ا ب ت ث ج ح خ د ذ ر ز س ش ص ض ط ظ ع غ ف ق ك ل م ن و ه ي

A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّبِيُّ قُل لِّأَزۡوَٰجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَآءِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ يُدۡنِينَ عَلَيۡهِنَّ مِن جَلَٰبِيبِهِنَّۚ ذَٰلِكَ أَدۡنَىٰٓ أَن يُعۡرَفۡنَ فَلَا يُؤۡذَيۡنَۗ وَكَانَ ٱللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا ﴿سورة الأحزاب آية ٥٩﴾.

Perbahasan Tentang Ayat 59 daripada Surah Al-Ahzab: فَلَا يُؤْذَيْنَ

Pendahuluan

Ungkapan فَلَا يُؤْذَيْنَ daripada Surah Al-Ahzab ayat 59 merupakan rangkaian lafaz yang pendek, tetapi mempunyai kepentingan dari sudut bahasa Arab, struktur nahu, bentuk kata kerja dan makna yang terkandung di dalamnya. Ungkapan ini terdiri daripada tiga unsur utama, iaitu فَ sebagai huruf yang menghubungkan rangkaian ini dengan perkara sebelumnya, لَا sebagai unsur penafian, dan يُؤْذَيْنَ sebagai kata kerja pasif yang berkaitan dengan perbuatan menyakiti atau mengganggu. Setiap unsur perlu diteliti supaya makna yang terhasil tidak terpisah daripada struktur bahasa Arab yang digunakan oleh al-Quran.

Perbahasan ini hanya memfokuskan lafaz فَلَا يُؤْذَيْنَ. Lafaz-lafaz lain dalam ayat yang sama tidak akan dihuraikan sebagai topik tersendiri. Tumpuan diberikan kepada makna فَ, fungsi لَا, asal kata يُؤْذَيْنَ, perbezaan kata kerja aktif dan pasif, analisis morfologi, i‘rab serta hubungan makna antara ketiga-tiga unsur tersebut. Perbahasan tentang implikasi ungkapan ini juga akan dihadkan kepada perkara yang dapat dijelaskan melalui lafaz berkenaan, tanpa membuat kesimpulan terperinci yang memerlukan penelitian ayat secara keseluruhan.

1. Lafaz فَ: Huruf yang Menghubungkan Makna

Huruf فَ pada permulaan ungkapan ini ialah huruf yang mempunyai fungsi menghubungkan satu bahagian ayat dengan bahagian sebelumnya. Dalam ilmu nahu dan balaghah, فَ boleh menunjukkan beberapa hubungan, antaranya tertib, susulan, akibat atau hubungan yang rapat antara dua perkara, bergantung pada struktur dan konteks penggunaannya. Oleh itu, maknanya tidak semestinya boleh diterjemahkan dengan satu perkataan Melayu yang sama dalam setiap keadaan.

Dalam rangkaian فَلَا يُؤْذَيْنَ, huruf فَ menghubungkan pernyataan yang mengikutinya dengan pernyataan sebelumnya. Hubungan itu menyebabkan ungkapan ini tidak wajar dibaca seolah-olah ia berdiri sendiri tanpa kaitan dengan rangkaian ayat yang mendahuluinya. Namun, apabila penelitian sengaja dihadkan kepada tiga lafaz ini sahaja, perkara yang dapat ditegaskan ialah fungsi penghubung tersebut, bukan keseluruhan butiran perkara yang dirujuk oleh فَ.

Dari sudut terjemahan, فَ kadangkala dapat disampaikan melalui perkataan seperti “maka”, “lalu” atau susunan ayat yang menunjukkan hubungan susulan. Pemilihan terjemahan bergantung pada hubungan makna yang hendak dikekalkan. Terjemahan “maka” boleh membantu memperlihatkan kesinambungan, tetapi tidak semestinya menerangkan setiap nuansa tatabahasa yang terkandung dalam فَ.

Perbezaan فَ dengan وَ

Huruf فَ tidak sama sepenuhnya dengan وَ. Huruf وَ lazimnya menghubungkan dua unsur tanpa semestinya menunjukkan susulan yang rapat antara kedua-duanya. Sebaliknya, فَ dalam banyak penggunaan memberikan gambaran hubungan yang lebih rapat dari sudut susunan atau hasil. Walau bagaimanapun, perbezaan ini perlu diterapkan berdasarkan konteks sebenar dan tidak boleh dijadikan rumus mutlak bagi setiap ayat Arab.

Dalam ungkapan yang dibincangkan, fungsinya ialah menghubungkan larangan atau penafian yang menyusul dengan rangkaian sebelumnya. Dengan itu, pembaca dapat melihat bahawa pernyataan selepas فَ merupakan sebahagian daripada susunan makna yang berterusan. Namun, menentukan secara terperinci sama ada hubungan tersebut lebih menonjolkan akibat, susulan atau bentuk hubungan yang lain memerlukan penelitian konteks yang lebih luas.

2. Lafaz لَا: Unsur Penafian dalam Ungkapan

Perkataan لَا ialah unsur bahasa Arab yang mempunyai beberapa fungsi. Antara penggunaannya ialah penafian, larangan dan penafian yang bersifat umum. Oleh itu, makna لَا tidak boleh ditentukan hanya berdasarkan bentuk hurufnya tanpa melihat kata kerja yang mengikutinya, bentuk ayat serta hubungan sintaksisnya.

Dalam فَلَا يُؤْذَيْنَ, لَا hadir sebelum kata kerja mudāri‘ pasif يُؤْذَيْنَ. Dari sudut struktur, rangkaian ini membawa makna penafian terhadap berlakunya perbuatan menyakiti atau mengganggu pihak yang dirujuk oleh kata kerja tersebut. Dalam bahasa Melayu, maksud umumnya boleh disampaikan sebagai “maka mereka tidak disakiti” atau “maka mereka tidak diganggu”.

Walau bagaimanapun, untuk menentukan fungsi nahu لَا secara tepat, kita perlu membezakan antara لَا النافية dengan لَا الناهية. لَا النافية digunakan untuk menafikan sesuatu perbuatan atau keadaan, sedangkan لَا الناهية digunakan untuk melarang pihak yang ditujukan daripada melakukan sesuatu perbuatan. Kedua-duanya mempunyai kesan nahu yang berbeza terhadap kata kerja mudāri‘.

Perbezaan لَا النافية dengan لَا الناهية

لَا النافية menafikan berlakunya sesuatu perbuatan, manakala لَا الناهية membawa makna larangan. Sebagai contoh, ayat لَا يَكْتُبُ boleh membawa maksud “dia tidak menulis”, sedangkan لَا تَكْتُبْ bermaksud “janganlah engkau menulis”. Dalam contoh pertama, perbuatan dinafikan; dalam contoh kedua, pihak yang ditujukan dilarang daripada melakukan perbuatan itu.

Perbezaan ini penting apabila menganalisis فَلَا يُؤْذَيْنَ. Kata kerja yang digunakan ialah bentuk pasif dan merujuk kepada pihak yang mengalami perbuatan, bukannya pihak yang melakukan perbuatan tersebut. Oleh itu, ungkapan ini tidak wajar diterjemahkan sebagai “janganlah mereka menyakiti” kerana terjemahan tersebut akan mengubah pihak yang menjadi pusat pernyataan.

Dari sudut struktur yang terdapat dalam lafaz ini, لَا lebih tepat dianalisis sebagai لَا النافية, iaitu unsur penafian, bukan لَا الناهية yang lazimnya menuntut kata kerja mudāri‘ majzum dalam binaan larangan. Bentuk kata kerja pasif yang digunakan di sini juga perlu diambil kira dalam penentuan fungsi tersebut.

3. Lafaz يُؤْذَيْنَ: Kata Kerja yang Membawa Makna Disakiti

Lafaz يُؤْذَيْنَ berkaitan dengan akar kata Arab أ ذ ي, yang membawa makna gangguan, kesakitan atau sesuatu yang mendatangkan kesusahan dan ketidakselesaan. Dalam penggunaan bahasa Arab, kata kerja daripada akar ini boleh merujuk kepada perbuatan menyakiti, mengganggu atau mendatangkan sesuatu yang tidak menyenangkan kepada pihak lain.

Namun, makna perkataan ini tidak sepatutnya dihadkan kepada kecederaan fizikal semata-mata. Dalam bahasa Arab, konsep أذى boleh merangkumi pelbagai bentuk gangguan atau kesakitan, termasuk perkara yang menimbulkan kesusahan atau menyakiti perasaan, bergantung pada konteks. Walau bagaimanapun, bentuk gangguan yang dimaksudkan dalam sesuatu ayat perlu dikenal pasti melalui konteks dan penjelasan tafsir, bukan melalui akar kata sahaja.

Lafaz yang digunakan dalam ungkapan ini ialah يُؤْذَيْنَ, bukannya يُؤْذِينَ atau يَأْذَيْنَ. Perbezaan baris dan bentuk kata kerja mempunyai kesan besar terhadap makna. Bentuk يُؤْذَيْنَ ialah binaan pasif bagi kata kerja mudāri‘ yang merujuk kepada perempuan jamak sebagai pihak yang disakiti. Oleh itu, terjemahan asas yang mengekalkan bentuk ini ialah “mereka disakiti” atau “mereka diganggu”.

4. Asal Kata dan Bentuk Morfologi يُؤْذَيْنَ

Untuk memahami lafaz يُؤْذَيْنَ, perlu diteliti hubungan antara akar kata, bentuk kata kerja dan penanda perempuan jamak. Kata ini berkaitan dengan kata kerja آذَى يُؤْذِي, yang bermaksud menyakiti atau mengganggu. Bentuk pasif mudāri‘ bagi kata kerja tersebut ialah يُؤْذَى, manakala apabila disesuaikan dengan bentuk perempuan jamak dan bersambung dengan نون النسوة, bentuknya menjadi يُؤْذَيْنَ.

Perubahan bentuk ini bukan perubahan ejaan semata-mata. Ia menunjukkan hubungan antara binaan kata kerja pasif dengan penanda perempuan jamak. Kata kerja itu menyatakan perbuatan yang dialami oleh pihak perempuan, sementara نون النسوة menunjukkan bentuk jamak perempuan yang berkaitan dengan kata kerja tersebut.

Dalam ilmu saraf, pengenalpastian bentuk kata membantu menentukan makna sebelum seseorang membina tafsiran. Jika bentuk kata kerja tersalah dikenal pasti, pihak yang melakukan perbuatan dan pihak yang mengalami perbuatan boleh tertukar. Oleh itu, analisis يُؤْذَيْنَ mesti bermula dengan mengenal pasti bahawa lafaz ini ialah kata kerja mudāri‘ pasif daripada آذَى يُؤْذِي.

5. Perbezaan antara يُؤْذَيْنَ dengan يُؤْذِينَ

Perbezaan antara يُؤْذَيْنَ dengan يُؤْذِينَ sangat penting. Walaupun kedua-duanya mempunyai bentuk tulisan yang hampir sama, baris pada huruf sebelum نون النسوة menunjukkan perbezaan binaan kata kerja dan makna.

يُؤْذِينَ ialah bentuk aktif yang membawa maksud “mereka perempuan menyakiti” atau “mereka perempuan mengganggu”. Dalam bentuk aktif ini, perempuan jamak menjadi pelaku perbuatan. Sebaliknya, يُؤْذَيْنَ ialah bentuk pasif yang bermaksud “mereka perempuan disakiti” atau “mereka perempuan diganggu”. Dalam bentuk pasif ini, perempuan jamak menjadi pihak yang mengalami perbuatan tersebut.

Perbezaan itu perlu diberikan perhatian khusus kerana terjemahan yang tersilap akan mengubah maksud keseluruhan ungkapan. Jika يُؤْذَيْنَ diterjemahkan sebagai “mereka menyakiti”, makna asal telah berubah daripada pasif kepada aktif. Perubahan tersebut bukan sekadar perbezaan gaya bahasa, tetapi kesalahan dalam mengenal pasti struktur morfologi.

Ketelitian pada baris dan bentuk kata merupakan asas penting dalam pembacaan al-Quran. Sesuatu lafaz perlu dikekalkan sebagaimana yang terdapat dalam teks, dan analisis hendaklah dibina berdasarkan bentuk sebenar itu. Perkataan yang hampir sama tidak boleh disamakan tanpa meneliti pola kata kerja serta fungsi penanda tatabahasanya.

6. Binaan Pasif dalam يُؤْذَيْنَ

Binaan pasif dalam bahasa Arab dikenali sebagai المبني للمجهول. Dalam binaan aktif, pelaku perbuatan dinyatakan atau dapat dikenal pasti melalui struktur kata kerja. Dalam binaan pasif, perhatian dialihkan kepada pihak yang menerima atau mengalami perbuatan, sementara pelaku tidak dinyatakan secara langsung sebagai فاعل.

Dalam lafaz يُؤْذَيْنَ, pihak yang mengalami perbuatan menyakiti ialah perempuan jamak yang dirujuk melalui bentuk kata kerja tersebut. Oleh sebab kata kerja ini pasif, fokus pernyataan terletak pada keadaan mereka sebagai pihak yang tidak sepatutnya mengalami perbuatan menyakiti atau gangguan dalam rangkaian yang dinyatakan.

Namun, binaan pasif tidak semestinya bermaksud pelaku tidak diketahui oleh sesiapa atau pelaku itu tidak penting dalam realiti. Dari sudut nahu, maksudnya ialah pelaku tidak dinyatakan sebagai subjek aktif dalam struktur kata kerja. Identiti pelaku, sebab tindakan atau keadaan yang mendorong perbuatan tersebut tidak boleh ditentukan hanya daripada bentuk pasif itu sendiri.

Penggunaan binaan pasif juga membolehkan perhatian diberikan kepada pihak yang mengalami sesuatu perbuatan. Dalam ungkapan ini, pihak perempuan menjadi tumpuan dari sudut perbuatan yang dinafikan. Penjelasan tersebut ialah pemerhatian terhadap struktur bahasa, dan tidak perlu diperluas kepada dakwaan balaghah tertentu tanpa bukti yang lebih khusus.

7. Nūn al-Niswah dalam يُؤْذَيْنَ

Huruf نَ pada penghujung يُؤْذَيْنَ ialah نون النسوة, iaitu penanda yang berkaitan dengan perempuan jamak. Dalam kata kerja mudāri‘, apabila kata kerja bersambung dengan نون النسوة, kata kerja tersebut dibina atas sukun. Oleh itu, يُؤْذَيْنَ ialah kata kerja mudāri‘ pasif yang مبني على السكون لاتصاله بنون النسوة.

Dalam binaan pasif, pihak yang mengalami perbuatan mempunyai kedudukan sebagai نائب الفاعل. Maka, نون النسوة dalam lafaz ini berada pada kedudukan rafa‘ sebagai nā'ib al-fā‘il. Huraian nahu ini penting untuk membezakan lafaz ini daripada kata kerja aktif yang turut menggunakan penanda perempuan jamak.

Bentuk perempuan jamak tersebut juga menunjukkan bahawa kata kerja tidak merujuk kepada seorang perempuan secara tunggal. Namun, penentuan skop rujukan secara terperinci tetap bergantung pada konteks ayat. Dari sudut morfologi, bentuknya jelas menunjukkan perempuan jamak; dari sudut tafsir, siapa yang termasuk dalam kelompok rujukan dan bagaimana skopnya difahami perlu dikaji bersama konteks yang berkaitan.

8. I‘rab Lengkap bagi يُؤْذَيْنَ

Lafaz يُؤْذَيْنَ boleh dihuraikan sebagai:

فعل مضارع مبني للمجهول مبني على السكون لاتصاله بنون النسوة، ونون النسوة ضمير متصل مبني في محل رفع نائب فاعل.

Maksudnya, يُؤْذَيْنَ ialah kata kerja mudāri‘ dalam binaan pasif yang dibina atas sukun kerana bersambung dengan نون النسوة. Nun tersebut ialah kata ganti nama bersambung yang berada pada kedudukan rafa‘ sebagai nā'ib al-fā‘il, iaitu pihak yang mengambil kedudukan sintaksis yang berkaitan dengan pelaku dalam binaan pasif.

Perlu diperhatikan bahawa kata kerja mudāri‘ ini tidak dii‘rabkan seperti kata kerja mudāri‘ biasa yang menerima rafa‘, nashab atau jazm melalui perubahan akhir yang nyata. Apabila bersambung dengan نون النسوة, kata kerja itu menjadi mabnī ‘ala al-sukūn. Oleh itu, analisis i‘rabnya perlu menyebut keadaan binaan tersebut, bukannya menyatakan bahawa ia majzum semata-mata kerana didahului لَا.

Dalam ungkapan فَلَا يُؤْذَيْنَ, لَا berfungsi sebagai unsur penafian, sedangkan bentuk يُؤْذَيْنَ kekal sebagai kata kerja mudāri‘ pasif yang dibina atas sukun kerana bersambung dengan nun perempuan jamak. Perbezaan antara i‘rab dan binaan ini penting: sesuatu kata kerja yang mabnī tidak berubah tanda akhirnya melalui faktor yang sama seperti kata kerja mudāri‘ yang mu‘rab.

9. Mengapa يُؤْذَيْنَ Tidak Dianggap Majzum Selepas لَا?

Dalam bahasa Arab, لَا الناهية lazimnya menyebabkan kata kerja mudāri‘ menjadi majzum. Namun, لَا النافية tidak memberikan kesan jazm yang sama. Oleh itu, apabila menganalisis فَلَا يُؤْذَيْنَ, fungsi لَا perlu dikenal pasti terlebih dahulu sebelum menentukan keadaan kata kerja selepasnya.

Bentuk يُؤْذَيْنَ ialah kata kerja mudāri‘ yang mabnī atas sukun kerana bersambung dengan نون النسوة. Oleh itu, tidak tepat mengatakan bahawa kata kerja tersebut majzum semata-mata kerana hadir selepas لَا. Bentuk yang kelihatan sukun pada kata kerja ini berkaitan dengan binaannya apabila bersambung dengan nun perempuan jamak, bukannya bukti bahawa لَا الناهية telah menjazmkannya.

Perkara ini mengajar bahawa tanda zahir pada akhir perkataan tidak boleh ditafsirkan secara terpisah daripada jenis kata dan hubungannya dengan unsur lain. Dalam nahu Arab, perbezaan antara mu‘rab dengan mabnī sangat penting. Perkataan mu‘rab menerima perubahan tanda i‘rab berdasarkan faktor tatabahasa, manakala perkataan mabnī mengekalkan bentuk binaannya menurut kaedah tertentu.

10. Makna أَذًى dan Hubungannya dengan يُؤْذَيْنَ

Kata nama أَذًى mempunyai hubungan dengan akar kata أ ذ ي dan merujuk kepada gangguan, kesakitan atau sesuatu yang mendatangkan kemudaratan dan ketidakselesaan. Kata kerja آذَى يُؤْذِي pula menggambarkan tindakan yang menyebabkan أَذًى kepada pihak lain. Hubungan antara kata nama dan kata kerja ini membantu menjelaskan makna asas يُؤْذَيْنَ.

Walau bagaimanapun, أَذًى mempunyai lingkungan makna yang luas. Ia boleh digunakan bagi gangguan fizikal, kata-kata yang menyakitkan, tindakan yang menimbulkan kesusahan atau bentuk gangguan lain, bergantung pada konteks. Oleh sebab itu, tidak tepat mengehadkan makna akar kata ini kepada kecederaan tubuh semata-mata.

Pada masa yang sama, keluasan makna tersebut tidak membenarkan seseorang memasukkan setiap bentuk kemudaratan ke dalam tafsiran sesuatu ayat tanpa penelitian. Makna yang mungkin dibawa oleh akar kata perlu dibezakan daripada makna yang benar-benar dimaksudkan dalam konteks tertentu. Untuk menentukan bentuk gangguan yang menjadi tumpuan ayat, penjelasan tafsir dan konteks yang berkaitan tetap diperlukan.

11. Adakah يُؤْذَيْنَ Hanya Bermaksud Tidak Disakiti Secara Fizikal?

Dari sudut bahasa, kata kerja yang berasal daripada أ ذ ي tidak terhad kepada perbuatan yang menyebabkan luka atau kecederaan fizikal. Gangguan boleh berlaku melalui tindakan, perkataan atau keadaan yang menimbulkan kesakitan dan kesusahan. Oleh itu, terjemahan “disakiti” atau “diganggu” lebih terbuka kepada lingkungan makna tersebut berbanding terjemahan yang terlalu sempit seperti “dicederakan secara fizikal”.

Namun demikian, ungkapan ini sahaja tidak menentukan setiap jenis gangguan secara terperinci. Jika hendak menyatakan bahawa ia merangkumi bentuk gangguan tertentu dalam keadaan sejarah atau sosial tertentu, pernyataan itu perlu disokong oleh konteks ayat dan penjelasan pentafsir. Analisis bahasa sahaja membolehkan kita mengenal pasti keluasan makna akar kata, tetapi tidak secara automatik menentukan semua keadaan yang termasuk dalam maksud khusus ayat.

Pendekatan yang cermat ialah mengekalkan makna umum “disakiti” atau “diganggu” pada peringkat bahasa, kemudian menjelaskan perincian kontekstual apabila dalil yang berkaitan dibentangkan. Dengan cara ini, makna lafaz tidak disempitkan secara tidak berasas dan tidak pula diperluas sehingga merangkumi kesimpulan yang belum dibuktikan.

12. Hubungan Makna antara فَ, لَا dan يُؤْذَيْنَ

Apabila ketiga-tiga unsur ini dibaca sebagai satu rangkaian, فَ menghubungkan pernyataan tersebut dengan perkara sebelumnya, لَا menafikan berlakunya sesuatu perbuatan, dan يُؤْذَيْنَ menyatakan perbuatan disakiti atau diganggu dalam bentuk pasif bagi perempuan jamak. Ketiga-tiga unsur ini saling melengkapi dan tidak wajar diterjemahkan secara terpisah sehingga hubungan makna asalnya hilang.

Dari sudut terjemahan, ungkapan ini boleh disampaikan sebagai “maka mereka tidak disakiti” atau “maka mereka tidak diganggu”. Perkataan “maka” mengekalkan fungsi penghubung فَ, “tidak” menyampaikan penafian لَا, manakala “disakiti” atau “diganggu” mengekalkan binaan pasif يُؤْذَيْنَ.

Terjemahan tersebut masih perlu difahami sebagai padanan asas. Untuk menentukan siapakah yang dimaksudkan dengan “mereka” secara khusus dan apakah keadaan yang menjadi latar kepada pernyataan itu, konteks ayat yang lebih luas diperlukan. Walaupun kata kerja itu jelas menunjukkan perempuan jamak, penentuan skop rujukan tidak sepatutnya dibuat berdasarkan bentuk morfologi sahaja.

13. Perbezaan antara Makna Lafaz dengan Tujuan Hukum

Ungkapan فَلَا يُؤْذَيْنَ mempunyai makna langsung yang berkaitan dengan penafian perbuatan menyakiti atau mengganggu. Namun, apabila perbahasan beralih kepada tujuan hukum, persoalannya menjadi lebih luas. Tujuan hukum boleh melibatkan sebab sesuatu arahan diberikan, bentuk perlindungan yang hendak dicapai, pihak yang bertanggungjawab dan keadaan yang termasuk dalam pelaksanaan hukum tersebut.

Perkara-perkara itu tidak boleh diputuskan melalui akar kata يُؤْذَيْنَ sahaja. Akar kata membantu menjelaskan makna perbuatan yang dinafikan, tetapi tidak secara bersendirian menentukan keseluruhan sebab hukum atau semua keadaan yang termasuk dalam perbahasan fiqh. Penetapan tersebut memerlukan penelitian terhadap keseluruhan ayat, hadis yang berkaitan jika ada, serta huraian ulama tafsir dan fiqh.

Membezakan dua peringkat ini tidak bermaksud memisahkan bahasa daripada hukum. Sebaliknya, bahasa merupakan asas untuk memahami teks, manakala penentuan hukum memerlukan penghimpunan dalil dan kaedah istinbat. Ketelitian ini penting supaya kesimpulan hukum tidak disandarkan kepada satu perkataan secara berlebihan, dan makna bahasa pula tidak dinafikan kerana seseorang telah mempunyai kesimpulan tertentu terlebih dahulu.

14. Mengapa Binaan Pasif Penting dalam Memahami Ungkapan Ini?

Penggunaan binaan pasif menyebabkan perhatian diberikan kepada pihak yang mengalami perbuatan, bukan kepada pelaku yang melakukannya. Dalam يُؤْذَيْنَ, perempuan jamak merupakan pihak yang menjadi tumpuan dari sudut perbuatan menyakiti. Hal ini berbeza daripada bentuk aktif يُؤْذِينَ, yang akan menjadikan perempuan jamak sebagai pelaku perbuatan tersebut.

Perbezaan ini menunjukkan bahawa bentuk kata kerja bukan sekadar perkara teknikal dalam ilmu saraf. Ia menentukan hubungan asas antara pihak yang melakukan tindakan dengan pihak yang menerima tindakan. Kesalahan mengenal pasti binaan kata kerja boleh menghasilkan terjemahan yang bertentangan dengan teks asal.

Walau bagaimanapun, tidak wajar mendakwa bahawa penggunaan pasif semestinya mempunyai satu rahsia balaghah tertentu yang dapat dipastikan tanpa bukti tambahan. Apa yang dapat dinyatakan dengan jelas ialah binaan pasif mengubah fokus sintaksis kepada pihak yang mengalami perbuatan. Penjelasan tentang hikmah retorik yang lebih khusus perlu disokong oleh analisis balaghah atau tafsir yang berkaitan.

15. Kesilapan yang Perlu Dielakkan dalam Menterjemahkan فَلَا يُؤْذَيْنَ

Kesilapan pertama ialah menterjemahkan يُؤْذَيْنَ sebagai “mereka menyakiti”. Terjemahan ini mengubah binaan pasif kepada aktif dan menjadikan pihak perempuan sebagai pelaku, sedangkan lafaz yang digunakan menunjukkan mereka sebagai pihak yang disakiti. Kesilapan kedua ialah menganggap لَا semestinya bermaksud larangan dalam setiap ayat. Fungsi لَا perlu dikenal pasti berdasarkan struktur dan bentuk kata kerja selepasnya.

Kesilapan ketiga ialah menyempitkan makna أَذًى kepada kecederaan fizikal sahaja. Makna akar kata itu lebih luas, walaupun bentuk gangguan yang dimaksudkan dalam konteks khusus perlu dikenal pasti melalui tafsir. Kesilapan keempat ialah menentukan identiti pelaku atau semua sebab gangguan hanya berdasarkan bentuk pasif. Binaan pasif tidak menyatakan pelaku secara langsung, tetapi hal itu tidak membuktikan bahawa pelaku tidak diketahui dalam konteks yang lebih luas.

Kesilapan kelima ialah membuat kesimpulan hukum yang terlalu luas daripada satu rangkaian lafaz tanpa meneliti dalil berkaitan. Makna langsung ungkapan perlu dikekalkan, sementara penjelasan tentang skop hukum, keadaan sejarah dan perincian pelaksanaan hendaklah dibina melalui penelitian yang mencukupi.

16. Kaedah Penelitian yang Tepat terhadap Lafaz Ini

Kaedah yang baik untuk meneliti فَلَا يُؤْذَيْنَ ialah memulakan analisis dengan membezakan fungsi setiap unsur. Pertama, kenal pasti فَ sebagai huruf penghubung. Kedua, tentukan fungsi لَا berdasarkan struktur, bukan andaian. Ketiga, analisis يُؤْذَيْنَ dari segi akar kata, pola morfologi, binaan pasif dan penanda perempuan jamak. Setelah itu, barulah makna keseluruhan dibina berdasarkan hubungan antara unsur-unsur tersebut.

Langkah seterusnya ialah membezakan perkara yang dapat dipastikan melalui bahasa daripada perkara yang memerlukan konteks tambahan. Makna “tidak disakiti” atau “tidak diganggu” dapat dikenal pasti daripada rangkaian lafaz ini. Namun, penentuan terperinci tentang siapa yang melakukan gangguan, bentuk gangguan yang dimaksudkan dan semua implikasi hukumnya memerlukan penelitian lebih luas.

Kaedah ini membantu mengelakkan dua kecenderungan yang tidak tepat. Pertama, kecenderungan mengabaikan struktur bahasa dan terus membuat kesimpulan berdasarkan terjemahan umum. Kedua, kecenderungan menggunakan satu makna kamus seolah-olah ia sudah mencukupi untuk menyelesaikan keseluruhan persoalan tafsir. Penelitian yang seimbang menghormati makna bahasa dan pada masa yang sama mengakui keperluan kepada dalil tambahan bagi perbahasan yang lebih luas.

Kesimpulan

Ungkapan فَلَا يُؤْذَيْنَ terdiri daripada فَ sebagai huruf penghubung, لَا sebagai unsur penafian dan يُؤْذَيْنَ sebagai kata kerja mudāri‘ pasif yang bersambung dengan نون النسوة. Dari sudut morfologi, يُؤْذَيْنَ berkaitan dengan kata kerja آذَى يُؤْذِي, yang membawa makna menyakiti atau mengganggu. Bentuk pasifnya menunjukkan bahawa perempuan jamak menjadi pihak yang mengalami perbuatan tersebut, bukannya pihak yang melakukan perbuatan menyakiti.

Dari sudut nahu, يُؤْذَيْنَ ialah kata kerja mudāri‘ pasif yang dibina atas sukun kerana bersambung dengan نون النسوة, manakala nun tersebut berada pada kedudukan rafa‘ sebagai nā'ib al-fā‘il. لَا dalam rangkaian ini berfungsi sebagai unsur penafian, bukan larangan yang menjazmkan kata kerja. Oleh itu, makna asas ungkapan ini boleh disampaikan sebagai “maka mereka tidak disakiti” atau “maka mereka tidak diganggu”.

Walau bagaimanapun, penentuan bentuk gangguan yang dimaksudkan, skop rujukan perempuan jamak dan perincian tujuan hukum memerlukan konteks ayat serta dalil tafsir yang berkaitan. Makna bahasa perlu dipelihara tanpa dipersempitkan secara tidak berasas, dan kesimpulan yang lebih luas tidak boleh dipaksakan kepada lafaz tanpa bukti yang mencukupi.

Perbahasan ini kekal terhad kepada فَلَا يُؤْذَيْنَ daripada Surah Al-Ahzab ayat 59, sebagaimana diminta, tanpa menghuraikan lafaz-lafaz lain dalam ayat tersebut.

asasas

asas

https://draft.blogger.com/blog/post/edit/50065684574614780/9196936333330968708?hl=en

Laman Web

Search This Blog

Ustaz Roslan MAIK

Perbahasan Tentang Ayat 59 Dari Surah Al-Ahzab ... فَلَا يُؤۡذَيۡنَۗ ... (Al-Ahzab:59)