayat hanya menafikan pemberian tempoh. Ia tidak menyebut apa yang mereka lakukan. Ini menghasilkan gaya yang ringkas tetapi kuat. Ketiadaan penangguhan menjadi maklumat yang mencukupi untuk menutup rangkaian.

Dari sudut semantik, “أنظار” juga berkait dengan seseorang yang memberi ruang kepada orang lain untuk mencapai sesuatu atau menunggu sesuatu. Maka apabila penangguhan dinafikan, terdapat satu gambaran bahawa ruang itu tidak diberikan. Ini ialah makna yang sangat sesuai dengan konteks kesudahan. Tetapi sekali lagi, istilah “ruang” ialah huraian, bukan lafaz asal.

Satu perkara yang perlu ditekankan ialah bahawa “ثم” bukan “ثمّ” yang hanya berfungsi sebagai penanda masa tanpa nilai balaghah. Dalam ayat, ia mengikat dua jumlah dan membentuk urutan. Oleh itu, pembaca perlu berhenti seketika pada makna pertama sebelum bergerak kepada makna kedua. Ini membantu memahami mengapa frasa terakhir terasa berat. Ada tahap yang telah dicapai, kemudian datang penafian penangguhan.

Jika artikel ini hanya diterjemahkan sebagai “kemudian mereka tidak diberi tangguh”, mungkin pembaca biasa memahami makna umum. Tetapi apabila dibedah, jelas bahawa “kemudian” membawa tartib dan tarakhi, “tidak” ialah penafian, “diberi” datang daripada bentuk majhul, dan “tangguh” datang daripada makna أنظر. Maka satu ayat pendek mempunyai banyak lapisan. Inilah sebab tafsir bahasa boleh mengembangkan satu lafaz dengan panjang tanpa menambah isi daripada luar.

Kedalaman juga boleh dilihat melalui perbezaan antara “mereka tidak diberi tangguh” dengan “mereka tidak ditangguhkan”. Kedua-duanya hampir, tetapi “diberi tangguh” lebih dekat kepada makna أَنْظَرَ sebagai tindakan memberikan tempoh kepada seseorang. “Ditangguhkan” boleh memberi gambaran bahawa mereka sendiri adalah perkara yang ditangguhkan. Dalam konteks ini, kedua-duanya boleh difahami, tetapi “diberi tangguh” lebih mengekalkan struktur penerima.

Frasa ini juga mengandungi satu bentuk penegasan melalui ringkasnya struktur. Tidak ada kata sifat, tidak ada keterangan tambahan, tidak ada objek lain. ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ. Ringkas tetapi berat. Dalam retorik Al-Quran, keringkasan sering menjadikan makna lebih tajam kerana pembaca tidak dibawa melalui penerangan yang panjang. Kesudahan diletakkan terus di hadapan.

Dari sudut pengajaran rohani, frasa ini boleh mengingatkan bahawa tempoh ialah sesuatu yang diberikan, bukan sesuatu yang dijamin oleh manusia. Namun, pengajaran ini hendaklah difahami sebagai tadabbur yang lahir daripada makna أنظار, bukan sebagai terjemahan literal. Dalam keadaan yang disebut ayat, tempoh tidak diberikan. Ini menunjukkan bahawa manusia tidak boleh menganggap penangguhan sebagai sesuatu yang pasti. Tetapi artikel ini tidak perlu berkembang menjadi nasihat umum tentang kehidupan kerana fokusnya ialah lafaz.

Begitu juga, “ثُمَّ” memberikan gambaran bahawa terdapat masa atau tahap sebelum itu, tetapi tidak menyebut ukuran. Maka pembaca tidak boleh menentukan tempoh berdasarkan perkataan ثُمَّ sahaja. Ia hanya menunjukkan urutan. Ini merupakan disiplin tafsir yang penting. Tidak semua unsur bahasa memberikan maklumat kuantitatif. Ada yang memberikan hubungan kualitatif. ثُمَّ memberikan hubungan urutan dan tarakhi, bukan angka masa.

Bentuk mudhari‘ pula tidak semestinya memberikan angka masa. Ia memberikan bentuk tindakan yang sesuai dengan senario. Maka jangan memaksa “يُنظَرُونَ” kepada satu masa tertentu. Terjemahan “tidak diberi tangguh” sudah memadai.

Dari sudut sintaksis, ayat ini juga menunjukkan bahawa لَا tidak menukar kata kerja kepada majzum kerana ia bukan لَا الناهية. Kekalnya ثبوت النون pada يُنظَرُونَ menunjukkan keadaan رفع. Ini boleh dijadikan bukti nahu. Dalam tulisan ilmiah, perincian ini memberikan ketepatan kepada huraian.

Sementara itu, واو الجماعة bukan hanya penanda jamak, tetapi juga نائب فاعل. Ini sangat penting. Jika pelajar hanya menghafal bahawa واو الجماعة bermaksud “mereka”, dia mungkin terlepas fungsi sintaksis. Dalam bentuk majhul, واو itu menunjukkan pihak yang menerima tindakan. Oleh itu, “mereka” ialah pihak yang tidak diberikan tempoh. Ini adalah satu contoh bagaimana morfologi dan nahu bersatu.

Perkataan “ينظرون” juga menunjukkan bahawa tindakan itu berkaitan dengan mereka sebagai kumpulan. Tidak ada kata nama selepasnya yang perlu menjadi objek kerana bentuk pasif sudah lengkap dengan نائب فاعل. Ini menjadikan struktur sangat padat.

Apabila dikaitkan dengan ثُمَّ, struktur lengkapnya boleh dilihat sebagai jumlah yang sangat ringkas tetapi berdiri sendiri: “Kemudian, mereka tidak diberi tangguh.” Ia ialah jumlah fi‘liyyah yang didahului oleh huruf ‘ataf dan huruf nafi. Ini ialah binaan yang sederhana dari sudut nahu tetapi sangat kuat dari sudut balaghah.

Dari segi makna, “tidak diberi tangguh” menunjukkan bahawa proses yang sebelum itu masih boleh dianggap mempunyai ruang telah sampai ke tahap di mana ruang itu tidak lagi diberikan. Ini ialah kesan semantik yang penting. Ia bukan sekadar satu fakta tentang masa; ia fakta tentang keputusan dan penangguhan.

Frasa ini juga menunjukkan bahawa Al-Quran boleh menegaskan suatu keadaan tanpa menyebut kata “pasti”. Tidak ada “يقيناً” atau “حتماً”. Tetapi struktur syarat dan jawapan, bentuk nafi, serta konteks memberikan kekuatan yang sama tanpa memerlukan kata penguat. Ini merupakan keindahan bahasa yang padat.

Jika diterjemahkan “kemudian mereka langsung tidak diberi tangguh”, perkataan “langsung” memberikan penguatan yang tidak disebut secara literal. Dalam konteks tertentu ia mungkin membantu menyampaikan rasa, tetapi terjemahan yang lebih disiplin ialah “kemudian mereka tidak diberi tangguh”. Penegasan datang daripada struktur ayat, bukan tambahan penterjemah.

Perbahasan terhadap lafaz ini juga perlu menolak kecenderungan untuk menjadikan setiap perkataan sebagai simbol. ثُمَّ bukan simbol kepada sesuatu yang ghaib secara khusus. لَا bukan simbol kepada kemusnahan. يُنظَرُونَ bukan simbol kepada satu keadaan psikologi. Ia ialah bahasa yang mempunyai makna nyata dalam konteks. Tadabbur boleh berkembang daripada makna tersebut, tetapi asasnya mesti kekal bahasa.

Maka apabila disebut bahawa “ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ ialah penutupan ruang penangguhan”, itu merupakan huraian yang selari dengan bahasa. Tetapi jika dikatakan bahawa setiap huruf mewakili suatu hakikat metafizik tertentu tanpa dalil, itu melampaui makna. Ketelitian seperti ini penting dalam tafsir.

Satu lagi aspek ialah bahawa kata “ثم” memberi rasa bahawa keadaan kedua tidak boleh dipisahkan daripada keadaan pertama. Jika urusan tidak diputuskan, makna frasa terakhir dalam rangka ayat tidak akan mempunyai kedudukan yang sama. Oleh itu, frasa terakhir bergantung kepada susunan sebelumnya. Namun, fokus tetap kepada bagaimana ثُمَّ menghubungkan keadaan tersebut.

Dalam konteks keseluruhan, frasa ini menjadi seperti penamat yang tidak memberi ruang untuk sambungan. Selepas ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ, ayat berakhir. Dari sudut gaya, ini sangat sesuai kerana makna “tidak diberi tangguh” sendiri membawa rasa bahawa tidak ada lagi tempoh. Struktur ayat berakhir pada kata kerja yang bermaksud penafian penangguhan. Ini menghasilkan kesan retorik yang kuat. Namun, sekali lagi, kesan ini ialah hasil susunan, bukan makna tambahan yang perlu dianggap sebagai tafsiran literal.

Apabila seseorang membaca frasa ini dalam bahasa Arab, dia perlu memberikan perhatian kepada harakat: ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ. ثُمَّ dengan tasydid pada mim menunjukkan bentuk huruf ‘ataf yang khusus. لَا jelas sebagai nafi. يُنظَرُونَ menunjukkan binaan majhul. Kesalahan harakat boleh mengubah makna. Oleh itu, bacaan yang tepat ialah asas sebelum tafsir.

Dari sudut pendidikan, frasa ini juga boleh digunakan untuk menunjukkan bahawa Al-Quran perlu dibaca berdasarkan struktur ayat, bukan berdasarkan perkataan terpisah. Jika seseorang melihat “نظر” lalu menganggap “melihat”, dia akan tersasar. Jika melihat “ثم” lalu menganggap “masa yang lama”, dia akan tersasar. Jika melihat “لا” lalu menganggap larangan, dia akan tersasar. Tetapi apabila ketiga-tiganya dibaca bersama, makna menjadi jelas. Ini merupakan prinsip besar dalam memahami bahasa Al-Quran.

“ثُمَّ” di sini ialah ‘ataf, bukan ظرف zaman. Ia menghubungkan jumlah. “لَا” ialah حرف نفي، bukan حرف نهي. “يُنظَرُونَ” ialah فعل مضارع مبني للمجهول. Dengan mengenal fungsi masing-masing, makna menjadi tepat. Ini menunjukkan bahawa nahu bukan sekadar teori; ia menentukan tafsir.

Dari sudut semantik pula, “أنظر” ialah memberi tempoh. Dalam konteks ayat, penafian pemberian tempoh menghasilkan makna bahawa mereka tidak diberi kesempatan untuk terus menunggu. Ini bukan kerana mereka sendiri tidak mahu menunggu, tetapi kerana penangguhan tidak diberikan kepada mereka. Ini ialah perbezaan paling besar antara terjemahan aktif dan pasif.

Jika diperhatikan lebih lanjut, kata “نظر” dalam bentuk yang berkaitan dengan menunggu juga mempunyai hubungan dengan konsep masa. Seseorang yang “ينتظر” menunggu masa tertentu, tetapi “أنظر” bermaksud memberi masa kepada orang lain. Al-Quran menggunakan bentuk kedua dalam keadaan pasif. Ini menghasilkan gambaran hubungan sosial atau kuasa yang jelas: ada pemberi tempoh dan ada penerima tempoh. Tetapi kerana ayat menggunakan majhul, pemberi tidak disebut. Penerima menjadi pusat. Ini sesuai dengan fokus terhadap mereka.

Lafaz “لا ينظرون” juga tidak mengatakan bahawa mereka tidak memiliki masa dalam erti ontologi. Ia hanya menafikan pemberian tempoh dalam konteks tersebut. Ini sekali lagi menunjukkan pentingnya tidak membesarkan makna. Tafsir yang baik tidak menjadikan satu perkataan membawa lebih daripada yang ditanggungnya.

Dari sudut balaghah, frasa ini mempunyai “حذف الفاعل” melalui binaan majhul. Pengguguran pelaku bukan kelemahan, tetapi gaya. Pelaku tidak disebut kerana fokus ialah penerima. Dalam bahasa Melayu, kita juga menggunakan bentuk pasif seperti “mereka tidak diberi tangguh” tanpa menyebut siapa yang tidak memberi. Struktur ini mudah difahami dan dekat dengan bahasa asal. Maka terjemahan boleh mengekalkan gaya tersebut.

Perkataan “ثم” pula menunjukkan bahawa keadaan tersebut ialah tahap kedua. Ini menambah rasa bahawa keputusan mempunyai akibat. Pertama urusan selesai diputuskan. Kemudian tempoh tidak diberikan. Jika diterjemahkan hanya sebagai “dan mereka tidak diberi tangguh”, hubungan bertingkat menjadi kurang kuat. Maka “kemudian” perlu dikekalkan.

Satu lagi perkara ialah bahawa “ثم” tidak membawa makna “selain itu”. Ia membawa urutan. Oleh itu, frasa ini bukan dua maklumat yang berdiri sendiri, tetapi satu rangkaian. Ini sangat penting dalam tafsir.

Jika ingin merumuskan makna frasa tanpa keluar daripada fokus, ia boleh dihuraikan begini: selepas urusan mencapai keputusan, mereka tidak lagi diberikan penangguhan. “Selepas” ialah huraian kepada ثُمَّ, “urusan mencapai keputusan” ialah konteks minimum daripada lafaz sebelumnya, dan “tidak lagi diberikan penangguhan” ialah makna utama لَا يُنظَرُونَ. Tetapi jika teks artikel mahu kekal benar-benar pada lafaz, bahagian utama hendaklah terus kembali kepada “ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ”.

Dalam bahasa Arab, bentuk “يُنظَرُونَ” juga memberikan kesan bahawa pemberian tempoh merupakan suatu tindakan terhadap mereka, bukan suatu keadaan yang mereka ciptakan. Ini memperlihatkan keterbatasan kuasa mereka. Mereka tidak menentukan sendiri sama ada mereka diberi masa. Dalam konteks keputusan, penangguhan berada di luar kuasa mereka. Ini merupakan implikasi yang kuat tetapi masih bersandar kepada bentuk pasif.

Tidak perlu membuat perbahasan tentang siapa sebenarnya pemberi tempoh dalam bentuk majhul kerana konteks ketuhanan sudah jelas. Yang lebih penting ialah memahami mengapa pelaku digugurkan. Ia digugurkan kerana fokus kepada keadaan mereka. Ini merupakan prinsip balaghah yang boleh diaplikasikan pada banyak ayat tetapi dalam artikel ini cukup dibincangkan dalam konteks frasa ini.

Kekuatan frasa juga datang daripada bahawa ia tidak memberikan ruang kepada perkataan tambahan yang melembutkan. Tidak ada “ربما”, “قد” atau bentuk lain. Penafian langsung. Maka ayat terasa tegas. Tetapi ketegasan itu bukan emosi manusia; ia ialah ketegasan struktur wahyu. Oleh itu, huraian perlu menggunakan bahasa ilmiah dan tidak perlu menambah kata-kata dramatik.

Jika diterjemahkan “kemudian mereka tidak diberi tempoh”, makna utama sudah jelas. Jika mahu lebih dekat dengan gaya tafsir, “kemudian mereka tidak lagi diberi penangguhan” juga baik. Tetapi kata “lagi” ialah unsur konteks, bukan lafaz. Oleh itu, dalam analisis bahasa, lebih baik disebut “mereka tidak diberi tangguh” sebagai terjemahan asas.

Dari sudut makna “أنظار”, ia juga boleh membawa maksud menunda sesuatu kepada waktu lain. Apabila bentuk pasif digunakan, mereka tidak ditunda atau tidak diberikan penangguhan. Ini menegaskan bahawa sesuatu yang sepatutnya berlaku tidak ditangguhkan lagi. Dalam konteks ayat, keadaan itu datang selepas qضاء. Maka susunan makna sangat jelas.

Tidak ada keperluan untuk menyebut bahawa “ثم” menunjukkan Allah melakukan sesuatu secara berperingkat seperti manusia. Ini adalah salah faham yang mesti dielakkan. Urutan dalam bahasa tidak bermakna perubahan dalam ilmu Allah. Ia hanya menggambarkan susunan kejadian dalam senario yang dibicarakan. Dalam ayat ini, susunan ialah keputusan dahulu, kemudian tidak diberi tangguh.

Begitu juga fi‘il mudhari‘ tidak menunjukkan Allah sedang menunggu. Ia ialah bentuk bahasa yang menggambarkan keadaan yang berlaku dalam senario. Bahasa Arab menggunakan bentuk mudhari‘ dengan pelbagai fungsi. Maka jangan mengaitkan bentuk itu dengan sifat Allah secara tidak tepat.

Apabila semua ini disatukan, jelas bahawa ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ ialah satu frasa yang sangat padat dan mempunyai kekuatan kesudahan. ثُمَّ menunjukkan peralihan tahap. لَا menafikan. يُنظَرُونَ menunjukkan pemberian tempoh dalam bentuk pasif. Maka keseluruhan frasa membawa makna bahawa selepas tahap keputusan, mereka tidak diberi penangguhan. Tidak ada ruang untuk menukar subjek menjadi pelaku. Tidak ada ruang untuk menerjemahkan نظر sebagai melihat semata-mata. Tidak ada ruang untuk menganggap ثُمَّ sebagai ukuran masa yang panjang. Setiap unsur perlu difahami dalam fungsi sebenar.

Yang paling penting, bentuk “يُنظَرُونَ” menunjukkan bahawa mereka bukan pihak yang menentukan penangguhan. Mereka adalah pihak yang menerima atau tidak menerima tempoh. Ini merupakan salah satu makna yang paling kuat dalam struktur tersebut. Jika mereka menjadi pelaku, ayat akan membawa makna yang lain. Tetapi bentuk pasif menjadikan mereka penerima. Ini sangat sesuai dengan keseluruhan gambaran selepas keputusan. Apabila keputusan telah sampai, mereka tidak menguasai tempoh.

Akhirnya, ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ ialah ungkapan yang sangat pendek tetapi mengandungi ketepatan bahasa yang tinggi. ثُمَّ bukan sekadar “kemudian”, tetapi huruf ‘ataf yang menunjukkan tertib dan tarakhi, menghubungkan keadaan ini dengan keadaan sebelumnya sebagai tahap susulan. لَا bukan larangan, tetapi penafian yang menutup berlakunya perbuatan selepasnya. يُنظَرُونَ bukan “mereka melihat”, tetapi bentuk mudhari‘ majhul daripada أَنْظَرَ, yang membawa makna “mereka diberi tempoh” atau “mereka diberi tangguh”. واو الجماعة menunjukkan bahawa mereka ialah kelompok yang menjadi نائب فاعل, iaitu pihak yang menerima tindakan dalam binaan pasif. Apabila semua unsur itu digabungkan, maknanya menjadi sangat tepat: kemudian mereka tidak diberi tangguh. Frasa ini tidak mengatakan bahawa mereka sendiri berhenti menunggu; ia mengatakan bahawa penangguhan tidak diberikan kepada mereka. Ia tidak mengatakan bahawa mereka tidak dilihat; ia mengatakan bahawa mereka tidak diberikan tempoh. Ia tidak mengatakan bahawa ثُمَّ bermaksud tempoh yang panjang; ia menunjukkan urutan dan peralihan tahap. Ia tidak mengatakan bahawa penafian tersebut berlaku secara umum dalam semua keadaan; ia berkaitan dengan keadaan yang sedang dibicarakan. Dengan demikian, kekuatan sebenar frasa terletak pada ketepatan hubungan antara tiga perkataan tersebut. ثُمَّ membawa pembaca daripada satu tahap kepada tahap berikutnya. لَا menutup pemberian tempoh. يُنظَرُونَ meletakkan mereka sebagai penerima tindakan yang dinafikan. Selepas urusan sampai kepada keputusan, tidak ada lagi penangguhan yang diberikan dalam keadaan yang dimaksudkan. Inilah makna yang perlu dipertahankan apabila mentafsir ثُمَّ لَا يُنظَرُونَ. Semakin diperhatikan, semakin jelas bahawa tiga perkataan ini bukan susunan biasa yang boleh diterjemahkan secara kasar. Ia ialah penutup yang dibina dengan sangat teliti untuk menggambarkan bahawa setelah satu titik keputusan tercapai, ruang penangguhan tidak lagi tersedia. ثُمَّ memberikan susunan, لَا memberikan penafian, dan يُنظَرُونَ memberikan gambaran tentang tempoh yang tidak diberikan. Maka keseluruhan ungkapan menjadi satu penyataan yang tegas tentang berakhirnya penangguhan selepas tercapainya keputusan. Di situlah terletaknya kekuatan lafaz ini: bukan pada panjangnya, tetapi pada kepadatan makna yang dibawa oleh setiap huruf, setiap pola dan setiap hubungan nahu di dalamnya.

asasa

https://draft.blogger.com/blog/post/edit/50065684574614780/7600138327403748744?hl=en

Popular posts from this blog

LAMAN WEB

MOHD ROSLAN ABDUL GHANI -
Image
ا     ب     ت     ث     ج     ح     خ     د     ذ     ر     ز     س     ش     ص     ض     ط     ظ     ع     غ     ف     ق     ك     ل     م     ن     و     ه     ي A     B     C     D     E     F     G     H     I     J     K     L     M     N     O     P     Q     R     S     T     U     V     W     X     Y     Z edit  >  LAMAN WEB  ...
Baca Selanjutnya