Artikel Makna Paling Tepat Bagi Perkataan 0193 سورة آل عمران آية 193 - يُنَادِي
رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَـٰنِ أَنْ ءَامِنُوا۟ بِرَبِّكُمْ فََٔامَنَّاۚ رَبَّنَا فَٱغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّـَٔاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ ٱلْأَبْرَارِ ﴿سورة آل عمران آية ١٩٣﴾.
Makna Paling Tepat bagi Perkataan يُنَادِي dalam Surah Āli ‘Imrān Ayat 193: Perbuatan Menyeru kepada Iman
Perkataan yang menjadi tumpuan perbahasan ialah يُنَادِي dalam firman Allah SWT pada Surah Āli ‘Imrān ayat 193:
رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا
Maksudnya: “Wahai Tuhan kami, sesungguhnya kami telah mendengar seorang penyeru yang menyeru kepada iman: Berimanlah kamu kepada Tuhan kamu, maka kami pun beriman.”
Persoalan utama yang perlu diperincikan ialah apakah makna paling tepat bagi perkataan يُنَادِي? Adakah ia bermaksud “menyeru”, “memanggil”, “mengajak”, “mendakwahkan” atau “menyampaikan seruan”? Adakah perkataan ini menunjukkan bahawa penyeru tersebut sedang melakukan suatu panggilan yang ditujukan kepada manusia, atau adakah ia mempunyai makna khusus yang berkaitan dengan dakwah kepada Allah? Apakah pula perbezaan antara يُنَادِي dengan مُنَادِيًا yang hadir tepat sebelumnya?
Untuk menjawab persoalan ini, makna perkataan tersebut perlu diteliti berdasarkan bahasa Arab, bentuk kata kerja, hubungan dengan perkataan yang mendahuluinya, serta frasa لِلْإِيمَانِ yang menerangkan arah seruan. Perbahasan juga perlu membezakan makna langsung perkataan daripada pengajaran yang dapat difahami melalui keseluruhan ayat. Dengan cara ini, kita dapat menentukan terjemahan yang tepat tanpa mengurangkan keluasan maksud ayat dan tanpa memasukkan makna yang tidak terkandung secara langsung dalam lafaz tersebut.
Makna paling tepat bagi يُنَادِي dalam ayat ini ialah “menyeru”. Berdasarkan konteksnya, perkataan itu membawa maksud bahawa penyeru tersebut sedang menyeru kepada iman. Terjemahan “memanggil” juga boleh mempunyai kaitan dengan makna asal kata kerja ini, tetapi dalam konteks ayat yang membicarakan seruan kepada iman, “menyeru” lebih tepat untuk mengekalkan tujuan dan sifat panggilan tersebut.
Makna asas يُنَادِي dari sudut bahasa Arab
Perkataan يُنَادِي berasal daripada kata kerja نَادَى, yang membawa makna menyeru atau memanggil. Bentuk يُنَادِي ialah kata kerja mudāri‘, iaitu bentuk kata kerja yang lazimnya menggambarkan perbuatan yang sedang berlaku, berterusan atau dikaitkan dengan masa kini dan masa hadapan, bergantung pada konteks penggunaannya.
Dalam ayat ini, يُنَادِي menerangkan perbuatan yang dilakukan oleh مُنَادِيًا. Perkataan مُنَادِيًا bermaksud “seorang penyeru”, manakala يُنَادِي bermaksud “menyeru”. Perkataan pertama menunjukkan pelaku, sementara perkataan kedua menunjukkan perbuatannya.
Perbezaan ini penting kerana kedua-duanya tidak boleh dianggap mempunyai fungsi yang sama hanya kerana berasal daripada akar kata yang sama. Dalam bahasa Melayu, “penyeru” ialah kata nama yang merujuk kepada pihak yang melakukan seruan, sedangkan “menyeru” ialah kata kerja yang merujuk kepada tindakan yang dilakukannya. Perbezaan yang sama perlu dikekalkan apabila kita menterjemahkan ayat al-Quran.
Apabila Allah SWT menyebut مُنَادِيًا يُنَادِي, ayat tersebut menggambarkan seorang penyeru yang melakukan perbuatan menyeru. Ungkapan ini tidak sekadar mengenal pasti seseorang berdasarkan gelarannya, tetapi turut menerangkan tindakan yang berkaitan dengan gelaran tersebut. Penyeru itu bukan hanya disebut sebagai penyeru; ayat menerangkan bahawa dia menyeru kepada iman.
Oleh itu, terjemahan “seorang penyeru yang menyeru” mengekalkan hubungan antara kedua-dua perkataan tersebut. Walaupun dalam bahasa Melayu pengulangan kata daripada akar yang sama mungkin kelihatan kurang ringkas, dalam konteks ini pengulangan itu mempunyai fungsi tatabahasa dan makna yang berbeza. مُنَادِيًا memperkenalkan pelaku, manakala يُنَادِي menerangkan perbuatannya.
Mengapa makna paling tepat ialah “menyeru”?
Perkataan “menyeru” dalam bahasa Melayu membawa maksud memanggil, mengajak atau menyampaikan panggilan kepada seseorang atau sekumpulan manusia supaya memberikan perhatian kepada sesuatu. Dalam konteks tertentu, menyeru juga boleh bermaksud mengajak manusia menerima sesuatu pegangan atau melakukan sesuatu tindakan.
Makna ini sesuai dengan penggunaan يُنَادِي dalam ayat Āli ‘Imrān 193 kerana perbuatan yang dinyatakan bukan sekadar percakapan biasa. Penyeru tersebut menyeru kepada iman. Kandungan seruannya dijelaskan selepas itu melalui ungkapan أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ, yang bermaksud “berimanlah kamu kepada Tuhan kamu”.
Perkataan “menyeru” mengekalkan dua unsur penting. Pertama, terdapat suatu perbuatan menyampaikan panggilan kepada pihak lain. Kedua, panggilan tersebut mempunyai tujuan atau sasaran tertentu. Dalam ayat ini, sasaran seruan itu ialah iman kepada Tuhan.
Jika يُنَادِي diterjemahkan sebagai “berkata”, maknanya menjadi terlalu umum kerana berkata tidak semestinya melibatkan seruan atau panggilan. Seseorang boleh berkata-kata untuk menceritakan sesuatu, menjawab soalan atau memberikan maklumat tanpa menyeru sesiapa kepada sesuatu. Sebaliknya, perbuatan menyeru menggambarkan bahawa ucapan itu ditujukan kepada pihak lain sebagai suatu panggilan atau ajakan.
Jika diterjemahkan sebagai “mengajar”, maknanya juga berubah. Mengajar melibatkan penyampaian ilmu atau penerangan, sedangkan menyeru lebih menekankan panggilan atau ajakan kepada sesuatu. Seorang penyeru mungkin juga mengajar, tetapi kedua-dua perbuatan itu tidak mempunyai makna yang sama.
Begitu juga dengan perkataan “menasihati”. Nasihat biasanya menekankan pemberian panduan atau peringatan, sedangkan يُنَادِي dalam ayat ini menekankan perbuatan menyeru. Nasihat boleh menjadi sebahagian daripada dakwah, tetapi tidak semestinya menjadi padanan paling tepat bagi perkataan tersebut.
Oleh itu, “menyeru” ialah pilihan yang paling seimbang. Ia mengekalkan makna asas bahasa Arab, sesuai dengan konteks ayat dan tidak memasukkan unsur tambahan yang tidak dinyatakan secara langsung oleh perkataan itu.
Perbezaan antara يُنَادِي dengan مُنَادِيًا
Untuk memahami يُنَادِي dengan lebih mendalam, kita perlu melihat hubungannya dengan perkataan مُنَادِيًا yang hadir sebelumnya. Kedua-duanya berasal daripada akar kata ن د و, yang berkaitan dengan seruan atau panggilan.
مُنَادِيًا ialah kata nama pelaku yang bermaksud “seorang penyeru”. يُنَادِي pula ialah kata kerja yang bermaksud “dia menyeru” atau, dalam konteks ayat ini, “yang menyeru”. Kedua-duanya berhubung dari segi makna, tetapi mempunyai fungsi yang berlainan.
Susunan مُنَادِيًا يُنَادِي bukan sekadar mengulang makna yang sama tanpa tujuan. Perkataan pertama mengenal pasti pihak yang didengar, manakala perkataan kedua menerangkan perbuatan pihak tersebut. Dalam bahasa Melayu, perbezaan ini dapat dilihat melalui ungkapan “seorang penyeru yang menyeru”.
Jika perkataan يُنَادِي tidak disebut, ungkapan itu masih boleh menyatakan bahawa mereka mendengar seorang penyeru, tetapi tindakan menyeru tidak dihuraikan dengan cara yang sama. Apabila يُنَادِي digunakan, perhatian diberikan kepada perbuatan yang menjadikan pihak itu seorang penyeru.
Walau bagaimanapun, kita tidak perlu mendakwa bahawa pengulangan ini semestinya bermaksud penyeru itu mengulangi seruannya berkali-kali. Bentuk kata kerja يُنَادِي menerangkan perbuatan menyeru, tetapi tidak dengan sendirinya menetapkan bilangan seruan. Dakwaan bahawa seruan itu dilakukan berulang kali memerlukan petunjuk tambahan daripada konteks atau dalil lain.
Kita juga tidak boleh menyimpulkan bahawa bentuk mudāri‘ di sini semestinya menunjukkan bahawa seruan itu sedang berlangsung tepat pada saat mereka mengucapkan doa tersebut. Bentuk mudāri‘ mempunyai keluasan penggunaan dari segi masa dan gambaran perbuatan. Dalam ayat ini, ia menerangkan perbuatan yang dilakukan oleh penyeru dalam peristiwa yang mereka ingat kembali. Terjemahan “yang menyeru” lebih semula jadi dalam bahasa Melayu dan mengekalkan hubungan antara penyeru dengan perbuatannya.
Makna يُنَادِي apabila diikuti لِلْإِيمَانِ
Perkataan يُنَادِي tidak hadir secara bersendirian. Selepasnya terdapat frasa لِلْإِيمَانِ. Gabungan ini sangat penting untuk menentukan makna khusus perbuatan menyeru dalam ayat tersebut.
Ungkapan يُنَادِي لِلْإِيمَانِ bermaksud menyeru kepada iman. Huruf لِـ dalam لِلْإِيمَانِ menghubungkan perbuatan menyeru dengan tujuan atau arah seruan. Iman merupakan perkara yang menjadi sasaran panggilan tersebut.
Dengan demikian, perkataan يُنَادِي dalam ayat ini tidak merujuk kepada sebarang seruan tanpa batasan. Ia merujuk kepada seruan yang kandungannya berkaitan dengan iman, sebagaimana dijelaskan oleh perkataan yang mengikutinya.
Perbezaan ini penting kerana makna umum sesuatu kata kerja tidak semestinya menentukan tujuan perbuatan itu. Seseorang boleh menyeru kepada kebaikan, menyeru kepada keburukan, menyeru kepada suatu pekerjaan atau menyeru orang lain supaya hadir ke sesuatu tempat. Perbuatan menyeru secara umum tidak menjamin bahawa seruan tersebut benar atau bermanfaat.
Dalam ayat ini, tujuan seruan dijelaskan secara nyata. Penyeru itu menyeru kepada iman, kemudian kandungan seruan diterangkan melalui أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ. Oleh itu, konteks memberikan batasan yang jelas kepada makna يُنَادِي.
Jika kita mahu menterjemahkan keseluruhan frasa, “menyeru kepada iman” ialah pilihan yang tepat. Jika kita hanya mahu menterjemahkan يُنَادِي, perkataan “menyeru” sudah memadai sebagai makna asas. Maklumat bahawa seruan itu ditujukan kepada iman datang daripada لِلْإِيمَانِ, bukan daripada يُنَادِي sahaja.
Pemisahan ini membolehkan setiap perkataan diberikan fungsi yang sewajarnya. يُنَادِي menyatakan tindakan, لِلْإِيمَانِ menerangkan tujuan, dan أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ menyampaikan kandungan seruan secara lebih khusus.
Apakah perbezaan antara “menyeru” dengan “memanggil”?
Perkataan “memanggil” mempunyai hubungan rapat dengan makna يُنَادِي. Dalam penggunaan bahasa Melayu, seseorang boleh memanggil orang lain supaya datang, memberikan perhatian atau menyahut sesuatu panggilan. Dalam keadaan tertentu, “memanggil” merupakan terjemahan yang sesuai bagi kata kerja Arab yang berkaitan dengan seruan.
Namun, dalam ayat Āli ‘Imrān 193, perkataan “menyeru” lebih tepat kerana konteksnya ialah ajakan kepada iman. “Memanggil kepada iman” boleh difahami, tetapi kurang lazim dalam bahasa Melayu berbanding “menyeru kepada iman”.
Perbezaan ini bukan bererti “memanggil” sentiasa salah atau tidak boleh digunakan untuk menerangkan يُنَادِي. Sebaliknya, pemilihan perkataan terjemahan perlu mengambil kira konteks dan kebiasaan bahasa sasaran. Sesuatu perkataan mungkin mempunyai beberapa padanan yang sah dari segi bahasa, tetapi salah satu daripadanya lebih sesuai untuk menyampaikan maksud dalam ayat tertentu.
Sebagai contoh, jika seseorang memanggil rakannya supaya datang ke rumah, perbuatan itu lebih mudah digambarkan dengan perkataan “memanggil”. Jika seseorang mengajak masyarakat menerima kebenaran atau mengikut suatu petunjuk, perkataan “menyeru” lebih sesuai. Kedua-duanya melibatkan panggilan, tetapi konteks menjadikan pilihan perkataan berbeza.
Dalam ayat ini, penyeru tidak sekadar memanggil manusia untuk hadir ke suatu tempat. Dia menyeru supaya mereka beriman kepada Tuhan. Oleh sebab itu, “menyeru” lebih tepat untuk mengekalkan unsur dakwah dan ajakan yang terkandung dalam keseluruhan ungkapan.
Walau bagaimanapun, kita tidak patut membuat kesimpulan bahawa perkataan “menyeru” dalam bahasa Melayu sentiasa lebih tinggi atau lebih mulia daripada “memanggil”. Kedua-duanya ialah pilihan bahasa yang perlu dinilai mengikut konteks. Ketepatan terjemahan bukan ditentukan oleh keindahan perkataan semata-mata, tetapi oleh kesesuaiannya dengan makna asal dan susunan ayat.
Adakah يُنَادِي bermaksud “mengajak”?
Perkataan “mengajak” juga mempunyai hubungan dengan makna يُنَادِي dalam ayat ini. Seruan kepada iman sememangnya mengandungi unsur ajakan supaya manusia beriman kepada Tuhan mereka. Oleh itu, jika seseorang menerangkan maksud keseluruhan frasa sebagai “mengajak manusia kepada iman”, penerangan itu boleh menyampaikan tujuan seruan tersebut.
Namun, “mengajak” dan “menyeru” tidak semestinya mempunyai nuansa yang sama dalam semua keadaan. Mengajak biasanya menggambarkan usaha meminta atau mempelawa seseorang melakukan sesuatu. Menyeru pula lebih menonjolkan panggilan yang ditujukan kepada pihak lain dan boleh membawa gambaran seruan yang lebih umum kepada suatu pegangan, tindakan atau tujuan.
Dalam konteks dakwah, kedua-duanya boleh saling mendekati. Seseorang yang menyeru kepada iman juga sedang mengajak manusia beriman. Tetapi apabila kita mengkaji perkataan يُنَادِي secara khusus, “menyeru” lebih hampir dengan bentuk bahasa Arab yang digunakan.
Jika diterjemahkan sebagai “mengajak”, sebahagian makna kontekstualnya masih terpelihara. Namun, jika tujuan kajian ialah menentukan padanan paling tepat bagi lafaz, kita perlu membezakan antara terjemahan langsung dengan huraian maksud. “Menyeru” ialah terjemahan langsung yang lebih sesuai, manakala “mengajak kepada iman” boleh digunakan sebagai penjelasan tentang tujuan seruan itu.
Hal ini tidak bererti bahawa terjemahan “mengajak” semestinya salah. Dalam terjemahan yang mengutamakan kelancaran bahasa Melayu, perkataan itu mungkin sesuai. Tetapi dalam perbahasan yang menumpukan satu lafaz, kita perlu memilih padanan yang paling hampir dengan makna asal sambil menerangkan nuansa konteks secara berasingan.
Oleh itu, makna asas يُنَادِي tetap “menyeru”. Dalam ayat ini, seruan tersebut membawa maksud mengajak manusia kepada iman kepada Allah.
Adakah يُنَادِي bermaksud “berdakwah”?
Perkataan “berdakwah” sering digunakan untuk menggambarkan usaha mengajak manusia kepada agama Allah, menjelaskan kebenaran dan membimbing mereka kepada keimanan. Oleh sebab seruan dalam ayat ini ialah seruan kepada iman, perkataan tersebut mempunyai hubungan dengan kegiatan dakwah.
Walau bagaimanapun, “berdakwah” bukan padanan literal yang paling tepat bagi يُنَادِي. Dakwah merupakan konsep yang lebih luas, yang boleh merangkumi penyampaian ajaran, penerangan, nasihat, pendidikan, peringatan dan seruan. يُنَادِي pula secara langsung menerangkan perbuatan menyeru atau memanggil.
Seseorang boleh berdakwah melalui penulisan, pengajaran atau perbincangan yang tidak semestinya digambarkan sebagai suatu panggilan dalam setiap penggunaannya. Sebaliknya, seseorang yang menyeru kepada iman sedang melakukan suatu bentuk penyampaian dakwah dalam konteks ayat ini. Hubungan antara kedua-duanya ialah hubungan antara perbuatan yang lebih khusus dengan kegiatan yang lebih luas.
Oleh itu, jika kita mengatakan bahawa penyeru dalam ayat ini sedang berdakwah kepada iman, kita sedang menerangkan sifat dan tujuan seruannya. Tetapi jika kita menyatakan bahawa يُنَادِي secara langsung bermaksud “berdakwah”, kita telah memilih perkataan yang lebih luas daripada makna asas lafaz tersebut.
Dalam penulisan ilmiah, perbezaan seperti ini perlu dijaga. Kita boleh menggunakan “dakwah” untuk menghuraikan pengajaran ayat, tetapi terjemahan utama bagi يُنَادِي sebaik-baiknya dikekalkan sebagai “menyeru”.
Adakah perkataan يُنَادِي menunjukkan suara yang kuat?
Perkataan “menyeru” kadangkala membangkitkan gambaran seseorang mengeluarkan suara yang lantang supaya didengari orang ramai. Namun, kita tidak boleh menetapkan bahawa kelantangan suara merupakan syarat makna يُنَادِي dalam ayat ini.
Kata kerja نَادَى berkaitan dengan seruan atau panggilan. Akan tetapi, perkataan itu sahaja tidak menentukan sejauh mana kuat suara penyeru, berapa jauh jarak antara penyeru dengan pendengar atau berapa ramai orang yang mendengar seruan tersebut. Perkara-perkara itu tidak dinyatakan secara langsung dalam lafaz yang sedang dikaji.
Dalam ayat ini, golongan yang berdoa menyatakan bahawa mereka mendengar seorang penyeru. Perkataan سَمِعْنَا menerangkan bahawa seruan itu didengar oleh mereka, manakala يُنَادِي menerangkan perbuatan penyeru. Gabungan kedua-duanya menunjukkan hubungan antara seruan dengan pendengaran, tetapi tidak menetapkan ciri fizikal tertentu tentang suara yang digunakan.
Oleh itu, kita tidak sepatutnya menghuraikan يُنَادِي sebagai “menjerit dengan suara yang kuat” atau “melaungkan seruan dari jauh” tanpa dalil tambahan. Huraian sedemikian mungkin membentuk gambaran tertentu dalam fikiran pembaca, tetapi gambaran itu tidak semestinya terkandung dalam perkataan tersebut.
Jika seseorang menggunakan ungkapan “seruan yang lantang” sebagai gaya bahasa untuk menggambarkan kepentingan dakwah, ungkapan itu perlu difahami sebagai penerangan tambahan. Ia bukan terjemahan yang wajib bagi يُنَادِي. Makna paling tepat tetap “menyeru”, dengan tujuan seruan ditentukan oleh frasa لِلْإِيمَانِ.
Adakah يُنَادِي menunjukkan seruan yang berulang-ulang?
Bentuk يُنَادِي ialah kata kerja mudāri‘ yang boleh menggambarkan perbuatan yang sedang berlaku atau mempunyai hubungan dengan masa kini dan masa hadapan, bergantung pada konteks. Namun, bentuk tersebut tidak semestinya bermaksud bahawa sesuatu perbuatan dilakukan berulang kali.
Dalam ayat ini, يُنَادِي menerangkan perbuatan penyeru yang menyeru kepada iman. Ia tidak dengan sendirinya menetapkan bilangan kali seruan itu dilakukan. Oleh itu, kita tidak boleh menterjemahkannya sebagai “dia berkali-kali menyeru” melainkan terdapat petunjuk lain yang menyokong penambahan makna tersebut.
Perbezaan ini penting kerana bahasa mempunyai pelbagai cara untuk menyatakan pengulangan, kesinambungan atau kekerapan. Sesuatu kata kerja boleh digunakan untuk menggambarkan perbuatan tanpa menentukan bilangan kejadian. Jika kita menambah unsur “berulang kali” tanpa asas yang jelas, kita sedang memasukkan maklumat yang tidak dinyatakan secara langsung.
Dalam konteks ayat Āli ‘Imrān 193, tumpuan utamanya ialah bahawa penyeru tersebut menyeru kepada iman. Peristiwa itu cukup untuk menjelaskan pengakuan mereka bahawa mereka telah mendengar seruan lalu beriman. Kita tidak perlu menetapkan bahawa seruan itu berlaku berkali-kali untuk memahami maksud ayat.
Walaupun dakwah dalam kehidupan sebenar boleh dilakukan berulang kali, fakta umum tentang kegiatan dakwah tidak boleh secara automatik dimasukkan ke dalam makna satu kata kerja. Kita perlu membezakan antara perkara yang lazim berlaku dalam realiti dengan perkara yang dinyatakan oleh lafaz al-Quran.
Hubungan يُنَادِي dengan أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ
Selepas frasa يُنَادِي لِلْإِيمَانِ, ayat menerangkan kandungan seruan tersebut:
أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ
Maksudnya ialah “berimanlah kamu kepada Tuhan kamu”. Ungkapan ini menjelaskan perkara yang diseru oleh penyeru tersebut. Seruannya bukan hanya menyebut perkataan “iman” secara umum, tetapi mengandungi ajakan supaya manusia beriman kepada Tuhan mereka.
Hubungan ini penting untuk memahami mengapa يُنَادِي lebih sesuai diterjemahkan sebagai “menyeru” daripada “berkata”. Penyeru tersebut menyampaikan suatu tuntutan yang ditujukan kepada pendengar, iaitu supaya mereka beriman. Seruan itu mempunyai sasaran yang jelas dan kandungan yang khusus.
Namun, kandungan seruan tersebut dinyatakan melalui أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ, bukannya melalui يُنَادِي sahaja. Oleh itu, jika kita mahu menghuraikan keseluruhan makna ayat, kita boleh mengatakan bahawa penyeru itu menyeru manusia supaya beriman kepada Tuhan mereka. Tetapi jika kita mahu menentukan makna khusus يُنَادِي, kita perlu mengekalkan “menyeru” sebagai padanan utamanya.
Dengan pemisahan ini, kita dapat melihat struktur makna ayat secara tersusun. يُنَادِي menerangkan tindakan menyeru, لِلْإِيمَانِ menerangkan tujuan seruan, dan أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ menjelaskan kandungan yang disampaikan. Setiap bahagian menambah maklumat tanpa mengambil alih fungsi bahagian yang lain.
Adakah seruan itu ditujukan kepada semua manusia?
Ungkapan “berimanlah kamu kepada Tuhan kamu” menggunakan kata ganti nama jamak dalam bahasa Arab. Ini menunjukkan bahawa seruan tersebut ditujukan kepada lebih daripada seorang pendengar. Walau bagaimanapun, persoalan tentang sejauh mana skop pendengarnya meliputi semua manusia dalam setiap zaman memerlukan perbahasan yang lebih luas daripada makna يُنَادِي sahaja.
Perkataan يُنَادِي menyatakan perbuatan menyeru. Ia tidak dengan sendirinya menentukan sempadan kelompok yang diseru. Skop itu difahami melalui kandungan seruan, konteks dakwah dan dalil lain yang berkaitan.
Dalam konteks ayat ini, seruan kepada iman mempunyai makna agama yang luas. Islam mengajak manusia beriman kepada Allah, dan seruan Rasulullah SAW kepada iman merupakan sebahagian daripada penyampaian wahyu kepada manusia. Namun, keluasan mesej dakwah tersebut tidak bermaksud bahawa kata kerja يُنَادِي sendiri secara leksikal bermaksud “menyeru seluruh manusia sepanjang zaman”.
Kita perlu mengelakkan peluasan makna yang tidak perlu. Jika kita mengatakan bahawa يُنَادِي bermaksud “menyeru”, kemudian menjelaskan bahawa seruan itu ialah seruan kepada iman kepada Tuhan, kita sudah menyampaikan makna ayat dengan jelas. Perbahasan tentang kelompok sasaran dakwah, kewajipan menyampaikan risalah dan keadaan orang yang belum menerima dakwah boleh dibincangkan melalui dalil yang lebih khusus.
Dengan cara ini, kita tidak membebankan satu perkataan dengan persoalan yang sebenarnya memerlukan penelitian pada peringkat ayat, surah dan keseluruhan ajaran al-Quran.
Perbezaan antara seruan dengan penerimaan
Dalam ayat ini, selepas يُنَادِي dan kandungan seruan kepada iman, Allah SWT menyebut فَآمَنَّا, yang bermaksud “maka kami pun beriman”. Perkataan ini menunjukkan tindak balas golongan yang berdoa terhadap seruan yang mereka dengar.
Susunan ini memperlihatkan bahawa menyeru dan beriman merupakan dua perkara yang berbeza. Penyeru melakukan perbuatan menyeru, manakala pendengar memberikan tindak balas dengan beriman. Seruan boleh disampaikan, tetapi penerimaannya bergantung pada tindak balas pihak yang diseru.
Oleh itu, يُنَادِي tidak bermaksud “membuat manusia beriman” dalam erti bahawa perbuatan menyeru itu secara automatik menjamin penerimaan. Penyeru menyampaikan panggilan kepada iman, tetapi ayat masih menyebut secara berasingan bahawa golongan yang berdoa itu beriman.
Perbezaan ini mempunyai kepentingan dalam memahami dakwah. Menyampaikan kebenaran tidak sama dengan menjamin bahawa semua pendengar akan menerimanya. Seorang pendakwah boleh menyeru kepada iman, tetapi manusia mungkin memberikan tindak balas yang berbeza. Dalam ayat ini, golongan yang berdoa menyatakan bahawa mereka menerima seruan itu dengan iman.
Namun, kita tidak patut memasukkan semua perbahasan tentang hidayah, pilihan manusia dan tanggungjawab dakwah ke dalam makna يُنَادِي. Perkataan tersebut hanya menerangkan perbuatan menyeru. Hubungan antara seruan dan penerimaan iman ditunjukkan oleh keseluruhan susunan ayat.
Makna يُنَادِي dalam konteks seruan Rasul
Dalam tafsiran ayat ini, penyeru kepada iman lazimnya dihuraikan berkaitan dengan Rasulullah SAW yang menyampaikan seruan Allah. Baginda menyeru manusia supaya beriman kepada Tuhan mereka, dan orang yang menyahut seruan itu menerima risalah yang disampaikan.
Jika konteks ini dijadikan asas huraian, يُنَادِي menggambarkan perbuatan menyeru yang dilakukan oleh penyampai risalah. Ia menunjukkan bahawa seruan kepada iman sampai kepada manusia melalui penyampaian yang ditujukan kepada mereka.
Namun, kita perlu membezakan antara makna kata kerja dengan identiti pelakunya. يُنَادِي bermaksud “menyeru”, bukan “Rasulullah menyeru” secara langsung. Identiti pelaku difahami melalui tafsiran terhadap مُنَادِيًا dan konteks ayat, sedangkan kata kerja يُنَادِي menerangkan perbuatannya.
Perbezaan ini penting dalam terjemahan. Jika kita menterjemahkan يُنَادِي sebagai “Rasulullah berdakwah”, kita telah memasukkan identiti pelaku dan memilih istilah yang lebih luas daripada kata kerja asal. Ungkapan itu mungkin menerangkan salah satu tafsiran terhadap peristiwa tersebut, tetapi bukan padanan literal bagi يُنَادِي.
Terjemahan yang lebih tepat ialah “menyeru”. Selepas itu, huraian boleh menjelaskan bahawa seruan tersebut difahami dalam konteks tafsir sebagai seruan Rasulullah SAW kepada iman. Dengan kaedah ini, ketepatan bahasa dan penjelasan tafsir dapat dikekalkan tanpa mencampuradukkan kedua-duanya.
Seruan kepada iman bukan sekadar penyampaian maklumat
Seruan kepada iman berbeza daripada pemberitahuan bahawa iman wujud. Seseorang boleh menyampaikan maklumat tentang sesuatu kepercayaan tanpa mengajak pendengarnya menerima kepercayaan itu. Sebaliknya, seruan kepada iman mengandungi ajakan supaya pendengar memberikan tindak balas terhadap kebenaran yang disampaikan.
Dalam ayat Āli ‘Imrān 193, unsur ajakan itu jelas melalui ungkapan أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ. Penyeru tersebut bukan sekadar menceritakan bahawa ada orang beriman kepada Tuhan, tetapi menyeru pendengarnya supaya beriman kepada Tuhan mereka.
Walaupun begitu, unsur ajakan yang jelas itu datang daripada gabungan يُنَادِي dengan لِلْإِيمَانِ dan kandungan seruan selepasnya. Kita tidak perlu menganggap bahawa setiap penggunaan نَادَى dalam bahasa Arab mesti membawa maksud dakwah agama. Perkataan yang sama boleh digunakan dalam konteks panggilan yang berbeza.
Makna sesuatu kata kerja perlu ditentukan berdasarkan objek, pelengkap dan keadaan penggunaannya. Dalam ayat ini, konteks iman memberikan sifat khusus kepada seruan tersebut. Dalam ayat lain, kata kerja yang sama boleh digunakan bagi panggilan atau seruan yang mempunyai tujuan berlainan.
Oleh itu, kesimpulan yang tepat bukanlah bahawa يُنَادِي sentiasa bermaksud “mengajak manusia beriman kepada Allah”. Kesimpulan yang tepat ialah bahawa يُنَادِي bermaksud “menyeru”, dan dalam ayat ini seruan itu secara khusus ditujukan kepada iman.
Mengapa tidak diterjemahkan sebagai “menyeru manusia supaya beriman” sahaja?
Ungkapan “menyeru manusia supaya beriman” boleh menyampaikan maksud keseluruhan bahagian ayat ini dengan baik. Namun, ungkapan itu menggabungkan beberapa unsur yang dalam bahasa Arab dinyatakan melalui perkataan yang berlainan.
Perbuatan menyeru terkandung dalam يُنَادِي. Tujuan seruan kepada iman dinyatakan melalui لِلْإِيمَانِ. Kandungan yang lebih khusus dijelaskan melalui أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ. Jika semuanya diterjemahkan menjadi satu ungkapan yang panjang, maksud keseluruhan boleh difahami, tetapi fungsi setiap perkataan tidak lagi kelihatan secara berasingan.
Hal ini tidak menjadi masalah jika tujuan terjemahan ialah menghasilkan ayat Melayu yang lancar. Terjemahan tidak semestinya perlu meniru susunan bahasa Arab secara kaku. Namun, apabila kita menumpukan satu perkataan sahaja, seperti yang dilakukan dalam kajian ini, pemisahan makna menjadi sangat penting.
Kita mahu mengetahui apakah makna يُنَادِي secara khusus, bukannya sekadar apakah maksud keseluruhan frasa yang mengandunginya. Oleh itu, “menyeru” ialah jawapan yang paling tepat bagi perkataan tersebut, manakala “menyeru manusia supaya beriman kepada Tuhan mereka” ialah huraian bagi maksud frasa yang lebih lengkap.
Dengan cara ini, terjemahan tidak kehilangan ketepatan, dan pembaca tetap mendapat penjelasan yang mencukupi tentang konteks penggunaannya.
Pengajaran daripada perkataan يُنَادِي
Walaupun makna langsung يُنَادِي ialah “menyeru”, konteks ayat memberikan ruang untuk kita memahami kepentingan seruan kepada iman dalam kehidupan manusia. Seruan yang disebut bukan panggilan biasa, tetapi ajakan supaya manusia beriman kepada Tuhan mereka.
Dalam kehidupan beragama, manusia menerima peringatan melalui pelbagai jalan. Ada yang mendengar pengajaran secara langsung, ada yang membaca ayat al-Quran, ada yang mempelajari hadis, dan ada yang menerima nasihat melalui tulisan atau perbincangan. Semua ini boleh menjadi jalan penyampaian peringatan, walaupun tidak semua bentuk penyampaian itu semestinya disebut dengan perkataan يُنَادِي dalam setiap keadaan.
Pengajaran yang boleh diambil ialah bahawa seruan kepada kebenaran mempunyai tujuan yang perlu difahami. Seruan bukan sekadar suara yang didengar atau kata-kata yang diucapkan, tetapi ajakan yang kandungannya perlu dinilai berdasarkan kebenaran yang dibawanya. Dalam ayat ini, kandungannya jelas, iaitu beriman kepada Tuhan.
Namun, pengajaran ini perlu dibezakan daripada makna literal. Kita tidak boleh mengatakan bahawa يُنَادِي bermaksud “membangunkan hati manusia”, “mengubah kehidupan manusia” atau “membawa manusia ke syurga” hanya kerana seruan kepada iman boleh memberi kesan besar terhadap kehidupan. Semua ungkapan itu mungkin menjadi renungan berdasarkan ajaran agama, tetapi bukan makna langsung bagi kata kerja tersebut.
Ketelitian ini tidak mengurangkan nilai rohani ayat. Sebaliknya, apabila makna perkataan dijaga dengan tepat, pengajaran yang dibina daripadanya menjadi lebih kukuh. Kita dapat menerangkan kesan seruan kepada iman tanpa mendakwa bahawa semua kesan tersebut terkandung secara leksikal dalam satu kata kerja.
Kesimpulan: makna paling tepat bagi يُنَادِي
Setelah meneliti bahasa Arab, bentuk kata kerja, hubungannya dengan مُنَادِيًا dan frasa لِلْإِيمَانِ, makna paling tepat bagi يُنَادِي dalam Surah Āli ‘Imrān ayat 193 ialah “menyeru”.
Perkataan ini menerangkan perbuatan yang dilakukan oleh penyeru. Dalam konteks ayat tersebut, perbuatan itu ialah menyeru kepada iman. Kandungan seruan diterangkan melalui ungkapan أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ, iaitu “berimanlah kamu kepada Tuhan kamu”.
Perkataan يُنَادِي tidak secara langsung bermaksud “berdakwah”, “mengajar”, “menasihati”, “membuat manusia beriman” atau “menyeru berulang kali”. Istilah-istilah tersebut mungkin berkaitan dengan konteks tertentu atau boleh digunakan sebagai huraian yang lebih luas, tetapi ia bukan padanan literal yang paling tepat bagi lafaz ini.
Perbezaan antara مُنَادِيًا dengan يُنَادِي juga perlu dikekalkan. مُنَادِيًا bermaksud “seorang penyeru”, manakala يُنَادِي bermaksud “menyeru”. Perkataan pertama menunjukkan pelaku, sementara perkataan kedua menunjukkan perbuatan. Kedua-duanya saling melengkapi dalam ungkapan مُنَادِيًا يُنَادِي.
Maka, terjemahan yang paling tepat bagi bahagian tersebut ialah “seorang penyeru yang menyeru kepada iman”. Jika dihuraikan dengan lebih lengkap berdasarkan sambungan ayat, maksudnya ialah “seorang penyeru yang menyeru kepada iman dengan mengajak manusia beriman kepada Tuhan mereka”.
Rumusan akhir: يُنَادِي bermaksud “menyeru”. Dalam Surah Āli ‘Imrān ayat 193, ia merujuk kepada perbuatan penyeru yang mengajak manusia kepada iman kepada Allah. Makna “menyeru” ialah makna langsung perkataan tersebut, manakala “kepada iman” dan “berimanlah kamu kepada Tuhan kamu” menerangkan tujuan serta kandungan seruan itu berdasarkan perkataan-perkataan yang mengikutinya.
asas
asa
https://draft.blogger.com/blog/post/edit/50065684574614780/4888740145315297421?hl=en
